menu

Miles Davis: Birth of the Cool (2019)

mijn stem
3,26 (23)
23 stemmen

Verenigde Staten
Documentaire / Muziek
115 minuten

geregisseerd door Stanley Nelson
met de stem van Carl Lumbly

Miles Davis (1926-1991) was jazztrompettist en -componist. Hij wordt beschouwd als een van de belangrijkste en invloedrijkste jazzmuzikanten van de twintigste eeuw en was de belichaming van coolheid. Deze documentaire schetst een beeld van de muzikant en stipt zijdelings de man achter de muziek aan. Aan de hand van archieffoto's, home-video's en interviews met collega-muzikanten wordt hiervan een chronologisch beeld geschetst.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=AzoLYaq8cQw

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van kappeuter
kappeuter (crew)
Vanaf 12 september in de bioscoop (Periscoop Film)

avatar van Basto
3,0
Ben hier wel erg benieuwd naar. Weet verl te weinig over hem.

avatar van Walter S.
3,0
De muziek van Miles Davis is zo te gek dat je over hem geen slechte docu kunt maken. Daarnaast is Miles Davis zo'n kleurrijk persoon dat je ook geen saaie docu over hem kunt maken. Zou je zeggen.
Toch is dat wat Stanley Nelson min of meer gedaan heeft.

Hoop talking heads, mopjes muziek, paar anekdotes, kortom de gebruikelijke ingrediënten voor een muziekdocu... Waar het aan ontbreekt is het vuur, de passie, het gevaar waarmee Miles Davis leefde. Nu is het een keurige opsomming geworden

Daarmee is het degelijkheid troef en weet Taylor er in te slagen over zo'n legendarische kleurrijke geniale gek 'n wat bloedeloze docu te maken. Gelukkig hebben we de soundtrack nog.

avatar van John Milton
Ik las dit al idd. Zo jammer!

avatar van hvdriel
1,5
Hoe is het mogelijk om zo'n keurige, braverige docu te maken over zo'n muzikale vernieuwer als Miles Davis? Hij verdient beter, de man die meende dat creativiteit alles van doen heeft met vernieuwing en verandering, die de (jazz)muziek minstens driemaal op zijn fundamenten heeft doen trillen met verregaande consequenties, voor wie passie alles was en die van zijn privéleven een complete puinhoop heeft gemaakt. Man, man, ieders vingers met een filmblik zouden moeten jeuken...

Nou, vergeet het maar. Lees de bespreking hierboven van Walter S. en besef dat het nog driemaal zo erg is. Weinig live-optredens , een soundtrack die we al kennen van zijn albums, weinig nog niets - laat ik zeggen: redelijk weggestopt - over zijn onstuimige leven en vele, zeer vele met name Amerikaanse talking heads van wie met name de vrouwen (sorry!) trots zelfingenomen hun verhaal doen.

Prettig en een vondst (daarom niet 1 ster) is de stem van acteur Carl Lumbly die off-screen als Miles Davis teksten uit diens autobiografie uitspreekt alsof hij Miles Davis is. En vooruit, Juliette Gréco en Jeanne Moreau komen ook kort in beeld. Meer kan ik er niet van maken, hoe graag ik dit ook had gewild. Luisteren naar zijn muziek resteert en geduldig wachten op trefzekere jeukende vingers.

avatar van mrklm
3,0
De lijst van geïnterviewden in dit eerbetoon aan één van de meest invloedrijke muzikanten van de 20e eeuw is indrukwekkend en is voldoende om deze documentaire toch eens te bekijken. Het is ironisch dat een documentaire over een man die constant experimenteerde, de grenzen van jazz verlegde en zichzelf meerdere keren opnieuw uitvond, zo conventioneel en vrij kleurloos blijkt te zijn. Dat maakt "Birth of the Cool' weliswaar toegankelijk voor een publiek dat nog niet zo bekend is met de muziek van Miles Davis, maar dit is meer een introductie dan een diepgravend document. De fans van Miles Davis kunnen zich wellicht laven aan muzikale hoogtepunten uit zijn oeuvre, maar dan kun je beter "Kind of Blue' of 'Bitches Brew' nog eens opzetten.

3,0
Niet slecht maar ook niet bijzonder. Aan de ene kant wordt simpelweg het levensverhaal van Miles Davis verteld – een soort Wikipediapagina met plaatjes – maar dat verhaal is niet erg boeiend. Miles blijkt een rijkeluiskind dat al snel succes had als muzikant en daarna alsmaar succesvoller waarbij Miles geld en uiterlijk vertoon ook erg belangrijk vond. Hij heeft aan het conservatorium gestudeerd en net als de andere jazzartiesten uit het beboptijdperk wilde hij net zo’n serieus muzikant zijn als Stravinsky (en hij ontdekte dat jazz in Parijs na WO II die status ook had). In ieder geval lachten en dansten ze nooit om serieus te ogen. Wel zat het racisme in de VS hem dwars en had hij fysiek pijn waardoor hij een aantal keer verviel in overmatig drank en drugsgebruik, maar dat wist hij telkens ook weer te overwinnen.

Aan de andere kant is de film een hagiografie omdat het voornamelijk wordt verteld door medemuzikanten die Miles vereren als een god (ook al was Miles een asociale en paranoïde hufter als mens hetgeen hij echter zou compenseren met zijn prachtige muziek). Voortdurend wordt verteld hoe onvoorstelbaar geweldig Miles Davis als muzikant was: onder meer zou Miles een muzikale raketgeleerde, een meester chemie, een muziekvoodoopriester en een zwarte Superman zijn. Met elk album dat hij uitbracht zou Miles de muziekgeschiedenis hebben veranderd. Wel vreemd trouwens dat ze allemaal consequent het hese stemgeluid van Miles nadoen als ze hem citeren omdat Miles aan z’n strottenhoofd is geopereerd.

Het kernwoord om zijn talent te beschrijven moet afgaande op deze documentaire ‘het andere c.q. het veranderen’ zijn. Miles Davis was anders dan alle anderen en drukte zijn uniciteit uit in unieke muziek en hij veranderde voortdurend: hij gaf niets om het oude maar was altijd bezig iets totaal nieuws te doen waardoor hij relevant bleef en succes bleef hebben.

PS. Ik heb zelf weinig met jazz en zeker de muziek van Miles Davis heeft me nooit kunnen bekoren, ook al zou nota bene hij de jazz toegankelijk hebben gemaakt voor mensen die niet van jazz houden. Misschien is zijn muziek te gepolijst naar mijn smaak: zo’n beetje de enige jazzartiest die ik wel leuk vind is Thelonious Monk met z’n nogal horkige en dissonante spel. Anders dan ik had gehoopt heeft deze documentaire me ook niet enthousiast gemaakt voor de muziek van Miles Davis.

avatar van wibro
3,0
In chronologische volgorde wordt hier het leven en de muziek van Miles Davis belicht. Had dus geen makkelijk leventje en was ook geen makkelijke man die Miles Davis zoals we uit deze docu kunnen opmaken. Interessant vond ik vooral dat gedeelte uit de eindjaren 50 waarbij ter sprake kwam hoe Miles zonder voorbereiding de muziek uit zijn hoed toverde o.a. bij de soundtrack van "Ascenseur pour l’ échafaud" en zijn meest bekende album "Kind of Blue". Dit was helemaal nieuw voor mij wat wel bewijst dat Miles toch zonder meer een genie was.
Wat deze docu verder betreft; als je überhaupt niet van jazz houdt heeft het volgens mij geen zin om deze docu te bekijken want echt boeiend is deze docu niet. Daar had veel meer uit gehaald kunnen worden.

Waardering: nog net een 3,5*.

avatar van Basto
3,0
Inhoudelijk natuurlijk top dit, maar wua vorm helaas behoorlijk saai. Had bet zo goed een hoorspel kunnen zijn. Krappe 3,5 voor een mooi portret van een groot artiest. En dan ben ik gul.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:02 uur

geplaatst: vandaag om 04:02 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.