Inside Llewyn Davis (2013)

De ontberingen van een muzikant. Om ooit eens succes te vergaren in dergelijke muziek, is het een pré om lange tijd geen succes te hebben, om onderweg in of op de rand van de goot te belanden. Dat gaat bij Llewyn niet gepaard met drank en drugs, maar op elk ander vlak is z'n leven een puinhoop. Een mooi geschreven personage. Sympathieke en lelijke trekjes met een gezicht dat steeds meer op zuur komt te staan, maar ondertussen mag je er stiekem ook om lachen.

Ik heb me in ieder geval kostelijk vermaakt met de typetjes die hij tegenkomt. En de kat. Ook zijn reactie is goed voor een grote grijns als Johnny Five ineens geluid maakt. Alles met Goodman is smullen, verder is het ook veelal raak. Zo zijn de afslag naar Akron en Pappi's late bekentenis om verschillende redenen goud waard. De Coens steken de draak met de (oude) folk scene en de afsluiter, na een film badend in grijs, guur en melancholie, is ongetwijfeld een optimistische.

Persoonlijk vind ik dit een mindere Coen-film. Het hoofdpersonage en daarmee zijn verhaal kon me niet helemaal pakken. Ook vind ik het opvallend dat Goodman altijd bij de eerste drie, vier acteurs genoemd wordt, als ware hij een aanzienlijke, belangrijke rol heeft. Deze is hier echter zeer marginaal. Weliswaar leuk, maar marginaal. Het is een ruime voldoende, maar niet van het niveau wat ze wel eens hebben behaald, in mijn optiek.

Een goed drama/muziek film...

Goed verhaal...

Goed achtergrond muziek (niet bijzonders)

(Dolby Digital)...

Goed acteerwerk...

Bekende acteurs John Goodman en F. Murray Abraham...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Leuke film, maar John Goodman... nee.

De Coen-broertjes zullen me nooit echt liggen. Hun films zijn niet slecht, maar ik zie er nooit het geniale in. Ook deze Inside Llewyn Davis heeft veel potentie, maar ik blijf toch wat op m'n honger zitten. Wat vooral opvalt is het kleurgebruik dat mooi past bij de acoustische blues van Llewyn Davis. Oscar Isaac is gepast voor de titelrol. De rest van de rollen zijn wisselend. Goodman is altijd een typetje dat even leuk is, maar verder toch maar hetzelfde. De beste bijrol is nog de kat. Geweldig zijverhaaltje dat meteen de aandacht trekt. Verder mooie muziek wat ik als liefhebber van het genre wel kan smaken. Het is een gewoon goeie film geworden, zonder dat het verder indruk nalaat. Een echte Coen-film dus.

Inside Llewyn Davis

Ik zal nooit een fan van het werk van de Coen broers worden maar Inside Llewyn Davis is zeker niet slecht. De film heeft een perfecte balans tussen melancholie, humor en drama en weet dat de hele film vol te houden. De sterkste punten zijn de sfeer, de acteurs en de goed gekozen muziek. De hele film is schitterend geschoten in een soort van grijs/bruine kleur en dat zorgt voor een plezierige en tegelijkertijd treurige kijkervaring.

De acteurs zijn prima gecast en Isaac weet goed een (on)sympathiek, meelijwekkend personage neer te zetten. Je vindt Llewyn een triest figuur en een eikel maar tegelijkertijd leef je wel met hem mee. Goed gedaan. Isaac heeft daarnaast een mooie muziekstem. Mulligan is een fantastische actrice en ook hier weet ze in korte tijd een mooi personage neer te zetten. Als ze boos is, dan kun je het beste even ergens schuilen. Timberlake is ook goed en tijdens de scène dat Timberlake, Isaac en Driver samen een nummer maken moest ik wel lachen om de absurde stemmetjes en teksten. Goodman vond ik minder en de verhaallijn voegde weinig toe aan de film.

Al met al een mooie film. De score hier op Moviemeter is precies 3.50 en dat komt wel overeen met mijn eigen beoordeling. Oh, ik vergeet bijna de kat, don't forget the cat. Onderkoelde humor is een sterk punt van de film en de kat is een mooi voorbeeld daarvan.

Onderhoudend.

Inside Llewyn Davis is een klein uurtje leuk in al z'n melancholie. Vanaf de autorit wordt het veeleer gezapig. Echt interesseren doet het me vanaf dan niet meer, Llewyn is ook zo'n personage waarvan je je continu afvraagt wat je ermee moet.

Oscar Isaac zet niettemin een goeie rol neer - soms iets te uitgesproken, m.i., maar daar kan het script evengoed aanleiding toe zijn. De bijrolletjes zijn van een wisselend succes. John Goodman en Garrett Hedlund voegen absoluut niets toe, het vloekende optreden van de doorgaans flauwe Carey Mulligan kan ermee door en Justin Timberlake zet zowaar een grappig typetje neer.

Audiovisueel is het wel erg de moeite. Het tijdsbeeld is treffend, de muziek is vrij sfeervol (al moet ik er ook weer niet al te veel van hebben). Het kleurengebruik daarentegen is top, mooi belicht ook. Voilà, en nu stop ik met geneuzel want wat weet ik ervan als leek..

3

Niet de beste van de Coen brothers maar tot op zekere hoogte kan ik toch wel waardering opbrengen voor Inside Llewyn Davis.Alhoewel het niet mijn soort film is en zeker niet mijn soort muziek.Verder wel een sterke rol van Oscar Isaac en echt vervelend of saai werd het gelukkig ook nooit.Voldoende.

Op een gezapig tempo trekken anekdotes uit het leven van een weinig succesvolle folkzanger voorbij. Met de nodige clichés en soapy verwikkelingen. Nergens wordt het echt boeiend, het lijkt alsof deze film absoluut niks te vertellen heeft. Héél mooi in beeld gebracht, dat wel, maar volgende week ben ik deze alweer vergeten.

Dat hilarische spacelied vergeet je toch nooit meer?

Inside Llewyn Davis | Please Mr Kennedy clip (2013) - YouTube - m.youtube.com

Ik vond dit zelf juist de meest geestige Coen sinds TBL.

Dat was wél een fantastisch moment, daar heb je gelijk in

Ik ben die ene persoon die TBL niet grappig vindt Fargo blijft voor mij het hoogtepunt uit de geschiedenis van het familiebedrijf Coen.

Toch wel een tegenvaller. Een weer wat serieuzere film van de Coens, die echter me niet tot nauwelijks weet te raken. De muziek is wel aardig, maar meer voor op de achtergrond in plaats. Maar zelfs nog is folk niet helemaal aan me besteed. Verder een hoofdpersoon die behoorlijk saai is, en eigenlijk ook maar weinig sympathiek is. Okee, hij heeft het moeilijk, maar dat is ook ergens een eigen keuze.

Verder een aantal bekende namen, zoals Murray Abraham. Bij Timberlake vermoedde ik meteen dat hij het was, maar Mulligan had ik eerlijk gezegd niet herkend, misschien ook omdat ze wat pittiger overkomt dan in de andere rollen die ik van haar heb gezien. Eigenlijk ook een enorme zeikrol, wat het geheel er niet leuker op maakt.

De spaarzame grappige momenten zijn dan ook erg welkom, te weten het rare Kennedylied in de opnamestudie, en de scènes met John Goodman. Verder zijn de road-beelden wel sfeervol. Maar voor de rest is het maar arme troef. Duidelijk één van de minste Coenfilms. 2*.

Voor ontberingen hoef je geen muzikant te zijn..In het dagelijkse leven zijn er al een veelvoud van dit soort zweverige droom types..die iedere vrouw maar vullen met babys, en er lekker op los leven, zonder enig besef van verantwoording....en daarnaast zijn daar al genoeg andere films over gemaakt....deze komt daar niet bovenuit...maar duikt er diep onder....heel matig...

Redelijke Coen. Het Kennedy-lied en de hilarische rant van Mulligan zijn de hoogtepunten in een verder wat saaie en mistroostige film die ook wat urgentie mist. Het acteerwerk is prima

Gewéldige film. Heb genoten. Maar je moet ervan houden. Ik heb zelf niet zoveel met TBL, die voor fans klaarblijkelijk een houding van hoe je cool en laidback door het leven gaat moet inhouden, waar ze dan op 'The Dude' verkleedpartijtjes aan toegeven. Hoe burgerlijk. Deze film benadrukt niks, gaat over de terloopsheid bijna in een artist's struggle for survival. Nog het beste 'verwoord' in de tocht naar Chicago en... terug naar NY onverrichterzake. Geen moraal. Geen narratief bijna. De lulligheid van het artiesten-bestaan dat zich afspeelt in een overigens buitengewoon interessante periode, de vroege 60-er jaren met name in The Village. We zien als laatste het silhouette van Dylan op het podium. Horen hem. Weet Llewyn veel dat daar de belofte van een generatie speelt. Heeft de loomheid (als het niet zo koud was) van een Alexander Payne film als Nebraska. Die wil nog wel wat met het verhaal daarin. Inside Llewyn Davis niet. Dat maakt het een razendknappe film.

Precies. Aangezien je hetzelfde kunt zeggen van Hail, Ceasar vraag ik me af of de Coens überhaupt nog wel iets te vertellen hebben.

Uitstekend stuk film waarvan ik het vreemd vind dat deze niet bekender is!

Mijn vriendin kwam er mee dat ze deze in de gids had gezien en dat het verhaal haar aansprak, vraag was dus: 'gaan we deze ook zien zaterdag' en het antwoord was 'natuurlijk, als jij dat wilt'.

We hebben ongeveer dezelfde smaak en inderdaad, meer dan anderhalf uur een fijne film gezien met nu en dan een 'privé optreden' van de hoofdpersoon.

Pak de volgende link, PRACHTIG stukje muziek! Vanaf ongeveer 1 minuut en let op de man met de hoed, mooi om te horen en de nodige humor! (vonden wij)

Inside Llewyn Davis - Please Mr. Kennedy - YouTube

“If it was never new, and it never gets old, then it's a folk song.”

Ik zal nooit een fan van het werk van de Coen broers worden maar Inside Llewyn Davis is zeker niet slecht. De film heeft een perfecte balans tussen melancholie, humor en drama en weet dat de gehele film vol te houden. De sterkste punten zijn de sfeer, de acteurs en de goed gekozen muziek. De hele film is schitterend geschoten in een soort van grijs/bruine kleur en dat zorgt voor een plezierige en tegelijkertijd treurige kijkervaring.

De acteurs zijn prima gecast en Isaac weet goed een (on)sympathiek, meelijwekkend personage neer te zetten. Je vindt Llewyn een triest figuur en een eikel maar tegelijkertijd leef je wel met hem mee. Isaac heeft daarnaast een mooie muziekstem. Mulligan is een fantastische actrice en ook hier weet ze in korte tijd een mooi personage neer te zetten. Als ze boos is, dan kun je maar het beste ergens gaan schuilen (haar uitbarsting tegen Llewyn is een hoogtepunt in de film). Timberlake is ook goed en de scène dat Timberlake, Isaac en Driver samen een nummer maken (Please Mr. Kennedy) is echt schitterend en hilarisch. Goodman vond ik minder en zijn verhaallijn voegde weinig toe aan de film. Al met al een mooie film die wel op een gegeven moment (als Llewyn van New York naar Chicago reist) erg inzakt en wat langdradig wordt. Inside Llewin Davis is een echte Coen film en dat kan je zowel positief als negatief uitleggen. In mijn geval zit het er een beetje tussenin.

Een plaatje.

Dat is de juiste omschrijving van deze cinematografisch wonderlijke werk van twee meester-filmmakers.

In feite is het niet vreemd dat er ( hoe gek dat ook is ) best veel mensen zijn die deze film niet pruimen. De diepgang van de karakters wordt niet klakkeloos gepresenteerd en vele andere elementen kunnen ervoor zorgen dat bepaalde kijkers dit saai vinden...maar tijdens het kijken heb ik me geen seconden verveeld. Zoals de meeste Coen films wordt van de kijker volledige aandacht verreist. Als dit ontbreekt dan is het vrij lastig om meegetrokken te worden in de wereld van de karakters.

Daarnaast is de film voorzien van een unieke script. Dialogen worden op een prachtige manier in elkaar verweven en de humor zit er goed in. De muziek is prachtig, de locaties spreken boekdelen.

De acteurs voeren, zoals gewoonlijk onder toezicht van de Coens, een goede prestatie. Het acteerwerk wordt scherp onder de loep genomen. De vormgeving heeft iets kouds...de herfst/wintersfeer is goed te voelen...mede door de kledingkeuze voor de acteurs en de buitenscenes. Dit element is ook goed voelbaar in bijv The Revenant.

Ik kan simpelweg geen minpunt vinden, ook al probeer ik dit zo hard als ik kan. Het is gewoon een prachtige film van twee regisseurs die hun vak op onnavolgbare wijze verstaan.

De kunst zit in de kleine dingen...korte zinnetjes die hier en daar worden uitgesproken maar ontzettend grappig zijn. Hilarische momenten...neem bijvoorbeeld de scene van platenmanager Mell.

Of de liftbediende in het begin van de film. Gewoon kort maar krachtig/grappig..zoals we van de Coens gewend zijn.

De film krijgt van mij 5 sterren en de titel : Beste film 2013.

Mooie muziek en mooi gefilmt. Het karakter vond ik wel interessant, tot de autorit. Vond het daarna nogal saai worden....

Joel en Ethan Coen zorgen altijd voor afwijkende cinema met de meest sfeervolle en af en toe bizarre films. Joel deed in 1981 de editing voor de legendarische horrorfilm The Evil Dead. Sinds 1984 regisseren Joel en Ethan samen al veelfilms, die men aan de stijl al van mijlenver herkend. Sinds Fargo uit 1996 begonnen de broers echt aanzien te krijgen. Met No Country For Old Men maakte ze een muziekloze film, die ondanks het missen van de muziek bloedstollend spannend was. Ik kan dan ook wel veilig stellen dat alles wat de Coen broers maken voor succes geboren is. Zelfs een film over een folkzanger die niet voor succes geboren is.

Oscar Isaac was destijds niet echt een naam die veel mensen direct zouden herkennen. Toch had hij een aantal sterke bijrollen neergezet in films als The Nativity Story, Drive en natuurlijk Prince John in Robin Hood uit 2010. De keuze om Isaac te casten voor de hoofdrol van Llewyn Davis is in ieder geval een gouden zet geweest, want hij heeft de perfecte uitstraling voor de rol. Naast Isaac zien we Carey Mulligan als de ex-vriendin van Llewyn. Mulligan is eveneens een goeie zet geweest en ze bewees al eerder dat ze goed kon zingen in de film Shame. In Drive speelde Mulligan ook al met Isaac, dus echte vreemden zijn ze niet voor elkaar.

De grauwe grijze sfeer die de makers neerzetten in de film is een staaltje sublieme cinematografie. Je ziet Llewyn constant bij verschillende mensen logeren, waaonder zijn ex Jean. Jean heeft een vriend, Jim, waarmee ze ook samen zingt in clubs. Jim wordt gespeeld door niemand minder dan Justin Timberlake die helemaal op zijn plaats is in deze film. Toch is het vreemd om Timberlake dit soort liedjes te horen zingen, maar hij komt er erg goed mee weg. Als hij ook nog eens samen met Llewyn in een studio een lied opneemt dan wordt het een muzikaal genot voor de oren.

Als Llewyn besluit om zijn geluk te beproeven in Chicago, dan slaat de sfeer in de film om. Op zijn reis naar Chicago reist hij samen met John Goodman die een hele vreemde vogel speelt. Al snel komt Llewyn erachter dat er iets niet pluis is en wil hij het liefste alleen zijn weg vervolgen. Als hij uiteindelijk samen met zijn kat, die hij bijna de hele film bij zich heeft, Chicago bereikt, dan wordt de teleurstelling alleen maar groter. Het fijne aan de film, is dat deze uit verschillende fases bestaat en dat kijkt lekker weg. Toch voelen de 105 minuten die de film duurt af en toe wat uitgerekt aan. Maar dat typeert het depressieve karakter wat de film met zich meebrengt wel perfect en zorgt er uiteindelijk zelfs voor dat de film soms nogal kort aanvoelt.

Inside Llewin Davis is een prachtig tijdsdocument die de jaren 60 erg mooi neerzet. Met een sublieme rol van Oscar Isaac als Llewyn grijpt de film je direct bij de keel en laat je niet meer gaan. De muziek is formidabel, dus naast het aanschaffen van de blu-ray kan ik je ook aanraden om de soundtrack van de film aan te schaffen. Met een speelduur van 105 minuten voelt de film soms een beetje lang aan, maar als de aftiteling begint heb je het gevoel dat hij toch te kort heeft geduurd. Deze instant klassieker hoort gewoon thuis in de collectie van iedere filmliefhebber.

Beschouwend introspectief.

Waarbij het narratief wel aanwezig is maar eigenlijk nergens punten weet te maken. Misschien had het beter weggelaten kunnen worden. Liever met de muziek mee, zou ik dan denken, en dat zou de boodschap die de film denk ik probeert te brengen ook beter gediend hebben. Wellicht ten koste van de kat, en dat is wel verreweg de meest interessante acteur in de film - hoewel ik moet zeggen dat de bijrolletjes het ook helemaal niet zo slecht doen. En evengoed doet Isaac het ook helemaal niet zo slecht.

Toch kriebelt het ergens, en op de verkeerde manier. Het is bijvoorbeeld de scene thuis bij de kat, waar het bezoek en de mensen zelf allemaal hun rocket-scientist brillen ophebben. Net niet overtuigend, en dat is een beetje het gevoel dat ik van de hele film krijg. Net zoals de auto's allemaal net niet dat iets hebben, en de liedjes me net niet meenemen.

Voor het eerst, na lange tijd weer eens een beetje mijn geheugen opgefrist wat Intolerable Cruelty betreft. (via Youtube dan wel). Dus daarna werd het de tijd om dit een kans te geven. Ik zag dat dit geregisseerd werd door de broers. Ik had er heel even naar gekeken, deze dag, ergens. Maar het zag er wel erg serieus uit, zogezegd. Maar dankzij een heel klein snufje van genoemde film, toch maar een kans gegeven.

De muziek is héérlijk, ja. Dat is wel een plus in elk geval.

Ik las net op imdb dat er heel wat problemen waren met de kat. En ja, hoe lief hij er op beeld ook uitzag.. Ik kan me er wel iets bij voorstellen. Ik heb weleens geschreven dat ik echt niets met die blazende monsters heb. Ook omdat ik toch meer met een hond loop rond te banjeren vermoed ik. Het kan natuurlijk heus wel goed gaan, katten en honden samen, maar ze communiceren nu eenmaal niet op dezelfde manier. Tot zover mijn pseudo-psycho analyse wat katten en honden betreft.
Ik las ook dat er geen script was. Op de een of andere manier merkte ik dat wel, ja. Onze held zit een beetje te lummelen, vraagt geld aan mensen, slaapt op de bank, en wil om totaal onduidelijke redenen gaan varen. Hij slaapt op de bank. Toch maar niet varen. Treed op. Word in elkaar geslagen. Rijd naar Las Vegas. Lummelt maar wat aan, en ga zo maar door.
Lichtelijk vermoeiend allemaal. Echte diepgang is het niet. Nee, in genialiteit komt the Big Lebowski veel verder. Ik weet niet wat er terecht komt van mijn plannen. Maar misschien moet ik eens op zoek gaan naar films met meer de bekende humor. Dit kwam niet aan in elk geval. En anders door de muziek en niet door de handtekening van het illustere regisseursduo.

Ik ben een Coen Bros liefhebber (al vond ik hun laatste tegenvallen), ook deze vond ik niet zo geweldig. De eerste helft is nog wel leuk, maar het tweede deel wordt het wat saai en dat komt vooral doordat het zich voor 90% in het donker afspeelt waardoor je soms een hele tijd tegen een zwart beeld met wat schimmen aan zit te kijken. Daarom een vol punt naar beneden, eerste stuk 3,5 ster, tweede 1,5. Een vijfje, meer is het wat mij betreft niet.

Erg goed. Van mij mogen de Coens dit zeker doen.

Wel frappant: deze had ik tijdens de release gemist, en mijn vriendin vroeg 'van wanneer is deze dan?'

-'ooh... Vorig jaar of het haar ervoor...'

2013 dus. Fuck. De tijd vliegt dus weer eens... je laat een film een maandje liggen, en nog een maand, en je bent 4 jaar verder!

John Milton

Had dus echt precies hetzelfde met deze film, je mist een release in de bioscoop en belooft jezelf om hem snel te checken en voor je het weet ben je een paar jaar verder.

Tussen mij en de nieuwste releases zit meestal een incubatietijd van één tot twee jaar, dus ach ja...;)

Gisteren weer gezien. Ben geneigd er nog een half sterretje bij te doen. De sfeertekening (merk ook de typische jaren '60 camerahoeken op en de kleuring op) is zooo right on the mark. Klein rolletje voor Justin Bieber die prima overweg weet met een folk singer spelen. Erg leuk, de kat heet Ulysses. Dat gevoel krijg je ook (die van een odyssee) aan het eind. Misschien wel de Coen Bros. beste film.

*Timberlake