menu

Walkabout (1971)

mijn stem
3,68 (293)
293 stemmen

Australië / Verenigd Koninkrijk
Drama / Avontuur
100 minuten

geregisseerd door Nicolas Roeg
met Jenny Agutter, Luc Roeg en David Gulpilil

Een 7-jarige jongen en zijn oudere zus worden na de haast onwerkelijke zelfmoord van hun vader alleen in de outback van Australië achtergelaten. Terwijl ze proberen terug te komen naar de beschaafde wereld, ontmoeten ze een jonge Aboriginal op 'walkabout', een traditionele afzondering in de woestenij met spirituele betekenis. Hoewel de drie jongelingen pogingen doen contact te maken, lukt het ze niet de culturele kloof te overbruggen. Toch zullen hun levens voorgoed veranderd zijn.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=Fdqwbs8uKwQ

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van John Milton
4,0
Dit lag me stukken meer dan Performance. Don't look Now moest ik maar eens herzien. Ook alweer 15-20 jaar terug dat ik die zag.

Was een verrassing dat de aboriginal gespeeld werd door een jonge David Gulpilil, die ik vorig jaar nog in de bios zag in Charlie's Country (2013). Iets ouder, maar niet minder charismatisch! John Barry's hand was duidelijk herkenbaar, trouwens.

avatar van Dying Rose
4,0
Mijn tweede ontmoeting met Gulpilil. Charlie’s Country is een prachtfilm, maar het publiek leerde Gulpilil reeds kennen in WALKABOUT, tevens een mooi ingetogen drama dat nazindert. En waar Rolf de Heer voornamelijk op inhoud mikt, kiest Nicolas Roeg voor uitvoering en beleving.

De cineast besteedt evenveel aandacht aan de (relaties tussen de) personages als aan de natuurpracht. Je wordt mee op reis gevoerd met broer en zus en door het realisme waarmee Roeg zijn verhaal filmt lijkt het alsof je er zelf bij bent. Aan het einde blijven vragen onbeantwoord, maar mij lijkt het om de ervaring te gaan, niet zozeer over wat er wordt verteld.

De clash der culturen, zo bekend in het westerngenre, wordt hier erg mooi en op subtiele wijze verbeeld. Het gegeven van de muur dat meermaals terugkeert en de overgang naar en barrière tussen wildernis en beschaving voorstelt. Een muur die niet zomaar afbrokkelt, maar het einde van de film geeft hoop en ruimte voor aanvaarding van en zelfs versmelting met deze tegenstellingen. Een ander opvallend element is de muziek van John Barry.

Er valt veel meer te vertellen over de film, maar een punt dat ik zeker nog wil vermelden is de naaktscène van Jenny Agutter. Zelden zie je een naakt vrouwenlichaam op zo'n sublieme wijze in beeld gebracht. Een mix van schoonheid en tikje erotiek zonder dat het, zoals de scènes in de hedendaagse cinema, banaal en futiel wordt. Bovendien spat Agutter gedurende de hele film van het scherm.

Nu nog meer zin gekregen in Don’t Look Now en ik neem er meteen The Man Who Fell to Earth bij.

3,5
Als een documentaire met een verhaal, want de belangstelling voor de natuur, zowel landschap als de mens als het dier, is overweldigend. Bovendien wordt er niet nagelaten de dodende beschaving te hekelen en melancholisch te doen omtrent vergane natuur, als evengoed het verschil tussen deze natuur en een consumptiemaatschappij te onderlijnen. Begin en einde van de film zijn hieraangaande duidelijk. Bovendien is een jonge Jenny Agutter best genietbaar en vertolken haar medespelers opperbest.

avatar van John Barry
3,5
Walkabout vind ik een mooie, maar ook een erg aparte film.

De film begint eigenlijk al meteen behoorlijk vreemd met de bizarre zelfmoord van de vader. Door het vreemde begin zat ik wel meteen goed in de film. In eerste instantie vond ik dat het meisje nogal emotieloos reageerde op zelfmoord van haar vader. De film verteld eigenlijk nagenoeg niks over de relatie tussen vader en kinderen. Dus je zou kunnen invullen dat ze niet goed met haar vader kon opschieten en dat ze daardoor tamelijk koel op diens zelfmoord poging reageerde.Dan nog is haar reactie wat vreemd want je eigen vader die zelfmoord pleegt en daardoor vast komen te zitten ver in de wildernis is ook niet iets wat je elke dag meemaakt. Maar haar reactie doet vermoeden dat dit de normaalste zaak van de wereld is. Nu heb ik hier meerdere malen gelezen dat ze zo koel reageert om haar broertje in bescherming te nemen. Wil ik best in meegaan, maar ik vraag mij af of je na zo heftige gebeurtenis meteen zo rationeel en rustig kan reageren.

Die koelheid houdt het meisje eigenlijk de gehele film aan. Op paar momenten na toont zij weinig emotie. Bij de zelfmoord van Aboriginal is ze ook al weer zo koel. Misschien probeert ze de hele film haar emoties te verdringen ? Ik kan in ieder geval niet echt hoogte van haar krijgen.

Wat ik jammer vond is dat is dat broer en zus in erg benarde situatie zitten, maar dit zelf anders lijken te zien. De zus blijft grootste gedeelte van de film erg koel en het broertje lijkt het als een groot avontuur te zien. Op een paar momenten na lijken broer en zus het helemaal niet zwaar te hebben. Dit had toch iets beter uitgewerkt mogen worden, nu wordt het toch wat afgeraffeld.

Het verhaal van de toenadering tussen Aboriginal en de twee ( westerse ) kinderen vind ik heel erg interessant. Ik vind het jammer dat de film niet nog wat meer scenes laat zien waar de verschillende personages toenadering tot elkaar zoeken. Ook erg interessant was de toenemende spanning tussen Aboriginal en het meisje. Helaas zijn er in de film ook hierover niet zoveel scenes. Ook op deze punten voelde de film wat afgeraffeld aan.

Klinkt misschien wat negatief wat ik tot nu toe heb geschreven. Maar ik vind Walkabout zeker geen slechte film. De film blinkt enorm uit in drie dingen: camerawerk, montage en muziek. De beelden van de outback van Australië zijn schitterend. Heel vaak worden details gefilmd ( vaak van dieren ) en sommige van de details zijn echt afschrikwekkend. Dit gecombineerd met de aparte montage zorgt voor een goede desolate sfeer. Als dan onder de beelden ook nog de mooie muziek van John Barry is te horen is het echt genieten geblazen. Als het om camerawerk, montage en muziek gaat krijgt de film van mij een 10. Het is daarnaast ook erg knap hoe Roeg in de film een soort contrast laat zien tussen leven in natuur en leven in de moderne maatschappij.

Het acteerwerk van de drie hoofdpersonen is wisselend. Het jonge broertje en de Aboriginal deden het fantastisch. Heel erg sterk acteerwerk. Het meisje steekt daar eigen een beetje bleekjes bij af. Haar mooie lichaam kan niet verhullen dat ze een beetje als een houten klaas acteert.

Al met al een film die zijn potentie niet helemaal benut. Het contrast tussen leven in de natuur en leven in de moderne maatschappij, overleven in de wildernis, toenadering westerse kinderen en een Aboriginal en spanningen tussen een Aboriginal en het westerse meisje zijn allemaal erg interessante onderwerpen. Echter is 100 minuten naar mijn mening echt te kort om alle onderwerpen goed te behandelen. De film wil teveel in een kort tijdsbestek. De film had denk ik wel minimaal een uur langer moeten duren.

De film krijgt van mij een hele solide voldoende, maar er had zoveel meer ingezeten.

3,5*

avatar van stefan dias
5,0
Gruwelijk sprookje dat me direct bij mijn nekvel had. Even abrupt als de kinderen worden we in de gruwel gestort. Eigenlijk perfect gefilmd, zonder aanloop, knak!
En dan een ijle droom van een hel die ook ergens paradijselijk lijkt te zijn. De beelden, dat ontwapenende jongetje, de prachtige muziek en het fantastische sounddesign vermengen zich tot een bezwerend geheel. Hoe dichter de kinderen terug bij de bewoonde wereld komen, hoe meer de lelijkheid terug de bovenhand krijgt. De aboriginal wordt symbolisch geslachtofferd. Een onverholen, niet echt subtiele, maar desondanks wel terechte aanklacht. Paradise lost. Met dat plotse, abrupte einde als toppunt van de gruwel.
(terwijl het daar in Sidney één van de mooiste en beste plekken ter wereld is om te wonen nota bene)

avatar van stefan dias
5,0
Dying Rose schreef:



Er valt veel meer te vertellen over de film, maar een punt dat ik zeker nog wil vermelden is de naaktscène van Jenny Agutter. Zelden zie je een naakt vrouwenlichaam op zo'n sublieme wijze in beeld gebracht. Een mix van schoonheid en tikje erotiek zonder dat het, zoals de scènes in de hedendaagse cinema, banaal en futiel wordt. Bovendien spat Agutter gedurende de hele film van het scherm.


Ja, dat komt natuurlijk omdat het geheel als paradijselijk wordt voorgesteld. Zo ook in de flashback (op het einde). Zo is het ook passend dat het jongetje erbij zit. Onschuld, zonder erotiek. Pas als het paradijs verloren lijkt en ze terug de bewoonde (nou ja) wereld naderen, verdwijnt die onschuld met de paringsdans van de aboriginal en Agutter die zich plots gaat aankleden, het vijgenblad, weet je wel… ach… het lijkt allemaal zo eenvoudig, maar de kracht van Roeg is dat hij het als een lang gedicht brengt, waar elke verklaring, elke benoeming het geheel alleen maar banaler zou maken. Wat een prachtige, pijnlijke poëzie. Lang geleden dat een film me zo intuïtief geraakt heeft.

lezertje
Bijzondere spirituele reis door de Australische woestijn onder leiding van regisseur Nicholas Roeg. Gulpilil die bij het publiek bekend werd met zijn rol in ‘The last wave’ (1977) maakte in deze film zijn debuut, terwijl hij nog geen woord Engels sprak.

avatar van Collins
4,5
Bevreemdend zit je er in en bevreemdend blijf je achter. Een heel bijzondere ervaring.
Met name de confronterende manier waarop geluiden van elementaire aard (drinken, eten, verorberd worden) hard binnendringen zijn in eerste instantie sfeerbepalend en hakken erin.
Voeg daarbij de afwisseling van rauwe (natuur)beelden met feeërieke en paradijselijke plaatjes en de sfeer van plezierig ongemak met bijbehorend gevoel van verwondering is gearriveerd en gaat niet meer weg. Er heerst een haast voelbare spanning die maar voortduurt en voortduurt.
De muur die tussen twee culturen hangt is een kunstmatige. De overeenkomsten zijn eigenlijk veel groter. Ze zijn er. Ze zijn onontkoombaar. Je moet wel blind zijn om ze niet te zien. Ze verschillen alleen in presentatie. De film toont ze poëtisch en liefdevol relationeel, maar ook koud realistisch. Dat laatste wordt in de film effectief zichtbaar gemaakt in plastische beelden die soms door de verwildering heen uit de beschaving opflitsen. Zo is onbeschaafd villen en lijfelijk stropen hetzelfde als beschaafd hakken met een slagersmes. Zelfs de bijbehorende geluiden klinken eender.
De verschillen zijn gemakkelijker herkenbaar en spreken voor zich. Niet heel spannend. De film focust zich daar ook niet op.
Hoe mooi aaneengesloten de film is, en hoe bijna elk beeld heel treffend iets toevoegt aan sfeer en vertelling, bleek wel toen ik niet in staat was om een geschikt moment te vinden om de film even te stoppen om een sanitaire stop te plegen. Zo'n pauzemoment heeft de film niet.
Mooie film.

avatar van Boenga
4,5
Vreemd geheel, met sporen van surrealisme; vaak beklemmend; traag, maar zeer meeslepend.

Walkabout is een heel bijzonder drama, waar de zoektocht naar de bewoonde wereld niet meer is dan een omkadering van het thema: de verschillen tussen twee culturen; verschillen die in werkelijkheid niet veel meer zijn dan een ander jasje met dezelfde inhoud.

Visueel verbluffend, met het bijzondere Australische outland, met de fauna die als rode draad door de film heen gaat, maar zeker ook met de manier waarop de camera de uitstraling van Jenny Agutter in beeld brengt. de erotische ondertoon verdwijnt geen moment. Het roept me enerzijds de vraag op of vrouwen hier op dezelfde manier naar kijken - Gulpilil misschien ? - en anderzijds leidde het me tot de ongemakkelijke vraag of ik misschien licht pedofiele trekjes in me heb. Enige opluchting toch om te lezen dat Agutter op dat moment toch al 19 was...

Walkabout verliest een beetje van z'n bijzondere sfeer wanneer de bewoonde wereld in de nabijheid komt; anders was hij misschien wel in m'n top 10 terechtgekomen.

avatar van stefan dias
5,0
Boenga schreef:


Walkabout verliest een beetje van z'n bijzondere sfeer wanneer de bewoonde wereld in de nabijheid komt; anders was hij misschien wel in m'n top 10 terechtgekomen.


Jammer, ik vond dat ruwe ontwaken en die anticlimax op het eind net heel passend. Paradise lost… forever.

avatar van tbouwh
5,0
geplaatst:
Sprakeloos.

avatar van stefan dias
5,0
geplaatst:
Gisteren voor de derde keer gezien in een jaar. Dit keer op groot scherm. Grandioos. En wat een geniale vondst om dat jongetje erin te betrekken als onze gids.

avatar van stefan dias
5,0
geplaatst:
tbouwh schreef:
Sprakeloos.


Probeer toch maar.

avatar van tbouwh
5,0
geplaatst:
stefan dias schreef:
(quote)


Probeer toch maar.


Zat je in dezelfde zaal dan, als je 'em ook op het doek zag? Kans lijkt me aanzienlijk.

Ik heb nog geen (fictie)films gezien die de natuur zo dicht bij de mens brengen, en vice versa. Adembenemende beelden (wat dacht ik vaak vooruit naar Badlands) en een dito soundtrack (érg aanwezig, maar hier mag het). De montage is vaak snel en zeer associatief, zeker richting het einde, maar er zijn ook scènes die langgerekter aanvoelen en zich vooral focussen op het uitspelen van de setting (ipv het genereren van betekenis). Tenslotte voelde ik aan alles dat DoP en regisseur dezelfde waren (dat wist ik van tevoren ook, maar soit). Roeg weet precies wat hij wil tonen en realiseert dat met een enge precisie.

avatar van baspls
3,5
geplaatst:
"Into my heart an air that kills From yon far country blows: What are those blue remembered hills, What spires, what farms are those? That is the land of lost content, I see it shining plain, The happy highways where I went And cannot come again."

Twee burgerlijke kindertjes rijden met hun vader ver de Australische wildernis in. Daar pleegt deze plotseling zelfmoord. Het oudere meisje neemt haar kleine broertje op sleeptouw en zo moeten ze alleen zien te overleven. Dan ontmoeten ze een jonge Aboriginal die met zijn Walkabout bezig is. Een jaar waarin hij alleen in de wildernis moet zien te overleven.

Het begin van de film is enigszins onwerkelijk. Nadat we onder het luide geluid van Didgeridoo van de kale wildernis naar een burgerlijke buitenwijk zijn gebracht zien we hoe twee kinderen met hun vader gaan picknikken in the middle of nowhere en deze vader ineens begint te schieten op de kinderen en daarna zichzelf neerschiet. Het jongetje ziet het niet gebeuren en het meisje laat nergens in de film zien dat het emotionele impact op haar heeft gemaakt. Ze neemt haar broertje mee en terwijl ze weinig te drinken hebben en blaren krijgen van de zon blijft ze hem er op wijzen zijn kleren niet vies te maken. want stel dat mensen zouden denken dat ze zwervers waren.

Walkabout is overduidelijk een product van het hippie-tijdperk. De film maakt duidelijk dat de mens niet langer in balans met de natuur leeft. Het verschil tussen de Aboriginal en de kinderen kan haast niet groter zijn en gaandeweg worden ze losser. Aan het einde van de film blijkt dat het avontuur ervoor gezorgd heeft dat het meisje niet tevreden is met haar burgerlijke huwelijk en misschien diep van binnen liever in weer in de wildernis zou zijn.

Een naar aspect van de film vond ik de dierenmishandeling. Nu vind ik jagen überhaupt verschrikkelijk, maar in Australië is het extra bizar om te zien wat mensen doen met de vele bijzondere soorten die er in het ecosysteem leven. Bij de Aboriginals vind ik het natuurlijk een andere zaak, die moeten overleven in het wild. Neemt niet weg dat ik het naar om te zien vond hoe er pijlen in een kangoeroe werden geschoten.

Dat Nicolas Roeg eigenlijk cinematograaf is zal niemand verbazen. De film is grotendeels geïmproviseerd in de wildernis, maar de beelden zijn allemaal van een grote doeltreffendheid en zien er bijzonder gelikt uit. Erg indrukwekkend hoe het rauwe warme Australische landschap in beeld is gebracht. Je kreeg het al een droge keel door er enkel naar te kijken.

Al met al vond ik het een indrukwekkende film met een duidelijke moraal en achterliggende gedachte. Sterk in beeld gebrachte natuur en audiovisueel vooruitstrevend. De muziek van John Barry is zoals altijd weer prachtig. Het enige wat de film wellicht nog sterker zou hebben gemaakt was als er minder afstand tussen kijker en hoofdpersonage was en er meer van haar emoties duidelijk zouden worden.

avatar van Boenga
4,5
geplaatst:
baspls schreef:
. Neemt niet weg dat ik het naar om te zien vond hoe er pijlen in een kangoeroe werden geschoten.


Begrijp wat je bedoelt, en vind dat zelf ook bijzonder jammer en eigenlijk gewoon onverantwoord; maar: stel je voor dat zoiets als reïncarnatie zou bestaan (cfr hindoes) en je zou mogen kiezen hoe je op de wereld komt: als kangoeroe die na x aantal jaren in de natuur met pijlen wordt gedood, of als koe die van bij de geboorte in een hokje zit, tot ze groot/vet genoeg is en dan op de vrachtwagen naar het slachthuis gaat... Dan toch maar het eerste...

Gast
geplaatst: vandaag om 15:13 uur

geplaatst: vandaag om 15:13 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.