Meningen

Herzien op blu-ray. De ultieme popcorn-film, deze SF-nonsens van regisseur Roland Emmerich. De tand des tijds is niet bepaald doorstaan, getuige een hele reeks nogal doorzichtige trucages en verhaalelementen, maar toch is de film nog steeds zeer vermakelijk. Dit is vooral te danken aan de leuke cast en de overtuiging waarmee alles wordt gebracht. Wanneer je een dergelijk belachelijk script verfilmt is dit de manier om het te doen. Effectieve en belachelijke scenes wisselen elkaar in hoog tempo af, ondersteund door veel vlaggewapper, over de top speeches en dik aangezette heroïek. Het maakt allemaal niet uit. Of je gaat mee in het opgepompte spektakel, of je haakt af. Beste dialoog van de film, en tevens de beste motivatie die ik ooit uit de mond van een buitenaards wezen heb gehoord in een film: "What do you want us to do?" "Die...".

Prima mee vermaakt hoor, maar dit late vervolg voelt op de één of andere manier toch veel minder episch aan dan het origineel. Dit ondanks de vaak geweldige en grootse special effects. Personages en plot zijn ongetwijfeld debet aan dit gevoel- beiden zijn ondermaats. Vooral naar het einde toe wordt alles steeds flauwer en nogal belachelijk, toewerkend naar een schaamteloze opzet voor nog een deel.

Niet bepaald de klapper waar we op hoopten, maar dit laatste (neem ik aan) avontuur is in ieder geval wel zeer vermakelijk. James Mangold toont zich een verdienstelijk vervanger van Steven Spielberg en brengt het spektakel en de slapstick energiek en vooral enthousiast in beeld, waardoor we bepaalde tekortkomingen van de plot maar door de vingers zullen zien. Ford is nu echt wel te oud voor de rol maar verweert zich kranig. Zijn digitaal bewerkte jonge versie weet helaas niet echt te overtuigen. De finale gaat uiteindelijk behoorlijk over de top, daar is Kingdom Of The Crystal Skull niets bij, maar binnen de context van de film past het dan ook wel weer.

Om onduidelijke redenen is het derde Langdon-boek, The Lost Symbol, als film overgeslagen, maar wellicht volgt die later nog. Deze Inferno is in ieder geval prima. Hanks blijft wat onwennig in de hoofdrol en ook ditmaal stapelen de onwaarschijnlijkheden zich in hoog tempo op, maar spannend en vermakelijk is de film wat mij betreft wel. Leuk ook dat regisseur Ron Howard ditmaal een iets andere stijl hanteert dan bij de eerste twee films. Het oogt allemaal wat rauwer en meer intens, met vooral in de hallucinatie-scenes veel gebruik van horror-achtige beelden.

Inventieve low budget SF-film uit Australië, met een helaas te complex en nogal verwarrend plot, dat ervoor zorgt dat de aandacht herhaaldelijk verslapt. De te lange speelduur helpt ook niet bepaald, want door de eentonige setting worden de gebeurtenissen al snel saai en valt men veel te veel in herhaling. Qua vormgeving en aktiescenes is alles evenwel netjes verzorgd en de cast, hoewel wat anoniem, is acceptabel.

Futloos en gekunsteld aktiespektakel, een soort kruising tussen Highlander en The Fast And The Furious. Het concept werkt in ieder geval niet, met een suf verhaaltje en een behoorlijk miscaste Mark Wahlberg. De rest van de cast registreert amper. Het ziet er allemaal gelikt uit en je krijgt amper de tijd om je te vervelen (hoewel het mij toch herhaaldelijk lukte), maar de bloedeloze aktiescenes zijn dertien-in-een-dozijn en van enige spanning is al helemaal geen sprake. Schouders ophalen dus maar weer en snel vergeten die hap.

Pa Cronenberg mag inmiddels best trots zijn op zoonlief Brandon; deze derde film van hem als regisseur is origineel, surrealistisch en behoorlijk onbehaaglijk. Na een min of meer traditionele opbouw slaan plot en personages volledig op hol, resulterend in een hedonistische nachtmerrie, bevolkt door vreemde personages en bizarre gebeurtenissen. De montage springt iets teveel van de hak op de tak en bepaalde scenes gaan te lang door, maar afgezien daarvan is dit een memorabel naar werkje van een regisseur die per film beter wordt.

Doorsnee horrorwerkje, niet slecht qua plot en uitvoering maar erg standaard en voorspelbaar. In de climax escaleert de boel lekker en komt het geheel eindelijk op stoom, maar de opbouw is veel te tam en langdradig, met amper interessante personages en matige timing qua schrikmomenten. Het beklemmende sfeertje is goed getroffen, maar tegenwoordig moet je als regisseur van betere huize komen om hier binnen het overvolle genre nog mee weg te komen.

Spannende aktiethriller, gebaseerd op het boek Tre Sekunder van het zweedse schrijversduo Anders Roslund en Börge Hellström. Na een wat moeizaam begin duurt het even voordat plot en personages op gang komen, maar eenmaal gearriveerd in de gevangenis wordt alles direct meer interessant en vooral intens. Joel Kinnaman is uitstekend als de getergde hoofdpersoon en de supporting cast is meer dan degelijk. Naar het einde toe is de film ook een nagelbijter van jewelste.

Prettig gestoorde misdaadfilm, een soort kruising van The Big Lewboswki en Chinatown. Hier en daar ook wel een duister David Lynch-sfeertje. Joaquin Phoenix is geweldig in de laid back hoofdrol en is omringd door een eersteklas supporting cast, waarin verder vooral Josh Brolin hilarisch is. Met 150 minuten aan de lange kant en van de plot is regelmatig geen brood te bakken, maar het geschepte sfeertje is zo fijn dat de film goed te genieten blijft. Wellicht nog beter wanneer je zo stoned als een garnaal bent.

Het turbulente leven van voormalig misdadiger/ akteur Danny Trejo vraagt natuurlijk om een documentaire en zijn levensverhaal is bijzonder boeiend, maar de nogal zoetsappige aanpak van regisseur Brett Harvey gooit sporadisch roet in het eten. Trejo wordt door de geïntervieuwde familieleden, vrienden en bekenden nog net niet heilig verklaard, maar het scheelt niet veel. Gelukkig komt de sympathieke en vrolijke Trejo zelf ook vaak aan het woord en op die momenten valt er veel te genieten. Mooie verhalen, ondersteund door geweldige filmfragmenten.

Inmiddels ruim 25 jaar oud; ik herinner me nog goed dat ik deze film destijds in de bioscoop zag en flink onder de indruk was. Inmiddels is het visueel niet zo bijzonder meer en de film heeft bepaalde tekortkomingen, waaronder een wisselvallig tempo en een iets te lange speelduur, maar charmant en onderhoudend is de film nog steeds. Regisseur Joe Dante was in de jaren '80 goed op dreef, met de ene na de andere prima film. The Howling, Gremlins, Explorers, Innerspace, The 'Burbs... het kon niet op. Dit is een leuk verhaaltje, enthousiast vertolkt door de cast, met veel grappige bijrollen. De special effects, hoewel achterhaald, kunnen er nog steeds goed mee door. Let ook op de make up-effecten van Rob Bottin; vergelijkbare effecten zouden een paar jaar later ook opduiken in Total Recall.

Nogal doorsnee horrorfilmpje, sfeervol maar vrij cliché en aan de trage kant. Vooral de eerste helft sleept zich voort, zonder noemenswaardige gebeurtenissen. Tegen het einde gaan de remmen gelukkig los en valt er flink wat te griezelen, mede door de doeltreffende soundtrack. Jammer dat de akteurs weinig bijzonder zijn; vooral Sara Paxton is enigzins te lichtgewicht voor een dergelijke film. Regisseur Ti West brengt alles fraai in beeld en bouwt de spanning vakkundig op, maar door het nogal fantasieloze script, dat elementen van allerlei betere films combineert, weet de film niet uit te stijgen boven de grijze middelmaat.

Ongeveer net zo sterk als het origineel. Die was qua verhaal wat sterker; dit tweede deel is visueel wat meer overweldigend. De film begint wat vaag en traag, maar na een half uur barst de aktie los en valt er te genieten van adembenemend geanimeerd spektakel. Wat een gedetailleerd production design en wat een kleurenpracht! Het blijft soms even wennen aan de wisselwerking tussen 'getekende' animatiescenes en CG-omgevingen, maar overwegend werkt dit bijzonder goed.

Subtiel, ingetogen drama over de nasleep van de tweede wereldoorlog in een klooster in Polen. De afstandelijke aanpak en het lage tempo zorgen nu niet direct voor een prettige kijkervaring, maar het sterke spel van de cast, de mooie beeldvoering en het toch wel interessante verhaal geven net voldoende tegengas.

Ik ken het japanse animatie-origineel niet, maar naar verluidt is die erg goed, zij het nogal deprimerend. Deze zuid-koreaanse live action remake is ook niet bepaald vrolijk, maar de toon is overwegend niet al te zwaar. De setting is meteen ook maar verplaatst naar Korea, iets dat qua plot best goed uitpakt. Visueel is de film indrukwekkend, met fraai licht futuristisch production design en prachtige belichting. De aktiescenes overtuigen daarnaast ook, met veel ingenieuze camerashots en kunstige choreografie. De personages blijven helaas wat aan de oppervlakkige kant en de plotlijntjes zijn sporadisch nogal verwarrend. De film zeurt ook wat te lang door. Ietwat wisselvallig dus en van regisseur Jee-Woon Kim een lichte tegenvaller, maar al met al zeker oké.

Goed gemonteerde, boeiende documentaire over de eerste wereldwijd succesvolle pornofilm. Grappig, soms schrijnend, altijd onderhoudend. Geeft een goed beeld van de VS in de jaren '60 en '70, een tijd waarin de politiek op zijn meest bekrompen was. Beste stukjes zijn met de hilarische toenmalige location manager, die het hele gebeuren maar een 'worthless piece of shit' vond, en alle betrokkenen 'fucking assholes'.

Indrukwekkende, helder gestructureerde documentaire die uiteraard niet vrolijk stemt. Zeker niet wanneer de conclusie is dat alle problemen die ten grondslag liggen aan de meest recente financiële crisis nog steeds bestaan. Complexe materie, dat zeer zeker, maar vakkundig uit de doeken gedaan en vaak droogkomisch. De aaneenschakeling van pratende hoofden wordt nergens saai, mede door het vernuftige gebruik van archiefmateriaal en de doorgaans boeiende interviewfragmenten. Natuurlijk worden bepaalde betrokken personen op weinig subtiele wijze uit hun tent gelokt, maar ach, dan hadden ze maar iets ter verdediging aan moeten voeren. En dat kunnen ze natuurlijk niet.

Te weinig plot en teveel folksongs, dat zijn de voornaamste minpunten van deze verder fijne film van de broertjes Coen. Oscar Isaac heb ik altijd al een toffe akteur gevonden; hier komt hij eindelijk volledig tot zijn recht als onfortuinlijke singer-songwriter in de amerikaanse folkscene van de jaren '60. Fraai gefotografeerd en voorzien van veel leuke bijrollen, niet in de laatste plaats voor een sterk spelende rode kater, die een magisch-realistisch element toevoegt aan het geheel.

Eindelijk weer eens een echt goede Pixar-film. Inside Out is origineel, inventief, erg grappig en bij vlagen zelfs aangrijpend. De kwaliteiten die we van de studio gewend waren tot er op gegeven moment een beetje de klad in kwam, zo rond de tijd dat het fenomeen Cars zijn intrede deed. Hier doet men gelukkig alles goed, met een doortimmerd script, een prima stemmencast en een geweldige visuele aanpak. Een ideale kinderfilm voor volwassenen.

Leuke sequel, zelfs bovengemiddeld goed, maar uiteindelijk net iets te lichtgewicht om in de buurt te kunnen komen van het origineel. Plot en personages zijn dan toch net iets te weinig bijzonder. Niettemin valt er veel te genieten, met veel grappige nieuwe emoties die de kop opsteken, nu hoofdpersoon Riley de pubertijd heeft bereikt. De eersteklas stemmencast en de gedetailleerde, zeer kleurrijke animatie zorgen ook nu weer voor een klein feestje, zij het minder verrassend en inventief.

Ouderwets opgezette, lekker creepy horrorfilm die qua opzet wel wat doet denken aan een genregenoot als Poltergeist. Qua plot is het allemaal niet erg bijzonder, maar er zijn veel interessante details en de visuele aanpak, met allerlei inventieve shots en aparte camerahoeken, is origineel en krachtig. Daarnaast is de film grotendeels ook behoorlijk eng. Jammer dat de nogal gotisch opgezette en te expliciete finale er een potje van maakt; een meer ingetogen laatste akte was beter op zijn plaats geweest. Regisseur Wan blijft interessant werk afleveren, maar deze Insidious, alsmede zijn andere recente films, kunnen toch niet in de schaduw staan van zijn sublieme doorbraakfilm, Saw.

Minder eng dan het eerste deel, maar wel wat evenwichtiger en qua plot iets sterker. Regisseur James Wan is nog steeds een meester in het langzaam opbouwen van spanning, waarbij hij slechts sporadisch leunt op (overigens zeer effectieve) schrikeffecten. Groot voordeel van de film is dat deze niet echt aanvoelt als een vervolg, maar meer als het sluitstuk van gebeurtenissen die begonnen in de eerste film. Vakkundig gemaakt horrorwerkje, al met al, niet geweldig, maar binnen het genre dik voldoende.

Redelijk derde deel, opgezet als prequel, niet beter of minder dan de eerste twee Insidious-films. Net als de eerdere delen is dit over de hele linie genomen niet echt bijzonder, maar er is wel weer een flinke reeks enge momenten en er zijn veel geslaagde schrik-effecten. Tegen het einde zakt ook hier de boel helaas flink in. Wel leuk om ditmaal een grotere rol te zien voor Lin Shaye, die hier heel goed is. Geregisseerd door scriptschrijver/ akteur Leigh Whannell; regisseur James Wan, die de eerste twee delen inblikte, heeft hier een grappige cameo als theater-regisseur.

Zesde deel alweer, maar gelukkig wel één van de betere in de franchise. De eerdere verhaallijn is met het vorige deel, The Red Door, bevredigend afgesloten en nu wordt er een begin gemaakt met het introduceren van nieuwe personages en situaties. De eerste 40 minuten van de film zijn doodeng, met een aantal ijzingwekkende scenes die ik niet snel zal vergeten. Helaas is daarna de koek wel een beetje op en sukkelt de film door naar een acceptabele maar weinig bijzondere finale. Jammer dat het niveau van de eerste helft niet gehandhaafd kan worden.

Vierde deel alweer. De kwaliteit van de franchise blijft gewaarborgd, vooral door de leuke hoofdrol van Lin Shaye, al zakt de boel naar het einde toe behoorlijk in en biedt de film qua plot niet zo heel veel verrassingen. Eén en ander steekt visueel verder wel aardig in elkaar en er zijn genoeg enge momenten om je bij de les te houden. Precies, net als bij de drie eerdere delen het geval was.

Vijfde deel uit de reeks alweer en helaas niet één van de betere. Hoofdrolspeler Patrick Wilson regisseert ditmaal en doet dat niet onverdienstelijk, met vooral in de eerste helft een aantal doeltreffende, knap opgebouwde enge scenes, maar tegen het einde verzandt de boel in nogal standaard en rommelig uitgewerkte toestanden. Ik vrees dat de rek er nu wel uit is.

Verrassend compact en action-packed tweede deel van de reeks, dat wat mij betreft beter is dan het iets te langdradige en uitleggerige Divergent. Ditmaal kan direct het gas erop en dat blijkt bevrijdend te werken. Het eerste uur heeft hier en daar nog wel wat last van oubollige dialogen en een wat statische aanpak van gebeurtenissen, maar ongeveer halverwege wordt er visueel flink uitgepakt met virtuoze aktiescenes en eersteklas special effects. Denk aan de coole aspecten van The Matrix als referentiekader. Shailene Woodley is tevens uitstekend in de hoofdrol. Dit is al met al toch wel een flink wat betere franchise dan het thematisch verwante Hunger Games.

Tegenvallend regiedebuut van één van mijn favoriete schrijvers. Het is wellicht oneerlijk om de ongeëvenaarde energie en spektakel van Reilly's boeken te verwachten in filmvorm, maar dit is wel erg tam en oubollig. Een paar spannende momenten en gezien het lage budget en beperkte locatie ziet de film er best goed uit, maar dit kan niet in de schaduw staan van bijvoorbeeld Reilly's Scarecrow-reeks, waar de plot wel iets van weg heeft. En dan heb je als schrijver die zich specialiseert in overtreffende vormen van aktie toch wel een naam te verliezen. Al met al wel beter dan het regiedebuut van nog zo'n favoriete schrijver van me, Stephen King.

Woody Allen's eerste echte drama is een sober, in sfeervol zwart-wit geschoten ode aan het werk van Ingmar Bergman. De personages en verhaallijnen graven niet erg diep en het geheel wil dan ook niet echt heel boeiend worden, maar onderhoudend en bij vlagen mooi geobserveerd is de film zeer zeker. En zoals bij de meeste films van Allen het geval is oogt en voelt alles absoluut niet gedateerd.