Meningen

Fraai gefilmd coming-of-age drama met een aantrekkelijke, maffe rol van Kingsley. De rest van de cast is verder ook prima, maar het verhaal is aan de karige kant en de personages niet bijster interessant. Het leukste aspect van de film betreft het tijdsbeeld, compleet met een sterke 1994 soundtrack. Hier en daar een treffende scene, maar de film wil iets te graag hip en diepgaand zijn. Het is helaas geen van beiden.

Ik heb hier de vierdelige televisieversie van gezien, die twee keer zo lang is als de bioscoopversie. Wad is een bijzonder fraai gefilmde documentaire over het Waddengebied, die laat zien hoe ongelooflijk bijzonder maar ook kwetsbaar dit unieke gebied is. Niet alle onderdelen van de documentaire zijn even interessant en de voice-over van Gijs Scholten van Aschat is weinig meer dan adequaat, maar de beeldenpracht is dermate indrukwekkend dat de documentaire toch de moeite waard is.

Niet helemaal geslaagde mix van thriller en satire. De bloederige setpieces weten te overtuigen, maar ze staan in schril contrast met het aan de hand van flashbacks opgebouwde drama. Ook wordt er te lang stilgestaan bij de excessieve slachtpartijen, die eerder thuishoren in een slasherfilm dan in een dergelijke inktzwarte komedie. Hier en daar vond ik de film ook wat rommelig en sporadisch aan de saaie kant. Jammer, want het script zit best origineel in elkaar.

Broeierig, licht surrealistisch en vaak verontrustend werkje over een jonge leraar engels die onderweg naar Sydney strandt in een stad vol dronken en gestoorde mannen die zich louter bezighouden met bier, seks, gokken en jagen. Langzaam maar zeker zakt hij af naar hun niveau. Het vervreemdende sfeertje is knap getroffen en er wordt sterk spel geleverd; vooral hoofdrolspeler Gary Bond en Donald Pleasance als één van de malloten die hij leert kennen zijn uitstekend. Het expliciet in beeld gebrachte geweld tegen dieren (helaas betreft dit echte opnamen) stuit herhaaldelijk tegen de borst, maar is wel belangrijk voor de thematiek van de film. Uiteindelijk typisch zo'n onprettige maar tegelijkertijd krachtige jaren '70-film waarvan je bepaalde beelden moeilijk van je netvlies kunt krijgen.

Te lang uitgesponnen derde deel in de Benoit Blanc-reeks van regisseur Rian Johnson. Ondanks de forse speelduur heeft een groot deel van de imposante cast weinig te doen; eigenlijk heeft alleen Josh O'Connor een rol van formaat. Daniel Craig komt pas na een half uur aankakken. De plot is verder vermakelijk genoeg en de onderkoelde humor in het eerste gedeelte is van grote klasse, maar echt sterk wil de film niet worden. Net als de eerdere twee delen dus.

Liam Neeson is solide als altijd, maar deze thriller heeft zo zijn tekortkomingen. Zo is één en ander net niet grimmig en oorspronkelijk genoeg en zijn bepaalde plotdetails behoorlijk dubieus. Om maar te zwijgen over dat subplot met die kansarme zwarte jongen die Neeson gaat helpen bij zijn missie. WTF? Gelukkig is de film verder best onderhoudend en spannend, een beetje een lichtgewicht Se7en, maar er had wel wat meer ingezeten.

Leuk om Robert Redford en Nick Nolte eindelijk eens samen te zien in een film, maar dit ontstijgt nergens het niveau van een doorsnee sitcom. Ook op visueel vlak stelt het allemaal weinig voor, terwijl het onderwerp op dat gebied toch mogelijkheden genoeg biedt. Het charisma van beide akteurs houdt de boel nog net overeind, maar het script is veel te vrijblijvend en de dialogen lang niet scherp genoeg. Hier en daar valt er wel wat te lachen, maar dit is een erg karig filmpje.

Een waargebeurd sprookje, gebaseerd op de belevenissen van de Franse koorddanser Philippe Petit (hier gespeeld door Joseph Gordon Levitt). Wanneer je de superieure documentaire Man On Wire met hetzelfde onderwerp reeds kent kun je deze film feitelijk overslaan, al wordt 'the walk' uit de titel wel subliem in beeld gebracht. Dat kon de documentaire natuurlijk niet. Verder is de film qua toon erg dik aangezet en bestaat de cast grotendeels uit karikaturen. Gordon Levitt doet zijn best in de hoofdrol en weet ook wel te overtuigen, maar zijn personage blijft grotendeels aan de oppervlakte hangen. De documentaire graaft dieper, is interessanter en bevat meer drama en gevoel.

Vreemde, surrealistische film over een jongen en zijn oudere zus die na de onwerkelijke zelfmoord van hun vader alleen in de outback van Australië worden achtergelaten. Visueel indrukwekkend, vooral in het begin, maar inhoudelijk is de film lang niet overal even boeiend, ook al is er sprake van interessante thematiek. Goed gespeeld evenwel en door de rare sfeer blijft de film na afloop wel in je hoofd rondspoken.

Onderhoudend maar inhoudelijk nogal teleurstellend vervolg, dat zich vooral lijkt te richten op het meer menselijk maken van Gordon Gekko. En dat hadden de makers natuurlijk juist niet moeten doen! Het verhaaltje is verder aan de dunne kant, met te weinig intriges en teveel breed uitgemeten drama. Vooral het laatste half uur is wat drama betreft flink doorbijten. LaBeouf doet zoals altijd hard zijn best om zijn aanwezigheid in de film te verdienen, maar hij is net niet overtuigend in de hoofdrol. Douglas is prima maar worstelt met zijn onduidelijk uitgewerkte rol. Beste scene blijft de eerste, wanneer Douglas in de gevangenis zijn persoonlijke spullen terugkrijgt: "...and one mobile phone". Hahaha, geweldig.

Niet te verwarren met Pink Floyd's The Wall. Prima oorlogsfilmpje over de strijd tussen een neergeschoten amerikaanse soldaat en een irakese scherpschutter. Meer dan dat is de film feitelijk niet, maar gelukkig houdt regisseur Doug Liman de vaart er goed in en wordt de spanning knap opgebouwd. Het einde is ook top.

Een heerlijk nieuw avontuur van het onwaarschijnlijke duo, zoals altijd weer heerlijk onderkoeld qua humor en prachtig geanimeerd. De plot is ook erg leuk. Dit soort films moeten we koesteren. Wellicht iets minder geslaagd dan voorganger The Curse Of The Were-Rabbit, maar een kniesoor die daarover valt.

Belabberde thriller, slecht gemaakt en beroerd geacteerd. Het enige lichtpuntje is de lekker naargeestige locatie, maar ook daar ben je snel op uitgekeken. Dichtmetselen en gauw vergeten.

Uitstekende miniserie, erg grappig in al zijn triestheid. 'De ondergang van een circusfamilie' is de subtitel en deze dekt de lading volledig. De troosteloosheid van het bestaan in een tweederangs circus wordt fraai in beeld gebracht. Aart Staartjes is perfect gecast als Willy Waltz; de rollen van de drie zonen worden ook prima ingevuld door Barry Atsma, Theo Maassen en Koen Wouterse. Ik heb overigens wel erg vaak gelachen moet ik zeggen- de beschamende situaties volgen elkaar in hoog tempo op. Veel gevloek, seks en allerlei ranzige toestanden, maar het is en blijft tenslotte een nederlands product.

Qua opzet doet dit denken aan Stephen King's Under The Dome, maar de uitwerking van het gegeven is hier veel kleinschaliger en meer filosofisch. Martina Gedeck is uitstekend als de vrouw die samen met een hond moet zien te overleven binnen gigantische, onzichtbare muren. Haar constante vertelstem, hoewel functioneel, werkt sporadisch een beetje op de zenuwen en er gebeurt niet zo veel, maar de mysterieuze, dromerige sfeer is knap getroffen en het landschap is betoverend mooi. Het simpele maar doeltreffende gegeven zorgt er daarnaast voor dat je toch wel geboeid blijft kijken.

Paul Rudd moet hier duidelijk de kar trekken, met Jennifer Aniston gedelegeerd naar een veredelde bijrol. Hij doet dat zeker niet onverdienstelijk en ik moest hier en daar best lachen om de maffe perikelen binnen een wazige commune, maar het script laat flink te wensen over. Het uitgangspunt van de film is feitelijk ook te karig om er iets interessants van te maken. Let op Jordan Peele in een bijrolletje.

Ambitieuze maar tegelijkertijd behoorlijk ondoordringbare en vooral saaie fantasy-film, met een zweverig plot en abstracte personages. Er is duidelijk veel werk gaan zitten in de vormgeving en de film bezit naast een flinke dosis sfeer absoluut een aparte look, maar dat is niet voldoende om het geheel drijvende te houden. Het opzettelijk vaag gehouden script biedt uiteindelijk simpelweg te weinig houvast.

Best oké, maar de film kiest te vaak de gemakkelijke, voor de hand liggende weg. Miles Teller en Jonah Hill zijn beiden prima, maar ook zij weten niet dat beetje extra toe te voegen. Na een leuke opbouw loopt het weinig subtiele script vast in allerlei halfbakken dramatische toestanden, om langzaam toe te werken naar het onvermijdelijke moralistische einde. Onderweg valt er best het één en ander te lachen en de film is onderhoudend genoeg in elkaar gezet, maar echt indruk weet het geheel niet te maken.

Laatste deel van de trilogie; evenals het vorige deel nogal wisselvallig. Vooral het eerste uur is behoorlijk doorbijten. Onnodig sentiment en een gebrek aan tempo drukken de pret behoorlijk. Gelukkig wordt de film daarna wel wat beter. Woody Harrelson is prima als bad guy en tegen het einde is er flink wat aktie en spektakel. Op technisch gebied is er wederom vooruitgang geboekt; de apen (en dan met name Caesar) zien er vooral in close-up echt geweldig uit. Uiteindelijk te dun qua plot en personages om de volle lengte te kunnen boeien, maar best oké.

Duidelijk een mindere Spielberg dit. Sentimenteel en nogal kitscherig, met een onevenwichtig script dat sterke momenten afwisselt met zeer matige. De film profiteert dan wel weer van een origineel gegeven, bij vlagen erg mooi camerawerk en fraaie montage. Het geheel is ook best meeslepend. Jammer van de te dik aangezette muziek, vooral aan het begin van de film, en een aantal geforceerde accenten die zo weggelopen lijken uit 'Allo 'Allo. Dat had toch makkelijk beter en subtieler gekund.

Zeer teleurstellende Netflix original, deze derde film van regisseur David Michod. Brad Pitt doet zijn best in een bizarre rol, maar het script is erg vlak en de film heeft een dodelijk laag tempo. De satire ligt er te dik op en eigenlijk valt er bar weinig te lachen. Oorlog is een cynische aangelegenheid. Jaja, been there, done that.

Tegenvaller. Het script is te dun, de personages te vlak, de humor en dialogen te voor de hand liggend. Hier en daar wel wat geslaagde momenten en de cast heeft er duidelijk zin in, maar dit amerikaanse debuut van regisseur John Michael McDonagh houdt uiteindelijk niet over. Juist, net als het amerikaanse debuut van zijn broer uit 2012, Seven Psychopaths. Terug naar de UK, boys!

Qua sfeer en scherpe observaties zit het wel snor bij dit rauwe, sober in beeld gebrachte drama over de Lakota in het Pine Ridge reservaat, maar het akteerwerk van de non-professionele cast laat logischerwijs te wensen over. Jammer, want hierdoor maakt de film uiteindelijk niet de benodigde indruk. Het fascinerende onderwerp en een groot aantal rake emotionele momenten maken gelukkig veel goed. Niet helemaal geslaagd uiteindelijk, maar wel een indrukwekkend regiedebuut van actrice Riley Keough en haar halfzus Gina Gammell.

Meevaller, wat mij betreft. Het spektakel wordt fraai in beeld gebracht door regisseur Duncan Jones en decors en production design zien er schitterend uit. De plot is vrij eenvoudig te volgen, ook wanneer je zoals ik niets weet van de achterliggende mythologie. De personages zijn niet allemaal even interessant en de film kent een aantal wat saaie momenten, maar al met al heb ik me prima vermaakt. De special effects zijn daarnaast eersteklas.

Niet echt de grote comeback waar de Carpenter-fan op gehoopt had, maar ook weer niet iets waar de beste man zich voor hoeft te schamen. The Ward is een degelijk gemaakte en gespeelde horrorthriller, ietwat aan de saaie kant, mede door de nogal eenzijdige setting, maar naar het einde toe best spannend en inventief. Camerawerk is prima en de soundtrack (helaas niet van Carpenter zelf) effectief genoeg. Mooie begincredits ook, overigens.

Rauwe, intens in beeld gebrachte oorlogsfilm over een amerikaanse groep soldaten die vastgepind wordt in het huis van een iraakse familie in 2006. Verwacht geen aktiefilm; er is sporadisch wel wat botte en vooral bloederige aktie, maar hoofdzakelijk richt de film zich op het eindeloze wachten en de uitzichtloze situatie van het wanhopige team. Knap vormgegeven en overtuigend gespeeld door de jonge cast, met heel wat claustrofobische en nachtmerrie-achtige momenten.

Maffe mengeling van zombiefilm en romantische komedie, onderhoudend en vrij origineel, maar uiteindelijk nogal onevenwichtig. Het begin is sterk en de mooie production design zorgt voor veel sfeer, maar al snel blijkt het verhaaltje erg beperkt en kabbelt alles rustig door naar een voorspelbare climax. De special effects zijn ook niet overal even geslaagd; vooral de skelet-achtige 'bonies' lijken zo weggelopen uit een computerspel. Hoofdrolspeler Nicholas Hoult's voice over is gelukkig sporadisch erg grappig en er zijn genoeg leuke momenten om je bij de les te houden.

Onweerstaanbaar drama, meeslepend en vaak behoorlijk aangrijpend. De emotioneel beladen verhaallijnen en het indrukwekkende akteerwerk van de hoofdrolspelers zorgen ervoor dat de film al snel het predikaat van de zoveelste Rocky-kloon weet te ontstijgen. Daarnaast zit alles visueel piekfijn in elkaar en heeft de film een prachtige soundtrack. Hardy is opzienbarend in de moeilijke hoofdrol; zijn personage straalt zoveel opgekropte agressie uit dat het haast pijnlijk is om aan te zien. Edgerton en Nolte zijn ook uitstekend. Natuurlijk kent het verhaalverloop een enigzins voorspelbare opbouw, maar alles wordt met zoveel overgave gebracht dat dit feitelijk niet uitmaakt. Indrukwekkende film, met ook nog eens zeer opwindende gevechtsscenes.

Visueel aantrekkelijke, onderhoudende mengeling van western en allerlei oosterse toestanden. Het script zit best leuk in elkaar, de personages zijn nogal karikaturaal maar best sympathiek en de aktiescenes zijn mooi in beeld gebracht, met veel gebruik van slow motion. De kunstmatige sfeer van het geheel, met overdreven kleugebruik, digitale achtergronden en gestileerd geweld, zal niet iedereen aanspreken, maar ik vond het wel iets toevoegen. De film krijgt hierdoor iets origineels, waardoor deze zich weet te onderscheiden van vele genregenoten. Kleine rol voor Geoffrey Rush; de hoofdrolspeler heeft wel iets weg van een jonge Chow Yun-Fat.

Ruim drie jaar tijd terug zag ik de veelbelovende, spectaculaire trailer van deze science fiction-film uit Hong Kong. Het daadwerkelijke product valt helaas flink tegen. Het verhaal is bij elkaar gejat, de personages van bordkarton en de heroïsche toonzetting hopeloos klef en sentimenteel. De sporadisch indrukwekkende special effects doen je af en toe wakker schudden, maar tegen de Michael Bay-achtige ADHD-montage is dan weer geen kruid gewassen.