Walkabout (1971)

Erg mooie film, al heb ik me soms ook licht gestoord aan de suggestieve crosscutting en de sfeer van verheerlijking van de natuurmens, die er toch hing. Daardoor net geen echte topper, maar wel 4* want het merendeel was prachtig.

Roeg's montage is iets waar je van moet houden, maar de schoonheid van de film wordt er niet minder om. Heb ademloos zitten kijken, over een tijdje zeker een keer aanschaffen. Schiterend. 4,5*

Mooi geschoten en ik denk nogal surrealistisch ge-edit, je weet ook niet of het allemaal wel klopt verhaaltechnisch gezien. Of dat het misschien een statement is dat tussendoor is verknipt (denk aan de aboriginal-kunst exploitant). Jenny zou kil zijn, maar ik vind het een uitstekend actrice, ook in deze film. Zij speelt ook de zuster in American werewolf. Thematiek lijkt enigszins gedateerd vanwege het antropologisch commentaar op het magisch wereldbeeld en de westerse maatschappij. Persoonlijk vind ik het wel charmant. En natuurlijk sexual awakening. Ik vind het commentaar van het jochie wel buitengewoon vervelend. Dat deden ze in Shogun Assassin wel beter.

Ik kende Jenny Agutter van haar ultra-brave rol in the Railway Children. Om haar in deze film van haar kleren te zien ontdoen is een zeer aangename verrassing .

Walkabout is de vijfde film die ik van Nicolaas Roeg zie. Doctor Zhivago en Fahrenheit 451 vielen nog mee, maar de daarna gemaakte films Don’t Look Now en Performance konden geen grote indruk op mijn fantasie maken.

Door een neurotische manier van vertellen met mooie beelden, soms in een ontzettend hoog tempo gemonteerd, wordt op een zeer slappe wijze geprobeerd om in het verhaal van de laatste twee films alle onwaarschijnlijkheden te verdoezelen. Deze kitscherige verteltoon wil mijn wat nuchtere verbeelding niet goed oppikken.

Ook bij Walkabout heeft mijn fantasie moeite om aangenaam bezig gehouden te worden. De steeds maar weer tussendoor gemonteerde beelden, van allerlei dieren in de natuur, gaan op een gegeven ogenblik stevig irriteren, hoe mooi ze ook geschoten zijn. De niet te plaatsen scènes met de vader in het begin hebben dan al gezorgd dat het moeite kost om de aandacht makkelijk bij de film te houden. Wat flauwe scènes, met flashbacks en andere niet te plaatsen ongein verderop in de film, kunnen dan al niet echt veel kwaad meer doen. Hoe mooi de muziek en andere geluiden ook zonder filmbeelden zullen klinken, in de film roepen ze bij mij het gevoel op dat de klanken misbruikt zijn om een emotionele leegte op te vullen, in plaats van een al aanwezig gevoel te ondersteunen. Roeg zal een goede cameraman zijn, maar het regisseren van een filmverhaal lijkt hij verleerd te hebben.

Bij het zien van Walkabout komt de naam van Peter Greenaway regelmatig naar bovendrijven. Ook een regisseur die bij mijn fantasie niet in de smaak wil vallen.

De hier al eerder in een reactie genoemde Jamie Uys heeft in het verleden met zijn film The Gods Must Be Crazy veel meer indruk gemaakt met ongeveer dezelfde thematiek. Wat heb ik ontzettend hartgrondig moeten lachen om deze heerlijke film van Uys vol misverstanden die kunnen ontstaan als mensen uit twee totaal verschillende culturen met elkaar in aanraking komen. Walkabout is helaas zonder enig greintje humor en wel heel erg zoetgevooisd ondanks de aanwezigheid van enkele gebeurtenissen die zeer macaber zijn.

Als je een film met veel emotionele diepgang zoekt is deze film idd weinig, hoewel het wel te vinden is. Surrealistische beelden en een knap samenspel van geluid en beeld wel. Het is maar wat je in een film zoekt. Verder had ik ook niet verwacht dat Roeg of Greenaway jouw ding zouden zijn.

Doctor Zhivago? Fahrenheit 451? Mis ik iets?

nu je het zegt ja ??? zal wel een foutje geweest zijn

Sorry, in alle gauwigheid een foutje bij het nachecken van iets op IMDb. Nicolaas Roeg was cinematographer bij de vijf genoemde films. Alleen in die functie was hij betrokken bij Doctor Zhivago van David Lean (sommige scènes) en Fahrenheit 451 van Francois Truffaut. Bij de drie andere films uit het rijtje heeft hij daarnaast ook de regie gedaan.

Roeg

Had allang het vermoeden dat Roeg voor mij een zeer interessante regisseur zou zijn. Dat vermoeden werd meer dan bevestigd, wat een fantastische film. Komt bij mij echt zelden voor dat ik na het einde van een film nergens wat op aan te merken heb, maar dit is er weer zo eentje.

De film begint al goed de eerste 5 a 10 minuten, waar de personages min of meer zonder tekst of uitleg toch duidelijk geintroduceerd worden. Vervolgens de bizarre zelfmoord en vervolgens de mooie reis van broer en zus.

Film loopt heel lekker, goed tempo en de integratie met de natuur is heel fijn. Vooral heel effectief ook, de film heeft een perfect patroon, waar in het eerste half uur perfect de basis wordt gelegd voor de emotie die verder wordt opgeroepen. Zo deden de natuurbeelden an sich mij niet zoveel, wel leuk, maar meer niet, maar als de jagers dan even beesten komen neerschieten, en vervolgens de verslagenheid van de Aboriginal ben ik bijna bereid om morgenvroeg hiertegen te gaan demonstreren.

Verder perfecte casting. Gulpilil is fantastisch. Kleine Roeg is afdoende, voor een kindacteur prima. Jenny Agutter is werkelijk waar een prachtvrouw; wat een ongelofelijk charisma dat ze hier ten toon spreidt. Echt precies geknipt voor de rol.

Geen enkele overbodige scene, daarboven de prachtige locaties en de wat speelse lichtsurrealistische van Roeg, dit smaakt naar veel meer. 4,5*

Erg genoten van deze film...

De steeds terugkerende dubbele symboliek in deze film is erg gaaf!
Dit geldt ook voor de natuurbeelden en de 'aparte' jaren '70 shots.

De sombere trekjes in de film, zoals de plotselinge bizarre zelfmoord van papa aan het begin van de film en die door Gulpilil aan het einde, worden bijzonder gemakkelijk afgewisseld met mooie natuurbeelden, cultuur en 'het zorgen voor'. Agutter lijkt net zo ongevoelig / makkelijk als de film zelf. En dít maakt het juist intressant... Leeft ze jaren later nog steeds in een roes? Is ze nog steeds zo ongevoelig?

Alles wijst erop dat Gulpilil en Agutter elkaar niet 'willen' begrijpen. Ze doen er iig weinig moeite voor. De kleine Roeg heeft hier echter weinig last van. Ik ben echt benieuwd wat de gedachte achter deze film is...

Al met al dus een zeer intressante film, die vast lang blijft hangen.

Ben het helemaal met Knisper eens: Dit smaakt naar veel meer.

4*

Bijzondere film, maar wel één met een aantal minpunten jammergenoeg. Het begin wanneer de vader zelfmoord pleegt is erg matig. De manier waarop Agutter hier mee om gaat vind ik wat vreemd en ik mis vooral veel gevoel en emotie. Niet alleen het verwerken van de dood van haar vader, maar ook wanneer ze terug komen in de mensheid (bij die man). Totaal geen emotie en dat vind ik toch cruciaal in dit soort scenes. Het lijkt steeds of het maar de normaalste zaak van de wereld is om er zo ineens alleen voor te staan met je kleine broertje in de woestijn van Australië.

Voor de rest is de film regelmatig genieten geblazen. Prachtige plaatjes krijgen we voorgeschoteld van de natuur daar en Jenny Agutter is sowieso een prachtige verschijning. De belevenissen van de drie zijn mooi en de chemie tussen de aborigional en Agutter is prima. Totaal geen begrip onder elkaar, maar toch voel je dat er ''iets'' is tussen de twee, mooi gedaan. De scene dat Agutter naakt gaat zwemmen is dan ook weer van wonderschone kwaliteit.

De muziek die in het begin toch wel goed was hoorde ik naarmate de film zich in een verder stadium bevond niet meer. Steeds minder muziek en steeds meer geluiden uit de natuur waar de twee steeds dieper in raakten. Het einde is dan weer een beetje afgezaagd jammergenoeg net als het begin, maar vele prachtige scenes en natuurbeelden in het middenstuk maken veel goed. Ik snap overigens niet echt wat de toegevoegde waarde van die lui met die ballonnen is...

3,5*

Opzich ben ik het met je punten eens, maar toch vind ik dat er te weinig emotie getoond word. Het is natuurlijk maar net hoe je het voor jezelf opvat, maar als ik alleen in de woestijn had gestaan en voor het eerst weer iemand zag - zoals Agutter op het eind - had ik wel een gat in de lucht gesprongen. Dan komt er toch zeker wel wat emotie los denk ik.

Aardige film, maar ook niet heel veel meer dan dat, vind sommige reacties hier wat overdreven; veel meer dan wat mooie shots, wat aardige symboliek en een aantal 'weirde' scenes is het niet. Echt 'diep' gaat het allemaal niet.

3 *

Toen ‘Walkabout’ via de pakketservice in de bus viel deed de naam Nicolas Roeg aanvankelijk geen belletje rinkelen. Misschien maar beter zo, want had ik geweten dat het om de regisseur ging van het verschrikkelijke ‘Don’t Look Now’ ("verschrikkelijk" in alle betekenissen van het woord), dan had ik de film waarschijnlijk niet eens wíllen zien. Onterecht natuurlijk, want ‘Walkabout’ is van een totaal ander allooi: integer, bevreemdend en psychedelisch op een bijzonder eigenzinnige manier.

Roeg trakteert ons op een absurde en virtuoze intro, waarna ‘Walkabout’ heel episch uit de startblokken schiet: plots lijkt de introductie die we net gehad hebben een verkeerd gemonteerd stukje film. Die indruk doet Roeg echter teniet, door meer speldenprikjes surreële cinema te integreren. Initieel vertelt hij een verhaal, maar wat daarnaast visueel allemaal gebeurt zorgt voor de meeste ontroering. De personages zijn sympathiek, de enscenering nogal benepen – drijft de ganse film misschien op een grote tegenstrijdigheid?

Ontzettend boeiend allemaal, maar helaas verslapt de film wat naar het einde toe. De karakters zijn inhoudelijk uitgeput, en Roeg lijkt het Australische palet esthetisch tot de bodem geplunderd te hebben. De “apocalyptische finale” (en dat voor een sequens van nog geen 5 minuten op een vuilnisbelt ) sleurt ons echter weer helemaal in het bizarre universum van Nicolas Roeg: het totale debacle wordt eng genoeg haast tastbaar. Ja hoor, van deze man moet ik beslist nog meer zien.

3,25*

Ik ben behoorlijk teleurgesteld na het zien van deze trip door de natuur. Het begon veelbelovend, al moest ik wel gelijk even wennen aan de camerabewegingen die niet vloeiend te werk gingen. Ik vind dat ronduit lelijk en ben blij dat deze manier van filmen weinig meer voorkomt. Er werden naar mijn mening te veel stille shots achter elkaar geplakt, waardoor het veel lastiger is om daarvan te kunnen genieten. Je haalt dan de stilstand uit de stilte. Het ergste is dat er dan ook nog de hele film door kansloze shots zijn verwerkt.

Soms veel te donker door teveel tegenlicht, landschappen hadden hier het meeste last van. Daar komt nog bij dat het soms niet goed uitgesneden werd. Ook het tempo van deze benadering rolde totaal niet lekker.

Ik heb de film helemaal uit kunnen kijken, was niet vermoeid, dus daar lag het niet aan.

Het verhaal draagt ook niet bij, dus is dit vooral een film die je over je heen moet laten komen. Er waren heus wel momenten waar het bij mij wel werkte, maar het totale plaatje werkte niet goed.

Er had wat mij betreft veel meer met sfeermuziek gewerkt mogen worden. Meer betrokkenheid geven of de kijker even wakker schudden. Meer dan een irritante radio kon ik eigenlijk niet ontdekken of het is mij volledig ontgaan.

Met Walkabout levert Roeg een klein meesterwerk af. Associatieve beelden (vele juxtapositions) in een antropologische film. Camerawerk dat ondertussen best authentiek voor deze auteur lijkt, en een onderwerp wat juist hierdoor haast mystiek wordt. Weinig uitleg, veel suggesties. Soms subtiel, op andere momenten nogal frontaal (wat het hier en daar wat kitsch maakt), maar het wordt wel een totaal eigen universum. Tot nu toe zijn beste en meest ontroerende.

Bijzondere film, die meteen al weird begint met de hele aparte zelfmoordscène. Vond het erg vaag dat de vader ook op de kinderen begint te schieten, eigenlijk zonder enige aanleiding. Je krijgt dan meteen het idee dat de band tussen vader en kinderen niet goed was en het leek vooral de dochter dan ook weinig te doen. . Gedurende de film kom je hier eigenlijk nauwelijks iets over te weten.
Daarnaast krijgen we vooral af en toe erg mooie beelden van de natuur voorgeschoteld en worden realisme en surrealisme soms makkelijk met elkaar afgewisseld. Hierdoor werd de film in mijn ogen soms behoorlijk mystiek, wat leuk is om te zien. De afwisseling in scènes tussen natuur en beschaving vond ik soms wel mooi en soms wat minder.
Grootste minpunt van de film vond ook ik de harde kilheid van de zus, die zelfs bij 2 zelfmoorden nauwelijks emotie lijkt te tonen. Het acteerwerk van de drie hoofdrolspelers was echter prima. Ondanks dat ik de film in het tweede gedeelte iets vond inzakken heb ik me prima vermaakt met mijn eerste Roeg. Ik wil in de toekomst zeker nog wel meer van de man zien. Wat een mooie dieren heeft Australië trouwens.

Dikke 3,5*

Heb een erg dubbel gevoel overgehouden aan het kijken van deze film. Enerzijds is het een mooi geschoten, op sommige momenten haast psychedelische, schets van het leven in de Australische Outback . Anderzijds lijkt de film helemaal niet te willen vertellen over de twee verdwaalde kinderen. Het verhaal lijkt meer in dienst te staan voor het verheerlijken van de ongerepte natuur en het uiten van kritiek op de geïndustrialiseerde samenleving, die zo weinig waarde meer hecht aan de aardse schoonheid.

Op zich vind ik zo'n boodschap niet erg storend, het hoort ook een beetje bij de tijdgeest van de film, maar hier ondermijnde het de film zelf naar mijn mening. Had vaak het idee naar een natuurdocumentaire te kijken, vanwege de overvloed aan shots van dieren en landschappen. Ook scenes, zoals de wetenschappers met de weerballonnen en de Aboriginals die souvenirs maakten, hadden er van mij uit gemogen. Ze hadden maar bar weinig met het eigenlijke verhaal te maken.

Heb vaak aan Gerry moeten denken tijdens het kijken van deze film. Gus van Sant vertelt naar mijn mening een veel mooier, heftiger en indrukwekkender verhaal over een overlevingstocht, daarnaast is het ook minstens zo mooi gefilmd als deze.

Ik lijk nu misschien heel negatief, toch wist Walkabout mij te intrigeren en dat waardeer ik wel. De relatie tussen de twee blanken en de Aboriginal, vol onbegrip, wederzijds vertrouwen en vriendschap, vond ik goed neergezet. Van de wat psychedelische elementen kon ik ook genieten. De soms aparte montage van beelden met bevreemdende muziek, maar bijvoorbeeld ook de scene waarin de vader plotseling besluit zichzelf en zijn kinderen neer te schieten. De kijker wordt helemaal niet duidelijk gemaakt waarom hij dit zou willen doen.

Voor nu een veilige 3*, maar na een herziening kan het alle kanten opgaan met het cijfer denk ik.

Redelijke film, maar er had echt veel meer in kunnen zitten. Het begin is inderdaad een beetje aan de vreemde kant, emoties worden zelden geuit en daarmee begin je te twijfelen of de personages uberhaupt doorhebben wat zich in hun omgeving afspeelt.

De personages zelf zijn ook niet enorm boeiend. Pas als de Aboriginal verschijnt beginnen deze pas meer vorm te krijgen, al blijft de film niet echt meeslepend. Gelukkig heeft Roeg wel gezorgd voor een sterke sfeer die vooral wordt bereikt met leuke cameratrucjes en mooie natuur.

Het einde is veruit het beste gedeelte van de film, het begin is een saaie en lange zit dat niet echt de moeite waard was. Toch blijft het prettig dat de film beter werd naarmate het verhaal vorderde, want hierdoor kon ik toch nog een beetje genieten van een verder niet heel speciale filmervaring.

3*

De aller, allerbeste film die ik tot nu toe heb gezien in mijn nog korte leven. (19)

De film die voor mij bewijst dat Nicolas Roeg (ondanks de zovele crap die hij gemaakt heeft) een van de regisseurs is met het meeste pure talent. Luc (dat is mijn naam!) Roeg is zo'n aandoenlijk mannetje en ook door toedoen van het feit dat het het zoontje van de regisseur is, krijgt deze film een heel persoonlijk karakter.

De film is eigenlijk nog het beste tot dat de aboriginal-jongen erbij komt. De onvoorwaardelijke, onuitgesproken liefde die je voelt tussen broer en zus, is erg mooi om te merken en heeft me diep geraakt.

Daarbovenop: schitterende landschappen, Roegs cross-cutting en je hebt wat mij betreft een meesterwerk dat zijn weerga niet kent: puur door de eenvoud van de film!

Jaren geleden gezien en nu herzien. Op de een of andere manier altijd blijven hangen. Ik vreesde een teleurstelling: maar niets van dat. Meteen maar de Top 10 in, wat een fantastische film.

Dit moet de Tip 250 in mensen

De structuur van deze film heeft veel weg van 2001: A Space Odyssey, in de zin dat het vooral bestaat uit beelden en vrij weinig dialoog. Walkabout is voor het grootste gedeelte een betrekkende, hypnotische film. De fotografie, inclusief de beelden van de afgelegen plaatsen en zijn inwoners zijn echt spectaculair.

Roeg maakt soms wel gebruik van opdringerige camara shots om zijn punt duidelijk te maken, en dat werkt in de film zijn nadeel spijtig genoeg, want het voelt allemaal wat pretentieus aan. Maar de film maakt dat zeker goed door de zalige cinematografie en de manier hoe de relatie tussen de drie hoofdpersonages is afgebeeld.

Dit is nu mijn tweede film van Roeg (andere was Don't Look Now), en het is dus duidelijk dat hij meer werkt met symboliek en metaforen dan normale storytelling. Ik persoonlijk kan dat wel smaken, maar kan me wel voorstellen dat andere dit helemaal niks vinden.

Leuk om lezen dat ook nu nog jonge mensen deze prachtprent ontdekken.

Ik mocht de film met school zien, toen ik 12 of 13 was; De film maakte een onuitwisbare indruk op mij, en ik vind het de allerbeste film ooit, punt.

Om de paar jaar of zo MOET ik de film - uiteraard heb ik hem op dvd - opnieuw in alle rust kunnen bekijken, het is een héérlijke kijkervaring en dat blijft het!