menu

Hier kun je zien welke berichten james_cameron als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

I Am Mother (2019)

3,5
geplaatst:
Aardige SF- film, met vooral een sfeervol en intrigerend eerste uur. Daarna komt langzaam de klad erin, zoals zo vaak bij dit type film. Wanneer het verhaal klein en intiem wordt gehouden gaat het allemaal prima, maar wanneer er zo nodig zaken uitgelegd moeten worden en alles grootser in beeld wordt gebracht gaat het doorgaans mis. Zo ook hier, al blijft de boel net op de rails, geholpen door een kleine maar prima cast en visueel aantrekkelijk production design.

I Am Not a Serial Killer (2016)

3,0
Niet bepaald geweldig, maar er zijn zeker pluspunten. Zo is de rol van Christopher Lloyd geweldig en op de beste momenten heeft de film een surrealistisch, bijna Donnie Darko-achtig sfeertje. Helaas steekt de plot verder nogal standaard in elkaar, valt er visueel niet veel te beleven en komt de climax nogal koud op je dak vallen.

I Am Number Four (2011)

3,5
Onderhoudend niemendalletje met een zeer voorspelbaar, maar sympathiek uitgewerkt verhaaltje. Wel jammer dat er direct in het begin al zoveel uitgelegd moet worden, dat maakt alles wel een stuk minder verrassend en intrigerend. Pettyfer is prima in de hoofdrol en na een wat lange opbouw is er genoeg spektakel om het geheel levendig te houden. Het einde doet een vervolg vermoeden, al is er wat mij betreft weinig verhaal over om dat idee tot een goed einde te brengen. Maar ja, een gebrek aan plot heeft producent Michael Bay nog nooit kunnen weerhouden van het maken van een film.

I Am Wrath (2016)

3,0
Je zou de vadsige John Travolta hier haast gaan verwarren met The Terminator, compleet met Schwarzenegger-kapsel. Dit is een bedenkelijk aktiewerkje, vlot gemaakt en best onderhoudend, maar zonder een greintje originaliteit en/ of diepgang. De gebeurtenissen volgen elkaar zo snel op dat het als kijker amper bij te benen is. Van enige betrokkenheid bij de bordkartonnen personages is al helemaal geen sprake. Maar goed, de aktiescenes zijn best oké en ik heb me niet verveeld. De film is overigens een weerzien tussen Travolta en cameraman Andrzej Sekula, die beiden met Pulp Fiction betere tijden hebben gekend.

I Call First (1967)

Alternatieve titel: Who's That Knocking at My Door?

3,0
Interessante, experimentele vroege Scorsese. Duidelijk het resultaat van veel knip- en plakwerk: de film was eerst zijn afstudeerproject, waarna er scenes aan toegevoegd zijn om hem op te rekken tot speelfilmlengte. Eén van de meest bijzondere toegevoegde scenes betreft een vrij expliciete seksscene, opgenomen in... juist, Nederland! Onevenwichtig en soms onsamenhangend, maar de film zit vol inventieve camerashots en bevat reeds veel elementen die in latere films van Scorsese veelvuldig gebruikt worden. Italiaans-amerikaanse kruimeldieven, religie, seks, schunnige taal, vriendschap en liefde- het zit er allemaal in.

I Don't Feel at Home in This World Anymore (2017)

3,5
Licht absurdistische, vaak erg grappige maar tegelijkertijd ultragewelddadige komedie. Het serieuze uitgangspunt maakt al snel plaats voor maffe personages en bizarre toestanden, maar gelukkig blijft de boel nog net op de rails. Peter Jackson-veteranen Melanie Lynskey en Elijah Wood doen het leuk in de hoofdrollen. Debuterend regisseur Macon Blair is qua stijl en sfeertekening duidelijk beinvloed door de films die hij als akteur maakte voor regisseur Jeremy Saulnier, Blue Ruin en Green Room.

I Give It a Year (2013)

3,0
Middelmatige britse romcom van de producenten van oa Four Weddings And A Funeral en Love Actually. Het script heeft zo zijn momenten, maar veel van de grappen en grollen zijn aan de geforceerde kant en de film beschikt gewoonweg niet over de juiste hoofdrolspelers. Vooral Rose Byrne, doorgaans charmant en sympathiek, is hier behoorlijk miscast en niet leuk. Rafe Spall doet het iets beter, maar ook hij schiet regelmatig tekort. De leukste scenes zijn dan toch weer die met Stephen Merchant, onbeholpen en grof als altijd.

I Kill Giants (2017)

3,0
Leuk concept, maar qua uitvoering schiet de film flink tekort. Het is allemaal best leuk gespeeld en mooi gemaakt, maar de plot is erg doorzichtig en de personages niet bijster interessant. Voornaamste probleem is dat je de gebeurtenissen grotendeels van begin tot eind kunt uittekenen, waardoor de boel al snel gaat slepen. De film doet daarnaast sterk denken aan A Monster Calls uit 2016, die overigens heel wat beter is.

I Love You Phillip Morris (2009)

3,0
Bizarre zwarte komedie met rare plotwendingen en een paar onverwacht intense emotionele momenten. Het is allemaal vlot genoeg gemonteerd om onderhoudend te zijn, maar de personages blijven nogal op een afstand en de plot is gewoonweg te vreemd om echt te boeien. Carrey doet zijn best en is prima in de hoofdrol; McGregor is matig en heeft weinig te doen als zijn sullige geliefde. De eerste vijftien minuten vormen het beste gedeelte van de film, daarna is het behelpen.

I Origins (2014)

4,0
Intrigerende combinatie van romantisch drama en SF, met een intelligent script en een prima cast. Regisseur Mike Cahill maakte eerder indruk met zijn debuutfilm Another Earth en komt ook hier sterk voor de dag. Rustig opgebouwd en verteld, fraai gefotografeerd en zorgvuldig in elkaar gezet. Eén en ander zul je met een korreltje zout moeten nemen, vooral naar het einde toe, maar de film is meeslepend en boeiend genoeg om dit door de vingers te zien.

I Spit on Your Grave (2010)

3,0
Beter dan het origineel, dat zeer zeker, maar dat zegt nog niet veel. Dat was een technisch zwak en belabberd geakteerd onfris werkje; dit is een technisch sterk en redelijk geakteerd onfris werkje. Ik heb de langere versie gezien van 108 minuten, veel te lang wat mij betreft. De opbouw is voorspelbaar en onnodig opgerekt (no pun intended), de climax ook. Als kijker wordt je geacht zo mee te leven met de hoofdpersoon dat je na de gruwelijke wandaden die tegen haar begaan worden staat je juichen wanneer de schurken op bloederige wijze worden afgemaakt. Ik kon er echter weinig mee. De slachtpartijen zijn vakkundig in beeld gebracht, maar het geheel mist de benodigde emotionele impact. Iets heftigs in beeld brengen betekent helaas niet automatisch dat het ook effectief overkomt. Het is en blijft onfris.

I Spit on Your Grave 2 (2013)

3,0
Zieke shit, net als het eerste deel, dat een technisch sterke maar nogal ranzige remake was van het reeds onfrisse origineel uit 1978. Dit keer gaat men meer de Hostel-kant op, met wisselend succes. De opbouw is best spannend en intens, maar zoals wel vaker het geval is bij dit soort wraak-films weten de makers van gekkigheid niet meer wat ze moeten bedenken om genregenoten te overtroeven. De gebruikelijke parade van nare figuren en bloederige toestanden trekt aan de kijker voorbij, zonder echt indruk achter te laten.

I Spit on Your Grave 3: Vengeance Is Mine (2015)

Alternatieve titel: I Spit on Your Grave III

3,0
Tja... de eerste twee gezien, dus dan deze ook maar. Sarah Butler, de hoofdrolspeelster van het eerste deel, keert hier terug als de ernstig getraumatiseerde Jennifer, die het ditmaal heeft voorzien op allerlei louche figuren in haar omgeving. Meer een Death Wish-achtige wraakfilm dan de torture porn van de eerste twee delen, maar wederom niet slecht gedaan. Natuurlijk is de materie extreem exploitatief en de moraal dubieus, maar de film zit vlot in elkaar en er wordt degelijk geacteerd. En laten we natuurlijk de fijne over de top bloederige makeup-effecten niet vergeten te noemen.

I Still See You (2018)

3,0
Sterk concept en de film kent een spannende opbouw, maar op gegeven moment begint de young adult-aanpak van het geheel een beetje tegen te staan. Zeker wanneer de voorspelbaarheid van de plot toeneemt. Jammer, want er zijn veel geslaagde momenten, vooral visueel. Een beetje een gemiste kans derhalve, alhoewel de film het aankijken zeker waard is.

I, Frankenstein (2014)

3,0
Over de top herinterpretatie van het Frankenstein-verhaal, gestileerd naar Van Helsing en vooral de Underworld-films. Bill Nighy duikt hier zelfs op als onderkoelde schurk! Het is allemaal behoorlijk lachwekkend, vooral in het begin van de film. Een hilarisch slechte voice over van meneer Eckhart, belabberde dialogen, doorzichtige special effects, tweederangs decors... het belooft een feest van de slechte smaak te worden. Jammergenoeg herstelt de film zich enigzins na een klein half uurtje en wordt één en ander toch acceptabel in beeld gebracht. Hierdoor blijkt I,Frankenstein uiteindelijk niet de flop te zijn die ik me had voorgesteld, maar het scheelt niet veel. Het houdt niet bepaald over.

I, Robot (2004)

4,5
Stijlvolle, prachtig ontworpen SF-film met veel uitstekende aktiescenes en sublieme special effects. Intrigerend script, veel vaart en met een leuke hoofdrol van Will Smith, die iets meer diepte toont dan gebruikelijk is in dergelijke blockbusters. Visualist Proyas stelt zich volledig in dienst van het grote budget, maar weet door slim camerawerk en montage de film toch een eigen stijl te geven. En de robots zijn erg mooi afgewerkt.

I, Tonya (2017)

4,0
Grappige, inktzwarte komedie losjes gebaseerd op het waargebeurde verhaal van olympisch schaatsster Tonya Harding. De Goodfellas-achtige aanpak van de plot werkt prima en het script zit slim in elkaar, maar wat dit echt doet uitsteken boven het maaiveld is het sublieme akteerwerk. Allison Janney als de moeder van Harding is geweldig (met zo'n foute bril en playmobil-kapsel kun je natuurlijk ook niet fout gaan), net als Margot Robbie als Harding zelf en Sebastian Stan als haar man. Poor white trash op hun best. Heerlijke soundtrack ook, gevuld met zorgvuldig gekozen klassiekers uit de jaren '80 en '90.

I'm Still Here (2010)

3,5
Maffe mockumentary waarin regisseur Casey Affleck de tot mislukken gedoemde overstap volgt van akteur naar rapper van zijn zwager Joaquin Phoenix. Destijds kwam deze dubieuze aktie in de media nog wel enigszins geloofwaardig over, maar wanneer je de dik aangezette ongein in de film volgt heb je al snel door dat je in de zeik wordt genomen. Desalniettemin valt er wel het één en ander te lachen, met een reeks ongemakkelijke situaties die doen denken aan de lotgevallen van David Brent in The Office. Niet helemaal geslaagd, daar is de boel te flauw en te vaag voor, maar best aardig. De stoïcijnse verschijning van Phoenix bij David Letterman is een absoluut hoogte- / dieptepunt.

Icarus (2017)

4,0
Ontluisterende Netflix-documentaire, die een groot internationaal dopingschandaal aan het licht brengt. Zeer vakkundig in elkaar gezet door regisseur Bryan Fogel, die vrij naïef en kleinschalig aan het project begint maar gaandeweg een beerput van jewelste opentrekt. Gelukkig blijft alles op de rails door een subtiele en goed doordachte aanpak. Spannend, fascinerend en aangrijpend, kortom; alles wat een goede documentaire behoort te zijn.

Ice Age: Continental Drift (2012)

Alternatieve titel: Ice Age 4: Continental Drift

3,0
De reeks wordt er helaas niet beter op met dit op veilig spelende en nogal vergezochte deel vier. De hoofdpersonen worden gedelegeerd naar de achtergrond en moeten plaats maken voor een grote reeks niet bijster interessante nieuwe karakters. Alleen Peter Dinklage als bad guy is memorabel. Het verhaaltje bestaat uit bij elkaar geraapte (en eerder in de reeks gebruikte) elementen en eigenlijk heeft de hele film, ondanks de bij vlagen indrukwekkende animatie, de sfeer van een haastklus. Scrat de eekhoorn heeft ook niet veel toe te voegen dit keer, en dat is natuurlijk onvergeeflijk.

Iceman, The (2012)

3,5
De sterke rol van Michael Shannon tilt dit standaard misdaadfilmpje iets boven de grijze middelmaat uit. Het voornaamste probleem ligt bij het nogal voorspelbaar uitgewerkte script en de saaie cameravoering. Shannon is evenwel uitstekend als koelbloedige huurmoordenaar en de supporting cast (met oa Winona Ryder en Ray Liotta) is prima.

Ich Seh Ich Seh (2014)

Alternatieve titel: Goodnight Mommy

3,5
Stijlvol geschoten, opzettelijk kil en afstandelijk drama met thriller-elementen, over twee broers die beginnen te vermoeden dat de vrouw die na een cosmetische ingreep terugkeert uit het ziekenhuis niet hun moeder is. Het onbehaaglijke sfeertje is knap getroffen en de plot zit uiteindelijk best verrassend en spannend in elkaar. Doet wel wat denken aan het werk van regisseur (en landgenoot) Michael Haneke.

Ides of March, The (2011)

3,5
Iets te rustig uitgewerkt politiek drama, met een iets te lichtgewicht plot en een nogal moeilijk te doorgronden hoofdpersoon. Gosling is prima in de hoofdrol, maar de motieven en emoties van zijn personage blijven grotendeels een raadsel, waardoor het moeilijk is iets om hem te geven. Gelukkig is hij omringd door een uitstekende cast, met vooral Philip Seymour Hoffman en Paul Giamatti op dreef. Het is allemaal onderhoudend genoeg, met mooi camerawerk en een fraaie soundtrack, maar uiteindelijk biedt de plot iets te weinig drama en spanning om echt doel te treffen.

Idi i Smotri (1985)

Alternatieve titel: Come and See

3,0
Behoorlijk lastig te vinden, deze rauwe Russische oorlogsfilm. En na alle gedane moeite om 'm op te sporen kan ik niet zeggen dat ik er erg gecharmeerd van ben. Vooral het eerste uur is bijzonder moeilijk om doorheen te komen. Ik viel dan ook herhaaldelijk in slaap, bij meerdere kijkpogingen. Het tweede deel is gelukkig een stuk beter. Hier ontaardt de film in een surrealistische, nachtmerrie-achtige afdaling in de hel die oorlog heet. Vooral het camerawerk is daarbij indrukwekkend, met fraaie lange trackingshots en een zeer effectief gebruik van close-ups. Het akteerwerk komt helaas erg amateuristisch over, al dan niet opzettelijk, en leidt behoorlijk af van de gebeurtenissen. Geen onverdeeld succes dus.

If.... (1968)

3,5
Bijna vijftig jaar oud, maar nog steeds behoorlijk krachtig en zelfs nog best aktueel. Visueel oogt de film daarnaast amper gedateerd. De bizarre, soms licht surrealistische toestanden op een engelse kostschool zijn fraai in beeld gebracht en de hoofdzakelijk jonge cast is prima. Een nog piepjonge Malcolm McDowell valt in positieve zin op; het is duidelijk dat Stanley Kubrick hem op basis van deze rol heeft uitgekozen voor A Clockwork Orange. De finale had wat krachtiger gekund, maar al met al vrij indrukwekkend.

Ill Manors (2012)

3,5
Solide regiedebuut van hiphop artiest Ben Drew, alias Plan B. Zijn sporadisch onder de beelden gemonteerde raps vormen helaas wel direct het zwakste punt van de film. De teksten handelen rechtstreeks over alles wat er gebeurt op het scherm, iets dat veel te letterlijk en nogal belerend overkomt. Het akteerwerk is verder soms nogal amateuristisch en visueel is de film niet bijster interessant, maar pluspunten zijn er gelukkig ook genoeg. De grimmige, rauwe sfeer is goed getroffen en de film is levendig en zeer onderhoudend. Het script zit ook best goed in elkaar. Kortom, niet slecht voor een debuutfilm!

Im Labyrinth des Schweigens (2014)

Alternatieve titel: Labyrinth of Lies

4,0
Mooie film met een ogenschijnlijk voor de hand liggend maar uiteindelijk verbijsterend onderwerp, namelijk de collectieve pogingen van de duitse bevolking in de late jaren '50 om de wandaden van de nazi's tijdens tweede wereldoorlog in de doofpot te stoppen. Een jonge idealistische officier van justitie (een prima Alexander Fehling) komt op het spoor van een aantal nazi-criminelen en opent een beerput van jewelste. Fraai opgebouwd en grotendeels subtiel in beeld gebracht, al zijn de droomscenes waarin Joseph Mengele rondwaart een beetje teveel van het goede. Op emotioneel vlak raakt de film in ieder geval zonder meer doel, en ondanks de bekende materie zijn de gebeurtenissen vaak zeer aangrijpend. Zoals de scene waarin de hoofdpersoon voor het eerst van een ooggetuige hoort wat er feitelijk in Auschwitz is gebeurd. Kippevel.

Imitation Game, The (2014)

4,5
Sublieme film, absoluut één van de beste van 2014. Benedict Cumberbatch is voortreffelijk in de hoofdrol als de autistische wiskundige Alan Turing, die in de tweede wereldoorlog wordt ingeschakeld om de duitse Enigma-codes te breken. De cast om hem heen is tevens eersteklas. Een prachtig subtiel en niet zelden ontroerend script, meesterlijk geregisseerd door Morten Tyldum, die eerder verantwoordelijk was voor het eveneens erg sterke Headhunters.

Immortals (2011)

3,5
De film komt helaas wat krakend op gang, met een nogal wisselvallig eerste uur. Sporadisch is alles wat aan de saaie en statische kant. Jammer, want visueel pakt regisseur Singh flink uit; decors, kostuums en special effects zijn eersteklas. Het laatste half uur is gelukkig een stuk dynamischer en zeer spectaculair, met opwindende aktiescenes en een grootse finale.

Immortel, L' (2010)

Alternatieve titel: 22 Bullets

3,0
Onderhoudend maar nogal inhoudsloos gangsterdrama, flitsend gefilmd en gemonteerd maar erg hol en afstandelijk. De makers willen graag pretenderen een Godfather-achtig epos te hebben gemaakt, maar meer dan een standaard wraakfilm is het niet geworden. De personages zijn daarnaast erg oppervlakkig uitgewerkt. Reno is zoals altijd het aankijken waard in de hoofdrol, maar ook hij kan deze gewelddadige en voorspelbare film niet naar een hoger plan tillen.