menu

Hier kun je zien welke berichten james_cameron als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Wackness, The (2008)

3,0
Fraai gefilmd coming-of-age drama met een aantrekkelijke, maffe rol van Kingsley. De rest van de cast is verder ook prima, maar het verhaal is aan de karige kant en de personages niet bijster interessant. Het leukste aspect van de film betreft het tijdsbeeld, compleet met een sterke 1994 soundtrack. Hier en daar een treffende scene, maar de film wil iets te graag hip en diepgaand zijn. Het is helaas geen van beiden.

Wai Dor Lei Ah Yut Ho (2010)

Alternatieve titel: Dream Home

3,0
Niet helemaal geslaagde mix van thriller en satire. De bloederige setpieces weten te overtuigen, maar ze staan in schril contrast met het aan de hand van flashbacks opgebouwde drama. Ook wordt er te lang stilgestaan bij de excessieve slachtpartijen, die eerder thuishoren in een slasherfilm dan in een dergelijke inktzwarte komedie. Hier en daar vond ik de film ook wat rommelig en sporadisch aan de saaie kant. Jammer, want het script zit best origineel in elkaar.

Walk among the Tombstones, A (2014)

3,5
Liam Neeson is solide als altijd, maar deze thriller heeft zo zijn tekortkomingen. Zo is één en ander net niet grimmig en oorspronkelijk genoeg en zijn bepaalde plotdetails behoorlijk dubieus. Om maar te zwijgen over dat subplot met die kansarme zwarte jongen die Neeson gaat helpen bij zijn missie. WTF? Gelukkig is de film verder best onderhoudend en spannend, een beetje een lichtgewicht Se7en, maar er had wel wat meer ingezeten.

Walk, The (2015)

3,0
Een waargebeurd sprookje, gebaseerd op de belevenissen van de Franse koorddanser Philippe Petit (hier gespeeld door Joseph Gordon Levitt). Wanneer je de superieure documentaire Man On Wire met hetzelfde onderwerp reeds kent kun je deze film feitelijk overslaan, al wordt 'the walk' uit de titel wel subliem in beeld gebracht. Dat kon de documentaire natuurlijk niet. Verder is de film qua toon erg dik aangezet en bestaat de cast grotendeels uit karikaturen. Gordon Levitt doet zijn best in de hoofdrol en weet ook wel te overtuigen, maar zijn personage blijft grotendeels aan de oppervlakte hangen. De documentaire graaft dieper, is interessanter en bevat meer drama en gevoel.

Wall Street: Money Never Sleeps (2010)

3,0
Onderhoudend maar inhoudelijk nogal teleurstellend vervolg, dat zich vooral lijkt te richten op het meer menselijk maken van Gordon Gekko. En dat hadden de makers natuurlijk juist niet moeten doen! Het verhaaltje is verder aan de dunne kant, met te weinig intriges en teveel breed uitgemeten drama. Vooral het laatste half uur is wat drama betreft flink doorbijten. LaBeouf doet zoals altijd hard zijn best om zijn aanwezigheid in de film te verdienen, maar hij is net niet overtuigend in de hoofdrol. Douglas is prima maar worstelt met zijn onduidelijk uitgewerkte rol. Beste scene blijft de eerste, wanneer Douglas in de gevangenis zijn persoonlijke spullen terugkrijgt: "...and one mobile phone". Hahaha, geweldig.

Wall, The (2017)

3,5
Niet te verwarren met Pink Floyd's The Wall. Prima oorlogsfilmpje over de strijd tussen een neergeschoten amerikaanse soldaat en een irakese scherpschutter. Meer dan dat is de film feitelijk niet, maar gelukkig houdt regisseur Doug Liman de vaart er goed in en wordt de spanning knap opgebouwd. Het einde is ook top.

Walled In (2009)

2,5
Belabberde thriller, slecht gemaakt en beroerd geacteerd. Het enige lichtpuntje is de lekker naargeestige locatie, maar ook daar ben je snel op uitgekeken. Dichtmetselen en gauw vergeten.

Waltz (2006)

4,0
Uitstekende miniserie, erg grappig in al zijn triestheid. 'De ondergang van een circusfamilie' is de subtitel en deze dekt de lading volledig. De troosteloosheid van het bestaan in een tweederangs circus wordt fraai in beeld gebracht. Aart Staartjes is perfect gecast als Willy Waltz; de rollen van de drie zonen worden ook prima ingevuld door Barry Atsma, Theo Maassen en Koen Wouterse. Ik heb overigens wel erg vaak gelachen moet ik zeggen- de beschamende situaties volgen elkaar in hoog tempo op. Veel gevloek, seks en allerlei ranzige toestanden, maar het is en blijft tenslotte een nederlands product.

War Dogs (2016)

Alternatieve titel: Arms and the Dudes

3,5
Best oké, maar de film kiest te vaak de gemakkelijke, voor de hand liggende weg. Miles Teller en Jonah Hill zijn beiden prima, maar ook zij weten niet dat beetje extra toe te voegen. Na een leuke opbouw loopt het weinig subtiele script vast in allerlei halfbakken dramatische toestanden, om langzaam toe te werken naar het onvermijdelijke moralistische einde. Onderweg valt er best het één en ander te lachen en de film is onderhoudend genoeg in elkaar gezet, maar echt indruk weet het geheel niet te maken.

War for the Planet of the Apes (2017)

3,5
Laatste deel van de trilogie; evenals het vorige deel nogal wisselvallig. Vooral het eerste uur is behoorlijk doorbijten. Onnodig sentiment en een gebrek aan tempo drukken de pret behoorlijk. Gelukkig wordt de film daarna wel wat beter. Woody Harrelson is prima als bad guy en tegen het einde is er flink wat aktie en spektakel. Op technisch gebied is er wederom vooruitgang geboekt; de apen (en dan met name Caesar) zien er vooral in close-up echt geweldig uit. Uiteindelijk te dun qua plot en personages om de volle lengte te kunnen boeien, maar best oké.

War Horse (2011)

3,5
Duidelijk een mindere Spielberg dit. Sentimenteel en nogal kitscherig, met een onevenwichtig script dat sterke momenten afwisselt met zeer matige. De film profiteert dan wel weer van een origineel gegeven, bij vlagen erg mooi camerawerk en fraaie montage. Het geheel is ook best meeslepend. Jammer van de te dik aangezette muziek, vooral aan het begin van de film, en een aantal geforceerde accenten die zo weggelopen lijken uit 'Allo 'Allo. Dat had toch makkelijk beter en subtieler gekund.

War Machine (2017)

3,0
Zeer teleurstellende Netflix original, deze derde film van regisseur David Michod. Brad Pitt doet zijn best in een bizarre rol, maar het script is erg vlak en de film heeft een dodelijk laag tempo. De satire ligt er te dik op en eigenlijk valt er bar weinig te lachen. Oorlog is een cynische aangelegenheid. Jaja, been there, done that.

War on Everyone (2016)

3,0
Tegenvaller. Het script is te dun, de personages te vlak, de humor en dialogen te voor de hand liggend. Hier en daar wel wat geslaagde momenten en de cast heeft er duidelijk zin in, maar dit amerikaanse debuut van regisseur John Michael McDonagh houdt uiteindelijk niet over. Juist, net als het amerikaanse debuut van zijn broer uit 2012, Seven Psychopaths. Terug naar de UK, boys!

Warcraft (2016)

Alternatieve titel: Warcraft: The Beginning

3,5
Meevaller, wat mij betreft. Het spektakel wordt fraai in beeld gebracht door regisseur Duncan Jones en decors en production design zien er schitterend uit. De plot is vrij eenvoudig te volgen, ook wanneer je zoals ik niets weet van de achterliggende mythologie. De personages zijn niet allemaal even interessant en de film kent een aantal wat saaie momenten, maar al met al heb ik me prima vermaakt. De special effects zijn daarnaast eersteklas.

Ward, The (2010)

Alternatieve titel: John Carpenter's The Ward

3,5
Niet echt de grote comeback waar de Carpenter-fan op gehoopt had, maar ook weer niet iets waar de beste man zich voor hoeft te schamen. The Ward is een degelijk gemaakte en gespeelde horrorthriller, ietwat aan de saaie kant, mede door de nogal eenzijdige setting, maar naar het einde toe best spannend en inventief. Camerawerk is prima en de soundtrack (helaas niet van Carpenter zelf) effectief genoeg. Mooie begincredits ook, overigens.

Warm Bodies (2013)

3,5
Maffe mengeling van zombiefilm en romantische komedie, onderhoudend en vrij origineel, maar uiteindelijk nogal onevenwichtig. Het begin is sterk en de mooie production design zorgt voor veel sfeer, maar al snel blijkt het verhaaltje erg beperkt en kabbelt alles rustig door naar een voorspelbare climax. De special effects zijn ook niet overal even geslaagd; vooral de skelet-achtige 'bonies' lijken zo weggelopen uit een computerspel. Hoofdrolspeler Nicholas Hoult's voice over is gelukkig sporadisch erg grappig en er zijn genoeg leuke momenten om je bij de les te houden.

Warrior (2011)

4,5
Onweerstaanbaar drama, meeslepend en vaak behoorlijk aangrijpend. De emotioneel beladen verhaallijnen en het indrukwekkende akteerwerk van de hoofdrolspelers zorgen ervoor dat de film al snel het predikaat van de zoveelste Rocky-kloon weet te ontstijgen. Daarnaast zit alles visueel piekfijn in elkaar en heeft de film een prachtige soundtrack. Hardy is opzienbarend in de moeilijke hoofdrol; zijn personage straalt zoveel opgekropte agressie uit dat het haast pijnlijk is om aan te zien. Edgerton en Nolte zijn ook uitstekend. Natuurlijk kent het verhaalverloop een enigzins voorspelbare opbouw, maar alles wordt met zoveel overgave gebracht dat dit feitelijk niet uitmaakt. Indrukwekkende film, met ook nog eens zeer opwindende gevechtsscenes.

Warrior's Way, The (2010)

3,5
Visueel aantrekkelijke, onderhoudende mengeling van western en allerlei oosterse toestanden. Het script zit best leuk in elkaar, de personages zijn nogal karikaturaal maar best sympathiek en de aktiescenes zijn mooi in beeld gebracht, met veel gebruik van slow motion. De kunstmatige sfeer van het geheel, met overdreven kleugebruik, digitale achtergronden en gestileerd geweld, zal niet iedereen aanspreken, maar ik vond het wel iets toevoegen. De film krijgt hierdoor iets origineels, waardoor deze zich weet te onderscheiden van vele genregenoten. Kleine rol voor Geoffrey Rush; de hoofdrolspeler heeft wel iets weg van een jonge Chow Yun-Fat.

Watch, The (2012)

3,0
Hier en daar best grappig, maar hoofdzakelijk is deze komedie met SF-elementen te gemakzuchtig en te flauw. De cast is een pluspuntje, al verveelt het personage van Ben Stiller snel. Vince Vaughn en Jonah Hill komen er nog het beste vanaf. Hun voortdurende stroom van vuilgebekte en vooral stompzinnige dialogen werkt in ieder geval op de lachspieren.

Water Diviner, The (2014)

3,5
Oké regiedebuut van Russell Crowe, die tevens de sympathieke hoofdrol vertolkt. Het verhaal wordt enigszins onevenwichtig uitgewerkt en neigt meer dan eens naar goedkoop melodrama, maar de film heeft zeker zijn momenten. De emotionele climax is bijvoorbeeld behoorlijk aangrijpend. Crowe regisseert op een wat ouderwetse en oubollige manier, maar de film ziet er door het eersteklas camerawerk van Andrew Lesnie (de vaste cameraman van Peter Jackson) wel erg fraai uit.

Water for Elephants (2011)

3,5
Visueel erg fraai allemaal en de cast is prima, maar inhoudelijk verloopt alles helaas nogal voorspelbaar. Tel hierbij op een nogal dik aangezette finale en je hebt een charmante maar onevenwichtige film, die ondanks veel sfeer niet helemaal weet te overtuigen. Pattinson is evenwel degelijk in de hoofdrol, Witherspoon is even leuk als altijd en Waltz is goed op dreef als de tegelijkertijd sympathieke en krankzinnige circusdirecteur. En Rosie de olifant is onweerstaanbaar.

Water Horse, The (2007)

Alternatieve titel: The Water Horse: Legend of the Deep

4,0
Superieur vermaak voor het hele gezin. Prachtig gerealiseerd, met fraai camerawerk, mooie locaties en een ijzersterke cast. De special effects zijn ook heel erg goed. Het verhaal is doeltreffend uitgewerkt en rijk aan detail. Zo dient een familiefilm te zijn: spannend, grappig, mysterieus en met het hart op de juiste plaats. Dikke aanrader.

Way Back, The (2010)

4,0
Meeslepende, onsentimentele film die de mens reduceert tot een wezen dat slechts nog in één ding geïnteresseerd is: overleven. De barre tocht van de hoofdpersonen is haast voelbaar in beeld gebracht. Regisseur Weir's gebruikelijke aandacht voor detail komt hem ook hier weer goed van pas- alles voelt zeer levensecht en overtuigend aan. Het verhaal is minimaal, net als de uitwerking van de karakters, maar toch leef je als kijker intens met de hoofdpersonen mee. Het ontbreken van sentiment is één van de grootste pluspunten van de film, naast natuurlijk het majestueuze camerawerk en de prachtige, slechts sporadisch gebruikte muziek. De laatste momenten voelen enigzins overbodig en gekunsteld aan, maar verder is dit een indrukwekkende kijkervaring.

Way Way Back, The (2013)

4,0
Heerlijk tragikomisch coming-of-age filmpje, een genre waar amerikanen sporadisch erg goed in zijn. Geholpen door een eersteklas cast en script wordt precies de juiste toon getroffen. Vooral de bijrollen zijn uitstekend ingevuld. Zo is Sam Rockwell bijvoorbeeld perfect als de surrogaat vaderfiguur van de hoofdpersoon; Allison Janney is briljant als alcoholistische buurvrouw. Geregisseerd door de schrijvers van Little Miss Sunshine en The Descendants, en dat zie je. Beiden duiken ook op in grappige kleine rolletjes.

Way, The (2010)

3,5
Mooi, puur gegeven voor een film en grotendeels pakt dit ook wel goed uit. Echt sentimenteel wordt het nergens en de film kent een flinke reeks indrukwekkende momenten. Sheen is overtuigend in de hoofdrol als zwijgzame, introverte en enigzins wereldvreemde man die langzaam ontdooit. De groep reizigers om hem heen is ook prima gekozen; vooral Yorick van Wageningen (''Hoi, ik ben Joost uit Amsterdam'') is bijzonder sympathiek. Niet alle scenes werken even goed en er is een overdaad aan muzikale intermezzo's, maar het geheel kabbelt prettig voort naar het fraaie, ingetogen einde.

We Are Twisted Fucking Sister! (2014)

Alternatieve titel: We Are Twisted F***ing Sister!

3,5
Vermakelijke documentaire over de ontstaansgeschiedenis van de maffe rockband Twisted Sister, ooit heel groot in de jaren '80, toen MTV haar hoogtepunt beleefde. Te lang en ietwat eentonig, al zijn er veel hilarische anecdotes en is het fijn luisteren naar de nog steeds charismatische frontman Dee Snider. De boel leeft flink op wanneer de band voor het eerst naar Engeland vliegt en daar voor nieuwe uitdagingen komt te staan. Een feest der herkenning, althans voor mij- ik kocht in 1982 de debuut-LP Under The Blade, toen de band nog enigszins serieus te nemen was. Daarna kwam het grote succes en haakte ik af. De documentaire stopt ook op dat punt.

We Are What We Are (2013)

3,5
Superieure remake van het dodelijk saaie mexicaanse origineel uit 2010. Dit betekent niet automatisch dat dit een goede film is; meer dat het origineel belabberd is. Regisseur Jim Mickle (wiens Stake Land ik erg kon waarderen) zet een fijne naargeestige sfeer neer en weet prima prestaties aan zijn cast te ontlokken, maar slaagt er niet in de volle lengte te kunnen boeien. Tegen het einde wordt één en ander gelukkig alsnog behoorlijk spannend (alsmede smerig). Op visueel gebied indrukwekkend, met prachtig camerawerk, maar hopelijk is Mickle's volgende film interessanter.

We Bought a Zoo (2011)

3,5
Na het grotendeels mislukte Elizabethtown krabbelt regisseur Cameron Crowe terug met deze sentimentele maar sympathieke familiefilm. Niet alle verhaalelementen werken naar behoren en de film heeft sporadisch last van te geforceerde emotionele momenten en voor de hand liggende humor, maar het wordt allemaal met zoveel overgave gebracht dat het moeilijk is om hier cynisch over te gaan zitten doen. Matt Damon is perfect gecast als rouwende weduwnaar die met zijn gezin een nieuwe start wil maken. En de dieren zijn onweerstaanbaar.

We Don't Live Here Anymore (2004)

4,0
Bijzonder sterk geakteerd volwassen drama, mooi in beeld gebracht en intelligent uitgewerkt. Het script vervalt nergens in eindeloos gesomber en blijft continu scherp en wrang komisch. Qua plot gebeurt er weliswaar niet zoveel, maar met deze eindeloos fascinerende personages maakt dit weinig uit.

We Need to Talk about Kevin (2011)

4,0
Imposant drama met een gruwelijk onderwerp. Swinton is fantastisch in de complexe hoofdrol; zij draagt vrijwel de hele film. Reilly vond ik enigzins miscast. Zijn personage heeft ook vrij weinig te doen. Het eerste kwartier doet een nogal pretentieuze arthouse-film vermoeden, te danken aan een nogal vervreemdende montage-structuur, maar al snel weet de film te intrigeren en op subtiele manier onder de huid te kruipen. Langzaam maar zeker stevent alles af op een ijzingwekkende uitkomst. De scenes met Kevin als peuter zijn niet optimaal geslaagd- probeer maar eens zo'n jong kind te vinden dat echt overtuigend verontustend kan zijn- maar Ezra Miller als Kevin in zijn tienerjaren is onvergetelijk.