Inside Llewyn Davis (2013)

Existentieel lijden als muzikaal voer, strubbelingen van dag tot dag als bron voor folk – dat genre dat niet en nooit nieuw is, doch nimmer oud wordt. Ze is van alle tijden omdat haar materiaal van alle tijden is. Llewyn Davis is iemand van toen, maar waarom niet van nu, waarom niet van later? ‘Inside Llewyn Davis’, dat is de reis naar het binnenste van ons, wij die het niet brengen tot waar we zouden willen, wij die met ons liefde geen weg weten, wij die van dag tot dag het hoofd boven water houden, wij, afvalligen van de sociale ladder, wij, emotiejunkies, verslaafd aan de melancholie die we zelf voeden door te doen wat we doen, kunst kijken en het hoofd nederig buigen voor wat en hoe wij zijn, wij zijn, wij.

Een droef portret met als cinematografisch bindmiddel: humor. Ook in het leven: humor als instrument om in het bestaan te kunnen bestaan. (Een kat. Drink to me only with thine eyes. Zwarte magie. Oh, bed. Enzovoort…mensen houden zich bezig om niet met zichzelf bezig te moeten zijn. Is dat wat Davis ontbeert: een "project" waardoor hij zichzelf kan vergeten? Is hij te serieus, als mens het slachtoffer van het leed dat hij zo schoon bezingt?)

Typisch Coen, zeg maar. Evenwel geen Coen grand cru, maar een film die nog maar eens aantoont wat voor een meestervertellers de gebroeders zijn. Hoewel ik het licht gemist heb, de vreugde – ondanks alles – van een ‘O Brother, Where Are Thou?’. Binnenin Llewyn Davis is het donker, lot & leven schenken hem geen licht, en met Dylans kermen om liefde op de aftiteling blijf je in een soort ademnood achter. Want het probleem is duidelijk, het probleem is algemeen. Maar mijne heren regisseurs, wat is de oplossing?

(3,25*)

On-Coens


Vergeet de enorm komische atmosfeer die het oeuvre van de Coens normaal gesproken zo typeert, de gebroeders tappen met Inside Llewyn Davis uit een ander vaatje en doen juist het tegenovergestelde dat ze doen. De wereld van Inside Llewyn Davis is somber en deprimerend, en de humor is veel minder uitgesproken, zelfs de humor is doordrenkt met somberheid. Geef de film na het kijken de tijd, er kan teleurstelling overheersen dat dit min of meer een stijlbreuk is, maar zet je dit opzij en laat je de film bezinken blijft er een hele mooie fim over waar de Coens zich heruitvinden.


Voor mij is Inside Llewyn Davis een melancholische overpeinzing van rouwverwerking en een lans breken voor de puurheid van kunst. Nooit heb ik rouwverwerking ook zo treffend, puur en subtiel in een film gezien, waar er geen greintje sentimentaliteit te bespeuren is. Waar in De Coen's vaak de ene na de andere kleurrijke en buitengewone personages de revue passeren, zijn het nu allemaal personages die uit het leven gegrepen zijn. Hun tekortkomingen en allemaal hun eigen emotionele baggage. Jean, Mitch en Lillian zijn de houvast in het lijden van Llewyn. De scenes met hun zijn dan voor mij de ziel van de film. Ook als Llewyn hoort dat ie waarschijnlijk vader is, en de vertwijfeling als hij lang Akron rijdt. Erg mooi gefilmd door Delbonne, die hier ook veel meer gepast is als de uitgesproken mooifilmer Deakins. Erg mooi belicht ook.


Isaac is echt enorm overtuigend als Llewyn, een folk zanger die muziek vooral benaderd uit romantisch oogpunt. Zeer artistiek ingesteld, en weigert consessies te doen. Llewyn heeft niets op zijn kerfstok zoals we normaal gewend zijn van de Coen's, het is gewoon een normale kerel zoals jij en ik, met bijzonder veel tegenslag. Llewyn kent vele existentialistische overpeinzingen, ook vrij subtiel aan de oppervlakte gepresenteerd door de Coens. Erg mooi hoe dat nooit te nadrukkelijk aan de aandacht gebracht wordt maar vooral d.m.v. subtiele visual cues. De in woede omhulde scenes met Jean, die ook erg worstelt met het afglijden van Llewyn. Haar haat voor Llewyn is voor mij een facade (de tirades van Mulligan zijn geweldig), haar machteloosheid tegenover zijn state of mind. Al was haar liefde voor hem onmiskenbaar voor mij, en zijn "i love you" richting Jean is de meest oprechte en door de ziel snijdende in de filmgeschiedenis. Rond Lillian en Mitch Gorfein hangt een wat groter mysterie, imho zijn ze de ouders van Timlin (Timlin is een artiestennaam denk ik), die Llewyn helpen in zijn rouwverwerking, en op een manier helpt hij hun. Het is vooral die onderliggende uitdieping van Llewyn's pijn die het zo'n intrigerende karakterstudie maken.


De folk muziek van Van Ronk zijn natuurlijk onmisbaar, in dit heel losjes gebaseerde verhaal op zijn autobiografie, ook heel erg mooi gezongen door Isaac. Hang Me Oh Hang Me toch met afstand favoriet, blijft toch erg mooi en vind Isaac's versie toch nog wel de mooiste tot nu toe. Past ook zo perfect bij de state of mind van Davis. Een hele mooie film die onder de oppervlakte een hele intense karakterstudie is vol existentialistische thema's en een mooie uitwerking van het fenomeen rouwverwerking. Verwacht heel weinig narratie, het is gewoon een observerende slice-of-life-ish karakterstudie. Authentieke tragedie. Verwacht geen vanoudse Coen, maar laat je meeslepen met deze innovatieve kant van de gebroeders. Niet de Coen's beste, maar komt akelig dichtbij. Heel mooi. Wat een filmjaar is dit.

Tegenvaller. De film sleept zijn hele speelduur wat voort in een sombergrijze wereld vol melancholiek en een vleugje symboliek, maar wil nergens lekker uit de verf komen. Vooruit, de muzieksènes zijn bijzonder (de muziek an sich is mooi, en het zijn de enige scènes waarin hoofdpersonage Llewyn Davis zich emotioneel kan uiten). Maar het mist de humor die eigenlijk in elke Coen zit. Zelfs het tragische A Serious Man is in de eerste plaats zwartkomisch, waar deze film vooral zwart is, en dan pas lichtkomisch. Ook het vergelijkbare Barton Fink is vooral grappig, vooral vanwege de idiote personages die de Coens zo sterk in het verhaal schrijven. Die personages missen hier en/of missen imapct. Goodman heeft de potentie om de film (letterlijk) wat kleur te geven, maar hij heeft slechts een klein hoofdstuk in een monotoon verhaal. Verder volgen we een tragische sukkel die van dag tot dag leeft en steeds verder wegzakt in zijn eigen ellende. Ik vond het wat saai.

Weer een mooie film van de Coen Brothers, dit keer over een ongelukkige singer/songwriter uitstekend vertolkt door Oscar Isaac waarbij ik telkens aan Bob Dylan moest denken. De begin jaren zestig sfeer met oude vehikels, de kroegen waar uiteraard flink gepaft werd en de folkmuziek werd trouwens uitstekend weergegeven. Ook leuk dat ik een van mijn favoriete actrices Carey Mulligan weer eens te zien kreeg. Acteerde zoals gewoonlijk weer uitstekend maar de hoofdprijs ging van mij toch uit naar Ulyssus de kat die voor vele hilarische momenten zorgden. De volksmuziek klonk best aardig maar de song Please Mr Kennedy stak er toch wel torenhoog boven uit. Wat klonk dat goed zeg. Al met al dus goed vermaakt met deze film van de Coens die ik toch wel een stuk beter vond dan zijn voorganger True Grit.

4,0*

Erg mooi geschoten film, met een aantal leuke scènes en prima acteerwerk. Kijkt zeer goed weg.

Wat mij betreft is er echter iets te weinig aandacht geschonken aan het verhaal. Weinig veelzeggend.

Inside Llewyn Davis is een rasechte en typische Coen. Dat zegt echter vrij weinig voor filmmakers met de meest uiteenlopende films op hun filmografie. Van extreme kalme karakterstudies tot hysterische komedies met kleurrijke typetjes. Inside Llewyn Davis combineert elementen uit veel van hun vorige films; liefde voor folkmuziek, sterk drama met een zwart en komisch randje en een maf typetje hier en daar. En ook titelkarakter Llewyn Davis is zo'n typisch Coen- hoofdkarakter. Enerzijds een enorme cynische en bittere klootzak, maar je hebt veel veel sympathie voor hem. En dat is maar goed ook, want hij zit in praktisch elke scène van de film. Hij wordt ook goed vertolkt door Oscar Isaac.

Wel erg prettig dat de Coens het vrije bestaan van deze artiest met idealen en dromen niet romantiseren. De film blijft zijn gehele speelduur opvallend somber en zwartgallig. Wat dat betreft is Inside Llewyn Davis een beetje de tegenhanger van O Brother, Where Art Thou - waar met folkmuziek nog een kleurrijke, optimistische en luchtige film werd neergezet. Hier is het vooral cynisme en somberheid. Maar, zoals gebruikelijk bij de Coens, is het nergens echt loodzwaar en is er altijd ruimte voor wat lucht. Het terugkerende plotje met de kat van de Gorfeins, de scène met de opnames van Please Mr. Kennedy of het (uiteraard) lompe en grofgebekte karakter van John Goodman zorgen voor genoeg momenten om even te kunnen glimlachen. Nergens zijn het typische komedie- taferelen, maar goed gedoseerde komische momenten in een verder best zwartgallig filmpje.

Als laatste is ook deze film weer geweldig qua cinematografie (ondanks het ontbreken van Roger Deakins, de vaste DOP van de Coens), elk shot is een plaatje. Mooie lange shots met veel oog voor detail. En je moet er van houden, maar ook de soundtrack beviel mij eigenlijk wel. Oscar Isaac levert als Llewyn Davis een paar mooie nummers af en de gehele soundtrack pakt perfect die sfeer van de Verenigde Staten in de jaren 60. Ik kan nu al niet wachten op het volgende werk van de gebroeders. Maar filmjaar 2013 hebben ze in ieder geval weer iets moois gegeven.

4 sterren.

De Coen brothers hebben altijd al een voorliefde gehad voor muziek in hun films. In O Brother, Where Art Thou? speelt de muziek van T-Bone Burnett al op zijn minst een bijrol. Hun nieuwste film Inside Llewyn Davis gaat nog een stapje verder. Inside Llewyn Davis volgt een week lang het leven van een folkmuzikant genaamd Llewyn Davis die het moeilijk heeft om te leven van zijn muziek aan het begin van de jaren 60′ van de vorige eeuw in New York. Een boeiend, sarcastisch kijkje achter de schermen van deze folkscene die niet een typische Coen brothers film is geworden, maar toch weer wel. En het is gelijk één van hun beste films.

‘Inside Llewyn Davis’ Review | Filmtakers

Zoals MR al zegt een typische Coen-film, maar dan van de soort zonder al te veel geweld, dus het deel van hun oeuvre dat ik apprecieer. Dat geldt ook voor Inside Llewyn Davis. Want hoewel de film nergens groots wordt is de sfeer fijn, de humor goed gedoseerd, de stijl soepel, en zijn de muziek scènes fraai, de personages precies eigenaardig genoeg, en de details overtuigend. Meer heb ik er eigenlijk niet over te zeggen.

O ja, Mochizuki noemt Llewyn Davis onsympathiek (de haakjes laat ik even weg), maar daarmee ben ik het niet eens, en daarom deel ik z'n conclusie ook niet. De hoofdpersoon is een enigszins verdwaasde, half-wanhopige vagebond op zoek naar erkenning en meer, die omringt wordt door een absurde wereld. Dat hij zich soms even laat gaan is volkomen begrijpelijk, dat maakt hem niet onsympathiek. Al met al is zijn zoektocht pijnlijk echt, juist omdat het zo weinig bijzonder is allemaal, zo weinig heroïsch of 'geïnspireerd'. Llewyn Davis verzet zich steeds moedelozer tegen het naakte bestaan, dat hem met z'n kleverige tentakels langzaam maar zeker de vergetelheid in trekt. Of zoiets. (Welbeschouwd is deze film erg Kafkaesk.)

Mooie karakterstudie van de gebroeders Coen, die heel stiekem toch wel een plot heeft verstopt en een zekere opbouw.

We volgen dus een aantal dagen uit het leven van Llewyn Davis. Langzaam leren we hem en zijn verleden kennen, zonder dat vaak expliciet wordt uitgelegd hoe zijn geschiedenis is. Dat kom je door de film uit dialoog te weten, zonder dat dit zo echt bedoeld is om de kijker te informeren, en zo hoort het ook. Maar behalve dat dit een sfeerschets is van een artiest die maar niet wil slagen, en Llewyn staat daarmee symbool voor de vele artiesten waarvan je nooit wat hoort, enkel de successen leren wij immers kennen. Toch is de film meer dan een schets. De film kent immers een simpele maar briljante opbouw, waardoor de film, en het leven van Davis, een vicieuze cirkel wordt waarin hij leeft. Het begint en eindigt met een klap op de bek, scène twee en de een-na-laatste scène zijn in het huis van vrienden met de kater en midden in de film zit een retourtje Chicago. Net als de The General uit 1925, al is die film nog simpeler. Of Llewyn al dan niet weg wil uit zijn leven (ik denk het niet) maakt niet uit: het gelukt hem sowieso niet. De opbouw volgt dus de inhoud, prachtig.

Davis wordt prima weergegeven door Isaac die een soort tristesse over zich heeft, maar ook niet geheel sympathiek is – een bijzonder interessante figuur en hij boeit de ganse speeltijd. Carey Mulligan is altijd goed, nu dus ook, en weet als altijd zoveel inhoud en leven te geven dat het bijna eng wordt en en zelfs Timberlake was niet de coolheid zelve zoals hij weleens placht te doen. De meeste bijfiguren zijn typisch Coen, een beetje vreemd en triest en grappig tegelijk. Alleen Goodman vond ik niet helemaal in de sfeer en toon van de film passen, hij ging er echt te ver over.

Visueel is het aardig, met vooral leuke speelse belichting maar ook veel duistere tinten en bijzonder weinig kleur. Enkel een soort sepia-achtige kleur is er constant te zien, met veel bruin en grijs. Dat volgt natuurlijk de gemoedstoestand van Davis, maar geeft ook een oud karakter aan de film. Verder zijn de locaties mooi, en Greenwich Village ziet er prima uit, zonder dat er nadrukkelijk de aandacht op wordt gevestigd. Die tijd is nu eenmaal zo, lijken de Coens te zeggen, en daar doe je het mee. Alsof de film ook toentertijd is opgenomen. De muziek is mooi en verveelt nooit, ondanks dat de Coens hele minuten enkel een liedje laten horen. Overigens is het Dylan aan het eind die wel even duidelijk maakt dat zijn muziek nog net wat dieper snijdt dan Isaac op gitaar.

Ik heb nog geen enkel echt nadeel genoemd, en die is er ook niet te vinden, behalve dat de film nooit echt ontbrandde en ik aan het eind dacht: oké, dit was het dus? Maar dat neemt niet weg dat het een fijn stukje cinema is, goed gespeeld en knap in elkaar gezet. 4,0*.

Inside Llewyn Davis bevat die elementen die de liefhebbers van het werk van de Coens weer tevreden de bioscoop uit zullen doen stappen. De personages zijn weer geweldig, er valt veel te lachen en de beelden en de muziek zijn prachtig. De Coens brengen onder de gebruikelijke oppervlakkige aflevering bovendien een subtiel spel met authenticiteit naar voren. Llewyn ziet zich maar al te graag als de voorvechter van de pure folk, maar is zelf in suburbia opgegroeid. En de ene keer dat hij oprecht contact probeert te maken via zijn muziek met zijn vader krijgt hij er stront voor terug. Zijn de Coens teleurgesteld in het feit dat het publiek vooral geniet van de oppervlakkige elementen in hun werk?

Langere recensie kun je hier lezen: Recensie Inside Llewyn Davis (ZUBB.nl)

Mooie kleine film, fijne sfeer en heerlijke muziek. Muziek die ik zelf ook graag luister onderweg. Er gebeurd niet heel veel, maar het is wel heel erg interessant. Oscar Isaac die ik vooral van kleine bijrolletjes ken, speelt heel overtuigend en is muzikaal heel goed. Hetzelfde geldt voor de bijrollen van Carey Mulligan en Justin Timberlake. John Goodman was geinig, maar voegde niet heel veel toe. Visueel is het ook schitterend.

4*

Coen Brothers op hun allerbest, een onverwacht meesterwerk. Fantastische balans tussen een lach en een traan. Zelden zo hard moeten lachen en vochtige oogjes verkregen bij een tragikomedie.

Trek een blik open met vreemde snuiters en daar bovenop een anti-held in volle glorie met de heilige queeste naar zijn 'ich' (en een poes) en je maakt Mug gelukkig. Sterker nog, zielsgelukkig.

*diepe zucht*

Een mooie weergave van wat goed een realistisch beeld kan zijn.

Als bezield muzikant in het folkwereldje van Amerika anno 1961 gaat het leven van Llewyn Davis niet over rozen. Hij weigert zich aan winstbejag over te geven en heeft in steeds mindere mate respect voor collega's die dat wel doen maar stuit met zijn romantische idealen keer op keer op onbegrip en vernedering.

Een pijn die ik helaas niet ten volle voelde gedurende de film. Misschien bleef het karakter voor mij iets teveel op afstand om echt empathie te kunnen voelen. Misschien vond ik hem sowieso maar een afgunstige eikel. Wellicht stond de humor (die voor mij ook al totaal niet werkte) het echte drama wel in de weg. Feit is dat de queeste van Davis zich voor mij op zakelijke afstand voltrok. Vermakelijk, boeiend, goed weg te kijken, dat zeker. Maar dat zijn toch vooral de krappe voldoendes onder de adjectieven.

Geschoten met een soberheid die we van de Coen broers kennen, kleuren zij hun melancholisch verhaal vooral in met sepia- en grijstinten. Dat sluit niet alleen naadloos aan bij de toon, het vloeit ook over in het beeld van Greenwich Village in de jaren '60 dat we van platenhoezen en documentaires kennen. Authentiek, noemde De Volkskrant het. Ik weet nog altijd niet of ik dit sarcastisch bedoel of niet. Want authenticiteit levert nou eenmaal niet meteen een betere film op. Een aaneenschakeling van curieuze (maar weinig memorabele) types ook al lang niet meer. En prachtig ingezongen folkliedjes door een prima acterende Isaac in feite evenmin. Goede sfeer hoogstens maar hier voelt dat toch als een soort van minimum.

Een motief als de constant terugkerende kat of de onderstreping van de uitzichtloosheid van Davis' spagaat door het cyclische einde mag ik dan wel weer; dat zijn de kleine momentjes waar de Coen broertjes flirten met magisch realisme (zoals in O Brother ook en iets meer gebeurde), wat ze eens flink zouden moeten doortrekken in plaats van deze veilige vingerwijzingen te plaatsen. Nu is het allemaal iets te saai, iets te weinig memorabel en ja, iets te grijs. Of authentiek, hoe je het noemen wil. 3*

Onverwacht toch wel erg leuk deze van de broers. Een stuk grappiger weer dan de vorige, bij vlagen zelfs best ontroerend en een fijn sfeertje en dito muziek. Weinig verhalend maar gewoon een serie strubbelingen om als folkartiest overeind te blijven, tussen het crashen op de bank en van allerlei collega-artiesten, een reisje naar Chicago met de nodige obstakels, en een niet afgesloten cirkel op het eind. Isaac doet het eigenlijk wel bijzonder goed. Leuk ook nog om Bob Dylan op het eind op te voeren, terwijl Llewyn net alles heeft opgegeven.

Hangt tussen 3.5 en 4* in. Meer bijzonder dan ik had verwacht. Rekende een beetje op een weer 'gewoon leuke' Coen maar dat niveau ontstijgt hij toch wel.

Omdat deze film in vrij weinig grote bioscopen draait ben ik op zoek gegaan naar de kleinere zalen. Binnen een half uur is het overduidelijk waarom Inside Llewyn Davis het van niet van de massa moet hebben. Maar daarover later meer.

De hoofdrolspeler is uitstekend gecast. Oscar Isaac geeft een geloofwaardige vertolking aan een dromerige creatieveling. Hij blijft de hele film boeien en wordt nergens irritant. Zoals we van de Coens gewend zijn vinden we ook in de bijrollen genoeg geestige persoonlijkheden. Ook zijn er volop hilarische dialogen en ligt de humor mij wederom erg goed.

Vreemd genoeg ken ik maar een handjevol films van dit regieduo maar dit werkje lijkt meer gemeen te hebben met "Fargo" dan bijvoorbeeld "No Country for Old Men". Het verhaal is doodeenvoudig en wordt rustig en gedegen verteld. In mijn ogen had het tempo wel iets hoger gemogen. Isaac speelt zo'n zes keer een nummer en alle keren krijgt de kijker de volledige vertolking te zien. Een aantal keer een seconde of twintig in plaats van de volledige tweeënhalve minuut had van mij geen kwaad gekund.

De trage vertelling zorgt ervoor dat de film nooit volledig weet te ontbrandden. Hoewel ik mijn aandacht er goed bij kon houden ben ik te weinig geraak en geboeid om écht onder de indruk te raken. Het verhaal zit verder goed in elkaar: de kat, de opkomst van Bob Dylan...er is veel werk aan besteed en dat levert een complete maar ook wat gewone film op.

3,5*

Ugh.

De Coens glijden steeds verder af. Nu was ik al geen geweldige fan van ze, maar rond hun meeste films hangt toch meestal een bonte gezelligheid. Dat was al afgezwakt in hun twee laatste films, met deze doorbreken ze jammer genoeg een grens.

Grootste pijnpunt is eigenlijk hetzelfde als in After Earth. Een jankerig, compleet onsympathiek en onuitstaanbaar hoofdpersonage die in elke scene opduikt. Er valt jammer genoeg niet aan te ontsnappen. Alvast excuses aan de mensen die zich herkennen in Davis, maar zowat alles aan z'n houding staat me tegen. Het geblèr om niks, de gelaten houding, de negatieve spiraal van pietluttigheden. Het gewentel in het getormenteerde kunstenaarsimago.

Daarbovenop komt een soundtrack die amper aan te horen is. Niet voor de Coens want die nemen uitgebreid hun tijd om elk nummer in volle saaiheid in beeld te brengen, maar net als Redlop begon ik al te zuchten als ik het volgende nummer nog maar voelde aankomen.

Links en rechts zitten er een paar personages en situaties in die in een oudere Coen film wel voor een schuchtere lach zouden gezorgd hebben, maar de irritatie won het duidelijk in deze film. Visueel verder een beetje dubbel. Ziet er iets te vaak te grauw en grijs uit, toch zijn sommige scenes knap belicht (met mooi kleurspel).

Heb niks met de scene, de muziek en het hoofdpersonage. En dat breekt je in deze film best zuur op. Laat ze gewoon maar weer eens een comedy maken, die zijn ook niet bepaald geweldig maar die kijken tenminste nog vlotjes weg.

1.0*

"Everything you touch turns to shit - you're like King Midas' idiot brother"

Het onfortuinelijke leven van een onsuccesvolle muzikant in de jaren 60 werd treffend weergegeven.

Het verhaal was af en toe een beetje hap snap. De rit naar Chicago, de zwangere ex etc etc, maar dat geeft misschien ook wel weer een aardig tijdsbeeld weer.

En wat was het toch een lieve kat hè

Te weinig plot en teveel folksongs, dat zijn de voornaamste minpunten van deze verder fijne film van de broertjes Coen. Oscar Isaac heb ik altijd al een toffe akteur gevonden; hier komt hij eindelijk volledig tot zijn recht als onfortuinlijke singer-songwriter in de amerikaanse folkscene van de jaren '60. Fraai gefotografeerd en voorzien van veel leuke bijrollen, niet in de laatste plaats voor een sterk spelende rode kater, die een magisch-realistisch element toevoegt aan het geheel.

Ik kan me goed voorstellen dat het een lange zit is wanneer dit soort muziek je niet aanstaat, maar mocht het toevallig zo zijn dat je de veelvuldig hoorbare folksongs wel kunt waarderen dan valt er al meteen een hoop meer te genieten van Inside Llewyn Davis. Naast deze fijne songs heeft het leven van Llewyn Davis echter niet zo gek veel te bieden en veel meer dan een verfilming van het simpele dagelijkse leven van een krap bij kas zittende muzikant is dit eigenlijk niet. De film heeft dus eigenlijk geen bijzondere hoogtepunten omdat het leven van de veelal in dalen verkerende meneer Davis ook maar weinig pieken kent. Oscar Isaac doet het uitstekend maar zijn rol is helaas niet zo bijster interessant. Al met al is het leuk om de film eens gezien te hebben en is de muziek erg goed maar ik had hier stiekem toch wat meer van verwacht.

Hmm, ik weet het nooit zo goed met folkmuziek. Ik vind het wel lekker wegluisteren, maar tegelijkertijd is het vaak ook niets meer dan voortkabbelend gezemel over simpele akkoordenschema's, zoals John Goodman uitlegde. Van de liedjes moet deze film over een aan lager wal geraakte singer-songwriter het dan ook niet hebben. Waar dan van wel? Van de situaties die Llewyn Davis min of meer over zichzelf roept. Het is tragisch en tegelijkertijd ook komisch. Sommige dialogen/discussies werden erg tof afgekapt door gortdroge antwoorden, maar echt heel briljant hilarisch werd het nooit. Anyway net als bij folkmuziek, kijkt deze film wel lekker weg. Ruime voldoende voor Llewyn Davis!

Kleine klassieker.

Llewyn Davis is een getergd man. Zijn ietwat droevige uitstraling valt al vrij vlot te verklaren; het zit hem nooit echt mee. De folkzanger die nergens een poot aan de grond krijgt is geen slecht mens, maar kiest het liefst voor zichzelf. Als kijker heb je evengoed met hem te doen. Wanneer hij zijn best doet een kat veilig te herbergen breekt het ijs tussen hem en de kijker als vanzelf. Al gebeurt dat wellicht ten eerste tijdens de opening als hij een prachtig lied ten gehore brengt. Met het uiterlijk van een Cat Stevens zingt hij de sterren van de hemel.

De vocalen doen denken aan een Jeff Buckley of Tim Hardin. 'Is dit echt?' vraag je aan je oren. 'Wie is deze acteur en waarom zingt hij zo goed?' Het schijnt dat hij vlak voor dit soort takes nogal wat sigaretten rookte en menig biertje weg tikte. Het zij hem vergeven. Sterker nog, het doet eer aan de jaren zestig folkscene, waarin zowel het publiek als de voordragers niet vies van beide genotsmiddelen waren. Het schijnt ook dat Oscar Isaac soms dertig takes of meer nodig had voor het ten gehore brengen van een liedje. Ach. Frank Sinatra deed er soms honderd.

De muziek is een rode draad in dit verhaal rond Llewyn Davis, die het probeert te maken. Hij keert telkens terug op het juiste moment en zuigt de toeschouwer op in het scherm, of beter gezegd de luidsprekers. 'Die soundtrack moet ik bemachtigen..', galmt het telkens door je hoofd. Justin Timberlake en nog een aantal anderen zingen ook sterk, maar Oscar Isaac steelt steeds de show. Ook als acteur is hij dominant aanwezig. Uiteraard wordt hij vergezeld door een stel vreemde snuiters dat ook dit tragikomische werkje van de beroemde Coens tot een kleine klassieker maakt.

Geweldig.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Toch wel een tegenvaller, deze nieuwste van de Coen brothers. Ik had gehoopt dat deze film wat van de sfeer van hun meesterwerk; O Brother Where Art Thou? zou bevatten, maar dit was veel oppervlakkiger.

Het verhaal bied gewoonweg niet genoeg om een dikke anderhalf uur de aandacht vast te houden. Dit is zeer spijtig, aangezien het verhaal natuurlijk genoeg potentie heeft. Wat mij betreft hadden de broertjes dieper in kunnen gaan op de folkscene, het bleef allemaal wat vluchtig. Wat meer aandacht voor zowel de mooie als de schaduwkanten van de industrie, had de film ongetwijfeld goed gedaan. Hoewel de liedjes prima waren, viel het constante herhalen van deze muziek niet helemaal goed bij mij. Graag had ik wat meer variatie gezien.

Ook met de acteurs was helemaal niks, Justin Timberlake bewijst andermaal een verdienstelijk acteur te zijn en hoofdrolspeler Oscar Isaac wist mij positief te verrassen. John Goodman daarentegen was een parodie op zichzelf, zoals wel vaker de laatste jaren.

Zoals altijd bij de Coen's zag de film er prima verzorgd uit. De cinematografie was schitterend te noemen, je kan ook moeilijk iets anders verwachten wanneer de tovenaar, verantwoordelijk voor Amélie achter de camera staat.

Al met al heb ik me toch redelijk vermaakt met deze goed verzorgde, prima geacteerde film. Helaas kwam het geheel nooit echt los en dook Inside Llewyn Davis nooit echt de diepte in. Van de Coen Brothers mag je toch meer verwachten.

3 sterren.

Folkzinger Lledwyn Davis [Oscar Isaac] worstelt begin jaren '60 met zijn carrière, vooral door een gebrek aan geld, waardoor hij genoodzaakt is om maar te crashen waar hij kan. Helaas is er weinig meer verhaal in deze langzame, vaak vervelende drama. Isaac is een prima zanger, maar ironisch genoeg blijft Llewyn Davis een ongenaakbaar enigma, waarover we weinig te weten komen. Natuurlijk bevolgen de gebroeders Coen de film met enkele kleurrijke karakters, maar ook die blazen te weinig leven in deze mooi gefilmde, maar veelal ronduit saaie film, die het bewijs lijkt te zijn dat filmcritici alles van de gebroeders Coen automatisch tot meesterwerk menen te moeten bombarderen. Voor wie niet slapen kan, maar dat wél graag wil zou dit een aanrader kunnen zijn.

Wederom een geslaagde Coen-film- geen meesterwerk maar ze scoren eigenlijk altijd wel een ruime voldoende. Dit keer een vrij sober portret van een cynische en niet al te succesvolle muzikant, die we een paar dagen volgen. Zijn sores zijn soms luchtig, soms pijnlijk en meestal wel zwart-komisch- echt uitbundige scenes zijn er niet echt op misschien het maffe optreden van John Goodman na.

Bijrollen zijn vrijwel allemaal leuk ingevuld, de muziek is prima, en Oscar Isaac, die ik niet kende, zet een erg goede hoofdrol neer.

Overigens had ik pas na een minuut of 10 door dat het zich in de jaren 60 afspeelde- iedereen zag er vrij modern uit. Dat zegt wellicht meer iets over mij dan over de film trouwens.

Een sfeervol filmpje en een stuk meer deprimerend, dan ik van de Coens gewend ben, al zit er tussendoor ook nog best wel wat subtiele en geslaagde humor in verweven.

Ik vond de film soms wat eentonig worden. Er wordt op zich wel goed geacteerd, op Goodman na, die ik deze keer wel wat minder dan normaal vond. Maar het constante gezang en zingen ging me op den duur iets tegenstaan. Het hoofdpersonage zelf is wel goed neergezet. Hij wil zijn droom najagen, maar tegelijkertijd heeft het iets enorm treurigs.

Leuk was wel dat de kat in het verhaal zat verweven. Ik heb normaal niet zoveel op met katten, maar dit beestje oogde echt heel lief en zorgde op sommige momenten voor de meest geslaagde humor. Ook de sfeer van de jaren zestig is prima neergezet.

Toch is dit voor mij wel de minste Coen sinds The Ladykillers. Het mist dat speciale, wat veel andere Coens gelukkig wel hebben. Maar goed, zo’n film kun je soms eens hebben. Nu maar hopen dat hun volgende project weer een echte topper gaat worden.

3,0*

Deze eens geprobeerd na de lovende kritieken en 'k vond hem niet mis, al moet de film het meer hebben van de muziek en de cast dan van het verhaal.

De muziek was niet echt m'n ding, maar 'k kon het wel appreciëren. Ook de cast deed het prima, vooral het hoofdpersonage kwam overtuigend over.

Tja, 'k vond de film goed voor een keertje, maar geef me toch maar eerder de misdaadfilms van de Coen broers.

Toch wel bijzonder. En erg typisch Coen.

Verrassende kritiek hier op de nogal onsympathieke hoofdrolspeler. Ja, dat klopt, evenals de meeste personages in de film, maar waarom is dat per se slecht?

Ze kwam juist allemaal wel menselijk op me over, evenals het hele village-folk wereldje dat eigenlijk best wel wordt gederomantiseerd.

Lollige rol ook van Timberlake als hipster avant-la-lettre . En hoewel ik vrijwel niks met folkmuziek heb kwam deze film muzikaal toch wel heel goed voor de dag.

Wat een prachtige film, heb er ademloos naar gekeken. Heb gelachen en een traantje weg gepinkt en verder genoten van de voortreffelijke acteerprestaties, de mooie muziek en de vele leuke scènes onder de voortreffelijke regie van de vanaf nu definitieve favoriete regisseurs van mister blonde. Bijna 4,5 sterren.

Coen-films waren bij mij één keer een grote hit, met The Big Lebowski, maar verder een miss. Fargo vond ik gewoon nergens boeiend genoeg, en O Brother, Where Art Thou? was te raar naar mijn smaak. Verder heb ik niet echt meer iets van ze geprobeerd, maar dit leek me wel wat.

Het is aardig om te kijken, en het houdt, als je er echt even voor gaat zitten, ook wel de aandacht vast, maar ik weet niet zo goed wat ik ermee aanmoet. Het lijkt in het begin de (licht) grappige kant op te gaan, maar uiteindelijk wordt dat niet doorgezet. Het is een film die verwachtingen schept over het einde, over een op handen zijnde climax, maar ook die blijft uit, en dan zit je met een wat zinloos gevoel. Zeker de bijrol van John Goodman en zijn compaan voelt nogal overbodig, net als meer personages en plotelementen die voorbij komen.

De muziek is wel een fijne bijkomstigheid, Oscar Isaacs heeft een goede stem, en de nummers weten dan ook wel te pakken. Ik kan me voorstellen dat dergelijke muzikale intermezzo's in andere films het verhaal ophouden en de aandacht doen verslappen, maar in deze film past het eigenlijk wel goed (omdat er geen verhaal is dat opgehouden kan worden misschien? ).

Hou het op 3,5*, want op een of andere manier hou ik er toch wel een positief gevoel aan over. Denk vooral door de wat mistroostige sfeer die geschapen wordt, en die toch wel raak is, in combinatie met de muziek.

Fijne ingetogen film over een artiest die gebukt gaat onder (Welt) schmerz en waarin een mooie balans wordt gevonden tussen melancholie en humor. Mr Isaac is overtuigend als Davis, de rol van Ms Mulligan heeft mij in deze film niet zo kunnen bekoren, ik zie toch vooral iemand uit de 21e eeuw. Andere personages zijn vooral behoorlijk geestig met name dat van Goodman. Leuke cameo ook van Johnny Cash.

Film is mooi geschoten en met aangename muziek. Aanrader.