Meningen

Nog steeds treffend portret van de jeugdcultuur in het Londen van 1964, gebaseerd op het gelijknamige album van The Who. De muziek wordt wat mij betreft niet overal even subtiel ingezet en valt tegen het einde behoorlijk in herhaling, maar de film is levendig en vermakelijk genoeg om dit te compenseren. Vooral het middenstuk, wanneer de Mods en de Rockers elkaar op gewelddadige wijze treffen in Brighton, is knap in beeld gebracht. In de cast treffen we onder andere een nog piepjonge Ray Winstone en Timothy Spall aan. En het filmdebuut van Sting is natuurlijk helemaal geweldig.

Sympathieke maar hopeloos oubollige feelgood-film, netjes maar risicoloos geregisseerd door Dustin Hoffman. De film drijft puur op het charisma van de hoofdrolspelers en komt daarmee best een heel eind, maar uiteindelijk is het script te dun en voorspelbaar om te kunnen boeien. Een lach en een traan, je kent het wel. Leuk zolang het duurt, maar direct weer kwijt na afloop.

Dromerige (want soundtrack van Air) en melancholische film, opmerkelijk genoeg gebaseerd op een japanse Manga. De 50-jarige Thomas (Pascal Greggory) komt na een mysterieuze treinreis terecht in zijn geboortedorp en is daar opeens weer jong. Is dit een droom of is hij in de tijd teruggereisd? Het intrigerende gegeven wordt leuk uitgewerkt, daarbij geholpen door een prima cast. Het tijdsbeeld is ook mooi getroffen. Uiteindelijk wordt de plot niet helemaal bevredigend uitgewerkt, maar de emoties doen oprecht aan en de dialogen, vooral die tussen vader en zoon, zijn erg mooi.

Geen dialogen in deze poëtische, haast documentaire-achtige verhandeling over de vergankelijkheid van het leven en reïncarnatie. Mooi in beeld gebracht, met enkele hele lange takes die verrassend knap in elkaar steken. Door het lage tempo en het ontbreken van een duidelijk plot is dit duidelijk geen film voor iedereen. Voor wie iets dieper wil graven naar de subtiel in het geheel verwerkte thematiek heeft de film echter wel het één en ander te bieden.

Te lang en iets te relaxed qua tempo, maar afgezien daarvan is dit een onderhoudende en intelligent uitgewerkte roadmovie, een hedendaagse variatie op Thelma & Louise. De twee hoofdrolspelers zijn uitstekend en de film beschikt over een prima supporting cast. Visueel is het ook allemaal dik in orde. Sterke dialogen en rake emotionele momenten, die zich op onverwachte momenten aandienen. Langzaam maar zeker werkt de film toe naar een indrukwekkende maar mooi klein gehouden climax.

Geweldige miniserie over een weeskind (Anya Taylor-Joy) dat zich eind jaren vijftig ontpopt tot een schaaktalent van ongekend niveau. Bijzonder fraai in beeld gebracht, met veel aandacht voor detail en een prachtig gebruik van production design. De casting is daarnaast perfect, met zelfs de kleinste bijrol goed uitgewerkt. Enige dissonant is de laatste aflevering, waar één en ander helaas een beetje over de top gaat en de boel een beetje te gezellig wordt. Tot die tijd: subliem.

Boeiende zweedse film over de waargebeurde juridische chaos rond de vermeende seriemoordenaar Thomas Quick (David Dencik), die begin jaren '90 wordt veroordeeld voor acht moorden en er nog eens vijfentwintig opbiecht. Terwijl verslaggever Hannes Råstam (Jonas Karlsson) langzaam maar zeker de gebrekkige bewijslast weerlegt begint zijn eigen leven uit elkaar te vallen. Sfeervol in beeld gebracht door regisseur Mikael Håfström en uitstekend gespeeld, al is de plot meer interessant dan spannend.

Onderhoudende maar sporadisch nogal vergezochte en gekunstelde aktiethriller, met een even spannend als overdreven plot. Het akteerwerk is unaniem sterk en de film is strak geregisseerd, maar naar het einde toe vliegt één en ander een beetje de bocht uit. Hier en daar is de toon van de film overigens behoorlijk meedogenloos; zo zal ik de laatste scene niet snel vergeten.

Kruising tussen Poltergeist en The Exorcist, zich afspelend in de jaren '70. Dat klinkt helaas leuker dan het is, aangezien we hier te maken hebben met een behoorlijk trage en saaie bedoening. Het akteerwerk is degelijk maar de personages zijn niet bepaald memorabel. Visueel is de film aan de claustrofobische en grauwe kant, maar dat zal de bedoeling wel zijn geweest. Het maakt de kijkervaring echter niet aangenamer. Flink wat effectieve schrikmomenten, dat wel, maar wanneer de film dermate eentonig en weinig boeiend is heeft dat ook niet echt meerwaarde.

De verrassing is er natuurlijk een beetje af, maar regisseur John Krasinski weet dit grotendeels te compenseren met een aantal bijzonder spannende scenes, waarbij vooral het geweldige begin van de film in positieve zin opvalt. Daar wordt dan ook ruim de tijd voor genomen, waarna de rest van dit vervolg, hoe vakkundig en onderhoudend alles ook in elkaar is gezet, toch een beetje tegenvalt. Het opsplitsen van de hoofdpersonen komt het geheel uiteindelijk ook niet ten goede. Hierdoor kan er wel uitgepakt worden met meer spektakel en vooral meer monsters, maar de film doet tevens erg fragmentarisch en onvolledig aan. Op naar deel drie dus.

Een simpel plot, maar doeltreffend uitgewerkt. Het naargeestige post-apocalyptische sfeertje is niet bepaald vernieuwend, maar gelukkig zijn veel details dat wel en doet de film grotendeels toch fris en energiek aan. De prima cast helpt, alsmede de vele effectieve enge momenten.

Intieme, bijna op zichzelf staande prequel die het vooral moet hebben van de sterke hoofdrol van Lupita Nyong’o. Al is haar kat Frodo ook geweldig. De langzaam ontluikende vriendschap tussen haar en Joseph Quinn is niet heel erg boeiend, maar de film kent gelukkig genoeg spannende momenten om dat te kunnen compenseren. Het oog voor detail van regisseur Michael Sarnoski (eerder verantwoordelijk voor het subtiele Pig) komt in ieder geval goed tot zijn recht.

Uitstekende documentaire over de lange carrière van muzikant en producent Quincy Jones, mede geregisseerd door één van zijn dochters. Gelukkig niet slechts een lofzang op het leven en werk van de charimatische Jones, maar ook een eerlijk portret van een getalenteerd maar vaak tekortschietend mens. Ik had nog wel wat meer van zijn verleden willen zien, maar overwegend is dit een erg boeiende documentaire, bomvol mooie muziek en fascinerend archiefmateriaal. En omdat dochter Rashida uiteraard heel dicht bij haar onderwerp kan komen leren we de beste man op intieme wijze kennen.

Ondraaglijke spanning in dit hartverscheurende verhaal over de bezetting van de Bosnische stad Srebrenica door het Servische leger in 1995, gezien door de ogen van tolk Aida (Jasna Djuricic). Het falen en vooral de machteloosheid van de nederlandse militairen is hierbij pijnlijk voelbaar. Overtuigend in beeld gebracht, met weinig expliciete beelden, maar juist de afwezigheid van zichtbaar geweld zorgt voor het continu onheilspellende gevoel dat de film teweeg brengt. De intense hoofdrol van Djuricic is onvergetelijk.