Inside Llewyn Davis (2013)

Mooie karakterstudie van de gebroeders Coen, die heel stiekem toch wel een plot heeft verstopt en een zekere opbouw.

We volgen dus een aantal dagen uit het leven van Llewyn Davis. Langzaam leren we hem en zijn verleden kennen, zonder dat vaak expliciet wordt uitgelegd hoe zijn geschiedenis is. Dat kom je door de film uit dialoog te weten, zonder dat dit zo echt bedoeld is om de kijker te informeren, en zo hoort het ook. Maar behalve dat dit een sfeerschets is van een artiest die maar niet wil slagen, en Llewyn staat daarmee symbool voor de vele artiesten waarvan je nooit wat hoort, enkel de successen leren wij immers kennen. Toch is de film meer dan een schets. De film kent immers een simpele maar briljante opbouw, waardoor de film, en het leven van Davis, een vicieuze cirkel wordt waarin hij leeft. Het begint en eindigt met een klap op de bek, scène twee en de een-na-laatste scène zijn in het huis van vrienden met de kater en midden in de film zit een retourtje Chicago. Net als de The General uit 1925, al is die film nog simpeler. Of Llewyn al dan niet weg wil uit zijn leven (ik denk het niet) maakt niet uit: het gelukt hem sowieso niet. De opbouw volgt dus de inhoud, prachtig.

Davis wordt prima weergegeven door Isaac die een soort tristesse over zich heeft, maar ook niet geheel sympathiek is – een bijzonder interessante figuur en hij boeit de ganse speeltijd. Carey Mulligan is altijd goed, nu dus ook, en weet als altijd zoveel inhoud en leven te geven dat het bijna eng wordt en en zelfs Timberlake was niet de coolheid zelve zoals hij weleens placht te doen. De meeste bijfiguren zijn typisch Coen, een beetje vreemd en triest en grappig tegelijk. Alleen Goodman vond ik niet helemaal in de sfeer en toon van de film passen, hij ging er echt te ver over.

Visueel is het aardig, met vooral leuke speelse belichting maar ook veel duistere tinten en bijzonder weinig kleur. Enkel een soort sepia-achtige kleur is er constant te zien, met veel bruin en grijs. Dat volgt natuurlijk de gemoedstoestand van Davis, maar geeft ook een oud karakter aan de film. Verder zijn de locaties mooi, en Greenwich Village ziet er prima uit, zonder dat er nadrukkelijk de aandacht op wordt gevestigd. Die tijd is nu eenmaal zo, lijken de Coens te zeggen, en daar doe je het mee. Alsof de film ook toentertijd is opgenomen. De muziek is mooi en verveelt nooit, ondanks dat de Coens hele minuten enkel een liedje laten horen. Overigens is het Dylan aan het eind die wel even duidelijk maakt dat zijn muziek nog net wat dieper snijdt dan Isaac op gitaar.

Ik heb nog geen enkel echt nadeel genoemd, en die is er ook niet te vinden, behalve dat de film nooit echt ontbrandde en ik aan het eind dacht: oké, dit was het dus? Maar dat neemt niet weg dat het een fijn stukje cinema is, goed gespeeld en knap in elkaar gezet. 4,0*.

Mee eens. Ook verder een goeie review.

Ik gebruikte het woord uit een stukje en heb niet goed nagedacht over de precieze bewoording. Ik bedoel meer te zeggen dat hij onsympathiek is voor zijn omgeving (zijn ex wil hem niet over de vloer, hij beledigt Lilian, hij beledigt de zingende huisoma met geblokte onderbroek, hij beledigt het John Goodman-karakter én hij beledigt zijn zus). Dus ik bedoel eigenlijk te zeggen dat hij onsympathiek naar zijn omgeving is, maar dat dat meer een kwestie is van onbeholpenheid en zoeken naar de juiste toon en identiteit dan dat dat een intrinsieke eigenschap is. Neemt niet weg dat al deze ´negativiteit´ de teneur van de film wel een beetje beïnvloedt. Dus in die zin heeft het effect op mijn beoordeling.

Ik zou eerder zeggen dat al die personages Llewyn beledigen. En dat bedoel ik inclusief de oma met de geblokte onderbroek. De hoofdpersoon laat het telkens lange tijd gelaten over zich heen komen, totdat er een grens bereikt is.

Precies dat ja. Iedereen behandelt hem als stront en hij laat het lange tijd maar gewoon gebeuren. Pas bij John Goodman komt 'ie een keer voor zichzelf op en dat werd ook wel eens tijd

Inside Llewyn Davis bevat die elementen die de liefhebbers van het werk van de Coens weer tevreden de bioscoop uit zullen doen stappen. De personages zijn weer geweldig, er valt veel te lachen en de beelden en de muziek zijn prachtig. De Coens brengen onder de gebruikelijke oppervlakkige aflevering bovendien een subtiel spel met authenticiteit naar voren. Llewyn ziet zich maar al te graag als de voorvechter van de pure folk, maar is zelf in suburbia opgegroeid. En de ene keer dat hij oprecht contact probeert te maken via zijn muziek met zijn vader krijgt hij er stront voor terug. Zijn de Coens teleurgesteld in het feit dat het publiek vooral geniet van de oppervlakkige elementen in hun werk?

Langere recensie kun je hier lezen: Recensie Inside Llewyn Davis (ZUBB.nl)

Door te zeggen dat de film mooi gemaakt is en Oscar Isaac erg sterk acteert heb ik meteen de enige interessante aspekten van de film benoemd.

De muziek begon me al snel te irriteren. Sommige liedjes moet je meer dan een keer aanhoren. Hij gaat toch niet weer... ja hij gaat weer op de gitaar spelen en een zeurlied zingen.

Llewyn Davis kon mij ook niet echt boeien. Een aardige jongen die achtervolgd wordt door pech. Een beetje a la Griffin Dunne in Scorcese's After Hours waaraan het echter in geen enkel opzicht kan tippen.

John Goodman is er voor het affiche bijgehaald. Zijn personage heeft weinig inbreng. Een cameo zodat mensen in de zaal gaan lachen om alles waarvan ze vermoeden dat het grappig is. Cary Mulligan loopt ook af en toe door het beeld. Haar rol was ook te verwaarlozen.

De film voldeed wel aan mijn verwachtingen, omdat ik al jaren weinig van de Coens verwacht.

2,5*

Als je niet echt van folkmuziek houdt, is het eigenlijk niet helemaal eerlijk om deze film te beoordelen. Het speelt immers een hoofdrol. Ik weet dat veel mensen het daar niet mee eens zijn, maar dat zal dan maar zo zijn...

Ik houd niet van pro wrestling dus ik mag The Wrestler niet beoordelen.

Mooie kleine film, fijne sfeer en heerlijke muziek. Muziek die ik zelf ook graag luister onderweg. Er gebeurd niet heel veel, maar het is wel heel erg interessant. Oscar Isaac die ik vooral van kleine bijrolletjes ken, speelt heel overtuigend en is muzikaal heel goed. Hetzelfde geldt voor de bijrollen van Carey Mulligan en Justin Timberlake. John Goodman was geinig, maar voegde niet heel veel toe. Visueel is het ook schitterend.

4*

Als je bij het beoordelen van die film argumenten aanvoert als "en weer kwam er een pro wrestling gevecht, super saai", dan niet nee Net als je hier zegt "en weer ging 'ie een zeurlied spelen, niks aan". Ik vind dat je de film dan niet genoeg recht aandoet.

Dus als ik wel van Folkmuziek houd (wat ik op zijn tijd doe) moet ik per definitie alle nummers in deze film mooi vinden? Ik vond het meerendeel gezeur, niet mooi. Geen Joan Baez, Jackson C. Frank of Bob Dylan. Aangezien de nummers een groot deel van de film beslaan, kan ik moeilijk ze buiten mijn recencie houden.

Ik dacht inderdaad dat je per definitie niet van folkmuziek hield, maar dat doe je dus wel op zijn tijd, aan de namen die je noemt te zien. Dan respecteer ik je oordeel. Ik wilde alleen zeggen dat ik het oneerlijk vind als je deze film beoordeelt wanneer je totaal niets met folkmuziek hebt

Coen Brothers op hun allerbest, een onverwacht meesterwerk. Fantastische balans tussen een lach en een traan. Zelden zo hard moeten lachen en vochtige oogjes verkregen bij een tragikomedie.

Trek een blik open met vreemde snuiters en daar bovenop een anti-held in volle glorie met de heilige queeste naar zijn 'ich' (en een poes) en je maakt Mug gelukkig. Sterker nog, zielsgelukkig.

*diepe zucht*

Film draait al amper meer in Pathe. In Rotterdam niet althans. Zonde, had hem best willen zien, zeker na de positieve reacties hier. Maar ga er niet voor naar Den Haag rijden.

Een mooie weergave van wat goed een realistisch beeld kan zijn.

Als bezield muzikant in het folkwereldje van Amerika anno 1961 gaat het leven van Llewyn Davis niet over rozen. Hij weigert zich aan winstbejag over te geven en heeft in steeds mindere mate respect voor collega's die dat wel doen maar stuit met zijn romantische idealen keer op keer op onbegrip en vernedering.

Een pijn die ik helaas niet ten volle voelde gedurende de film. Misschien bleef het karakter voor mij iets teveel op afstand om echt empathie te kunnen voelen. Misschien vond ik hem sowieso maar een afgunstige eikel. Wellicht stond de humor (die voor mij ook al totaal niet werkte) het echte drama wel in de weg. Feit is dat de queeste van Davis zich voor mij op zakelijke afstand voltrok. Vermakelijk, boeiend, goed weg te kijken, dat zeker. Maar dat zijn toch vooral de krappe voldoendes onder de adjectieven.

Geschoten met een soberheid die we van de Coen broers kennen, kleuren zij hun melancholisch verhaal vooral in met sepia- en grijstinten. Dat sluit niet alleen naadloos aan bij de toon, het vloeit ook over in het beeld van Greenwich Village in de jaren '60 dat we van platenhoezen en documentaires kennen. Authentiek, noemde De Volkskrant het. Ik weet nog altijd niet of ik dit sarcastisch bedoel of niet. Want authenticiteit levert nou eenmaal niet meteen een betere film op. Een aaneenschakeling van curieuze (maar weinig memorabele) types ook al lang niet meer. En prachtig ingezongen folkliedjes door een prima acterende Isaac in feite evenmin. Goede sfeer hoogstens maar hier voelt dat toch als een soort van minimum.

Een motief als de constant terugkerende kat of de onderstreping van de uitzichtloosheid van Davis' spagaat door het cyclische einde mag ik dan wel weer; dat zijn de kleine momentjes waar de Coen broertjes flirten met magisch realisme (zoals in O Brother ook en iets meer gebeurde), wat ze eens flink zouden moeten doortrekken in plaats van deze veilige vingerwijzingen te plaatsen. Nu is het allemaal iets te saai, iets te weinig memorabel en ja, iets te grijs. Of authentiek, hoe je het noemen wil. 3*

Dus het drama sloeg niet aan omdat het in de weg gezeten werd door de humor die totaal niet werkte. Dan blijft er weinig over dan wat fraaie sfeerbeelden.

Ik ben het overigens met je eens, maar ik geef dan ook geen voldoende.

Hij draait iedere dag drie keer in cinerama op de blaak

Onverwacht toch wel erg leuk deze van de broers. Een stuk grappiger weer dan de vorige, bij vlagen zelfs best ontroerend en een fijn sfeertje en dito muziek. Weinig verhalend maar gewoon een serie strubbelingen om als folkartiest overeind te blijven, tussen het crashen op de bank en van allerlei collega-artiesten, een reisje naar Chicago met de nodige obstakels, en een niet afgesloten cirkel op het eind. Isaac doet het eigenlijk wel bijzonder goed. Leuk ook nog om Bob Dylan op het eind op te voeren, terwijl Llewyn net alles heeft opgegeven.

Hangt tussen 3.5 en 4* in. Meer bijzonder dan ik had verwacht. Rekende een beetje op een weer 'gewoon leuke' Coen maar dat niveau ontstijgt hij toch wel.

Omdat deze film in vrij weinig grote bioscopen draait ben ik op zoek gegaan naar de kleinere zalen. Binnen een half uur is het overduidelijk waarom Inside Llewyn Davis het van niet van de massa moet hebben. Maar daarover later meer.

De hoofdrolspeler is uitstekend gecast. Oscar Isaac geeft een geloofwaardige vertolking aan een dromerige creatieveling. Hij blijft de hele film boeien en wordt nergens irritant. Zoals we van de Coens gewend zijn vinden we ook in de bijrollen genoeg geestige persoonlijkheden. Ook zijn er volop hilarische dialogen en ligt de humor mij wederom erg goed.

Vreemd genoeg ken ik maar een handjevol films van dit regieduo maar dit werkje lijkt meer gemeen te hebben met "Fargo" dan bijvoorbeeld "No Country for Old Men". Het verhaal is doodeenvoudig en wordt rustig en gedegen verteld. In mijn ogen had het tempo wel iets hoger gemogen. Isaac speelt zo'n zes keer een nummer en alle keren krijgt de kijker de volledige vertolking te zien. Een aantal keer een seconde of twintig in plaats van de volledige tweeënhalve minuut had van mij geen kwaad gekund.

De trage vertelling zorgt ervoor dat de film nooit volledig weet te ontbrandden. Hoewel ik mijn aandacht er goed bij kon houden ben ik te weinig geraak en geboeid om écht onder de indruk te raken. Het verhaal zit verder goed in elkaar: de kat, de opkomst van Bob Dylan...er is veel werk aan besteed en dat levert een complete maar ook wat gewone film op.

3,5*

Mooi omschreven eRCee. Zo heb ik hem ook ervaren.

Ik ben gisterenavond naar deze film gaan kijken. De zaal was aardig gevuld.
Prachtige cinema. Echt veel gebeurt er niet. Een zanger wil carrière maken. Reist van new York naar Chicago en weer terug. Hij mislukt. Buiten wordt hij tegen de grond geslagen.
De kat die hij meezeult, raakt hij kwijt. Relaties heeft hij nauwelijks.
Is hij nu echt een mislukkeling? Hij kan nochtans goed zingen en spelen.
Geschift verhaal, veel ironie. Ja, waar staan we in deze harde wereld? Nergens.
ECHTE CINEMA. Ga a.u.b. kijken.

Ik kom bij hun films uit het nieuwe millennium ook nooit boven de 3,5*-en uit. Al vind ik dit wel 1 van de beste uit die latere reeks. De film heeft qua thematiek raakvlakken met het betere Barton Fink, maar er zit ook een een bepaalde levenswijsheid in die subtiel gebracht wordt (het accepteren van een leven dat niet aan je oorspronkelijke idealen en verwachtingen voldoet). Maar toch mis ik iets in deze film. Kan er mijn vinger niet helemaal opleggen.

Wat ik aan deze film mis tov een film als Barton Fink is de gekte: in die film is iedereen gek behalve hij en dat nekt hem. Hier is het eerder andersom, muv het personage van Goodman (en die valt dan weer compleet uit de toon). Maakt een film van de Coens zo... saai.

Die gekte is er wel degelijk, maar ietsje subtieler.

En aanvullend: in het ook al zo fantastische Miller's Crossing (ik twijfel steeds of ik dat niet hun beste film vind) is het personage van Byrne juist de enige die helemaal bij zijn verstand is, wat hem juist een edge geeft in die maffe Coen-wereld. Het blijft allemaal zo monotoon in deze film.

Nogmaals; ook bij Inside Llewyn Davis is dat het geval, maar subtieler (daarom ook dat Goodman zo uit de toon valt). De Coens kiezen mijns inziens welbewust voor een iets minder uitgesproken "maffe" wereld, voor iets meer monotonie, juist ook omdat Llewyn worstelt met wat Kundera de "ondragelijke lichtheid van het bestaan" noemt (denk aan de prachtige scene waarin Llewyn auditie doet in Chicago).

Ugh.

De Coens glijden steeds verder af. Nu was ik al geen geweldige fan van ze, maar rond hun meeste films hangt toch meestal een bonte gezelligheid. Dat was al afgezwakt in hun twee laatste films, met deze doorbreken ze jammer genoeg een grens.

Grootste pijnpunt is eigenlijk hetzelfde als in After Earth. Een jankerig, compleet onsympathiek en onuitstaanbaar hoofdpersonage die in elke scene opduikt. Er valt jammer genoeg niet aan te ontsnappen. Alvast excuses aan de mensen die zich herkennen in Davis, maar zowat alles aan z'n houding staat me tegen. Het geblèr om niks, de gelaten houding, de negatieve spiraal van pietluttigheden. Het gewentel in het getormenteerde kunstenaarsimago.

Daarbovenop komt een soundtrack die amper aan te horen is. Niet voor de Coens want die nemen uitgebreid hun tijd om elk nummer in volle saaiheid in beeld te brengen, maar net als Redlop begon ik al te zuchten als ik het volgende nummer nog maar voelde aankomen.

Links en rechts zitten er een paar personages en situaties in die in een oudere Coen film wel voor een schuchtere lach zouden gezorgd hebben, maar de irritatie won het duidelijk in deze film. Visueel verder een beetje dubbel. Ziet er iets te vaak te grauw en grijs uit, toch zijn sommige scenes knap belicht (met mooi kleurspel).

Heb niks met de scene, de muziek en het hoofdpersonage. En dat breekt je in deze film best zuur op. Laat ze gewoon maar weer eens een comedy maken, die zijn ook niet bepaald geweldig maar die kijken tenminste nog vlotjes weg.

1.0*