menu

Hier kun je zien welke berichten james_cameron als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Inside Job (2010)

4,0
Indrukwekkende, helder gestructureerde documentaire die uiteraard niet vrolijk stemt. Zeker niet wanneer de conclusie is dat alle problemen die ten grondslag liggen aan de meest recente financiële crisis nog steeds bestaan. Complexe materie, dat zeer zeker, maar vakkundig uit de doeken gedaan en vaak droogkomisch. De aaneenschakeling van pratende hoofden wordt nergens saai, mede door het vernuftige gebruik van archiefmateriaal en de doorgaans boeiende interviewfragmenten. Natuurlijk worden bepaalde betrokken personen op weinig subtiele wijze uit hun tent gelokt, maar ach, dan hadden ze maar iets ter verdediging aan moeten voeren. En dat kunnen ze natuurlijk niet.

Inside Llewyn Davis (2013)

3,5
Te weinig plot en teveel folksongs, dat zijn de voornaamste minpunten van deze verder fijne film van de broertjes Coen. Oscar Isaac heb ik altijd al een toffe akteur gevonden; hier komt hij eindelijk volledig tot zijn recht als onfortuinlijke singer-songwriter in de amerikaanse folkscene van de jaren '60. Fraai gefotografeerd en voorzien van veel leuke bijrollen, niet in de laatste plaats voor een sterk spelende rode kater, die een magisch-realistisch element toevoegt aan het geheel.

Inside Out (2015)

Alternatieve titel: Binnenstebuiten

4,0
Eindelijk weer eens een echt goede Pixar-film. Inside Out is origineel, inventief, erg grappig en bij vlagen zelfs aangrijpend. De kwaliteiten die we van de studio gewend waren tot er op gegeven moment een beetje de klad in kwam, zo rond de tijd dat het fenomeen Cars zijn intrede deed. Hier doet men gelukkig alles goed, met een doortimmerd script, een prima stemmencast en een geweldige visuele aanpak. Een ideale kinderfilm voor volwassenen.

Insidious (2010)

3,5
Ouderwets opgezette, lekker creepy horrorfilm die qua opzet wel wat doet denken aan een genregenoot als Poltergeist. Qua plot is het allemaal niet erg bijzonder, maar er zijn veel interessante details en de visuele aanpak, met allerlei inventieve shots en aparte camerahoeken, is origineel en krachtig. Daarnaast is de film grotendeels ook behoorlijk eng. Jammer dat de nogal gotisch opgezette en te expliciete finale er een potje van maakt; een meer ingetogen laatste akte was beter op zijn plaats geweest. Regisseur Wan blijft interessant werk afleveren, maar deze Insidious, alsmede zijn andere recente films, kunnen toch niet in de schaduw staan van zijn sublieme doorbraakfilm, Saw.

Insidious: Chapter 2 (2013)

3,5
Minder eng dan het eerste deel, maar wel wat evenwichtiger en qua plot iets sterker. Regisseur James Wan is nog steeds een meester in het langzaam opbouwen van spanning, waarbij hij slechts sporadisch leunt op (overigens zeer effectieve) schrikeffecten. Groot voordeel van de film is dat deze niet echt aanvoelt als een vervolg, maar meer als het sluitstuk van gebeurtenissen die begonnen in de eerste film. Vakkundig gemaakt horrorwerkje, al met al, niet geweldig, maar binnen het genre dik voldoende.

Insidious: Chapter 3 (2015)

3,5
Redelijk derde deel, opgezet als prequel, niet beter of minder dan de eerste twee Insidious-films. Net als de eerdere delen is dit over de hele linie genomen niet echt bijzonder, maar er is wel weer een flinke reeks enge momenten en er zijn veel geslaagde schrik-effecten. Tegen het einde zakt ook hier de boel helaas flink in. Wel leuk om ditmaal een grotere rol te zien voor Lin Shaye, die hier heel goed is. Geregisseerd door scriptschrijver/ akteur Leigh Whannell; regisseur James Wan, die de eerste twee delen inblikte, heeft hier een grappige cameo als theater-regisseur.

Insidious: The Last Key (2018)

Alternatieve titel: Insidious: Chapter 4

3,5
Vierde deel alweer. De kwaliteit van de franchise blijft gewaarborgd, vooral door de leuke hoofdrol van Lin Shaye, al zakt de boel naar het einde toe behoorlijk in en biedt de film qua plot niet zo heel veel verrassingen. Eén en ander steekt visueel verder wel aardig in elkaar en er zijn genoeg enge momenten om je bij de les te houden. Precies, net als bij de drie eerdere delen het geval was.

Insurgent (2015)

Alternatieve titel: The Divergent Series: Insurgent

3,5
Verrassend compact en action-packed tweede deel van de reeks, dat wat mij betreft beter is dan het iets te langdradige en uitleggerige Divergent. Ditmaal kan direct het gas erop en dat blijkt bevrijdend te werken. Het eerste uur heeft hier en daar nog wel wat last van oubollige dialogen en een wat statische aanpak van gebeurtenissen, maar ongeveer halverwege wordt er visueel flink uitgepakt met virtuoze aktiescenes en eersteklas special effects. Denk aan de coole aspecten van The Matrix als referentiekader. Shailene Woodley is tevens uitstekend in de hoofdrol. Dit is al met al toch wel een flink wat betere franchise dan het thematisch verwante Hunger Games.

Intern, The (2015)

3,5
Aangenaam niemendalletje, met De Niro als rusteloze gepensioneerde weduwnaar die aan de slag gaat als senior stagiair bij het hippe modebedrijf van Anne Hathaway. Heeft niet veel om het lijf qua plot en karakterontwikkeling, maar het is een leuke rol voor De Niro en de film kabbelt prettig voort, zonder ook maar ergens echt grappig en/ of interessant te worden. Dat is dan ook wel weer knap.

Internship, The (2013)

3,0
Inderdaad: zijn Vince Vaughn en Owen Wilson eigenlijk wel acteurs? Wanneer je hun films onder de loep neemt spelen ze beiden feitelijk altijd hetzelfde personage. Daar hebben natuurlijk meer acteurs last van, maar bij deze twee mannen begint het zo langzamerhand wel erg op te vallen. Zeker in een tweederangs komedie als dit. Er valt weinig te lachen en de moraallesjes volgen elkaar in hoog tempo op. We hebben het allemaal eerder gezien en toen was het ook al niet leuk. Het charisma van beide heren houdt de boel nog een beetje drijvende, maar het is doorbijten. Gelukkig duikt Will Ferrell op in een leuk bijrolletje.

Interpreter, The (2005)

3,5
Solide thriller van oude rot Pollack, die hier ook een overbodig bijrolletje heeft. Subliem camerawerk van de geniale Darius Khondji en bij vlagen vrij spannend en complex. Beide hoofdrolspelers zijn helaas niet op hun best (vooral Penn is wat afwezig), maar al met al geen tegenvaller.

Interstellar (2014)

4,5
Herzien op blu-ray. Regisseur Nolan heeft inmiddels flink wat tegenstanders, hoge bomen vangen tenslotte veel wind, maar ik vond dit toch wederom een indrukwekkende SF-film, waarin vooral het menselijke aspect mooi naar voren komt. Die scene waarbij het personage van Matthew McConaughey stuk gaat bij het zien van ruim twintig jaar aan beelden die zijn kinderen hem hebben toegestuurd... hartverscheurend. En zo zijn er nog veel meer mooie momenten. Visueel ook zeer fraai in elkaar gezet, zonder te verzanden in een hoop CGI. En die prachtige grootse maar tegelijkertijd kleine score van Hans Zimmer past perfect bij de beelden. Vooral dat kerkorgel is geweldig gebruikt.

Intervention, L' (2019)

Alternatieve titel: 15 Minutes of War

3,0
Middelmatig aktiedrama, met vooral een slappe eerste helft, vol ongeloofwaardige personages en overdreven dialogen. Zodra het zootje ongeregeld op de plaats van bestemming is aangekomen wordt de film gelukkig een stuk beter (en vooral spannender). Eén en ander werkt dan kunstig toe naar een spectaculaire en bevredigende finale. Dat maakt een hoop goed, maar toch blijft het gevoel knagen dat hier veel meer in had gezeten.

Interview, The (2014)

2,5
Aiaiai, dit is behoorlijk slecht. De slimme marketingcampagne ten spijt worden we hier opgezadeld met een reeks waardeloze pies- en poepgrappen vermomd als komedie. De op de automatische piloot spelende Franco en Rogen zijn hoogst irritant en de plot gaat werkelijk helemaal nergens over. En dat duurt dan bijna twee uur. Het camerawerk en de vormgeving zijn in ieder geval veel te goed voor dit materiaal.

Into Eternity: A Film for the Future (2010)

Alternatieve titel: Tot in het Oneindige

3,5
Grimmige, tot nadenken aanzettende documentaire met een interessant onderwerp. In Finland zijn wetenschappers volop in de weer om een permanente opslagplaats uit te werken waarin zo’n slordige 300.000 ton nucleair afval veilig kan worden opgeborgen voor minstens 100.000 jaar. Zo lang blijft er stralingsgevaar. De betrokken wetenschappers proberen antwoord te geven op de ethische en praktische vragen die dit oproept. Fraai sober in beeld gebracht door regisseur Michael Madsen (nee, niet de akteur) en toepasselijk kil en afstandelijk van toon.

Into the Forest (2015)

3,0
Beetje mutserig postapocalyptisch drama, zweverig en aan de saaie kant, alhoewel je wel blijft kijken. Dit is vooral te danken aan de altijd leuke Ellen Page en Evan Rachel Wood, al heeft die laatste hier wel een beetje een zeikrol. Het sfeertje is verder goed getroffen en de film heeft zo zijn momenten, maar uiteindelijk blijft alles gewoonweg te vaag en onbestendig.

Into the Night (1985)

Alternatieve titel: 'n Te Gekke Nacht

3,5
Herzien na een jaar of dertig. Nog uit de tijd dat John Landis goede films maakte (en een flinke reeks ook). Niet dat dit één van zijn beste is, maar de prent is aangenaam genoeg. Jeff Goldblum is even droogkloterig als altijd; Michelle Pfeiffer is hier fris en fruitig. De plot is aan de karige kant en de film neemt veel te veel tijd om alles uit te werken, maar alles kabbelt prettig voort en de niet aflatende parade van bekende regisseurs in bijrolletjes (waaronder mensen als David Cronenberg, Lawrence Kasdan en Jonathan Demme) is vermakelijk. Landis duikt zelf op als één van de sukkelige bad guys.

Into the Storm (2014)

3,5
Jan de Bont hoeft zich vooralsnog geen zorgen te maken, want deze Twister-wannabe haalt het bij lange na niet bij zijn sublieme spektakelfilm uit 1996. Neemt niet weg dat dit best oké is. Regisseur Steven Quale heeft in het verleden veel samengewerkt met James Cameron en dat zie je vooral af aan de eersteklas special effects, die bij vlagen behoorlijk indrukwekkend zijn. Personages en plotlijntjes komen er helaas meer bekaaid af.

Into the White (2012)

Alternatieve titel: Cross of Honour

3,5
Sympathieke maar wel wat simplistisch uitgewerkte oorlogsfilm, over de noodgedwongen samenwerking tussen een aantal in de wildernis van Noorwegen gecrashte engelse en duitse piloten. Leuke rollen van alle betrokkenen en onderhoudend genoeg, maar de beperkte setting en de oppervlakkige aanpak van het weinig diepgravende script staan een echt goede beoordeling in de weg.

Into the Wild (2007)

4,5
Absoluut de beste film die regisseur Penn tot nu toe gemaakt heeft. Tevens zeker één van mijn favoriete films van 2007. Inhoudelijk en visueel vrijwel perfect. Alles is prachtig in balans. Geweldige rol van Hirsch, maar hij ziet zich omgeven door een eersteklas cast van akteurs die in slechts enkele minuten gedenkwaardige personages weten neer te zetten. De mooiste bijrol is van oudgediende Hal Holbrook. Wie het droog houdt tijdens hun afscheid heeft een hart van steen. Adembenemend camerawerk, zeer inventieve montage en een treffende soundtrack maken het geheel in stijl af. De film heeft zinnige dingen te vertellen en werkt op vele niveau's. Emotioneel een hele ervaring. Petje af.

Into the Woods (2014)

2,5
Voor iemand die niet van musicals houdt heb ik er eigenlijk door de jaren heen best veel gezien. Eigenlijk vallen ze steevast tegen; zo ook deze Into The Woods, een aanvankelijk inventieve maar al snel oersaaie remix van een aantal beroemde sprookjes. De verrassing is er vrijwel direct af en de liedjes zijn niet om aan te horen. De overgekwalificeerde cast bakt er tevens weinig van. Johnny Depp heeft verreweg de vaagste (maar gelukkig tevens kortste) rol als Grote Boze Wolf. Visueel ziet het er allemaal fraai uit, maar de film is veel te lang en de eindeloze reeks tergende liedjes (vooral die gezongen door Anna Kendrick zijn tenenkrommend met een hoog Chipmunks-gehalte) zorgt voor een tandartsbezoek-achtige kijkervaring. Er toch weer ingetrapt dus.

Intouchables (2011)

Alternatieve titel: The Intouchables

4,5
Subliem komisch drama, met Cluzet en Sy onvergetelijk in de hoofdrollen. De film is prachtig vormgegeven en beschikt naast een zeer doeltreffend subtiel script ook over een zeer fraaie soundtrack. Eigenlijk is er geen valse noot te bespeuren, zodat ik verder kort kan zijn over deze eersteklas film, die tegelijkertijd hilarisch en aangrijpend is, zonder in goedkoop sentiment te vervallen. Gaat dat zien, voordat de onvermijdelijke amerikaanse remake zich aandient.

Intruders (2011)

3,0
Rommelige, saaie horrorfilm die met uitzondering van een handjevol creepy momenten weinig te bieden heeft. Het script is vlak en fantasieloos uitgewerkt; pas tegen het einde zijn er een paar verrassingen. Clive Owen is oké maar weinig bijzonder in de hoofdrol; Carice van Houten heeft weer eens een flutrol als zijn vervelende vrouw. Het geheel is sfeervol in beeld gebracht door regisseur Fresnadillo, maar na zijn interessante eerste twee films, Intacto en 28 Weeks Later, is dit toch wel een flinke tegenvaller.

Invictus (2009)

3,0
Teleurstellende film, veel te lang en onevenwichtig. De eerste anderhalf uur is vrij goed, met een charismatische rol van Morgan Freeman en mooie dialogen. In de laatste drie kwartier, wanneer de film zich richt op een belangrijke rugby-wedstrijd, gaat het geheel helaas onderuit. Eastwood verslikt zich hier; personages schuiven naar de achtergrond en we worden vergast op een simplistisch in beeld gebrachte, zich eindeloos voortslepende wedstrijd. Oubollig sentiment wordt helaas ook niet geschuwd, om maar te zwijgen over de cliché-muziek op de soundtrack. Jammer- het waardige begin van de film verdient een beter einde.

Invisible Man, The (1933)

3,0
Vermakelijk filmpje, met (zeker voor die tijd) verbluffende special effects. Af en toe erg flauw en overdreven, maar de plot is best meeslepend en hoofdrolspeler Claude Rains, die we hoofdzakelijk leren kennen door zijn markante stem, zet een gedenkwaardige rol neer.

IO (2019)

Alternatieve titel: IO: Last on Earth

3,0
Trage bedoening, deze SF-film met een aardig plot en een leuke hoofdrolspeelster, maar met veel te veel nadruk op sombere dialogen en moeilijk kijkende personages. Het begin heeft wel wat potentie en visueel ziet alles er netjes verzorgd uit, maar gaandeweg begint de boel enorm te slepen en was ik er op gegeven moment wel klaar mee.

Ipcress File, The (1965)

3,0
Typische jaren '60 paranoia-thriller; traag, droogkomisch en aan de bizarre kant. De maffe experimentele cameravoering, vol lage hoeken en met shots door allerlei objecten heen, draagt bij aan de vervreemdende sfeer. Een nog vrij jonge Michael Caine is heerlijk obstinaat en arrogant in de hoofdrol, maar het script is niet intrigerend genoeg en de toon van de film is te statisch en afstandelijk, waardoor de boel maar niet spannend wil worden. De score van John Barry doet soms denken aan de Bond-films, nog voordat de eerste Bond-film uberhaupt gemaakt was!

Irishman, The (2019)

4,0
Erg lang maar uiteindelijk gelukkig wel de moeite waard, al heeft de film zeker zijn tekortkomingen. Zo is het erg wennen aan het digitale verjongingsproces van alle hoofdrolspelers. Knap gedaan, maar omdat de akteurs allemaal op leeftijd zijn blijft men qua motoriek oud overkomen, hoe jong de gezichten er ook uit zien. Gaandeweg wordt je wel in het verhaal gezogen en valt er veel te genieten, maar een aantal knullige scenes (voornamelijk die met de afgestrafte groenteboer) en het wat stroeve eerste uur doen afbreuk aan de pret. Zodra Al Pacino zijn intrede doet wordt één en ander gelukkig een stuk levendiger en vooral grappiger. De scenes tussen hem en Stephen Graham zijn bijvoorbeeld hilarisch. Ook erg mooi is het melancholische einde. Uiteindelijk komt de realisatie dat dit niet zozeer een gangsterfilm is maar een film over ouder worden.

Iron Lady, The (2011)

3,5
Opmerkelijke rol van Streep in een verder wat onopvallende biopic. De flashback-structuur is niet altijd even gelukkig gekozen, waardoor vooral het begin van de film wat moeizaam verloopt. Verder is het allemaal vakkundig in elkaar gezet en onderhoudend genoeg, maar echt meeslepend wil het maar niet worden.

Iron Maiden: Flight 666 (2009)

3,5
Onderhoudende tourdocumentaire over mijn jeugdhelden, het altijd sympathieke Iron Maiden. De beperkte opzet van het geheel zorgt voor flink wat herhaling qua structuur en na verloop van tijd wordt alles nogal voorspelbaar, maar de band is goed in vorm en het is leuk om een aantal vergeten krakers weer langs te zien- en horen komen. De interviews en sfeerimpressies zijn ook de moeite waard. Meest fascinerende aspect is de opzet van de ambitieuze tour- het rondvliegen van de band, crew en apparatuur in één vliegtuig, Ed Force One. Met uiteraard zanger Dickinson als piloot.