Erwin Olaf, on Beauty and Fall (2009)

Première 27 september 2009 tijdens Nederlands Film Festival in Utrecht

Televisie-uitzending 7 oktober 2009, 22.50 uur Nederland 2, NPS - Het Uur van de Wolf

Wil deze het Gouden Kalf voor beste docu niet opstrijken dan moet de concurrentie wel érg, érg sterk zijn ...

niet genomineerd!!! Pffffff. Rotvos wel!

Geweldige docu. Wat een leuke man die Erwin Olaf. En Michiel van Erp is toch een geweldige documentairemaker. Deze week ook Angst gezien. Hij heeft zo'n mooie stijl.

prachtig, maar gouden kalf voor beste docu ging naar I Wanna Be Boss, zeer indringende documentaire overigens.

Deze wél al op TV, en "Angst" nog niet? Jammer

En vanwaar die 0,5*, Al! ?

Aangrijpende documentaire over een zeer goede en gerespecteerde (mode)fotograaf. Michiel van Erp weet op een zeer beklemmende manier de emotie van Erwin Olaf 'op te graven'.

Ook artistiek gezien is deze docu het kijken meer dan waard. Een lust voor het oog, en voor de liefhebber een fijne workshop om inspiratie op te doen.

4,0*

Weer een erg scherpe film van Van Erp. Prettige rustiek waarin hij simpel en effectief kijkt naar de persoon Erwin Olaf. Olaf's fotografie is niet zo mijn ding de tamelijk neutrale cinematografie van Van Erp des te meer.

Mooie scene als Erwin Olaf zegt dat hij uit het leven stapt als hij niet meer normaal zijn werk kan doen. Dan wordt hij even emotioneel, en zegt vervolgens; "maar dan moet eerst moeder dood!"

Mooi portret van een knap kunstenaar. Vnl zijn stills met jaren '60 uitstraling zijn erg mooi.

Ne zoals bij Sally Mann (What Remains) en Annie Leibovitz (Annie Leibovitz: Life through a Lens) vind ik Erwin Olaf (Erwin Olaf: On Beauty and Fall) verre van een begaafde fotograaf. Niet alleen zijn bijna alle foto’s in scene gezet maar ook nog eens daarna in de computer door een photoshop programma ‘’mooier’’ gemaakt.

Ik ben meer iemand van de realistische kant van foto’s maken. Niet van die kitscherige dingen die ook nog eens provocerend aanvoelen.

De regie van Michiel van Erp is in orde maar het blijft helaas niet meer dan een korte registratie.

Best boeiende documentaire waarin fotograaf Erwin Olaf vooral trips moet maken, waar hij eigenlijk geen zin in heeft. Maar meer dan interessant wordt het ook niet. Het is een nogal selectieve registratie, waarin af en toe wel een bijzonder moment zit, maar als geheel komt er niet zoveel naar voren, omdat er maar heel weinig lijn in zit. Het zal me om die reden ook allemaal maar weinig bijblijven.

Erg sterke documontaire en zo heb ik weer eens iemand leren kennen. Deze docu is te zien in een docu box over kunstenaars, waar ook een docu over Anton Corbijn bijstaat.

Maar zijn schets in zijn leven word echt op een nette manier neergezet. Erwin Olaf lijkt in eerste instantie een grofgebekte perfectionist maar al snel komen we erachter dat hij helemaal zo gelukkig nog niet is, mede dankzij zijn ziekte en stress. (althans dat laatste kon ik hier en daar wel vinden, vooral in dat laatste stukje waarbij hij emotioneel word word alles toch op tafel gegooid) Zijn verdere charisma, en humor is erg gelikt. gaat met de tijd mee en zijn kunst is natuurlijk bijzonder. Het lijkt hem ook geen donder te kunnen schelen of hij nou de grenzen overschreid of niet. Was natuurlijk ook de bedoeling van hem. Ook zijn trips die hij met tegenzin maakt zijn indrukwekkend.

Gewoon een interesante documontaire.

4,0*

Ik heb weinig met de vaak vrij extreme fotografie van enfant terrible Erwin Olaf, maar deze documentaire is desondanks wel de moeite waard. Erwin Olaf wordt gevolgd tijdens een drukke promotiecampagne, waarbij hij openhartig spreekt over zijn beroep en zijn privé-leven. Regisseur Michiel Van Erp weet op zijn typische no-nonsens manier een aantal emotionele momenten aan de fotograaf te ontlokken. Verder gelukkig ook veel humor.