Inside Llewyn Davis (2013)

Bij Joel Coen:

Toronto: Coen Brothers Firm Next Film — Without Domestic Distributor – Deadline.com

'....Inside Llewyn Davis will be made without a domestic distribution partner. The film’s focus is the early folk music scene in Greenwich Village in the 60s, and the Coens and their producing partner Scott Rudin are making it with only an alignment with Studio Canal, which will distribute in France and some other territories, and look to sell the rest of foreign down the line.

The Coens wrote the script, and they have the usual number of stars lining up to play characters loosely based on folk singers like Dave Van Ronk and Tom Paxton. '

Inside Llewyn Davis (2013) - IMDb

Klinkt leuk en zie ik meer naar uit dan een True Grit. Benieuwd ook naar de acteurs. Gambit staat op Imdb inmiddels in de post-production, alleen Firth en Diaz... tsja.

Inside Llewyn Davis (2013) - IMDb is volgens IMDb al in post-production, maar komt helaas pas uit in februari 2013...

@ Inside Llewyn Davis: Timberlake ziet er getergd en ouder, maar ook cool, uit:

setfoto's

Kom maar op met die nieuwe Coen film, moet ik ondertussen True Grit nog es kijken.

De nieuwe Coen!

Trailer (YouTube)

NL release: t.b.a. (A-film)

De nieuwe van de Coen Brothers met een erg mooie trailer!

John Goodman

US release is (al) op 8 februari.

Op de A-film site staat TBA 2013-Q3

(3e kwartaal 2013)

Ik hoop niet dat we zo lang moeten wachten in Nederland.

(Uit topic ''welke film(s) heb je ingezonden...''):

Lage score op IMDB.

De trailer was al ruk dus dat verbaast me niets

Volgens mij zijn de gebroeders Coen het spoor flink bijster. Laat ze a.u.b. weer gewoon een komedie maken. Hun vorige film vond ik al niet best en ook de plot voor deze film + de trailer klinkt/ziet er slaapverwekkend en ongeïnspireerd uit.

Eh? De film is nog helemaal niet uit, nergens!

Ik denk dat het wel belangrijk is dat je geinteresseerd bent in folkmuziek en de geschiedenis van folkzangers als Dylan en Dave van Ronk die hun carriere begonnen in het Greenwich Village van de jaren '60. Daar is de film ook op gebaseerd. Wie die muziek niets zegt, mist denk ik een hoop. Ik ben erg geinteresseerd in folkmuziek dus ik loop hier warm voor!

Hmm, laatst stond er wel degelijk een score op IMDB.

Er is 1 screening geweest op 8 februari. Daar zijn de imdb stemmen van neem ik aan.

John Goodman in een Coen Brothers film, dat kan haast niet fout gaan.

Trailer is verder niet veelbelovend.

Red-band trailer (Youtube HD)

Onderwerp is fantastisch, maar van die trailer word ik nog niet warm of koud. Liever dat dan een trailer waar je euforisch van wordt en die uiteindelijk veel leuker is dan de film zelf.

Erg goed ontvangen in Cannes, best wel tegen de verwachtingen in eigenlijk

Heel goed ontvangen zelfs. Naast Le Passé de favoriet voor de Gouden Palm.

Waarom is iedereen al bij voorbaat zo negatief over deze film? Komt dat alleen door de trailer? Ik kijk hier erg naar uit en verwacht er veel van! Prachtige poster trouwens ook

Voor mij komt het vooral door het ontbreken van Roger Deakins. .

Nederlandse release is nu ook bekend:

Vanaf 5 december in de bioscoop (A-film)

Trailer #3 (Youtube HD)

Ja, loop hier toch ook wel warm voor!

NL trailer (YouTube)

Existentieel lijden als muzikaal voer, strubbelingen van dag tot dag als bron voor folk – dat genre dat niet en nooit nieuw is, doch nimmer oud wordt. Ze is van alle tijden omdat haar materiaal van alle tijden is. Llewyn Davis is iemand van toen, maar waarom niet van nu, waarom niet van later? ‘Inside Llewyn Davis’, dat is de reis naar het binnenste van ons, wij die het niet brengen tot waar we zouden willen, wij die met ons liefde geen weg weten, wij die van dag tot dag het hoofd boven water houden, wij, afvalligen van de sociale ladder, wij, emotiejunkies, verslaafd aan de melancholie die we zelf voeden door te doen wat we doen, kunst kijken en het hoofd nederig buigen voor wat en hoe wij zijn, wij zijn, wij.

Een droef portret met als cinematografisch bindmiddel: humor. Ook in het leven: humor als instrument om in het bestaan te kunnen bestaan. (Een kat. Drink to me only with thine eyes. Zwarte magie. Oh, bed. Enzovoort…mensen houden zich bezig om niet met zichzelf bezig te moeten zijn. Is dat wat Davis ontbeert: een "project" waardoor hij zichzelf kan vergeten? Is hij te serieus, als mens het slachtoffer van het leed dat hij zo schoon bezingt?)

Typisch Coen, zeg maar. Evenwel geen Coen grand cru, maar een film die nog maar eens aantoont wat voor een meestervertellers de gebroeders zijn. Hoewel ik het licht gemist heb, de vreugde – ondanks alles – van een ‘O Brother, Where Are Thou?’. Binnenin Llewyn Davis is het donker, lot & leven schenken hem geen licht, en met Dylans kermen om liefde op de aftiteling blijf je in een soort ademnood achter. Want het probleem is duidelijk, het probleem is algemeen. Maar mijne heren regisseurs, wat is de oplossing?

(3,25*)

Heerlijke melancholische film van de gebroeders Coen over een folkzanger die het spoor volledig bijster is. Prachtige muziek en die belichting,... en ook de fijne humor is terug. Mooie film van de Coen brothers (zeker niet een van hun beste) maar wel een film om te koesteren en om meerdere keren van de genieten.

Na de eerste tien minuten al wist ik dat dit een film voor mij zou zijn.

De 60s setting en sfeer komt enorm goed over op het grote scherm, de muziek is (wat super essentieel is) enorm goed, de humor zit snor, het verhaal is leuk (die kat)...

Over het acteren dan, Isaac is heel goed, maar nergens fantastisch imo. Mulligan doet hier eens wat anders, en speelt hier een geweldige, doch kleinere rol. De interactie tussen beide acteurs is trouwens fantastisch.

De bijrolletjes van Goodman en vooral Hedlund vond ik te beperkt.

Het einde is trouwens, net zoals met vele Coen-films, niet mijn ding.

Maar door de geweldige sfeer, muziek en humor toch een mustsee-film.

On-Coens


Vergeet de enorm komische atmosfeer die het oeuvre van de Coens normaal gesproken zo typeert, de gebroeders tappen met Inside Llewyn Davis uit een ander vaatje en doen juist het tegenovergestelde dat ze doen. De wereld van Inside Llewyn Davis is somber en deprimerend, en de humor is veel minder uitgesproken, zelfs de humor is doordrenkt met somberheid. Geef de film na het kijken de tijd, er kan teleurstelling overheersen dat dit min of meer een stijlbreuk is, maar zet je dit opzij en laat je de film bezinken blijft er een hele mooie fim over waar de Coens zich heruitvinden.


Voor mij is Inside Llewyn Davis een melancholische overpeinzing van rouwverwerking en een lans breken voor de puurheid van kunst. Nooit heb ik rouwverwerking ook zo treffend, puur en subtiel in een film gezien, waar er geen greintje sentimentaliteit te bespeuren is. Waar in De Coen's vaak de ene na de andere kleurrijke en buitengewone personages de revue passeren, zijn het nu allemaal personages die uit het leven gegrepen zijn. Hun tekortkomingen en allemaal hun eigen emotionele baggage. Jean, Mitch en Lillian zijn de houvast in het lijden van Llewyn. De scenes met hun zijn dan voor mij de ziel van de film. Ook als Llewyn hoort dat ie waarschijnlijk vader is, en de vertwijfeling als hij lang Akron rijdt. Erg mooi gefilmd door Delbonne, die hier ook veel meer gepast is als de uitgesproken mooifilmer Deakins. Erg mooi belicht ook.


Isaac is echt enorm overtuigend als Llewyn, een folk zanger die muziek vooral benaderd uit romantisch oogpunt. Zeer artistiek ingesteld, en weigert consessies te doen. Llewyn heeft niets op zijn kerfstok zoals we normaal gewend zijn van de Coen's, het is gewoon een normale kerel zoals jij en ik, met bijzonder veel tegenslag. Llewyn kent vele existentialistische overpeinzingen, ook vrij subtiel aan de oppervlakte gepresenteerd door de Coens. Erg mooi hoe dat nooit te nadrukkelijk aan de aandacht gebracht wordt maar vooral d.m.v. subtiele visual cues. De in woede omhulde scenes met Jean, die ook erg worstelt met het afglijden van Llewyn. Haar haat voor Llewyn is voor mij een facade (de tirades van Mulligan zijn geweldig), haar machteloosheid tegenover zijn state of mind. Al was haar liefde voor hem onmiskenbaar voor mij, en zijn "i love you" richting Jean is de meest oprechte en door de ziel snijdende in de filmgeschiedenis. Rond Lillian en Mitch Gorfein hangt een wat groter mysterie, imho zijn ze de ouders van Timlin (Timlin is een artiestennaam denk ik), die Llewyn helpen in zijn rouwverwerking, en op een manier helpt hij hun. Het is vooral die onderliggende uitdieping van Llewyn's pijn die het zo'n intrigerende karakterstudie maken.


De folk muziek van Van Ronk zijn natuurlijk onmisbaar, in dit heel losjes gebaseerde verhaal op zijn autobiografie, ook heel erg mooi gezongen door Isaac. Hang Me Oh Hang Me toch met afstand favoriet, blijft toch erg mooi en vind Isaac's versie toch nog wel de mooiste tot nu toe. Past ook zo perfect bij de state of mind van Davis. Een hele mooie film die onder de oppervlakte een hele intense karakterstudie is vol existentialistische thema's en een mooie uitwerking van het fenomeen rouwverwerking. Verwacht heel weinig narratie, het is gewoon een observerende slice-of-life-ish karakterstudie. Authentieke tragedie. Verwacht geen vanoudse Coen, maar laat je meeslepen met deze innovatieve kant van de gebroeders. Niet de Coen's beste, maar komt akelig dichtbij. Heel mooi. Wat een filmjaar is dit.