Walkabout (1971)

Vaak geeft een post van cinemanukerke mij aanleiding om een film te hetzien, maar deze stond al klaar. Was de afgelopen 2 weken in Tanzania, waar de Maasai leven, een nomadenvolk waar de ‘bushwalk’ onderdeel uitmaakt van de opvoeding. Vandaar dat ik Walkabout wilde herzien.

Roegs film en deze in het bijzonder lenen zich ook orima voor herziening. Zijn films doen meer dan enkrl een verhaal vertellen. Het is mee een vrom van poezie waarbij je als kijker aangemoedigd wordt veel zelf in te vullen en te reflecteren. Zo laat Roeg de reden van de zelfmoord, eerst van de vader later van de aboriginal over aan de fantasie van de kijker. Precies get soort cinema waar ik van hou.

Herzien op de blu ray van Second Sight, een transfer die zo goed is dat ik niet de behoefte heb m te upgraden naar 4k

Het was wederom een prachtige tocht.

Een walkabout is een eeuwenoud overgangsritueel van de Australische Aboriginals waarbij jongeren maandenlang door de wildernis trekken om te overleven en volwassen te worden.

Twee Engelse kinderen - een knaap en zijn oudere zus - worden door hun vader in de Australische woestijn achtergelaten nadat hij onverwacht ineenstort en zichzelf doodt. Verdwaald en afhankelijk van elkaar ontmoeten ze een Aboriginal-jongen die op walkabout is en hen helpt te overleven. Wat begint als een survivalverhaal, groeit uit tot een stille, hypnotiserende confrontatie tussen stad en natuur, beschaving en instinct. De film eindigt als een poëtische maar ook tragische studie over vervreemding en verloren onschuld.

Nicholas Roegs “Walkabout” is een visueel overweldigende en eigenzinnige film die meer suggereert dan uitlegt. De montage, het camerawerk en het gebruik van geluid maken van de Australische wildernis een bijna tastbare aanwezigheid, tegelijk mooi en bedreigend. Wat de film bijzonder maakt, is hoe Roeg de relatie tussen de kinderen en de Aboriginal-jongen gebruikt om culturele afstand, lichamelijke ontwaking en het verlies van contact met de natuur te verbeelden. Soms voelt de film bewust fragmentarisch en raadselachtig aan, maar juist die ongrijpbaarheid geeft hem kracht. Het resultaat is een zeldzame, meeslepende filmervaring die lang blijft nazinderen. De bijzonder mooie muziek van John Barry is onvergetelijk. Gezien op de Criterion 4K UHD, die prijzig is. De voordeliger blu-ray van Second Sight was uitverkocht. 4,5/5

Ik had deze film nog nooit gezien, ik had er zelfs nog nooit van gehoord. Maar ik ben echt blij dat ik de film gevonden heb.

Wel bekend met de rest van Roeg’s werk?

Niet alles maar een stuk of 5 van zijn films ken ik wel ja. Zoals, Don't Look Now, wat ik vroeger als kind echt een super enge film vond. Performance en Castaway. En The Man Who Fell to Earth, heb ik destijds gekeken omdat ik altijd al een Bowie fan ben geweest. En uiteraard heb ik The Witches ook gezien, maar wie niet. Zijn latere films ken ik niet en die nodige me ook niet echt uit om te gaan kijken. Of zijn die ook de moeite waard? Zoals ik het zie, zijn het juist de films uit zijn vroegere periode die het beste zijn, of althans dat lijkt me.

Zijn beste werk zit zeker aan het begin, maar alkes tot en met Track 29 vind ik goed. Eureka en Bad Timing zijn aanraders.

Oke, bedankt voor de tip. Ik zal ze wel eens checken.

Eureka, spreekt me wel aan. Die ga ik later vandaag even kijken. Thanks.