Inside Llewyn Davis (2013)

De Coen Brothers geven je een week lang een kijkje achter de schermen in de folkmuziek van de jaren 60' in New York en doen dit op hun eigen weergaloze wijze.

‘Inside Llewyn Davis’ Review | Filmtakers

Tegenvaller. De film sleept zijn hele speelduur wat voort in een sombergrijze wereld vol melancholiek en een vleugje symboliek, maar wil nergens lekker uit de verf komen. Vooruit, de muzieksènes zijn bijzonder (de muziek an sich is mooi, en het zijn de enige scènes waarin hoofdpersonage Llewyn Davis zich emotioneel kan uiten). Maar het mist de humor die eigenlijk in elke Coen zit. Zelfs het tragische A Serious Man is in de eerste plaats zwartkomisch, waar deze film vooral zwart is, en dan pas lichtkomisch. Ook het vergelijkbare Barton Fink is vooral grappig, vooral vanwege de idiote personages die de Coens zo sterk in het verhaal schrijven. Die personages missen hier en/of missen imapct. Goodman heeft de potentie om de film (letterlijk) wat kleur te geven, maar hij heeft slechts een klein hoofdstuk in een monotoon verhaal. Verder volgen we een tragische sukkel die van dag tot dag leeft en steeds verder wegzakt in zijn eigen ellende. Ik vond het wat saai.

Listen: Stream Full Soundtrack For Coens’ ‘Inside Llewyn Davis’ - thefilmstage.com

Humo doet wat het haast altijd doet; benieuwd maken op een geheel eigen toon.

Sfeervolle dramafilm met enkele spaarzame komische momenten. Mooi bijrolletje van John Goodman met de typische grappige Coen Brothers stijl. Voor de rest een behoorlijk sobere, kleine film.

A Serious Man? Barton Fink? Fargo? Millers Crossing?

Jouw constateringen kloppen, maar dat is helemaal geen ommezwaai in de stijl van de gebroeders Coen.

Wel een heerlijke film.

Lijkt mij eerder een intellectueel kinderloos gezin dat hun kat Ulysses noemt, en het wel goed vind staan een folk singer friend te hebben.

Terechte opmerking, toch vind ik die films tragikomisch, en dan erg sterk leunend dan komedie waar ik dat bij ILD juist niet had. Al heb je gelijk dat het wat sterk gesteld is van mij dat dit het tegenovergestelde is dan wat ze eerder hebben gedaan.

Wat betreft de Gorfein's snap ik je ook wel, heb hier wel erg veel eigen interpretatie ingegooid. Kunnen inderdaad ook gewoon folk singer fanatics zijn (we miss him too).

Wat was dit heerlijk! De film doet wel iets raar met me. Het is nu een week geleden dat ik hem heb gezien en toch kan ik er moeilijk inhoudelijk iets over schrijven of zeggen buiten het feit dat ik hem echt geweldig vond. Uiteraard is het technisch allemaal enorm sfeervol en het idee van de kat is scenarieel enorm goed gevonden en een zeer waardige toevoeging voor het karakter aspect dat het personage van Llewyn Davis definieert, die zelfs verder ook nog een grote symbolische lading dekt. Verder voel ik me zelf een beetje als Llewyn Davis, iemand die perfect beseft wat er met zijn leven aan het gebeuren is en het toch zo moeilijk kan duiden wat het is of wil aanvaarden. Bijna een soort onderdrukking van de waarheid. Herkenbaar dus, maar des te meer confronterend.

Mijn waarheid hierover voor mij is alvast dat dit zonder twijfel tot het betere, misschien zelfs het beste werk van de Coen broers is. Persoonlijk dan aangezien deze wel eens zou kunnen uitgroeien tot een ware favoriet. (Hoewel No Country For Old Men, A Serious Man en Barton Fink dat toch ook al zijn.) Het soort film dat ik steeds opnieuw ga opzetten. De muziek scènes waren werkelijk een waar genot om naar de kijken en luisteren. Die soundtrack krijg ik alvast ook niet uit mijn hoofd. Ik blijf de velen deuntjes zingen, en dat terwijl ik de liedjes nog maar één keer heb gehoord. Soundtrack is gelukkig besteld en onderweg.

De film is zo perfect in zijn simpliciteit. Een karakterstudie dat zo juist en met veel hart en ziel is uitgevoerd. Een authentieke tragedie. Verdronken in de ondraagbare lichtheid van het bestaan. Wie wil er ook leven in deze sombere wereld vol tegenslag? Helaas is het zo voor Llewyn Davis, die net iets meer wil uit het leven. Niet enkel wil "bestaan". I don't want to just exist, zegt hij. Nee, deze man wil iets betekenen. Hij wil iets bereiken. Hij wil zijn dromen niet opgeven hoewel hij beseft dat de boot al lang gepasseerd is. Een soort aanvaarding van alles is het enige wat hij kan doen. En zelfs dat spuwt zich terug uit in zijn gezicht. In het gezicht van een perfect gecaste Oscar Isaac, wiens ogen boekdelen spreekt.

Maar de ware tragedie van Llewyn Davis schuilt misschien wel in het volgende: Is hij met zijn muziek werkelijk de juiste man op de juiste plaats, maar heeft hij gewoon geen geluk, of is zijn muziek simpelweg gewoon niet goed genoeg om door te breken? Best confronterend allemaal als je zelf als artiest iets probeert te maken van je leven in hetgeen waar je passie in schuilt. Beste scène was dan ook het moment waar Llewyn Davis een liedje moet zingen from Inside Llewyn Davis, letterlijk en figuurlijk dan aangezien hij duidelijk in zijn muziek gelooft en zelfs bijna tot in zijn ziel laat kijken door Bud Grossman maar gewoon van hem het harde maar misschien wel realistische antwoord krijgt dat er geen geld mee te verdienen valt in deze wereld. Ik moest er om lachen en toch tegelijk er bijna om huilen. Humor en tragedie is misschien nog nooit zo juist gebalanceerd en gedoseerd geweest als in deze toch bijzondere film.

En dat is misschien wel het mooiste aan Inside Llewyn Davis, en aan sommige hoeken van de cinema in het algemeen. Hoewel het verdrinkt in de melancholie, is de schoonheid in de essentie ervan nooit zoek, omdat het gelukkig toch maar een film is. Toch maar de Humo quoten om dit af te sluiten. Het is alleen maar een film, en dat is alles wat het ooit zal zijn. Maar verdorie, wat voor één!

Fare thee well, my honey, fare thee well

Weer een mooie film van de Coen Brothers, dit keer over een ongelukkige singer/songwriter uitstekend vertolkt door Oscar Isaac waarbij ik telkens aan Bob Dylan moest denken. De begin jaren zestig sfeer met oude vehikels, de kroegen waar uiteraard flink gepaft werd en de folkmuziek werd trouwens uitstekend weergegeven. Ook leuk dat ik een van mijn favoriete actrices Carey Mulligan weer eens te zien kreeg. Acteerde zoals gewoonlijk weer uitstekend maar de hoofdprijs ging van mij toch uit naar Ulyssus de kat die voor vele hilarische momenten zorgden. De volksmuziek klonk best aardig maar de song Please Mr Kennedy stak er toch wel torenhoog boven uit. Wat klonk dat goed zeg. Al met al dus goed vermaakt met deze film van de Coens die ik toch wel een stuk beter vond dan zijn voorganger True Grit.

4,0*

Als je allergisch voor folkmuziek bent wordt dit een zware zit; bijna de helft van de film hoor je (accoustische) folkmuziek, soms zelfs twee hele nummers achter elkaar. Het begin van de film werd dit meteen al duidelijk.

De zestiger jaren setting maakte in deze film niet veel indruk (op mij niet althans).

Leuke (dubbel) rol van de kat, maar dat was een nogal onwerkelijke lijn in een verder serieus bedoeld verhaal.

Ik denk dat als je van folkmuziek houdt deze film best goed zal zijn, en slecht vond ik m zeker niet, maar de muziek kwam echt ver boven mn irrtatiegrens uit.

De film krijgt overigens maar een beperkte release (25-30 kopieën) is mij verteld - in Apeldoorn draait de film niet eens in december (en wellicht nooit). Raar. Oké, dit is nu niet direct een groots onderwerp dat velen aanspreekt, maar toch wel van twee bekende filmmakers die niet zo lang terug nog een Oscar voor beste film wonnen en ook een zekere populariteit genieten.

Ik vond die Llewyn Davis maar een vervelend personage.

Hij is niet gelukkig, hij wil iets anders, zijn leven gaat de verkeerde richting uit, als een geslagen hond ondergaat hij alles maar en hij lijkt geïrriteerd als iedereen niet meteen voor hem op de knieën valt en hem stante pede ontdekt als het verborgen genie dat hij hoort te zijn. Maar een beetje moeite doen, hó maar.

Erg mooi geschoten film, met een aantal leuke scènes en prima acteerwerk. Kijkt zeer goed weg.

Wat mij betreft is er echter iets te weinig aandacht geschonken aan het verhaal. Weinig veelzeggend.

Inderdaad vreemd ja, maar aan de andere kant wat je al zelf zegt; folkmuziek blijft altijd een ondergeschoven kindje en zal (misschien gelukkig) nooit massa's mensen aanspreken. Het is niet sexy en spannend genoeg denk ik.... Alhoewel hordes tienermeisjes wel weer weglopen met een band als Mumford & Sons. Maar dat neigt ook meer naar popfolk dan naar echte folk. Ik denk dat een artiest als Dave van Ronk veel te obscuur is voor veel mensen. En zelfs Dylan is voor sommigen al een brug te ver

Gotham Awards: ‘Inside Llewyn Davis’ wint beste film. | Filmtakers

Hoe kan het dat zoveel mensen 'm al hebben gezien. Is 'ie al ergens te vinden?

Heb hem gewoon in de bios gezien.

Film is al een maand uit in België. Daarbij was hij ook te zien op het Filmfestival van Gent.

Hier kijk ik naar uit...

Wel eens van voorpremières gehoord?

Inside Llewyn Davis is een rasechte en typische Coen. Dat zegt echter vrij weinig voor filmmakers met de meest uiteenlopende films op hun filmografie. Van extreme kalme karakterstudies tot hysterische komedies met kleurrijke typetjes. Inside Llewyn Davis combineert elementen uit veel van hun vorige films; liefde voor folkmuziek, sterk drama met een zwart en komisch randje en een maf typetje hier en daar. En ook titelkarakter Llewyn Davis is zo'n typisch Coen- hoofdkarakter. Enerzijds een enorme cynische en bittere klootzak, maar je hebt veel veel sympathie voor hem. En dat is maar goed ook, want hij zit in praktisch elke scène van de film. Hij wordt ook goed vertolkt door Oscar Isaac.

Wel erg prettig dat de Coens het vrije bestaan van deze artiest met idealen en dromen niet romantiseren. De film blijft zijn gehele speelduur opvallend somber en zwartgallig. Wat dat betreft is Inside Llewyn Davis een beetje de tegenhanger van O Brother, Where Art Thou - waar met folkmuziek nog een kleurrijke, optimistische en luchtige film werd neergezet. Hier is het vooral cynisme en somberheid. Maar, zoals gebruikelijk bij de Coens, is het nergens echt loodzwaar en is er altijd ruimte voor wat lucht. Het terugkerende plotje met de kat van de Gorfeins, de scène met de opnames van Please Mr. Kennedy of het (uiteraard) lompe en grofgebekte karakter van John Goodman zorgen voor genoeg momenten om even te kunnen glimlachen. Nergens zijn het typische komedie- taferelen, maar goed gedoseerde komische momenten in een verder best zwartgallig filmpje.

Als laatste is ook deze film weer geweldig qua cinematografie (ondanks het ontbreken van Roger Deakins, de vaste DOP van de Coens), elk shot is een plaatje. Mooie lange shots met veel oog voor detail. En je moet er van houden, maar ook de soundtrack beviel mij eigenlijk wel. Oscar Isaac levert als Llewyn Davis een paar mooie nummers af en de gehele soundtrack pakt perfect die sfeer van de Verenigde Staten in de jaren 60. Ik kan nu al niet wachten op het volgende werk van de gebroeders. Maar filmjaar 2013 hebben ze in ieder geval weer iets moois gegeven.

4 sterren.

De Coen brothers hebben altijd al een voorliefde gehad voor muziek in hun films. In O Brother, Where Art Thou? speelt de muziek van T-Bone Burnett al op zijn minst een bijrol. Hun nieuwste film Inside Llewyn Davis gaat nog een stapje verder. Inside Llewyn Davis volgt een week lang het leven van een folkmuzikant genaamd Llewyn Davis die het moeilijk heeft om te leven van zijn muziek aan het begin van de jaren 60′ van de vorige eeuw in New York. Een boeiend, sarcastisch kijkje achter de schermen van deze folkscene die niet een typische Coen brothers film is geworden, maar toch weer wel. En het is gelijk één van hun beste films.

‘Inside Llewyn Davis’ Review | Filmtakers

Ah, ok. Jammer dat Nl. zo laat is dan.

yep.

De sfeer van de jaren '60 en van de folkscene destijds is zeer geloofwaardig neergezet. Ook op muzikaal vlak. Het neemt je helemaal mee.

Maar verhaaltechnisch vond ik deze film teleurstellend. Eigenlijk ongekend voor een Coen brothers film. Allemaal karakters die nergens heen gaan (het hoofdpersonage incluis), en veel open eindjes. Een aardig niemendalletje, maar zeker niet waarop ik had gehoopt na 3 jaar wachten.

Net terug en ik ben erg enthousiast. Ik vond het verhaal juist heerlijk in al zijn simpelheid; een rondzwervende muzikant die overal en nergens voet aan wal probeert te zetten, maar telkens faalt. Ik had nooit het gevoel dat het "nergens heenging". De muzikale omlijsting is werkelijk geniaal (maar ik ben dan ook wel een groot folk-fan) en de hele film ademt een heerlijke mystieke sfeer uit. Vond het acteerwerk van hoog niveau met een zeer goede rol voor John Goodman (hoe kan het ook anders?). Cinematografisch ook bovengemiddeld (favoriet is het shot in het wegrestaurant boven de weg). Voor nu niet minder dan 4,5. Kijken of dat stand gaat houden na meer kijkbeurten. Ik hoop het van harte.

Het blijft toch altijd weer verbazingwekkend (op een leuke manier) dat dingen zo verschillend bij filmkijkers kunnen overkomen.

Ik zag in Inside Llewyn Davis een typische Coen-film, omdat alle Coen-films zo'n beetje hetzelfde zijn (en bij mij ook allemaal ergens gemiddeld tussen de 3.0* en 3.5* uitkomen). Maar blijkbaar kan het ook zo overkomen:

Ook de kalme karakterstudies zitten vol kleurrijke typetjes en de komedies hebben altijd een serieuze, meestal sociale, ondertoon. En door elkaar. Ik heb het idee dat altijd alle elementen terugkeren en worden samengesmeed tot een film die altijd duidelijk Coen en dat ze uiteindelijk weinig verschillen. Tenminste niet zozeer dat ik ze uiteenlopend zou willen noemen.

En ook lees ik:

Dat lijkt me nu ook typisch een kenmerk van álle Coen-films. Ook hier weer veel losse flarden, gekke types en zoals altijd weer een perfecte casting. Nu met minder bekende namen, maar wel weer een heel ensemble aan kleurrijke individuen. Waaronder Ethan Phillips en Robin Bartlett (ik denk niet dat ik ze zal onthouden) als Mitch en Lilian Gorfein. Zonder meer de leukste scène in de film bij het diner. Zowel grappig als wrang/confronterend.

En er viel meer te genieten, zowel bij cast als in de uitgekiende vormgeving (zelden zulke mooie sneeuw gezien), maar als geheel vond ik het toch ook wel erg vlak, niet alleen door die losse eindjes, maar de hele zoektocht van deze (onsympathieke) bard naar zichzelf oogde ook niet heel geïnspireerd - half grap, half serieus. Een beetje zoals een typische Coen-film.

Zoals MR al zegt een typische Coen-film, maar dan van de soort zonder al te veel geweld, dus het deel van hun oeuvre dat ik apprecieer. Dat geldt ook voor Inside Llewyn Davis. Want hoewel de film nergens groots wordt is de sfeer fijn, de humor goed gedoseerd, de stijl soepel, en zijn de muziek scènes fraai, de personages precies eigenaardig genoeg, en de details overtuigend. Meer heb ik er eigenlijk niet over te zeggen.

O ja, Mochizuki noemt Llewyn Davis onsympathiek (de haakjes laat ik even weg), maar daarmee ben ik het niet eens, en daarom deel ik z'n conclusie ook niet. De hoofdpersoon is een enigszins verdwaasde, half-wanhopige vagebond op zoek naar erkenning en meer, die omringt wordt door een absurde wereld. Dat hij zich soms even laat gaan is volkomen begrijpelijk, dat maakt hem niet onsympathiek. Al met al is zijn zoektocht pijnlijk echt, juist omdat het zo weinig bijzonder is allemaal, zo weinig heroïsch of 'geïnspireerd'. Llewyn Davis verzet zich steeds moedelozer tegen het naakte bestaan, dat hem met z'n kleverige tentakels langzaam maar zeker de vergetelheid in trekt. Of zoiets. (Welbeschouwd is deze film erg Kafkaesk.)

De trailer ziet er niet heel bijzonder uit. Over het algemeen vind ik de films van deze broertjes ook niet bijzonder al zijn ze wel altijd apart, deze ga ik ook wel kijken.