Inside Llewyn Davis (2013)

PFFFF….was erg moeilijk door te komen. Saai, niet mijn muziek, en totaal geen idee wat dit verhaal nou toevoegd.

Slecht is deze film nu niet, maar heb al beter gezien van de gebroeders Coen.

Vind dat deze film nogal traag en een saai verhaal kent.

Hij is natuurlijk wel mooi gemaakt, dat is ook het minste wat je kan verwachten van de Coen broeders.

Ook de muziek is prachtig.

Maar toch is dit niet echt mijn ding en ook niet wat ik verwacht van de broers.

Ik vind dit toch een heel goeie film, de setting , de songs zijn allemaal dik in orde en de film heeft toch wel een diepere laag als de meeste hier denken getuige de slotscene .

Au revoir!!!

Wederom een geslaagde Coen-film- geen meesterwerk maar ze scoren eigenlijk altijd wel een ruime voldoende. Dit keer een vrij sober portret van een cynische en niet al te succesvolle muzikant, die we een paar dagen volgen. Zijn sores zijn soms luchtig, soms pijnlijk en meestal wel zwart-komisch- echt uitbundige scenes zijn er niet echt op misschien het maffe optreden van John Goodman na.

Bijrollen zijn vrijwel allemaal leuk ingevuld, de muziek is prima, en Oscar Isaac, die ik niet kende, zet een erg goede hoofdrol neer.

Overigens had ik pas na een minuut of 10 door dat het zich in de jaren 60 afspeelde- iedereen zag er vrij modern uit. Dat zegt wellicht meer iets over mij dan over de film trouwens.

"Yeah i am a dick right?....Right!"

Met zo'n houding kom je volgens mij nergens!

Een behoorlijke grauwe grijze film, en ik vond hem een tikkeltje traag.

En zijn liefde voor 'Depressieve' folk's muziek verstevigde dat gevoel alleen maar....

De film is wel pakkend en goed uitgevoerd.

3 1/2 ster (voor nu)

Een sfeervol filmpje en een stuk meer deprimerend, dan ik van de Coens gewend ben, al zit er tussendoor ook nog best wel wat subtiele en geslaagde humor in verweven.

Ik vond de film soms wat eentonig worden. Er wordt op zich wel goed geacteerd, op Goodman na, die ik deze keer wel wat minder dan normaal vond. Maar het constante gezang en zingen ging me op den duur iets tegenstaan. Het hoofdpersonage zelf is wel goed neergezet. Hij wil zijn droom najagen, maar tegelijkertijd heeft het iets enorm treurigs.

Leuk was wel dat de kat in het verhaal zat verweven. Ik heb normaal niet zoveel op met katten, maar dit beestje oogde echt heel lief en zorgde op sommige momenten voor de meest geslaagde humor. Ook de sfeer van de jaren zestig is prima neergezet.

Toch is dit voor mij wel de minste Coen sinds The Ladykillers. Het mist dat speciale, wat veel andere Coens gelukkig wel hebben. Maar goed, zo’n film kun je soms eens hebben. Nu maar hopen dat hun volgende project weer een echte topper gaat worden.

3,0*

Deze eens geprobeerd na de lovende kritieken en 'k vond hem niet mis, al moet de film het meer hebben van de muziek en de cast dan van het verhaal.

De muziek was niet echt m'n ding, maar 'k kon het wel appreciëren. Ook de cast deed het prima, vooral het hoofdpersonage kwam overtuigend over.

Tja, 'k vond de film goed voor een keertje, maar geef me toch maar eerder de misdaadfilms van de Coen broers.

Toch wel bijzonder. En erg typisch Coen.

Verrassende kritiek hier op de nogal onsympathieke hoofdrolspeler. Ja, dat klopt, evenals de meeste personages in de film, maar waarom is dat per se slecht?

Ze kwam juist allemaal wel menselijk op me over, evenals het hele village-folk wereldje dat eigenlijk best wel wordt gederomantiseerd.

Lollige rol ook van Timberlake als hipster avant-la-lettre . En hoewel ik vrijwel niks met folkmuziek heb kwam deze film muzikaal toch wel heel goed voor de dag.

Wat een prachtige film, heb er ademloos naar gekeken. Heb gelachen en een traantje weg gepinkt en verder genoten van de voortreffelijke acteerprestaties, de mooie muziek en de vele leuke scènes onder de voortreffelijke regie van de vanaf nu definitieve favoriete regisseurs van mister blonde. Bijna 4,5 sterren.

Mooie film, mooie muziek (door wie gezongen?). Goed geacteerd door Oscar Isaac.

Coen-films waren bij mij één keer een grote hit, met The Big Lebowski, maar verder een miss. Fargo vond ik gewoon nergens boeiend genoeg, en O Brother, Where Art Thou? was te raar naar mijn smaak. Verder heb ik niet echt meer iets van ze geprobeerd, maar dit leek me wel wat.

Het is aardig om te kijken, en het houdt, als je er echt even voor gaat zitten, ook wel de aandacht vast, maar ik weet niet zo goed wat ik ermee aanmoet. Het lijkt in het begin de (licht) grappige kant op te gaan, maar uiteindelijk wordt dat niet doorgezet. Het is een film die verwachtingen schept over het einde, over een op handen zijnde climax, maar ook die blijft uit, en dan zit je met een wat zinloos gevoel. Zeker de bijrol van John Goodman en zijn compaan voelt nogal overbodig, net als meer personages en plotelementen die voorbij komen.

De muziek is wel een fijne bijkomstigheid, Oscar Isaacs heeft een goede stem, en de nummers weten dan ook wel te pakken. Ik kan me voorstellen dat dergelijke muzikale intermezzo's in andere films het verhaal ophouden en de aandacht doen verslappen, maar in deze film past het eigenlijk wel goed (omdat er geen verhaal is dat opgehouden kan worden misschien? ).

Hou het op 3,5*, want op een of andere manier hou ik er toch wel een positief gevoel aan over. Denk vooral door de wat mistroostige sfeer die geschapen wordt, en die toch wel raak is, in combinatie met de muziek.

Mooi portret van een willekeurige muzikant. Erg sterke muziek naar mijn smaak en de setting is ook ideaal om weg te dromen naar een andere tijd en plaats.

Waren de verwachtingen te hoog? Als liefhebber van het vroege werk van Bob Dylan was ik heel benieuwd hoe dat sfeertje van koffiehuizen, oude straten, ontluikende ideeën over vrijheid en de overgang van pakken naar leren jasjes zou worden neergezet, en de Coens behoren tot mijn favoriete regisseurs, maar toen de personages eenmaal neergezet waren ontstond er nergens een echt interessante dramatische lijn, zodat uiteindelijk zelfs het verhaal van het titelpersonage zelf me vrij koud liet. Zoals altijd bij de Coens zijn er compensaties, in dit geval (naast de prima hoofdrol) de sterke rollen van Carey Mulligan (die bijna stikt in haar woede) en John Goodman (heerlijk jennend tijdens de autorit), de prachtige liedjes en het inderdaad fraaie tijdsbeeld, maar dat is niet genoeg om hier een echt goede en boeiende film van te maken.

Lekkere sfeervolle film met mooi spel en een prima verhaal.

Zo willekeurig wil ik Dave van Ronk niet noemen

Fijne ingetogen film over een artiest die gebukt gaat onder (Welt) schmerz en waarin een mooie balans wordt gevonden tussen melancholie en humor. Mr Isaac is overtuigend als Davis, de rol van Ms Mulligan heeft mij in deze film niet zo kunnen bekoren, ik zie toch vooral iemand uit de 21e eeuw. Andere personages zijn vooral behoorlijk geestig met name dat van Goodman. Leuke cameo ook van Johnny Cash.

Film is mooi geschoten en met aangename muziek. Aanrader.

Coen... Regisseurs waar ik niet erg dol op ben. Ook deze film boeit me nauwelijks.

Die films van Coen en deze in het bijzonder lijden aan zulke gevoelsarmoede.

Al dat strakke en kille geregisseer. En de muziek vondik ook al helemaal niet zo mooi.

Alsof je iedere singer songwiter maar automatisch mooi moet vinden..

Net een voldoende

Eindelijk weer eens een Coens die zich echt in geen enkel hokje laat stoppen. Ik zou het zelf nog het meest omschrijven als een fictieve biografie van de Amerikaanse folkmuziek, maar daarmee doe je dit kafkaiaanse treurspel geen recht aan. Wat mij eindeloos fascineert aan het werk van deze twee broers is de mate van perfectie die er in hun werk sluipt. Alles klopt: ongelofelijk sfeervolle settings, uitstekende belichting, vlijmscherp uitgewerkte woordgrappen en krankzinnige typetjes waar je alleen maar van kunt houden. Deze film onderscheidt zich van zijn voorgangers door hoe subtiel en krachtig de muzikale intermezzo's zijn verweven in de verhaallijn. Het is alsof de enige warmte en geborgenheid in deze hele film bij de zang van zijn acteurs vandaan komt.

Met script en acteerprestaties is weinig mis. Maar toch een vol punt aftrek omdat de film absoluut niet de Greenwich Village sfeer uit de 60s weet over te brengen. Ik heb in dit deel (en elders) in de jaren 60 en 70 gewoond maar het is duidelijk dat de gebroeders Coen niet hun jeugd in NYC hebben doorgebracht. Het was veel levendiger en vooral kleurijker als in deze film wordt geschetst. Ook kloppen veel details niet zoals kleding, meubilair, straatbeeld etc. De film schetst hiedoor eem totaal verkeerde sfeer en brengt hiermee de film redelijk om zeep. Jammer

Onspectaculair ( prima) en grauwig drama, desalnietemin wel sfeervol zonder een diepe indruk na te laten.

Misschien hoogstens te duiden als een bescheiden ode aan de goedwillende maar toch mislukte ploeteraars onder ons. ( En aan folkmuziek uit voorbije tijden maar dat is alleen interessant voor de liefhebber)

Al met al "wel aardig" maar mist net dat "iets" wat het op ene hoger plan had kunnen tillen, jammer want verder is er veel liefdevol oog voor detail.

Het lijkt mij ook een onzalig plan om 'de sfeer' van een bepaalde tijd en plek in een cultureel product te krijgen. Ze hebben misschien keuzes gemaakt die niet de uwe zijn, maar in lijn met de film past het geheel dat ze de nadruk hebben gelegd op het mistroostige en de zwarte kant in plaats van een vrolijke weergave ervan.

Sorry, maar wat was dit voor walgelijke iets? Ik had hier veel meer van verwacht. Zonde van mijn tijd. Enige licht puntje was dat Timberlake goed speelde.

ik begrijp wat je zegt, maar dan was het beter geweest om alleen de zwarte kant in zijn persoonlijke leven te schetsen behalve ook een troosteloos beeld van Greenwich zelf te schetsen, want de film speelt zich af rond 1961 en was Greenwich en West Village alles behalve mistroostig. De donkere dagen kwamen pas jaren later. Of ze hadden voor East Village moeten kiezen (rond Bowery) want daar was wel een grauwe sfeer in die dagen. Het zijn vaak de details waar het om gaat ( voor mij tenminste)..

Ik heb het cijfer een half punt verhoogd, omdat ik de verwikkelingen rondom de kat heel knap in beeld vind gebracht.

opm: in de filmomschrijving staat dat de film zich afpeelt in de hippiewijk Greenwich Village. Maar voor de goede orde, de film speelt zich af een aantal jaren voor de hippietijd.

Sfeervolle mooie film, waarin opzich niet zo heel veel gebeurd.

Dat snap ik ook wel. Zeker als je dan emotioneel een 'klik' hebt met die plek.

Wat ontzettend leuk dat u herinneringen aan die tijd en plek hebt trouwens. Ik ben zelf een ontzettende liefhebber van folk-muziek, dus ik heb er ergens ook een soort onbestemd verlangen naar ofzo.

Goeie film over een folk-zanger in New York van begin jaren '60 die aan de bak probeert te komen. Een echt verhaal ontbreekt, maar dat stoort hier geenszins. Een onsympathiek hoofdpersonage, maar daarom zeker niet minder leuk. Goeie dialogen, sfeervol in beeld gebracht en een aantal mooie liedjes. Net geen 4.0 sterren

even off topic

Het was inderdaad een mooie tijd in NYC, vooral in het stuk tussen Bowery en 8th avenue met als noord grens 23 rd street en Houston aan de zuid kant. Dus eigenlijk Greenwich Village, East Village en Chelsea. er was overal wel wat te doen Vanaf 1964 zaten de hippies rondom Washington Square en traden Peter Paul and Mary evenals Bob Dylan gewoon nog op in de buurtkroeg. Vanaf de jaren 70 waren er 2 plekken waar groepen als de Ramones, Blondie, Patty Smith, Lou Reed, Tslking Heads vaak speelden voordat ze beroemd werden. ik heb hele leuke herinneringen en foto's uit die tijd omdat ik in de Max Kansas City werkte als serveersrer waar ook Andy Warhol dagelijks kwam. Debby Harry van Blondie werkte er toen ook voordat ze in Blondie speelde. De andere plaats was CBCG, waar iedere dag bands optraden,

Mid jaren 70 begon ook de disco flink op te komen, dus je hoefde je niet te vervelen als je wilde dansen.Het waren gewldige tijden...

Uw memoires ga ik zeker lezen!

Muziek en cinematografie zijn in orde in deze film, maar ik kan me niet voorstellen dat het leven van een muzikant zo slaapverwekkend is als die van Llewyn Davis. Een muzikant die op zoek naar werk rondreist moet toch iets beleefd hebben. Het lege en saaie verhaal alsmede de platte hoofdpersoon halen deze film wat mij betreft onderuit.

Qua verhaal, (gebrek aan) humor en (gebrek aan) diepgang laat deze film nogal wat te wensen over. Minste Coen die ik tot nu toe gezien heb. 1.5*