Meningen

Aanvankelijk een wat statisch, arty-farty drama dat visueel en thematisch doet denken aan het werk van David Cronenberg en Atom Egoyan. Gelukkig wordt de film gaandeweg interessanter en spannender, mede door een aantal bizarre plotdetails. Jake Gyllenhaal is prima in de hoofdrol(len). Uiteindelijk niet veel meer dan een aardig tussendoortje dat opgenomen lijkt te zijn door regisseur Denis Villeneuve toen er nog wat draaidagen over waren gebleven van het recente Prisoners, maar prikkelend genoeg om bestaansrecht te hebben.

Oeps, misschien was het toch niet zo'n goed idee om te gaan graven in de back-catalogus van Susanne Bier, getuige deze bijzonder flauwe romantische komedie. Ze zou zich vanaf Open Hearts (2002) ontpoppen als een interessante regisseuse, maar daar is hier nog weinig van te merken. De 'high concept' plot is vergezocht, de personages karikaturaal, de humor tenenkrommend. Camerawerk, belichting en montage zijn ook treurig. De enige reden om door te blijven kijken is de aanwezigheid van een nog jonge Sidse Babbett Knudsen, die één en ander nog een beetje draaglijk maakt met haar mooie verschijning. Voor de rest: vermijden.

Prima film van de gebroeders Dardenne over een jong stel dat totaal onvoorbereid zit opgescheept met een kind. De gebeurtenissen zijn afwisselend grappig en tragisch, passend rauw en zonder opsmuk in beeld gebracht. Het ongedwongen akteerwerk van hoofdrolspelers Jérémie Renier en Déborah François is eersteklas. Je kunt de belgische regisseurs ervan beschuldigen continu min of meer dezelfde film te maken, maar gelukkig is het dan wel steevast een goede.

Onweerstaanbare miniserie over de opkomst van het betaald voetbal in het Verenigd Koninkrijk in 1870. Laat die omschrijving je niet tegenhouden: ik heb niets met voetbal. Feitelijk gaat dit meer over de klassenstrijd van weleer. Van de makers van Downton Abbey; fans van die serie kunnen blind toehappen. De personages en intriges zijn hier al net zo meeslepend. Prachtig gespeeld door de hele cast en erg mooi in beeld gebracht.

Prima franse oorlogsfilm, over het weinig bekende conflict in Algerije in 1959. Goed gemaakt en gespeeld, met een hoog tempo en veel aktie. Voornaamste klacht betreft de nogal schetsmatig uitgewerkte personages. Het is lastig identificeren met de hoofdpersonen, waardoor de betrokkenheid bij de gebeurtenissen niet optimaal is. Afgezien daarvan weinig mis mee.

Prachtig gerealiseerde documentaire over leven en werk van componist Ennio Morricone. Met 2 1/2 uur aan de lange kant, maar deze speelduur zorgt er in ieder geval wel voor dat er in die interviews wat dieper gegraven kan worden en dat de imposante carrière van de maestro in al zijn facetten aan bod komt. Het eerste gedeelte, over de muzikale opleiding van Morricone, is een beetje aan de taaie kant, maar daarna is het genieten geblazen.

Ik vind de films van Nicole Holofcener altijd treffend geobserveerd, onderhoudend en charmant. Met Friends With Money dreigde ze een beetje af te glijden richting gelikt Hollywood maatwerk, maar gelukkig was haar vorige film, Please Give, al weer een stap in de goede richting. En nu levert ze met Enough Said één van haar beste films af. De casting is perfect; Julia Louis-Dreyfus is geweldig in de hoofdrol en James Gandolfini is grappig en kwetsbaar in één van zijn laatste rollen. Het script zit ook leuk in elkaar, met precies de juiste balans tussen humor en drama.

Prettig voortkabbelend, luchtig drama over vier mensen die in een groot appartement in Parijs wonen. De personages en plotlijntjes hebben niet heel veel om het lijf en uiteindelijk is de film iets te lichtgewicht om echt memorabel te zijn, maar het is allemaal net aangenaam genoeg. Dit met name door de prima cast.

Matte, vreemd geconstrueerde thriller over de waargebeurde kaping van een vliegtuig van Air France in 1976. Hier en daar wat spannende momenten en de degelijke cast is het aankijken nog net waard, maar bepaalde rare montagekeuzes en een algehele sfeer van middelmatigheid doen flink afbreuk aan het geheel. En wat ziet Eddie Marsan er bizar uit als israëlische minister van buitenlandse zaken.

Op franse blu-ray disc gezien, maar ik was van de beeldkwaliteit niet echt onder de indruk. De film ziet er opzettelijk nogal groezelig en buiten focus uit, iets dat de kijkervaring niet echt ten goede komt. Visueel wel knap in elkaar gezet verder en de dreigende soundtrack is eersteklas, maar qua verhaal en personages boeide de film me absoluut niet. Het is inderdaad een (veel te lange) trip langs de dood en wedergeboorte... so what? De grootse thema's maken het helaas nog geen grootse cinema. Het deed me hier en daar flink denken aan Irreversible, maar die film is wat mij betreft oneindig veel beter. En een stuk minder saai.

Niet veel meer dan een opgerekte tv-aflevering, maar gelukkig wel met hetzelfde sfeertje en tempo. Geen idee wat hiervan te maken is wanneer je de gelijknamige serie niet kent, maar ik denk ook niet dat de film bedoeld is voor mensen die nu pas kennismaken met Entourage. Het is meer de kers op de taart, een toetje voor de fans. Leuk maar oppervlakkig, net als de serie.

Langdradige zwarte komedie over de pas ontslagen Man-su (Lee Byung-hun), die zich genoodzaakt ziet zijn concurrentie voor een nieuwe baan uit de weg te ruimen. Visueel ziet de film er tot in de puntjes verzorgd uit en ook op het akteerwerk valt weinig aan te merken, maar de plot sleept zich eindeloos voort en veel situaties zijn aan de flauwe en veel te dik aangezette kant.

Visueel bijzonder spectaculaire animatiefilm, van de regisseur van Ice Age en Robots. Inhoudelijk hebben we het allemaal wel eens eerder gezien; het is een vrij standaard verhaaltje, bevolkt door de gebruikelijke helden en slechterikken. Neemt niet weg dat de film onderhoudend genoeg is. De stemmencast kan ermee door, de personages zijn redelijk leuk uitgewerkt. Wat de film doet uitstijgen boven de middelmaat is de bijzonder fraaie vormgeving. Wat een aandacht voor detail, wat een kleurenpracht en wat een mooie belichting. Werkelijk een genot om naar te kijken.

Best oké tweede deel, feitelijk niet beter of minder dan het reeds weinig opzienbarende origineel. Denzel Washington kan dit soort rollen inmiddels in zijn slaap spelen, maar hij weet als geen ander fraaie invulling te geven aan een ogenschijnlijk vlak personage als dit, iets waardoor je gefascineerd naar hem blijft zitten kijken. Die onderkoelde, doordringende blik, die rustige maar o zo dreigende stem... heerlijk. Na een sterk eerste uur verzandt de boel een beetje in een lang uitgesponnen, meer persoonlijk verhaaltje, waarbij de aandacht helaas een beetje verslapt. Maar goed, Washington houdt de boel op de rails.

Acceptabel derde (en laatste?) deel van de reeks, met Denzel Washington weer heerlijk stoïcijns op dreef als autistische wraakengel. De plot laat hem evenwel flink in de steek, vooral tegen het einde van de film, wanneer alles wel erg simplistisch en zoetsappig wordt. Dit deel moet het vooral hebben van een portie bruut geweld waar je u tegen zegt; vooral de openingsscene is behoorlijk bot. Al met al iets beter dan twee, maar ook dit deel komt niet in de buurt van het origineel.

Ik kan me de gelijknamige televisieserie van mid-jaren tachtig nog wel vaag herinneren, maar afgezien van het concept doet deze aktiefilm daar feitelijk totaal niet aan denken. Het heeft qua plot in ieder geval weinig om het lijf, al doet de lengte van de film (dik twee uur) anders vermoeden. Denzel Washington geeft de film oneindig meerwaarde met zijn onderkoelde optreden en stalen blik. Met een Steven Seagal in de hoofdrol had dit toch wel wat minder sterk uitgepakt, denk ik zo. Een handjevol coole aktiescenes en een paar intense momenten, maar verder is dit helaas wel behoorlijk dertien-in-een-dozijn. Denzel verdient beter.

Grappige, verrassend effectieve verfilming van het gelijknamige boek van Timur Vermes. De gimmick is wellicht iets te eenzijdig uitgewerkt en de film gaat te lang door, maar Oliver Masucci is fascinerend in de tegelijkertijd komische en verontrustende hoofdrol en de film heeft zeker zinnige dingen te melden.

Vermakelijk duister sprookje, een soort kruising tussen het werk van Clive Barker en Guillermo Del Toro. Het verhaal komt wat moeizaam op gang en er zijn her en der wat flauwe momenten, maar eenmaal op stoom is het genieten geblazen, met heerlijk bizarre personages en een bijzonder fantasierijke vormgeving. Naarmate hij vordert wordt de film steeds beter, resulterend in een heerlijk groteske finale.

Ik heb weinig met de vaak vrij extreme fotografie van enfant terrible Erwin Olaf, maar deze documentaire is desondanks wel de moeite waard. Erwin Olaf wordt gevolgd tijdens een drukke promotiecampagne, waarbij hij openhartig spreekt over zijn beroep en zijn privé-leven. Regisseur Michiel Van Erp weet op zijn typische no-nonsens manier een aantal emotionele momenten aan de fotograaf te ontlokken. Verder gelukkig ook veel humor.

Herzien. Na al die jaren nog steeds een fijn filmpje, al laten tempo en aktie te wensen over. Gelukkig is Kurt Russell stoer in de hoofdrol, de plot inventief en origineel, de vormgeving indrukwekkend en de soundtrack (uiteraard van regisseur Carpenter zelf) erg cool. Hier en daar wat scenes waar de tand des tijds flink op heeft zitten knabbelen, maar dit blijft een klassieker in het genre.

Vermakelijke, licht futuristische aktiethriller, gemodelleerd naar de aktiefilms van eind jaren '80 en vroege jaren '90. En eindelijk de langverwachte samenwerking tussen Stallone en Schwarzenegger. Beiden zijn redelijk goed op dreef; vooral Schwarzenegger lijkt sinds zijn dagen als governator iets beter (en vooral subtieler) te akteren. De film heeft een niet al te hoog tempo maar is voortdurend onderhoudend en bij vlagen best spannend. De finale is helaas wel wat teleurstellend en nogal afgeraffeld.

Spannende thriller met horrortrekjes, vooral sterk in het eerste uur, met leuke personages en een doeltreffend gebruik van mooi production design. De verschillende 'kamers' zien er bijzonder spectaculair uit en wijken visueel sterk van elkaar af, waardoor het continu verrassende script extra kracht wordt bijgezet. Verfrissend ook om nu eens geen bloederige toestanden a la Saw voorgeschoteld te krijgen. Tegen het einde is de rek er wel een beetje uit en de finale is nogal rommelig en over de top, maar tot die tijd is dit best een aangenaam werkje.

Inferieur vervolg, vergezocht en geforceerd. De twee hier terugkerende hoofdrolspelers van het eerste deel beschikken al niet over veel charisma, maar zij steken nog positief af bij de nieuwe personages, die werkelijk geen enkele indruk achterlaten. Vervelend ook dat iedereen continu aan het rondschreeuwen is wat hij/ zij aan het doen is. Daarnaast zijn de escape rooms ditmaal niet interessant en gaat de plot een kant op waar ik niet zoveel mee kan. Nee, spannend is anders.

Intens, spannend gevangenisdrama. De doorgaans wat ondergewaardeerde Cox is fantastisch in de hoofdrol. De film is zeer fraai in elkaar gezet, met een vernuftige verhaalstructuur. Het geweldige camerawerk en de ingenieuze montage geven het geheel absoluut meerwaarde. Het is niet makkelijk om binnen het genre met iets origineels te komen, maar de film weet de meeste cliché's te vermijden en zit vol verrassingen.

Saai romantisch drama, slechts de moeite van het kijken waard door de aanwezigheid van een hier nog jonge Brigitte Bardot. Niet dat haar akteerwerk goed is, maar mooi is ze wel. De personages worden redelijk goed uitgewerkt en gelukkig is de boel niet zo flauw als ik had verwacht, maar boeiend willen de gebeurtenissen niet worden en de boel kabbelt maar een beetje doelloos voort.

Aangenaam, tragikomisch frans filmpje over vijf vrienden die denken een goede oplossing gevonden te hebben om gezamenlijk de problemen van het ouder worden onder ogen te zien: samenwonen. De prima cast (waaronder een verrassend sterke Jane Fonda die hier moeiteloos vloeiend frans spreekt) maakt er iets moois van, al is het script niet bijster interessant en worden er weinig risico's genomen. Alles kabbelt verder prettig genoeg door, met de welbekende lach en traan.

Het moest er een keer van komen en nu hebben we 'm gekregen: de eerste langdradige, pretentieuze en vervelende Marvel-film. Personages die niet weten te boeien, een wazig plot waar je de aandacht direct bij verliest, anonieme monsters die onduidelijke dingen doen... het gaat maar door. Letterlijk en figuurlijk, ruim 2 1/2 uur lang.

Leuke romcom die zich afspeelt in het hiernamaals. Het script ontvouwt zich op voorspelbare wijze en visueel is het allemaal weinig bijzonder, maar de prima cast maakt er iets leuks van, met ook erg grappige bijrollen. Vooral Da'Vine Joy Randolph en John Early zijn hilarisch als bekvechtende 'adviseurs'.

Langzaam opgebouwd en sporadisch een beetje saai, maar tegelijkertijd wel sfeervol en bij vlagen behoorlijk spannend. Deze SF-variant binnen het found footage-genre zit technisch bijzonder knap in elkaar, met uitstekende special effects en zeer verzorgd production design. De cast is ook prima. Wat van mij achterwege had mogen blijven zijn de interviewfragmenten in het heden en de net iets te duidelijke climax. Ik had zelf nog wel iets meer in het duister willen blijven.

Wellicht iets te eerbiedig, te lang en net niet mallotig genoeg, maar ik vond dit toch wel een grappige en vooral lieve film. Ferrell en McAdams doen het uitstekend in de hoofdrollen, maar het is Dan Stevens als de Russische inzending die wegloopt met de film. Wat een rol heeft die gast zeg, geweldig. Hij raakt precies de juiste snaar en zijn muzikale intermezzo, het totaal over de top Lion Of Love, is fantastisch fout. Was de hele film maar zo goed.