Inside Llewyn Davis (2013)

Geheel mee eens, dat hebben de Coens toch maar weten te bereiken

Inderdaad, terwijl het vrij oppervlakkig is allemaal.

Minste film van de Coen brothers. En ik ben echt een fan van de Coen brothers. Het hoofdpersonage wordt overtuigend neergezet, maar de muziek vind ik saai. Vond het verhaal niet echt bijzonder en de film raakte me nauwelijks. De humor blijft soms raak onder water, de eewige pechvogel was soms wel aardig meer ook niet. De hilariteit is echt volkomen misplaatst. Waar in O Brother, Where Art Thou? John Goodman de juiste snaar raakte, doet hij hier het tegengestelde. Mal kapsel aangemeten, met een ongein die imo volledig de plank misslaat. Gewoon goedkoop. Vond het verhaal niet echt bijzonder.

Teleurstellend. Jammer hoor.

De Coen gebroeders zijn goede filmmakers, maar zoals meestal het geval is missen ze wat diepgang. De folkscene begin jaren 60 is interessant, maar desondanks is Llewyn David een dermate cliché personage dat de film vrij voorspelbaar maakt. Neemt niet weg dat de film vlot wegkijkt en geen moment verveelt. Er had wel iets meer ingezeten.

Ik wil hem wel zien

Een bedwelmende film over een mislukte folkmuzikant. Talent genoeg, maar niet het juiste moment en niet de juiste plaats. Zo gaat dat. Het verhaal op zich is gauw verteld.

Het zijn de 'details' die het meesterlijk maken: de ruzies, de kat, het nergens thuis zijn.

Maar wat het meest onvergetelijk is, is de tocht naar Chicago. Liftend.

En dan nog slaag krijgen ook ...

(Film gezien op 13/01/2014)

"Everything you touch turns to shit - you're like King Midas' idiot brother"

Het onfortuinelijke leven van een onsuccesvolle muzikant in de jaren 60 werd treffend weergegeven.

Het verhaal was af en toe een beetje hap snap. De rit naar Chicago, de zwangere ex etc etc, maar dat geeft misschien ook wel weer een aardig tijdsbeeld weer.

En wat was het toch een lieve kat hè

Heerlijk filmpje. Ik heb ervan genoten, ondanks dat ik allergisch ben voor singersongwriters die veelal van die melancholische jankmuziek maken.

De film deed me denken aan a serious man ook van de Coen brothers. De hoofdpersoon wordt niet gespaard en de depressie ligt op de loer. Ondanks deze miserie zit er veel humor in, zwarte humor noemen ze dat volgens mij.Verder vond ik de kleding, brillen en interieurs helemaal geweldig om naar te kijken, bijvoorbeeld die mooie tafellampen.

matige film, wel kijken verder snel vergeten..

Zeer ontspannen droogkomische film van de broertjes. Niet zo uitbundig als ander "de broertjes" films, maar Goodman maakte een hoop goed. Wat ook wel het hoogtepunt was. Zal me niets verbazen dat Goodman er op het einde nog in gemonteerd is op de film wat meer op te leuken.

Verhaal zozo, uitvoering aangenaam, muziek prima, verwachting niet helemaal waar gemaakt, was dat erg? - niet helemaal, hoogte punt was Goodman, verdere hoogtepunten waren de kleine momentjes van dialoog.

3.5 **

Hehe, eindelijk gezien. Hoge verwachtingen van deze regisseurs, en wat mij betreft helemaal waargemaakt. Misschien kon het al niet misgaan voor mij met deze setting en muziek. New York verveelt me ook nooit in films. En als de stad dan ook nog mooi in beeld wordt gebracht is het al helemaal een feest. Al moet ik zeggen dat ik de cinematografie van Deakins toch het fijnst vind. Maar het ziet er ook in deze film allemaal heel fijn uit. Lekker grijs en somber. Past perfect bij de film.

Wat ik ook altijd zo fijn vind van films van de Coens is dat ze altijd wat van die lulligheid en wat grauws hebben. Lastig om zo gauw even onder woorden te brengen. De zwarte humor is in elk geval fantastisch, en snap dan ook totaal niet dat sommigen roepen dat de film weinig humor bevat. Het is allemaal ook droevig, maar gaat helemaal hand in hand met de zwarte humor en het wat meer luchtige en maffe. Dat vind ik ook wel typisch voor het werk van de Coen Brothers.

De humor en het drama zitten hem vooral in het droevige leven van hoofdrolspeler Llewyn. Het is meeleven en hard lachen tegelijk om alle rampspoed die hem overkomt. Een prachtige en onsympathieke en cynische klaploper is het. Een heerlijk dankbaar personage om het slachtoffer te zijn. Isaac vult die rol perfect in. Hij is een dolende ziel die je wel een succesje gunt. Zo'n zoektocht naar wat hij wil zal voor veel mensen niet helemaal onbekend zijn.

Ook de altijd lekker knorrige Muligan is erg leuk, en had ik misschien nog wel wat meer willen zien. Verder een niet slechte maar ook wat overbodige Timberlake en vooral veel mij onbekende namen. Een paar van de bijrollen zijn weer erg leuke ietwat maffe typetjes, tegelijkertijd ook zo echt op een of andere manier. Goodman ben ik wel een beetje zat. Wat mij betreft is hij te dominant voor bijrollen en speelt hij alleen nog maar hoofdrollen. Hij lijkt ook wel vaak een beetje dezelfde types te spelen voor mijn gevoel.

De kat verdient trouwens ook nog een aparte vermelding. Het lijkt me voor de hand liggend dat de kat staat voor de zoektocht van dolende Llewyn, en als Llewyn tot zijn verbazing te horen krijgt dat deze Ulysses heet lijkt dat een subtiele hint dat het met Llewyn uiteindelijk toch nog goedkomt. Ook leuk om nog heel even Bob Dylan te zien op het einde, dat niet geheel toevallig bekend voorkomt. 4.0*

Opmerkelijke film weer van de Coen brothers, direct herkenbaar tijdens de eerste scene met de kat en hoe deze een bepalende rol blijft spelen in de hele film.

De Chicago-trip was natuurlijk het beste deel van de film en Goodman speelde overtuigend een verslaafde muzikant die typerend was voor die jaren en dan hoeven we alleen maar even aan Chet Baker te denken. De heerlijke tekst van Goodman was even absurd als amusant.

De hoofdpersoon Davis was niet geweldig intrigerend maar menselijk gezien wel interessant

en zeker via zijn muziek die orgineel en melodieus een bepaald tijdsbeeld neerzet . Het verhaal had enigzins een gebrek aan coherentie maar als geheel heb ik wel genoten van deze film. Tot slot een extra compliment voor de mooie lokaties en hele NY scenery-sfeer van de jaren '60.

Een mooie film, maar de grootste pluim gaat naar de fotografie en dan voel je al dat de film niet helemaal kon beklijven.

Echt jaren vijftig kon ik er niet in voelen, het was allemaal wat te netjes (Davis' ribfluwelen jasje kwam zó van het winkelrek). Dat gerommel met die kat was wat té artificieel, maar verder was het weer echt op zijn Coens. Dingen die gewoon gebeuren, figuren die opduiken en weer verdwijnen, gebeurtenissen die belangrijk lijken, maar in feite heel triviaal blijken te zijn.

Gelukkig kan Isaac het allemaal wel trekken…

Er zit ook wel wat humor in, maar een Coen Grand Cru is het toch niet voor mij.

Te weinig plot en teveel folksongs, dat zijn de voornaamste minpunten van deze verder fijne film van de broertjes Coen. Oscar Isaac heb ik altijd al een toffe akteur gevonden; hier komt hij eindelijk volledig tot zijn recht als onfortuinlijke singer-songwriter in de amerikaanse folkscene van de jaren '60. Fraai gefotografeerd en voorzien van veel leuke bijrollen, niet in de laatste plaats voor een sterk spelende rode kater, die een magisch-realistisch element toevoegt aan het geheel.

Gisteren met mijn vrouw gekeken en vanavond nog ff nabesproken. Mijn vouw vond het niet al te sterk, maar goed, zij is van de categorie tieten, schieten, helikopters. Ikzelf daarin tegen heb erg genoten van de film, een Coen zoals het hoort, met mooi uitgewerkte hoofdpersonages en dik-zwarte humor. Het verhaal is niet uitgebreid of complex, maar perfect uitgewerkt. Kortom smaken verschillen, maar voor de Coen liefhebbers weer een pareltje.

Een prima verzorgd tijdsbeeld maar de film mist helaas de typische 'Coen-schwung'.

Dat had ik ook al bij Intolerable Cruelty, The Ladykillers, Burn After Reading en A Serious Man. Vijf Coens-onwaardige films in 10 jaar.

De Coens hebben het afgelopen decennium meer missers dan voltreffers gemaakt. De twee betere films waren boekverfilming No Country for Old Men en remake True Grit.

"Een film over geluk, timing en noodlot", las ik. Een hommage aan de folk muziek, spelend in de wereld van de singer/songwriter scene in New York begin jaren zestig. In plaats van een duidelijk omlijnd plot, leek de rode draad de zoektocht naar een dito kater te zijn. Maar ik houd van folksongs zodat deze productie bij mij onbedoeld een streepje voor heeft ( er wordt trouwens geweldig goed gezongen). Voor mij was Oscar Isaac de grote verrassing, zowel op het gebied van acteren als zingen: ondanks al zijn onvolkomenheden had je als kijker sympathie voor de loser Llewyn Davis.

Ik kan me goed voorstellen dat het een lange zit is wanneer dit soort muziek je niet aanstaat, maar mocht het toevallig zo zijn dat je de veelvuldig hoorbare folksongs wel kunt waarderen dan valt er al meteen een hoop meer te genieten van Inside Llewyn Davis. Naast deze fijne songs heeft het leven van Llewyn Davis echter niet zo gek veel te bieden en veel meer dan een verfilming van het simpele dagelijkse leven van een krap bij kas zittende muzikant is dit eigenlijk niet. De film heeft dus eigenlijk geen bijzondere hoogtepunten omdat het leven van de veelal in dalen verkerende meneer Davis ook maar weinig pieken kent. Oscar Isaac doet het uitstekend maar zijn rol is helaas niet zo bijster interessant. Al met al is het leuk om de film eens gezien te hebben en is de muziek erg goed maar ik had hier stiekem toch wat meer van verwacht.

Hmm, ik weet het nooit zo goed met folkmuziek. Ik vind het wel lekker wegluisteren, maar tegelijkertijd is het vaak ook niets meer dan voortkabbelend gezemel over simpele akkoordenschema's, zoals John Goodman uitlegde. Van de liedjes moet deze film over een aan lager wal geraakte singer-songwriter het dan ook niet hebben. Waar dan van wel? Van de situaties die Llewyn Davis min of meer over zichzelf roept. Het is tragisch en tegelijkertijd ook komisch. Sommige dialogen/discussies werden erg tof afgekapt door gortdroge antwoorden, maar echt heel briljant hilarisch werd het nooit. Anyway net als bij folkmuziek, kijkt deze film wel lekker weg. Ruime voldoende voor Llewyn Davis!

Niet mijn ding en ook niet mijn muziek.

Kleine klassieker.

Llewyn Davis is een getergd man. Zijn ietwat droevige uitstraling valt al vrij vlot te verklaren; het zit hem nooit echt mee. De folkzanger die nergens een poot aan de grond krijgt is geen slecht mens, maar kiest het liefst voor zichzelf. Als kijker heb je evengoed met hem te doen. Wanneer hij zijn best doet een kat veilig te herbergen breekt het ijs tussen hem en de kijker als vanzelf. Al gebeurt dat wellicht ten eerste tijdens de opening als hij een prachtig lied ten gehore brengt. Met het uiterlijk van een Cat Stevens zingt hij de sterren van de hemel.

De vocalen doen denken aan een Jeff Buckley of Tim Hardin. 'Is dit echt?' vraag je aan je oren. 'Wie is deze acteur en waarom zingt hij zo goed?' Het schijnt dat hij vlak voor dit soort takes nogal wat sigaretten rookte en menig biertje weg tikte. Het zij hem vergeven. Sterker nog, het doet eer aan de jaren zestig folkscene, waarin zowel het publiek als de voordragers niet vies van beide genotsmiddelen waren. Het schijnt ook dat Oscar Isaac soms dertig takes of meer nodig had voor het ten gehore brengen van een liedje. Ach. Frank Sinatra deed er soms honderd.

De muziek is een rode draad in dit verhaal rond Llewyn Davis, die het probeert te maken. Hij keert telkens terug op het juiste moment en zuigt de toeschouwer op in het scherm, of beter gezegd de luidsprekers. 'Die soundtrack moet ik bemachtigen..', galmt het telkens door je hoofd. Justin Timberlake en nog een aantal anderen zingen ook sterk, maar Oscar Isaac steelt steeds de show. Ook als acteur is hij dominant aanwezig. Uiteraard wordt hij vergezeld door een stel vreemde snuiters dat ook dit tragikomische werkje van de beroemde Coens tot een kleine klassieker maakt.

Geweldig.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Hoewel ik het verhaaltje an sich wat karig vond was het wel een aangename film.

De sfeervolle setting van druilerige straten doet het goed en de film bevat niet zoveel folk muziek dat je denkt “nu weet ik het wel” maar voldoende om te illustreren dat je met een zanger te maken hebt. En natuurlijk zijn er de aparte personages, maar subtieler dan in de meeste andere Coen films het geval is.

Oscar Isaac vond ik erg goed, hij IS Llewyn Davis en als de man het zelf gezongen heeft dan heeft ie dat zeer verdienstelijk gedaan.

De kat leverde grappige situaties op en ik moet zeggen dat deze geinige toevoeging wel hard nodig was omdat ik het gevoel heb dat de film anders een beetje, tsja, gewoontjes? was geworden. Dat is misschien niet helemaal terecht, alleen de aanpak bij deze film lijkt net wat minder ludiek dan wat de heren Coen doorgaans voorschotelen.

Het is misschien hierdoor dat ik een beetje terughoudend ben met het geven van een echt hoge beoordeling want ik heb best van de film genoten. Verder weet ik dat herziening van hun films bij mij bijna standaard positief uitpakt. Alsof ik elke keer weer eerst een beetje moet wennen aan de vorm waarin ze hun nieuwste creatie gegoten hebben en ik de tweede keer pas echt oog heb voor wat de film leuk(er) maakt.

Heerlijke Coen film. Aanrader voor mensen die of van Coen films of van folk houden.

Muziek best aardig maar verhaal ongeveer nul.

Hoewel het geen slechte film is, is dit toch veruit de minste film die ik van de gebroeders Coen heb gezien. En normaliter ben ik een groot fan van zowat alles wat ze maken. Onderhand vraag je je ook af of ze in de toekomst nog eens een parel zoals 'No country for old men' of 'Fargo' kunnen afleveren.

Het aanwezige verhaal is naar mijn inziens maar zelden interessant, en ook de hoofdrolspeler straalt weinig symphatie uit. De normaliter boeiende en grappige personages in Coen Films zijn een meerwaarde. Hier vindt je daar weinig van terug helaas. Al zijn te kleine bijrolletjes van o.a. Goodman en Hedlund nog wel te pruimen, Timberlake en Mulligan hadden thuis mogen blijven. Verder is het sfeervolle camerawerk dik in orde. De muziek is ook goed gespeeld, maar kon mij weinig bekoren. Toch nog 3 Sterren, omdat een matige Coen film toch nog altijd beter blijft dan elke andere film uit de middelmaat.

Toch wel een tegenvaller, deze nieuwste van de Coen brothers. Ik had gehoopt dat deze film wat van de sfeer van hun meesterwerk; O Brother Where Art Thou? zou bevatten, maar dit was veel oppervlakkiger.

Het verhaal bied gewoonweg niet genoeg om een dikke anderhalf uur de aandacht vast te houden. Dit is zeer spijtig, aangezien het verhaal natuurlijk genoeg potentie heeft. Wat mij betreft hadden de broertjes dieper in kunnen gaan op de folkscene, het bleef allemaal wat vluchtig. Wat meer aandacht voor zowel de mooie als de schaduwkanten van de industrie, had de film ongetwijfeld goed gedaan. Hoewel de liedjes prima waren, viel het constante herhalen van deze muziek niet helemaal goed bij mij. Graag had ik wat meer variatie gezien.

Ook met de acteurs was helemaal niks, Justin Timberlake bewijst andermaal een verdienstelijk acteur te zijn en hoofdrolspeler Oscar Isaac wist mij positief te verrassen. John Goodman daarentegen was een parodie op zichzelf, zoals wel vaker de laatste jaren.

Zoals altijd bij de Coen's zag de film er prima verzorgd uit. De cinematografie was schitterend te noemen, je kan ook moeilijk iets anders verwachten wanneer de tovenaar, verantwoordelijk voor Amélie achter de camera staat.

Al met al heb ik me toch redelijk vermaakt met deze goed verzorgde, prima geacteerde film. Helaas kwam het geheel nooit echt los en dook Inside Llewyn Davis nooit echt de diepte in. Van de Coen Brothers mag je toch meer verwachten.

3 sterren.

nilserr heeft het voor mij redelijk beschreven. Kan er alleen aan toevoegen dat ik me de hele film, eigenlijk tot het einde, afvroeg waar dit naar toe moest. Het verhaal leidt nergens toe en schept eigenlijk wel die verwachting. Dit resulteer bij mij in een gevoel van teleurstelling. Er zijn meer films waarin het verhaal an sich niet de top-prioriteit heeft. Maar daar zijn dan andere zaken voor in de plaats. Dat ontbreekt ook min of meer in deze film

Awel, ik snap de meeste meningen hier niet ze. Oke, het is gene spannende opbouwende film als 'no country for old men' of een zeer hilarische als 'The big Lebowski', maar ik vond deze film toch wel weer ruim voldoende tegenover al de andere bagger die je tegenwoordig in de cinema vindt. Ten eerste is het qua cinematografie al zeker in orde. De beelden stemde goed overeen met de grijsheid van de film. Ten tweede was er echt wel degelijk humor, weliswaar zwarte droge humor maar hij was er wel. Maar dan wel voor de oplettende kijker. Het zat het hem in het details. De uitdrukking op de gezichten, het resultaat van eerder genomen beslissingen etc. Ten derde zat er in het midden van een film toch wel een zeer aanstekelijke liedje ('Please Mr. Kennedy', let op de zanger met de diepe bass in zijn stem en zoals eerder gezegd de uitdrukking op Llewyn Davis zijn gezicht!), dat voor mij zowat het hoogtepunt van de film was. Deze scene vatte mooi de film samen. En dan had ik het nog niet over de acteerprestatie van de hoofdacteur.

Bij mij is een film ook geslaagd als deze een paar dagen in mijn hersenpan blijft rondmalen, en dat heeft Llewyn Davis zeker gedaan. Op naar de volgende Coen Brothers!

Folkzinger Lledwyn Davis [Oscar Isaac] worstelt begin jaren '60 met zijn carrière, vooral door een gebrek aan geld, waardoor hij genoodzaakt is om maar te crashen waar hij kan. Helaas is er weinig meer verhaal in deze langzame, vaak vervelende drama. Isaac is een prima zanger, maar ironisch genoeg blijft Llewyn Davis een ongenaakbaar enigma, waarover we weinig te weten komen. Natuurlijk bevolgen de gebroeders Coen de film met enkele kleurrijke karakters, maar ook die blazen te weinig leven in deze mooi gefilmde, maar veelal ronduit saaie film, die het bewijs lijkt te zijn dat filmcritici alles van de gebroeders Coen automatisch tot meesterwerk menen te moeten bombarderen. Voor wie niet slapen kan, maar dat wél graag wil zou dit een aanrader kunnen zijn.