Quincy (2018)

Mooie docu over een mooi mens en een levende legende.

Uitstekende documentaire over de lange carrière van muzikant en producent Quincy Jones, mede geregisseerd door één van zijn dochters. Gelukkig niet slechts een lofzang op het leven en werk van de charimatische Jones, maar ook een eerlijk portret van een getalenteerd maar vaak tekortschietend mens. Ik had nog wel wat meer van zijn verleden willen zien, maar overwegend is dit een erg boeiende documentaire, bomvol mooie muziek en fascinerend archiefmateriaal. En omdat dochter Rashida uiteraard heel dicht bij haar onderwerp kan komen leren we de beste man op intieme wijze kennen.

Mr Jones

Dat Quincy Jones een legende is mogen duidelijk zijn. Maar alleen dat is helaas niet genoeg voor een goede docu.

Zijn dochter de sympathieke Rashida loopt met hem mee en daardoorheen verteld hij wat weetjes of zijn leven. Het moet een prachtig leven zijn geweest. In de vrij kritiekloze film word duidelijk dat hij er lekker op los neukte en muziek maakte. Om hem niet onsympathiek te maken zien we dat hij lief is voor al zijn kinderen en zijn vrouwen mochten hem altijd wel. De Zweedse dame iets minder, maar ook dat krijgt minimale aandacht. Het is niet zo heel erg. Ik hoef niet per se zijn die kanten te zien. Maar deze docu heeft wel het probleem daar vrij veel aandacht aan te geeft aan zijn prive leven. En daar is het weinig boeiend. Zo een scene dat 4 ja knikkers opschrijven wie ze moet uitnodigen of dat die moet meer moet bewegen. Het is duidelijk dat hij niet lang meer heeft. Maar het staat de boeiende verhalen in de weg.

2.5 sterren.

Een rommeltje. De film bestaat uit twee delen, het verleden en het heden. Het heden... is alleen niet zo boeiend. Kwakkelende gezondheid, optredens (wel 10 seconde per land...), familie. Ik kan het prima missen. En dan haalt het je ook nog steeds uit het wél interessante deel van de docu, over zijn verleden met erg mooie en goed uitgezochte archiefbeelden is perfect. Het mocht voor mij nog wel uitgebreider. Had dát aangevuld met een interview met Quincy in het heden en wat artiesten/mensen die verstand van muziek hebben en het is voor mij de perfecte docu. Nu de helft goed.

Heerlijk.

Ik zal de eerste te zijn om toe te geven dat ik niet al te kritisch heb gekeken, maar me volledig heb overgegeven aan dat unieke stukje muziekgeschiedenis waar ik me altijd al in heb willen verdiepen, sinds ik als tiener die naam Quincy Jones achterop de cd hoesjes van een aantal van mijn favoriete albums zag staan. Aantal ontroerende scènes ook, wat een respect.

Wie hier van genoot kan wat mij betreft een weekje later als companion piece heel goed What Happened, Miss Simone? (2015) kijken voor een ander kijkje in african american music history. Losstaand van de inhoud, is die docu wat mij betreft sowieso technisch beter.

Ik snap Macmanus boven me wel, hij heeft zeker een punt. Maar daar pak ik dan een biografie voor. Dit was voor nu fijn.

4*

Mooie docu want wat een leven heeft deze man en wat heeft hij met heerlijke mensen samengewerkt. Dit levens verhaal in beeld met goede muziek eronder maakt het een feest om naar te kijken.

Best een prima docu. Geeft een mooi inkijkje in misschien wel de meest legendarische producer aller tijden. Ook leuk dat het niet per se een aaneenschakeling is van allerlei artiesten die hun verafgoding uitspreken, maar vooral een inkijkje biedt in de persoon zelf.

Quincy geeft een mooi beeld van de toch wel invloedrijke man uit de muziekgeschiedenis. Een evenwichtig beeld tussen de man zelf en zijn muzikale prestaties. Langs de ene kant een oude hardwerkende man die sukkelt met zijn gezondheid, maar wel nog altijd in de weer is. Langs de andere kant springen we af en toe het verleden in met archiefbeelden en zijn tal van ontmoetingen en prestaties. Het opvallende hier is dat we toch telkens de mensen zelf horen. Zowel persoonlijk horen we toch telkens de vrouwen waar hij mee samen was en zijn kinderen. Maar ook de mensen waar hij mee samenwerkte laten hun waardering voor hem zelf blijken. Geen pure interviews dus, wat het toch wel oprechter en boeiender maakt.

Quincy heeft zoveel te vertellen. Niet alleen de muziek waar hij aan meewerkte, maar je ziet hem ook echt aan het werk. Zijn inzet voor de zwarte Amerikanen komt ook mooi aan bod. We zien ook zijn rol als familieman, of net het ontbreken er van. Hoe hij toch wel houdt van zijn kinderen, en blijkbaar andersom toch ook wel. Maar hoe hij zo hard werkt en muziek op de eerste plaats zet, dat hij zijn huwelijken verwaarloost. De ex-vrouwen komen zelf ook even aan het woord, dus ik heb de indruk dat hij hen niet bepaald kwaad heeft gedaan maar eerder in de steek heeft gelaten. Al is dat op zich niet belangrijk voor mij in een documentaire rond een muzikant om verder uit te diepen. Tenzij het iets groots zou zijn dat je niet kan en mag verzwijgen.

Het lijstje van records, prijzen, samenwerkingen, albums, singles, films, ... is zo indrukwekkend dat sowieso een documentaire op zijn plaats is.