• 145.971 films
  • 7.531 series
  • 23.069 seizoenen
  • 507.434 acteurs
  • 317.663 gebruikers
  • 8.347.805 stemmen
Avatar
 
banner banner

Inside Llewyn Davis (2013)

Drama / Muziek | 105 minuten
3,46 946 stemmen

Genre: Drama / Muziek

Speelduur: 105 minuten

Oorsprong: Verenigde Staten / Frankrijk

Geregisseerd door: Ethan Coen en Joel Coen

Met onder meer: Oscar Isaac, Carey Mulligan en John Goodman

IMDb beoordeling: 7,5 (149.053)

Oorspronkelijke taal: Engels

Releasedatum: 5 december 2013

Plot Inside Llewyn Davis

Inside Llewyn Davis speelt zich af in de folkscene van de New Yorkse wijk Greenwich Village in de jaren zestig. Llewyn Davis (Oscar Isaac) is een ongelukkige singer-songwriter. De film volgt een week in het leven van Llewyn, waarbij hij een kans krijgt om zowel zijn acteer- als zijn gitaartalent te laten zien, in de hoop het te maken in de muziekwereld.

imageimageimage

Externe links

Social Media

Volledige cast

Acteurs en actrices

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van des1

des1

  • 1374 berichten
  • 910 stemmen

sandokan-veld schreef:

(quote)

*Timberlake

Oh sjittes... schrijf ik Justin... komt er automatisch Bieber achteraan. Major Mistake! Timberlake natuurlijk. Dank voor de correctie.


avatar van Theunissen

Theunissen

  • 9291 berichten
  • 5097 stemmen

De toon van deze Drama / Muziek film film is al net zo melancholiek als de folkmuziek van de zanger uit de titel. Er valt heus wel wat te lachen om de onnavolgbare dialogen van de de regisserende broers Ethan Coen en Joel Coen, maar onder de oppervlakte gaat ook veel treurigheid schuil.

In "Inside Llewyn Davis" maken we kennis met Llewyn Davis (Oscaar Iscaac), een singer-songwriter die een zwervend bestaan leidt in Greenwich Village in de jaren zestig. Hij schrijft protestsongs, beschikt over een prima stem en heeft zelfs een lp gemaakt. maar het grote succes blijft uit. Grotendeels is dan aan Llewyn Davis nogal eigengereide karakter te danken, waardoor hij (vaak onbedoeld) zijn eigen glazen ingooit. Als hij op een dag de kans krijgt naar Chicago te liften, grijpt hij die met beide handen aan. Zijn doel is om in die stad bij een bekende producer langs te gaan om hem te interesseren voor zijn liedjes. De weg ernaartoe gaat echter gepaard met de nodige hindernissen.

Via Llewyn Davis ontmoeten we in deze film tal van figuren binnen en buiten de muziekindustrie die niet zo goed weten wat ze precies met de eigenzinnige zanger aan moeten. Oscaar Iscaac zet een mooie rol neer, daarnaast zijn er goede bijrollen van o.a. Carey Mulligan, John Goodman en Justin Timberlake en duikt Bob Dylan in één van de laatste scènes op in een cameo. De dialogen, de muziek en de beelden van New York van een halve eeuw geleden zijn erg sterk. Overigens was de echt bestaande folkzanger Dave van Ronk een inspiratie voor deze film.

Al met al een even stekelig als geestige Drama / Muziek film (duurt circa 100 minuten), met een opvallende bijrol van Justin Timberlake.


avatar van Filmkriebel

Filmkriebel

  • 7342 berichten
  • 3462 stemmen

Omzwervingen van een folkmuzikant

Niet iedereen is gemaakt om het te maken in het leven. Llewyn Davis hoort in die categorie. Hij heeft wel talent en eerlijk is eerlijk, de liedjes die hij brengt zijn best pakkend. Maar hij heeft zijn bestaan niet in handen en maakt voortdurend foute keuzes waardoor hij constant financieel aan de grond en zonder thuis zit. Eén van de zwaarste ontgoochelingen zijn de royalties die hij misloopt van "Please Mr Kennedy" die hij zelf opneemt met twee anderen en die een onverwacht succes kende waardoor hij wellicht van al zijn problemen verlost kon geraakt zijn . Vanop een afstand bekeken zou je er bijna mee lachen maar het is groen lachen.

Die kat zit er niet voor niks in. Ik denk dat Davis zichzelf wat erkent in dit dier: rondzwervend naar links en naar rechts, en dan steeds naar huis terugkomend (van zijn vrienden, of ex liefje) om te slapen of om achter iets te bedelen. Maar het is vooral een portret van een man zonder toekomstvisie en die geen bestaan kan opbouwen.

Ik vond het niet de beste van de 10 films van Coen die ik heb gezien maar toch weten ze er weer een meeslepend drama van te maken, niet in het minst door een schitterend acterende Oscar Isaac.


avatar van BlueJudaskiss

BlueJudaskiss

  • 10843 berichten
  • 4293 stemmen

Al heel lang gratis bij KPN, maar omdat ik én geen fan ben van dit muziekgenre en ik ook nooit zoveel had met de Coen-brothers: is dit ook te genieten als je zoals ik geen fan van beiden bent? Ik stel dit soort vragen nooit - normaal is het bij mij altijd kijken en gaan - maar toch ben ik even nieuwsgierig.


avatar van remorz

remorz

  • 1818 berichten
  • 2278 stemmen

Ik ben zelf geen groot fan van folkmuziek maar vond de film ook maar mwoah. Al geloof ik goed dat ik een goede film over muziek buiten mijn smaak prima zou kunnen uitzitten. Mijn bezwaren komen niet voort uit de aversie jegens folk. Hoe sta je gemiddeld tegenover Coen-films?


avatar van IH88

IH88

  • 6328 berichten
  • 3014 stemmen

“If it was never new, and it never gets old, then it's a folk song.”

Sterke en sfeervolle film van de Coen broers. Inside Llewyn Davis heeft een perfecte balans tussen melancholie, humor en drama, en weet dat de gehele film vol te houden. De sterkste punten zijn de sfeer, de cinematografie, de acteurs en de goed gekozen muziek. De gehele film is schitterend geschoten in een soort van grijs/bruine kleur, en het zorgt voor een plezierige en tegelijkertijd treurige kijkervaring.

De acteurs zijn prima gecast, en Oscar Isaac weet goed een (on)sympathiek en meelijwekkend personage neer te zetten. Je vindt Llewyn een triest figuur en een eikel, maar tegelijkertijd leef je wel met hem mee. Mulligan zet een mooi personage neer, en ook Timberlake doet het goed. De scène waarin Timberlake, Isaac en Driver samen een nummer opnemen (Please Mr. Kennedy) is een hoogtepunt. Inside Llewin Davis is een echte Coen film, en dat pakt in dit geval positief uit.


avatar van BBarbie

BBarbie

  • 10561 berichten
  • 6621 stemmen

Aangename film —met een authentiek ogende jaren 60 sfeer— over een liedjeszanger, die een professioneel bestaan in de muziekwereld nastreeft. Door zijn eigenzinnige houding zit hij daarbij vooral zichzelf in de weg.

Oscar Isaac zet een prima hoofdrol neer. Bovendien beschikt hij over een mooie stem, die ervoor zorgt dat de film een bijzonder aangename soundtrack bevat.

De bijrollen van John Goodman, Justin Timberlake, Carey Mulligan en Adam Driver zijn goed beschouwd niet veel meer dan wat opgerekte cameo’s. Ze spelen amper een wezenlijke rol in het verhaal.


avatar van devidia

devidia

  • 162 berichten
  • 253 stemmen

Ik vond er echt geen zak aan. Sorry not sorry


avatar van Film Pegasus

Film Pegasus (moderator films)

  • 28444 berichten
  • 4761 stemmen

Film Pegasus schreef:
De Coen-broertjes zullen me nooit echt liggen. Hun films zijn niet slecht, maar ik zie er nooit het geniale in. Ook deze Inside Llewyn Davis heeft veel potentie, maar ik blijf toch wat op m'n honger zitten. Wat vooral opvalt is het kleurgebruik dat mooi past bij de acoustische blues van Llewyn Davis. Oscar Isaac is gepast voor de titelrol. De rest van de rollen zijn wisselend. Goodman is altijd een typetje dat even leuk is, maar verder toch maar hetzelfde. De beste bijrol is nog de kat. Geweldig zijverhaaltje dat meteen de aandacht trekt. Verder mooie muziek wat ik als liefhebber van het genre wel kan smaken. Het is een gewoon goeie film geworden, zonder dat het verder indruk nalaat. Een echte Coen-film dus.


Tijd om deze film te herzien omdat ik als liefhebber van het genre, de muziek wel goed vond. Toch had ik een ander beeld van de film als ik die voor het eerst zag. De films van de Coen Brothers hebben dan wel een eigen stijl, ze zijn meestal één grote parodie. Of zo komen ze toch over. Dat gevoel had ik soms wel bij Inside Llewyn Davis, dat de Coens met deze film de folkscene leken uit te lachen. Sommige scènes lijkt dat ook nog zo, maar de muziek is in elk geval wel goed. Dus ze moeten toch van het genre houden denk ik dan.

Llewyn Davis is geen personage waar je van houdt. Een egoïstische man die om zich heen trappelt met iedereen die hem probeert te helpen. Als je ziet welke kansen hij laat liggen of beslissingen die hij neemt, is het geen wonder dat hij niet vooruit gaat in het leven. Je krijgt er als kijker ook geen pasklaar antwoord op. Het zal wel te maken hebben met een depressie na het overlijden van zijn partner en het feit dat zijn muziek niet doorbreekt. Hij ziet zijn muziek als een vak en wil zelfs qua stijl niet afwijken als het gaat over een iets commerciëler nummer of samen spelen met andere muzikanten of zangers. Bij alles wat hij nog doet voor de muziek, komt geld op de eerste plaats. Belangrijk natuurlijk als je van muziek wil leven, maar hij speelt ook niet voor zijn plezier. En het is net bij folkmuziek (of wat je nu als een singer-songwriter kan beschouwen), moet je menen wat je zingt.

Terwijl Llewyn Davis in zichzelf gekeerd is en zijn folkmuziek als een vak ziet, wordt hij net omringt door mensen die wel van folk houden. De mensen waar hij mag blijven slapen, de muzikanten die wel met passie aan hun muziek werken, de pub-eigenaar die ondanks alle grapje die hij maakt toch duidelijk van folk houdt, … En dat botst natuurlijk met die mensen. Ironisch dan ook dat zijn solo album 'Inside Llewyn Davis' heet, terwijl je dat als luisteraar nooit te horen krijgt. En daarom zijn album ook voor geen meter verkoopt. Maar hij is technisch wel goed en heeft jaren terug bewezen wat hij kan.

Dat oppervlakkige zie je ook terug in zijn relaties en metaforisch bij de kat. Als hij na een nachtje slapen de kat kwijt speelt en die gaat zoeken, vindt hij die later zogezegd terug. Hij kent de naam niet en gaat er gewoon van uit dat het die kat is, omdat die ook ros is.

De film is mooi gemaakt en als je er wat door kijkt zie je ook wel wat de Coens willen meegeven. Dat Llewyn Davis geen aangenaam persoon is en soms wat oppervlakkig, is net het onderwerp van de film. En de contradictie met de muziek die hij maakt. Je moet wel van het genre houden denk ik. En de film mist de humor van de andere films van de regisseurs. Maar op zich is dit best wel een mooie film.


avatar van Shadowed

Shadowed

  • 5043 berichten
  • 3730 stemmen

De Coen-Brothers in 2013.

Ze lijken van alles te proberen en benaderen verschillende genres met een verschillende benadering. Het lijkt alsof alleen horror nog moet komen van de regisseurs. Maar daarvoor lijken ze geen interesse te hebben, en houden het bij drama dit keer.

Deze film is wel ok, ik vond het nergens echt bovenuit steken. Qua humor uiterst voorzichtig benaderd, maar toch nog wel redelijk lomp hier en daar. De meeste humor komt dan ook in de vorm van boze buien en andere niet al te geslaagde grappen.

De drama boeit dan wel iets meer. Maar dit gebeurd vooral pas na 40 minuten, als Isaac aan zijn roadtrip gaat beginnen. Alles wat daarvoor kent weinig hoogtepunten. De kat is dan nog het hoogtepunt helaas. En ja, Isaac acteert behoorlijk aardig.

Voor de rest hebben we een miscast in de vorm van Mulligan. Laat haar maar die onschuldige types spelen, dit was echt vreselijk. Veel te geforceerd. Bovendien krijgen de acteurs die ook nog zowat bekend zijn relatief nutteloze en kleine rollen. Maar toegegeven, sommige onder hen maken de film wel interessant.

Hier en daar mooi lichtspel, en dan heb je het meest positieve eigenlijk wel gehad. De film weet te boeien en Isaac doet het sterk, en dan heb je het beste wel gehad eigenlijk. Het zal wel enkele kleine boodschapjes met zich hebben, maar voor mij is het vooral een normaal filmpje. Merk voor de rest ook weinig verschil als dit door iemand anders geregisseerd zou zijn.

Voor de rest vond ik de argumenten en rouw helemaal niet zo indrukwekkend verdrietig. Ik raakte meer overstuur van Isaac die die kat bij Goodman achterlaat. Dan sla je als regisseur ook een beetje de plank mis naar mijn mening.

Maar daarbuiten, een nette, vermakelijke film met hier en daar wat humor en wat drama. Af en toe een redelijk sterke scene. Bijvoorbeeld de Timberlake/Isaac/Driver scene was nog wel grappig. Voor de rest is het alleen maar een ok-gevoel voor mij.


avatar van tbouwh

tbouwh

  • 5216 berichten
  • 3955 stemmen

Dat was 'ie dan: m'n laatste film van het decennium. Waarin de echte geluksvogel pas aan het einde te horen is en nooit in beeld komt.


avatar van Pim1993

Pim1993

  • 574 berichten
  • 705 stemmen

Mooi memorabel affiche. Het is helaas alleen niet heel veel meer dan dat. De sfeer is goed, de muziek is fijn, met de drama zit het ook goed. Het acteren is grandioos. Toch miste ik wat. Hij kwam behoorlijk willekeurig over.


avatar van Fisico

Fisico (moderator films)

  • 4066 berichten
  • 3064 stemmen

Degelijke film over een folkzanger die zijn brood wenst te verdienen met zingen. Voor de rest deugt hij nergens voor en zijn leven is eigenlijk één grote puinhoop. Eigenlijk is hij dakloos en tracht hij al zingend de eindjes aan elkaar te knopen. Hij kent weinig verantwoordelijkheidsgevoel en leeft van dag tot dag. Carpe diem en eigenlijk heeft hij daar ook weinig problemen.

Leuke en prima rol van Oscar Isaac overigens als nonchalante folkzanger. Zit goed in zijn rol. Ook Carey Mulligan doet het prima en hun ruzie op het bankje waarbij ze verhult dat ze zwanger is van hem vond ik één van de beste scènes van de film. Daarnaast ook enkele leuke nummers uiteraard die er de luchtigheid moeten inhouden.

Voor de rest weinig memorabel, maar heb er wel van genoten. Degelijke film, zonder meer. Fijne toevoeging wel van de rosse kat die te pas en te onpas ging gaan lopen.


avatar van John Milton

John Milton

  • 16980 berichten
  • 8986 stemmen

Wat is dat met al die zesjes en zeventjes


avatar van The Brain

The Brain

  • 180 berichten
  • 197 stemmen

Omdat ik zeker fan ben van de films van de gebroeders Coen heb ik deze prent, aangespoord door de hoge beoordelingen, bekeken. Nu vraag ik me af wat ik heb gemist? Waar komen die hoge cijfers vandaan? Het is een film over een oninteressant figuur met oninteressante gebeurtenissen. En van dat dejavu moment aan het eind snap ik niets.

De broertjes Coen weten hoe ze een film moeten maken, technisch mankeert er dan ook niks aan. Ze verstaan de kunst om je anderhalf uur te laten kijken naar gebeurtenissen die nergens toe leiden. Je verwacht toch een of andere apotheose... die komt er dus niet.

In de film "O brother, where art thou?" komt de voorliefde van de folkmuziek van de Coen's ook al naar voren. Daar is het meer op zijn plaats en vormt het een grappig element. De zeikliedjes van Llewyn verhogen de pret niet.