Meningen

Qua plot is deze japanse zombiefilm weinig verrassend en zeker niet vernieuwend, maar het verschil zit 'm in de details. Zo wordt de hoofdpersoon, een sullige antiheld, overtuigend neergezet en de zombies zien er heel bizar uit. Het visuele spektakel valt sowieso absoluut niet tegen. De vele aktiescenes en de daarbij horende bloederige make-up effecten zijn eersteklas. De film is iets te lang en de plot bij vlagen aan de trage kant, maar de buitensporig extreme finale maakt veel goed.

Verdienstelijke documentaire over de snelste atleet uit de sportgeschiedenis. Weinig verrassingen; het format van de standaard sportdoc wordt trouw gevolgd, maar het is allemaal aangenaam genoeg in beeld gebracht en Usain is een sympathieke gast.

Van de doden niets dan goeds, dat blijkt maar weer eens. Op basis van deze documentaire zou je haast verwachten dat de in 2008 overleden akteur tot heilige wordt uitgeroepen. Gelukkig zijn er ook interviewfragmenten met collega's, vrienden en familie die wel iets zinnigs te melden hebben, zodat de documentaire nog enigszins in balans is. Wanneer je de archiefbeelden en filmfragmenten ziet langskomen wordt overigens wel snel duidelijk dat er met het overlijden van Ledger een groot talent veel te vroeg verloren is gegaan.

Aardige SF- film, met vooral een sfeervol en intrigerend eerste uur. Daarna komt langzaam de klad erin, zoals zo vaak bij dit type film. Wanneer het verhaal klein en intiem wordt gehouden gaat het allemaal prima, maar wanneer er zo nodig zaken uitgelegd moeten worden en alles grootser in beeld wordt gebracht gaat het doorgaans mis. Zo ook hier, al blijft de boel net op de rails, geholpen door een kleine maar prima cast en visueel aantrekkelijk production design.

Niet bepaald geweldig, maar er zijn zeker pluspunten. Zo is de rol van Christopher Lloyd geweldig en op de beste momenten heeft de film een surrealistisch, bijna Donnie Darko-achtig sfeertje. Helaas steekt de plot verder nogal standaard in elkaar, valt er visueel niet veel te beleven en komt de climax nogal koud op je dak vallen.

Onderhoudend niemendalletje met een zeer voorspelbaar, maar sympathiek uitgewerkt verhaaltje. Wel jammer dat er direct in het begin al zoveel uitgelegd moet worden, dat maakt alles wel een stuk minder verrassend en intrigerend. Pettyfer is prima in de hoofdrol en na een wat lange opbouw is er genoeg spektakel om het geheel levendig te houden. Het einde doet een vervolg vermoeden, al is er wat mij betreft weinig verhaal over om dat idee tot een goed einde te brengen. Maar ja, een gebrek aan plot heeft producent Michael Bay nog nooit kunnen weerhouden van het maken van een film.

Niet helemaal geslaagde miniserie over de beruchte Black Dahlia-moordzaak in het Los Angeles van de vroege jaren '60. Het tempo ligt laag, de plot legt de focus teveel op randzaken en het wil maar niet echt spannend worden. Pluspunten zijn er gelukkig ook: India Eisley en Chris Pine zijn beiden erg goed, de sfeer van die tijd is erg mooi getroffen, het camerawerk is prachtig en de gebeurtenissen zijn net boeiend genoeg om de aandacht er bij te houden.

Je zou de vadsige John Travolta hier haast gaan verwarren met The Terminator, compleet met Schwarzenegger-kapsel. Dit is een bedenkelijk aktiewerkje, vlot gemaakt en best onderhoudend, maar zonder een greintje originaliteit en/ of diepgang. De gebeurtenissen volgen elkaar zo snel op dat het als kijker amper bij te benen is. Van enige betrokkenheid bij de bordkartonnen personages is al helemaal geen sprake. Maar goed, de aktiescenes zijn best oké en ik heb me niet verveeld. De film is overigens een weerzien tussen Travolta en cameraman Andrzej Sekula, die beiden met Pulp Fiction betere tijden hebben gekend.

Oprechte, confronterende documentaire over de gezondheidsproblemen van de wereldberoemde zangeres, die al langere tijd lijdt aan de neurologische aandoening SPS (Stiff Person Syndrome). De scenes waarin zij strijd levert met de hevige spasmen die de aandoening veroorzaakt komen hard binnen en zijn moeilijk om aan te zien. Respect derhalve voor Dion's openheid en doorzettingsvermogen. De terugblik op haar carrière is helaas minder boeiend, mede omdat ik haar muziek slecht trek, maar al met al is dit een fascinerend, ontluisterend portret van een superster die een hoge prijs heeft betaald voor haar succes.

Interessante, experimentele vroege Scorsese. Duidelijk het resultaat van veel knip- en plakwerk: de film was eerst zijn afstudeerproject, waarna er scenes aan toegevoegd zijn om hem op te rekken tot speelfilmlengte. Eén van de meest bijzondere toegevoegde scenes betreft een vrij expliciete seksscene, opgenomen in... juist, Nederland! Onevenwichtig en soms onsamenhangend, maar de film zit vol inventieve camerashots en bevat reeds veel elementen die in latere films van Scorsese veelvuldig gebruikt worden. Italiaans-amerikaanse kruimeldieven, religie, seks, schunnige taal, vriendschap en liefde- het zit er allemaal in.

Licht absurdistische, vaak erg grappige maar tegelijkertijd ultragewelddadige komedie. Het serieuze uitgangspunt maakt al snel plaats voor maffe personages en bizarre toestanden, maar gelukkig blijft de boel nog net op de rails. Peter Jackson-veteranen Melanie Lynskey en Elijah Wood doen het leuk in de hoofdrollen. Debuterend regisseur Macon Blair is qua stijl en sfeertekening duidelijk beinvloed door de films die hij als akteur maakte voor regisseur Jeremy Saulnier, Blue Ruin en Green Room.

Middelmatige britse romcom van de producenten van oa Four Weddings And A Funeral en Love Actually. Het script heeft zo zijn momenten, maar veel van de grappen en grollen zijn aan de geforceerde kant en de film beschikt gewoonweg niet over de juiste hoofdrolspelers. Vooral Rose Byrne, doorgaans charmant en sympathiek, is hier behoorlijk miscast en niet leuk. Rafe Spall doet het iets beter, maar ook hij schiet regelmatig tekort. De leukste scenes zijn dan toch weer die met Stephen Merchant, onbeholpen en grof als altijd.

Leuk concept, maar qua uitvoering schiet de film flink tekort. Het is allemaal best leuk gespeeld en mooi gemaakt, maar de plot is erg doorzichtig en de personages niet bijster interessant. Voornaamste probleem is dat je de gebeurtenissen grotendeels van begin tot eind kunt uittekenen, waardoor de boel al snel gaat slepen. De film doet daarnaast sterk denken aan A Monster Calls uit 2016, die overigens heel wat beter is.

Geen reboot, zoals de titel doet vermoeden, maar zowaar een erg late sequel, met vrijwel identiek plot. De cast kan er mee door, met vooral Madelyn Cline leuk in de hoofdrol, maar qua script en vormgeving valt er bar weinig te beleven. Eén en ander neemt richting de finale belachelijke vormen aan, waarna de film niet meer serieus te nemen valt. Ik moet zeggen dat ik me er wel mee heb vermaakt, maar de film is (onbedoeld?) meer komedie dan horror.

Wat een belediging voor Uwe Boll! Niets van verwacht en toch nog een tegenvaller. Een hele prestatie. Abominabel in ieder opzicht. Dit had nog kunnen resulteren in een lekkere foute film, maar dit is gewoon fout. En dodelijk saai bovendien. Wat kunnen 80 minuten soms toch lang duren.

Bizarre zwarte komedie met rare plotwendingen en een paar onverwacht intense emotionele momenten. Het is allemaal vlot genoeg gemonteerd om onderhoudend te zijn, maar de personages blijven nogal op een afstand en de plot is gewoonweg te vreemd om echt te boeien. Carrey doet zijn best en is prima in de hoofdrol; McGregor is matig en heeft weinig te doen als zijn sullige geliefde. De eerste vijftien minuten vormen het beste gedeelte van de film, daarna is het behelpen.

Knotsgekke aktiekomedie, vol zwarte humor en bot geweld. Komt wat traag op gang en duurt uiteindelijk ook te lang, maar eenmaal op stoom is dit een zeer onderhoudend, zij het herhaaldelijk volledig over de top filmpje. De prima cast draagt flink bij aan de pret, evenals de strakke timing van bepaalde visuele grappen. Erg lollige dialogen ook, althans, als ik op de vertaling af kan gaan. En die vader van Aksel Hennie... wat een rol heeft die gast.

Intrigerende combinatie van romantisch drama en SF, met een intelligent script en een prima cast. Regisseur Mike Cahill maakte eerder indruk met zijn debuutfilm Another Earth en komt ook hier sterk voor de dag. Rustig opgebouwd en verteld, fraai gefotografeerd en zorgvuldig in elkaar gezet. Eén en ander zul je met een korreltje zout moeten nemen, vooral naar het einde toe, maar de film is meeslepend en boeiend genoeg om dit door de vingers te zien.

Iets toegankelijker dan het vorige obscure wapenfeit van regisseuse Jane Schoenbrun, We're All Going To The World's Fair, maar alsnog een abstracte en vage film met een transgender subtekst. De afwisselend dromerige en onbehaaglijke sfeer is bij vlagen effectief en het camerawerk is aantrekkelijk, maar plot en personages blijven behoorlijk ongrijpbaar. Maar goed, wanneer Schoenbrun zich in dit tempo blijft ontwikkelen kunnen we over een film of tien waarschijnlijk rekenen op een meesterwerk.

Onderhoudend maar uiteindelijk nogal gekunsteld en vergezocht moordmysterie, dat bijna bezwijkt onder de dwaalsporen en bizarre plotwendingen. Je kunt daarmee duidelijk te ver gaan, zo blijkt. Sporadisch evenwel best leuk bedacht. De film heeft helaas te lijden onder een weinig charismatische cast en een visueel weinig boeiende aanpak. Meer spannend dan eng, al is het resultaat van de plastische chirurgie van Helen Hunt (die hier heel slecht speelt) behoorlijk angstaanjagend.

Beter dan het origineel, dat zeer zeker, maar dat zegt nog niet veel. Dat was een technisch zwak en belabberd geakteerd onfris werkje; dit is een technisch sterk en redelijk geakteerd onfris werkje. Ik heb de langere versie gezien van 108 minuten, veel te lang wat mij betreft. De opbouw is voorspelbaar en onnodig opgerekt (no pun intended), de climax ook. Als kijker wordt je geacht zo mee te leven met de hoofdpersoon dat je na de gruwelijke wandaden die tegen haar begaan worden staat je juichen wanneer de schurken op bloederige wijze worden afgemaakt. Ik kon er echter weinig mee. De slachtpartijen zijn vakkundig in beeld gebracht, maar het geheel mist de benodigde emotionele impact. Iets heftigs in beeld brengen betekent helaas niet automatisch dat het ook effectief overkomt. Het is en blijft onfris.

Zieke shit, net als het eerste deel, dat een technisch sterke maar nogal ranzige remake was van het reeds onfrisse origineel uit 1978. Dit keer gaat men meer de Hostel-kant op, met wisselend succes. De opbouw is best spannend en intens, maar zoals wel vaker het geval is bij dit soort wraak-films weten de makers van gekkigheid niet meer wat ze moeten bedenken om genregenoten te overtroeven. De gebruikelijke parade van nare figuren en bloederige toestanden trekt aan de kijker voorbij, zonder echt indruk achter te laten.

Tja... de eerste twee gezien, dus dan deze ook maar. Sarah Butler, de hoofdrolspeelster van het eerste deel, keert hier terug als de ernstig getraumatiseerde Jennifer, die het ditmaal heeft voorzien op allerlei louche figuren in haar omgeving. Meer een Death Wish-achtige wraakfilm dan de torture porn van de eerste twee delen, maar wederom niet slecht gedaan. Natuurlijk is de materie extreem exploitatief en de moraal dubieus, maar de film zit vlot in elkaar en er wordt degelijk geacteerd. En laten we natuurlijk de fijne over de top bloederige makeup-effecten niet vergeten te noemen.

Sterk concept en de film kent een spannende opbouw, maar op gegeven moment begint de young adult-aanpak van het geheel een beetje tegen te staan. Zeker wanneer de voorspelbaarheid van de plot toeneemt. Jammer, want er zijn veel geslaagde momenten, vooral visueel. Een beetje een gemiste kans derhalve, alhoewel de film het aankijken zeker waard is.

Onweerstaanbaar waargebeurd levensverhaal van John Davidson, die op 15-jarige leeftijd de diagnose Tourette kreeg. Prachtig gespeeld door Robert Ayamaro (en door Scott Ellis Watson op jongere leeftijd) en vaak erg grappig en schrijnend tegelijkertijd. De op veilig spelende, conventionele regie van Kirk Jones is minder indrukwekkend, net als de (gelukkig spaarzame) momenten dat men voor effectbejag gaat, maar overwegend is dit gewoonweg een mooie film.

Pfff. Saaie bedoening dit zeg. Je zit maar te wachten op een ontknoping die niet gaat komen. Niet eens zo slecht gespeeld door de drie hoofdpersonen, maar qua setting en plot is het allemaal veel te beperkt. De onderhuidse spanning die wordt opgebouwd komt sporadisch knap tot stand, maar overwegend is dit een trage en vooral vervelende kijkervaring.

Over de top herinterpretatie van het Frankenstein-verhaal, gestileerd naar Van Helsing en vooral de Underworld-films. Bill Nighy duikt hier zelfs op als onderkoelde schurk! Het is allemaal behoorlijk lachwekkend, vooral in het begin van de film. Een hilarisch slechte voice over van meneer Eckhart, belabberde dialogen, doorzichtige special effects, tweederangs decors... het belooft een feest van de slechte smaak te worden. Jammergenoeg herstelt de film zich enigzins na een klein half uurtje en wordt één en ander toch acceptabel in beeld gebracht. Hierdoor blijkt I,Frankenstein uiteindelijk niet de flop te zijn die ik me had voorgesteld, maar het scheelt niet veel. Het houdt niet bepaald over.

Stijlvolle, prachtig ontworpen SF-film met veel uitstekende aktiescenes en sublieme special effects. Intrigerend script, veel vaart en met een leuke hoofdrol van Will Smith, die iets meer diepte toont dan gebruikelijk is in dergelijke blockbusters. Visualist Proyas stelt zich volledig in dienst van het grote budget, maar weet door slim camerawerk en montage de film toch een eigen stijl te geven. En de robots zijn erg mooi afgewerkt.

Grappige, inktzwarte komedie losjes gebaseerd op het waargebeurde verhaal van olympisch schaatsster Tonya Harding. De Goodfellas-achtige aanpak van de plot werkt prima en het script zit slim in elkaar, maar wat dit echt doet uitsteken boven het maaiveld is het sublieme akteerwerk. Allison Janney als de moeder van Harding is geweldig (met zo'n foute bril en playmobil-kapsel kun je natuurlijk ook niet fout gaan), net als Margot Robbie als Harding zelf en Sebastian Stan als haar man. Poor white trash op hun best. Heerlijke soundtrack ook, gevuld met zorgvuldig gekozen klassiekers uit de jaren '80 en '90.

Intrigerende SF-film over een crisis aan boord van het International Space Station, wanneer op aarde een kernoorlog uitbreekt. Het degelijke spel van de internationale cast en de overtuigende production design dragen bij aan de paranoïde, claustrofobische sfeer aan boord van het ruimtestation. Niet overal even geloofwaardig en naar het einde toe verliest de film wel wat aan kracht, maar onderhoudend en spannend is de film in ieder geval wel.