Walkabout (1971)

Pure kunst, deze film van Nicolas Roeg.

Dat beeld van die twee kinderen in de woestijn. Het heeft iets surrealistisch.

Een unieke film met een gruwelijk begin. Je weet niet wat je ziet.

Een bizarre tocht over desolate plekken volgt. De natuurbeelden zijn verbluffend. Hartverwarmende momenten worden afgewisseld met pijnlijke. Prachtige moederrol van het meisje.

En dan die aboriginal die er ineens is... Prachtig hoe die cultuurclash wordt weergegeven en de universele taal waarmee ze toch kunnen communiceren.

Aantal maanden geleden gezien en deze film blijft maar door mijn hoofd 'spoken'.

Gaat dit zien!

Inderdaad prachtige contemplatieve, maar helaas onbekende film!

Mijn eerste film van Nicolas Roeg. Kan er dus nog niet veel uit afleiden, maar afgaande op deze film in ieder geval wel dat hij liever wat beelden schiet om zijn verhaal kracht bij te zetten i.p.v te verzandden in ellenlange dialogen.

Het begint allemaal wat onwennig. Vrij bruut eigenlijk, alhoewel het een en ander wel onverklaard blijft waar ik in het begin even wat moeite mee had. Immers waarom blijft dat jongetje zijn vader liefhebben, terwijl hij op hem schiet? Roeg laat dit voorval echter voor wat het is en een groot voordeel hiervan is uiteindelijk dat er geen ruimte voor treurnis is maar dat het avontuur snel kan beginnen.

En wat voor een avontuur. De hitte wordt goed voelbaar gemaakt en niet alleen maar door elkaar in redelijk snel tempo opvolgende shots van de zon en haar zonnestralen. De gemoedstoestand van de kinderen wordt uitvergroot door te spelen met geluid. Zo worden bepaalde geluiden gedempt, twijfel je of je met omgevingsgeluiden te maken hebt en worden eerder gebeurde gebeurtenissen erdoor heen verweven. Roeg is dus een meester in het uitvergroten van bepaalde gedachten. Het leek net alsof ik even kind was, in vertwijfeling over vele dingen in de ruige natuur. Maar tegelijkertijd ook proberend om een te worden met de natuur.

Verder veel mooie plaatjes van dieren, die op een geheel eigen manier zijn vastgelegd. Soms wordt er jacht op gemaakt, soms dienen ze als aaibaarheidsfactor en soms metaforisch, als een op handen zijnde verschrikkelijke gebeurtenis. Prachtig hoe beelden over elkaar heen gemonteerd worden, danwel even stilgezet worden.

Een film waarin constant onderhuidse spanning huist. Mooiste momenten ongetwijfeld de zwemscènes. Dat had zo `n bevrijdende functie, tevens ook hartverwarmend mooi ja. Gaf veel beter weer, dat het leven er een is van kansen en gemiste kansen. Duizenden keren beter dan een slotmonoloog waarin zoiets beweerd wordt!

Dacht nog eventjes dat Roeg de moralistische kant opging toen wij in slow motion zagen dat enkele dieren door Westerse jagers werden doodgeschoten. Weinig kwaads te melden over deze film. Gaat dit zien! Goddelijke cinematografie die de verbeeldingskracht op weg helpen en je in hypnotiserende toestanden doet belandden dankzij weinig verhalende dingen, op de eerste 10 minuten na dan. Veel memorabele scènes gezien. 4,5*

P.s. Laat je niet afschrikken door de lelijke dvd - cover ( niet deze poster hierboven ). Iets waar meerdere films van Roeg een handje van hebben.

Laatst voor het eerst sinds jaren weer eens gezien. Nooit geweten dat het een film van Roeg was! Altijd blijven hangen deze film.

Prachtige beelden, muziek en een verhaal dat tot het einde aan toe niet voorspelbaar wordt. Wat mij betreft echt Roeg's beste!

Ik weet het niet, beetje gemengde gevoelens. Mooie beelden, maar dan vooral door de mooie landschappen, niet door de filmmaker zelf. Integendeel. Zijn manier van shots, zoomen en rare montage deden me geregeld denken aan Antonioni en bijvoorbeeld Morte a Venezia.

Zal wel hip zijn geweest in die tijd, maar die stijl bevalt me niet.

Wel boeiend om te zien hoe zo'n enorm open landschap zo beklemmend kan werken op film.

Walkabout is een mooie film, maar wel met een aantal schoonheidsfoutjes. Voor een deel ga ik mee met kos: de stijl is soms prachtig (of in ieder geval bijzonder), soms ook flink ernaast. Snelle zooms, de vele dissolves en close-ups van de zon kan ik toch niet echt geslaagd noemen. Dat cross-cutten naar een slagerij vond ik eveneens een misser. Deze film kan dan ook allerminst 'subtiel' worden genoemd (fractalis). De westerse levenswijze wordt mijns inziens duidelijk, soms gemakkelijk bekritiseerd. Geen sympathieke blanken gezien bijvoorbeeld, die kwal aan het eind wel als dieptepunt. Let ook op de haast symmetrische ontwikkeling van de film: het begin en het einde spelen zich af in een moderne stad, zijn vrijwel identiek en vooral gekenmerkt door oppervlakkigheid. De zwerftocht door de wildernis wordt vervolgens omlijst door twee zelfmoorden: de één van een man die afkomstig is uit de 'beschaving' en daar alles heeft bereikt, de ander van een natuurmens die als het ware wordt verleid door deze beschaving, wat leidt tot zijn dood. (Dit in tegenstelling tot de groep vrije aboriginals die een soort orgie bouwen rond het autowrak, de metafoor laat zich raden.). Roeg had er denk ik beter aan gedaan de visie die hieruit spreekt wat minder karikaturaal naar voren te brengen.
Verder heeft de film natuurlijk veel mooie beelden en ook de geluidstrack is soms sterk. Goed bedacht vond ik om de drie personages af en toe te onderbreken met scene's van een stukje beschaving. Vooral dat weerstation in de woestijn was geweldig. En wat een toffe dieren zeg!
Hierboven even de kritische punten er met name uitgelicht, maar ik vond het een goeie film. Dikke 3,5*.

Kritiek op de consumptiemaatschappij? Welke kritiek? Gaat de film daar werkelijk over? Volgens mij niet. Aanvankelijk dacht ik trouwens van wel, omdat je dat waarschijnlijk bij voorhand al denkt bij een film over twee 'beschaafden' die in de wildernis moeten overleven met de hulp van een 'wilde'. En vervolgens zouden ze moeten leren dat het natuurleven toch heel mooi is en er eenheid mee bereiken. Maar dit is eigenlijk nauwelijks aan de orde. Behalve dan misschien in het bijzondere einde. Daarin denkt het meisje aan hoe het had kunnen zijn als ze in de wildernis was blijven leven, al naakt zwemmend met haar broertje en de aboriginal. Dit is denk ik geen flashback, maar meer een soort van wensdroom.

Maar de verdere cross-cutting tussen wildernis en moderne maatschappij zou ik niet willen interpreteren als kritisch. We zien de aboriginal een beest slachten met zijn werktuig en vervolgens een slager in de stad hetzelfde doen met een slagersmes. Wat is het verschil? Waar zit hem de kritiek in? Ze slachten beiden een beest, waarom zou de een fouter zijn dan de ander? Evenals de schietpartij van de jagers. Deze wordt voorafgegaan door een jacht van de aboriginal die op zelfde diersoorten jaagt. Ik zie de kritiek dan toch echt niet. Je zou kunnen ze zeggen dat de snelle dood die de blanke jagers geven aan de dieren zelfs humaner is.

Als je het mij vraagt gaat de film dan ook niet slechts over de verschillen tussen de twee culturen, maar ook zeker over de overeenkomsten. Uiteindelijk willen beide groepen hetzelfde en doen ze hetzelfde. Het enige probleem is dat ze niet geleerd hebben met elkaar te communiceren wat voor nogal wat problemen zorgt. Communicatiestoornis is het thema van deze film denk ik. De tagline zegt het eigenlijk al: "The aborigine and the girl 30,000 years apart, together". Prachtige zin, want de culturele kloof is ontstaan doordat ze inderdaad duizenden jaren apart hebben geleefd, maar hier zijn ze toch even van elkaar afhankelijk, maar de afstand is uiteindelijk toch onoverbrugbaar. Zowel de aboriginal als het meisje proberen niet goed genoeg om met elkaar te communiceren; alleen het jochie met zijn kinderlijke nieuwsgierigheid en onbevangenheid doet dit.

Maar dit onvermogen om te communiceren eindigt in tragedie. De zelfmoord van de aboriginal is niemands schuld. Het meisje had dit denk ik ook niet gewild, maar wist gewoon niet wat die dans betekende. De aboriginal wist dan weer niet hoe je een meisje uit de stad moet versieren. Ik vind het te kortzichtig om het meisje de schuld te geven. Ze toont weinig emoties, maar dat is vooral omdat ze ook niet weet wat ze met alles aanmoet. Ze moet echter toch huilen als ze die foto's ziet in dat verlaten huis. Ze vond eindelijk tragedie die ze wel herkende. De tragedie van de aboriginal is gewoon te moeilijk voor haar.

Het lijkt me trouwens een beetje vreemd om een film die louter lyrisch is over de natuurwereld te laten eindigen met de zelfmoord van de natuurmens. Volgens mij is het geen toeval dat er twee zelfmoorden in de film zitten en dat de twee mensen die zichzelf doden uit beide culturen komen. Het is gewoon beiden niet ideaal. En let ook op de dieren. Het zijn prachtige wezens, maar tevens zien we ze elkaar regelmatig opeten. Een hagedis eet zelfs een beest van zijn eigen soort op. De natuur heeft dus ook gewoon twee kanten.

Erg knappe film van Roeg die nu al de hele dag door mijn hoofd spookt. Schitterende cinematografie en natuurbeelden die wel ergens aan Malick doen denken, maar toch wat eigenzinniger zijn. Ik snap verder wel de kritiek van sommigen dat bepaalde filmische truukjes achterwege gelaten hadden kunnen worden. En niet alle croscutting was even geslaagd (dat van die slager vond ik gewoon niet mooi gedaan). Tevens hadden enkele terzijdes over de westerse wereld van mij weggelaten mogen worden.

Maar buiten dat om zit er wel heel veel moois in. Ik vond de naaktzwemscène ook van poëtische schoonheid, maar er zitten meer van dit soort scènes in. Ook opvallen hoe Roeg nooit sentimenteel wordt over de wat ernstigere gebeurtenissen. Het blijft heel koel allemaal. Maar desondanks heeft de film toch een hart. Ik ken eigenlijk geen film die er echt op lijkt. Dersu Uzala heeft er iets van weg, maar is toch wat conventioneler. Walkabout heeft mijn voorkeur, alleen al omdat hij iets mysterieus heeft, iets ongrijpbaars.
4*

Roeg

Had allang het vermoeden dat Roeg voor mij een zeer interessante regisseur zou zijn. Dat vermoeden werd meer dan bevestigd, wat een fantastische film. Komt bij mij echt zelden voor dat ik na het einde van een film nergens wat op aan te merken heb, maar dit is er weer zo eentje.

De film begint al goed de eerste 5 a 10 minuten, waar de personages min of meer zonder tekst of uitleg toch duidelijk geintroduceerd worden. Vervolgens de bizarre zelfmoord en vervolgens de mooie reis van broer en zus.

Film loopt heel lekker, goed tempo en de integratie met de natuur is heel fijn. Vooral heel effectief ook, de film heeft een perfect patroon, waar in het eerste half uur perfect de basis wordt gelegd voor de emotie die verder wordt opgeroepen. Zo deden de natuurbeelden an sich mij niet zoveel, wel leuk, maar meer niet, maar als de jagers dan even beesten komen neerschieten, en vervolgens de verslagenheid van de Aboriginal ben ik bijna bereid om morgenvroeg hiertegen te gaan demonstreren.

Verder perfecte casting. Gulpilil is fantastisch. Kleine Roeg is afdoende, voor een kindacteur prima. Jenny Agutter is werkelijk waar een prachtvrouw; wat een ongelofelijk charisma dat ze hier ten toon spreidt. Echt precies geknipt voor de rol.

Geen enkele overbodige scene, daarboven de prachtige locaties en de wat speelse lichtsurrealistische van Roeg, dit smaakt naar veel meer. 4,5*

Bijzondere film, maar wel één met een aantal minpunten jammergenoeg. Het begin wanneer de vader zelfmoord pleegt is erg matig. De manier waarop Agutter hier mee om gaat vind ik wat vreemd en ik mis vooral veel gevoel en emotie. Niet alleen het verwerken van de dood van haar vader, maar ook wanneer ze terug komen in de mensheid (bij die man). Totaal geen emotie en dat vind ik toch cruciaal in dit soort scenes. Het lijkt steeds of het maar de normaalste zaak van de wereld is om er zo ineens alleen voor te staan met je kleine broertje in de woestijn van Australië.

Voor de rest is de film regelmatig genieten geblazen. Prachtige plaatjes krijgen we voorgeschoteld van de natuur daar en Jenny Agutter is sowieso een prachtige verschijning. De belevenissen van de drie zijn mooi en de chemie tussen de aborigional en Agutter is prima. Totaal geen begrip onder elkaar, maar toch voel je dat er ''iets'' is tussen de twee, mooi gedaan. De scene dat Agutter naakt gaat zwemmen is dan ook weer van wonderschone kwaliteit.

De muziek die in het begin toch wel goed was hoorde ik naarmate de film zich in een verder stadium bevond niet meer. Steeds minder muziek en steeds meer geluiden uit de natuur waar de twee steeds dieper in raakten. Het einde is dan weer een beetje afgezaagd jammergenoeg net als het begin, maar vele prachtige scenes en natuurbeelden in het middenstuk maken veel goed. Ik snap overigens niet echt wat de toegevoegde waarde van die lui met die ballonnen is...

3,5*

Toen ‘Walkabout’ via de pakketservice in de bus viel deed de naam Nicolas Roeg aanvankelijk geen belletje rinkelen. Misschien maar beter zo, want had ik geweten dat het om de regisseur ging van het verschrikkelijke ‘Don’t Look Now’ ("verschrikkelijk" in alle betekenissen van het woord), dan had ik de film waarschijnlijk niet eens wíllen zien. Onterecht natuurlijk, want ‘Walkabout’ is van een totaal ander allooi: integer, bevreemdend en psychedelisch op een bijzonder eigenzinnige manier.

Roeg trakteert ons op een absurde en virtuoze intro, waarna ‘Walkabout’ heel episch uit de startblokken schiet: plots lijkt de introductie die we net gehad hebben een verkeerd gemonteerd stukje film. Die indruk doet Roeg echter teniet, door meer speldenprikjes surreële cinema te integreren. Initieel vertelt hij een verhaal, maar wat daarnaast visueel allemaal gebeurt zorgt voor de meeste ontroering. De personages zijn sympathiek, de enscenering nogal benepen – drijft de ganse film misschien op een grote tegenstrijdigheid?

Ontzettend boeiend allemaal, maar helaas verslapt de film wat naar het einde toe. De karakters zijn inhoudelijk uitgeput, en Roeg lijkt het Australische palet esthetisch tot de bodem geplunderd te hebben. De “apocalyptische finale” (en dat voor een sequens van nog geen 5 minuten op een vuilnisbelt ) sleurt ons echter weer helemaal in het bizarre universum van Nicolas Roeg: het totale debacle wordt eng genoeg haast tastbaar. Ja hoor, van deze man moet ik beslist nog meer zien.

3,25*

Ik ben behoorlijk teleurgesteld na het zien van deze trip door de natuur. Het begon veelbelovend, al moest ik wel gelijk even wennen aan de camerabewegingen die niet vloeiend te werk gingen. Ik vind dat ronduit lelijk en ben blij dat deze manier van filmen weinig meer voorkomt. Er werden naar mijn mening te veel stille shots achter elkaar geplakt, waardoor het veel lastiger is om daarvan te kunnen genieten. Je haalt dan de stilstand uit de stilte. Het ergste is dat er dan ook nog de hele film door kansloze shots zijn verwerkt.

Soms veel te donker door teveel tegenlicht, landschappen hadden hier het meeste last van. Daar komt nog bij dat het soms niet goed uitgesneden werd. Ook het tempo van deze benadering rolde totaal niet lekker.

Ik heb de film helemaal uit kunnen kijken, was niet vermoeid, dus daar lag het niet aan.

Het verhaal draagt ook niet bij, dus is dit vooral een film die je over je heen moet laten komen. Er waren heus wel momenten waar het bij mij wel werkte, maar het totale plaatje werkte niet goed.

Er had wat mij betreft veel meer met sfeermuziek gewerkt mogen worden. Meer betrokkenheid geven of de kijker even wakker schudden. Meer dan een irritante radio kon ik eigenlijk niet ontdekken of het is mij volledig ontgaan.

Bijzondere film, die meteen al weird begint met de hele aparte zelfmoordscène. Vond het erg vaag dat de vader ook op de kinderen begint te schieten, eigenlijk zonder enige aanleiding. Je krijgt dan meteen het idee dat de band tussen vader en kinderen niet goed was en het leek vooral de dochter dan ook weinig te doen. . Gedurende de film kom je hier eigenlijk nauwelijks iets over te weten.
Daarnaast krijgen we vooral af en toe erg mooie beelden van de natuur voorgeschoteld en worden realisme en surrealisme soms makkelijk met elkaar afgewisseld. Hierdoor werd de film in mijn ogen soms behoorlijk mystiek, wat leuk is om te zien. De afwisseling in scènes tussen natuur en beschaving vond ik soms wel mooi en soms wat minder.
Grootste minpunt van de film vond ook ik de harde kilheid van de zus, die zelfs bij 2 zelfmoorden nauwelijks emotie lijkt te tonen. Het acteerwerk van de drie hoofdrolspelers was echter prima. Ondanks dat ik de film in het tweede gedeelte iets vond inzakken heb ik me prima vermaakt met mijn eerste Roeg. Ik wil in de toekomst zeker nog wel meer van de man zien. Wat een mooie dieren heeft Australië trouwens.

Dikke 3,5*

Heb een erg dubbel gevoel overgehouden aan het kijken van deze film. Enerzijds is het een mooi geschoten, op sommige momenten haast psychedelische, schets van het leven in de Australische Outback . Anderzijds lijkt de film helemaal niet te willen vertellen over de twee verdwaalde kinderen. Het verhaal lijkt meer in dienst te staan voor het verheerlijken van de ongerepte natuur en het uiten van kritiek op de geïndustrialiseerde samenleving, die zo weinig waarde meer hecht aan de aardse schoonheid.

Op zich vind ik zo'n boodschap niet erg storend, het hoort ook een beetje bij de tijdgeest van de film, maar hier ondermijnde het de film zelf naar mijn mening. Had vaak het idee naar een natuurdocumentaire te kijken, vanwege de overvloed aan shots van dieren en landschappen. Ook scenes, zoals de wetenschappers met de weerballonnen en de Aboriginals die souvenirs maakten, hadden er van mij uit gemogen. Ze hadden maar bar weinig met het eigenlijke verhaal te maken.

Heb vaak aan Gerry moeten denken tijdens het kijken van deze film. Gus van Sant vertelt naar mijn mening een veel mooier, heftiger en indrukwekkender verhaal over een overlevingstocht, daarnaast is het ook minstens zo mooi gefilmd als deze.

Ik lijk nu misschien heel negatief, toch wist Walkabout mij te intrigeren en dat waardeer ik wel. De relatie tussen de twee blanken en de Aboriginal, vol onbegrip, wederzijds vertrouwen en vriendschap, vond ik goed neergezet. Van de wat psychedelische elementen kon ik ook genieten. De soms aparte montage van beelden met bevreemdende muziek, maar bijvoorbeeld ook de scene waarin de vader plotseling besluit zichzelf en zijn kinderen neer te schieten. De kijker wordt helemaal niet duidelijk gemaakt waarom hij dit zou willen doen.

Voor nu een veilige 3*, maar na een herziening kan het alle kanten opgaan met het cijfer denk ik.

De aller, allerbeste film die ik tot nu toe heb gezien in mijn nog korte leven. (19)

De film die voor mij bewijst dat Nicolas Roeg (ondanks de zovele crap die hij gemaakt heeft) een van de regisseurs is met het meeste pure talent. Luc (dat is mijn naam!) Roeg is zo'n aandoenlijk mannetje en ook door toedoen van het feit dat het het zoontje van de regisseur is, krijgt deze film een heel persoonlijk karakter.

De film is eigenlijk nog het beste tot dat de aboriginal-jongen erbij komt. De onvoorwaardelijke, onuitgesproken liefde die je voelt tussen broer en zus, is erg mooi om te merken en heeft me diep geraakt.

Daarbovenop: schitterende landschappen, Roegs cross-cutting en je hebt wat mij betreft een meesterwerk dat zijn weerga niet kent: puur door de eenvoud van de film!

Zo, even wat anders dan Don't Look Now..

Boeiend thema, dat wel. De overgang van stad naar outback en weer terug is erg fraai gedaan. Een overtuigend begin, vooral de inleidende gebeurtenis van de hele toestand is een klein wtf-momentje.

Vind de montage en cinematografie ook wel wat hebben, redelijk betoverend en desolaat sfeertje wordt ermee gecreëerd. Sterkste punt van de film wat mij betreft. Die didgeridoo's zijn ook gaaf (hadden vaker gebruikt mogen worden om het onbekende te benadrukken). En Agutter is een verdomd mooie meid. Het kunstje van het inzoomen op dieren en verrotting e.d. had ik op een gegeven moment wel gezien.

Vraag me wel af of de reacties waarheidsgetrouw zijn, zo onbezorgd en onaangedaan als ze blijven. Had daardoor eigenlijk weinig compassie, ondanks de benarde situatie. Het bleef te afstandelijk, alsof het niet meer was dan een (mooi gemonteerde) natuurfilm waar wat kinderen doorheen huppelen.

Het tussendoor monteren van beelden van het lompe jagen van de blanken en het bereiden van dierlijk voedsel door beide culturen had van mij niet gehoeven. Zal voor anderen van toegevoegde waarde zijn maar persoonlijk heb ik daar weinig mee (als het er nogal dik bovenop ligt). Het zwemmen vond ik daarentegen wel bijzonder, evenals de laatste gebeurtenissen in de natuur.

Schitterende film met prachtige cinematografie. Vooral fijn dat Roeg andere films maakt dan alle andere cineasten.

Het verhaal (dat een soort voorloper van Gerry bleek) is een metafoor voor de banaliteit van de moderne maatschappij, zoals duidelijk wordt in de beginscenes, de vreemde zelfmoorden of wanneer de Aboriginal een dier slacht, zie je beelden van een slager. Toch vind ik dat maar ondergeschikt aan wat de film eigenlijk is; een frisse, avontuurlijke en spirituele speurtocht naar, ja naar wat eigenlijk? Verhaaltechnisch gezien naar een terugkeer naar de bewoonde wereld, maar eigenlijk gaat het daar niet echt om. Het gaat veel meer over jezelf vinden, maar dat krijgt niet de flauwe invulling die je verwacht bij zoiets vaags.

Veel sterke en gewaagde scenes, zorgen voor een prachtige (letterlijk en figuurlijk) film. 4,5 sterren.

Bijzonder mooie contemplatieve film. Totaal emotieloos maar met heel veel gevoel. Schitterende fotografie gemixt met een psychedelische didgeridoo soundtrack afgewisseld met zwevende viooltonen. Typisch voorbeeld van mooi in zijn eenvoud, dat is trouwens ook het thema van het verhaal (voor zover er uberhaubt een verhaal in zit), schoonheid in zijn eenvoud. dikke 4*

Een film mooi in beeld gebracht, dat komt als eerst in me op. Australie ziet er geweldig uit en ook fantastisch om al die dieren in close-up te zien. Het grootste minpunt van de film heeft ook met dieren te maken. Ik bedoel, hoeveel beesten worden er wel niet afgemaakt in deze film zeg?!? Kangaroe's, buffels, vogels, hagedissen, konijnen, vissen, werkelijk geen dier is veilig voor onze stoere Aboriginal.

Ook tonen de hoofdrolspelers niet duidelijk emoties tegenover de op zich schokkende gebeurtenissen, al vind ik dat ook wel weer passen in de sfeer van de film. Al met al een aparte film met buitengewoon mooie cinematografie, maar wel eentje die eenmalig bekeken is door mij.

Ik ben wel een fan van dit soort cultuurclash-films. Een jochie wordt met zijn oudere zus in de Australische outback achtergelaten door hun vader en proberen de weg naar de bewoonde wereld te vinden. Tijdens hun survivaltocht komen ze een eenzame aboriginal tegen, die hen helpt in de overlevingstocht. Het jochie, zoontje van regisseur Nicolas Roeg, steelt daarbij de show met zijn naturelle acteerwerk. Zijn oudere zus was soms wat minder, maar goed. Het is hoe dan ook een mooie film geworden, waarbij de halve Australische flora en fauna ertussendoor gemonteerd is. Erg gaaf om al die verschillende beesten te zien.

Meh.

Ik weet niet goed wat ik hier van moet denken. Na de kurkdroge intro waarbij vader zelfmoord pleegt begint de film pas echt en lijkt de overlevingstocht te beginnen. Dat is veelbelovend, maar rauw wordt het nooit (zelfs het klein ventje klaagt niet) en als de aboriginal ten tonele verschijnt wordt de focus van overleving naar (mis)communicatie gelegd.
Helaas ben ik nooit echt meegesleept door het gebeuren. Ik heb ook geen idee wat te maken van de flitsende beelden van mannen die geilen op een vrouw e.d.
Ik ga ervan uit dat Walkabout een diepere betekenis of symboliek bevat die ik niet heb kunnen ontdekken, ik hoop het alleszins.

Luc Roeg steelt sowieso de show - erg sterk voor een kindacteur. Jenny Agutter is mooi maar niet bijster sterk. Daarvoor ontbreekt het haar personage aan emoties - "emoties verbergen voor de kleine broer" vind ik geen geldig excuus, trouwens, een paar soloscènes met twijfel had op z'n plaats geweest.

Regisseur Nicolas Roeg benut de outback vrij goed en ook de score is bij momenten zeer deftig, met een paar klassieke, sterke scènes als logisch gevolg. Een groots (desolaat) gevoel heb ik evenwel slechts sporadisch gehad. De zogenaamd hippe montage stoort eerder dan dat het werkt.

2,5

Toch wel een heel bijzondere film. Eigenlijk zijn het twee films voor de prijs van één, want omdat Nicholas Roeg de tegenstelling wil schetsen tussen overleven in de ongerepte natuur en in de gemoderniseerde westerse samenleving, krijg je naast een avonturenfilm ook een soort van natuurdocumentaire over de Australische outback. Het levert in ieder geval schitterende plaatjes op.

Heel bijzonder ook de wijze waarop de drie jongelui met elkaar communiceerden. Voor Jenny Agutter betekent dit wel een hele gedaantewisseling één jaar na het charmante Railway Children.

Een behoorlijk pakkende, maar experimentele film. Niet omdat het geweldig spectaculair is, maar omdat je je de hele film afvraagt; waar gaat het heen, en... waar gaat het nu over...

Het is een film dat bedoelt is om te verstrooien. Diverse dieren worden de gehele film door gespietst door een speer. Gekke en halfbakken beelden en gebeurtenissen volgen elkaar traag op. Een en ander wordt versterkt door de harde overgangen.

Ook de wezenloze (Mantovani-achtige) muziek van nota bene (mijn lievelings muziek-componist) John Barry maakte het nog wat wezenlozer, maar ook gedateerder; nu zou men voor verstrooiing andere muziek laten klinken.

Al met al een film die je niet meer vergeet en zeker nog de moeite waard is om gezien te worden!

Daarom een dikverdiende 3.5*

We're English! English, do you understand? This is Australia, yes? Where is Adelaide?

Walkabout is een film die zich laat omschrijven als een soort cultuurclash tussen het moderne Australië van de jaren '70 en het leven van aboriginals in de Australische outback. Hoofdrolspelers daarbij zijn een jongetje met zijn zus aan de ene kant en een aboriginal tijdens zijn walkabout (of afzondering) aan de andere kant. Deze vinden elkaar en een band ontstaat. Maar wat deze speciaal maakt is niet het verhaal, dat op zich niet zo veel voorstelt, maar de surrealistische sfeer, de beelden en de soundtrack. Prachtige beelden van een dor landschap worden afgewisseld met walgelijke beelden van insecten en gevaarlijke schorpioenen tot slangen die in een boom boven de hoofden van de hoofdrolspelers kronkelen. Nicolas Roeg maakt duidelijk dat in de outback het gevaar om elke hoek loert. Verwacht je dus niet enkel aan mooie natuurbeelden maar meer aan een natuurgetrouwe weergave van het Australische binnenland. Surreëel zijn vaak de contrasterende beelden van hoe iets in de moderne maatschappij gedaan wordt en hoe iets door de Aboriginals gedaan wordt, zoals bijv. de scène met het snijden van het vlees. Verder blijf je na het kijken van deze film ook met enkele vraagtekens zitten, hoe zit het namelijk met de aboriginal die zich ophing aan een boom? Walkabout is een speciale film, meer een ervaring dan een spannend plot maar dan wel eentje die niet verveelt. Deze film blijkt vooral beroemd te zijn omwille van actrice Jenny Agutter die haar schooluniform uittrekt om naakt te zwemmen. Verder werd het jongetje gespeeld door Luc Roeg, zoon van regisseur Nicolas Roeg.

4.0 sterren

Bijzonder uitgewerkte film van Roeg. Ook erg herkenbaar door de visuele aanpak (veel nadruk op de natuur). Vond het alleen niet altijd even geslaagd omdat het op een gegeven moment wel veel van hetzelfde wordt. Broer en zus lopen ergens, we zien een hagedis, even verder in de film lopen ze weer ergens, een paar insecten. Mocht allemaal wel meer zeggen als je het mij vraagt.

kleine 3.5*

Zeer indrukwekkend hoe Roeg hier zijn camera de 'Walkabout' laat zijn, dwalend in de enorme ruimte tussen natuur en (westerse) cultuur, en tussen culturen onderling.

Roeg’s blik lijkt er één te zijn van tegelijkertijd heel dichtbij en heel veraf, waarmee ‘gewoon’ lijkende details zonder, of buiten hun gebruikelijke, context worden getoond, en daardoor vreemd en zelfs bizar worden. Dat begint al met de scène van de stemoefeningen van de schoolklas. Aardige associatie meteen al, van die oefeningen, met het geluid van de didgeridoo, waarvan het bespelen een specifieke ademhalingstechniek vereist...

Tezamen met de manier waarop hij dat soort verbanden legt in de montage, de soms random lijkende shots van flora en fauna, en de haast metaforische rol van de radio als vehikel van (mis-) communicatie, creëert Roeg een afwisselend haast buitenaards en microscopisch perspectief, dat wel uitnodigt tot conclusies, maar eenduidige oordelen uitsluit.

Ook het meisje en het jongetje worden uit hun ‘gebruikelijke context’ geplaatst, zijn volkomen ‘out of place’, en in de ontmoeting met de Aboriginal speelt Roeg de mogelijkheid, maar uiteindelijk vooral de onmogelijkheid van communicatie tussen, en wederzijds begrip voor elkaar, uit.

Het is de Aboriginal die zich dit uiteindelijk het beste realiseert, lijkt te voorvoelen wat dat betekent voor zijn levenswijze en cultuur, en hij trekt daaruit een radicale conclusie.

Maar hij is niet de enige met inzicht. Ook het jongetje lijkt dat in zijn kinderlijke onschuld te hebben, in tegenstelling tot zijn zuster, en hij slaat met zijn woorden over de mogelijke beweegredenen van de Aboriginal – in de episode rond de verlaten farm – waarschijnlijk de spijker op z’n kop.

Natuurlijk heeft het meisje óók wel haar vermoedens, maar zij negeert de ‘uitnodiging’ van de Aboriginal, en wijst hem daarmee af; al meer ‘beschaafd’ dan het jongetje, verlangt zij naar ‘hot showers, clean sheets, eating with knife en fork, and records’. Wie zal het haar kwalijk nemen? Haar door Roeg nadrukkelijk vastgelegde voetstappen op eindelijk weer ‘a real road’ voelen voor haar als thuiskomen...

Maar Roeg lijkt met deze film, getuige de eindscènes, ook het volgende te hebben willen verbeelden: een vernietiging van de ene cultuur, en een andere cultuur die, gevangen als het ware in zichzelf, achterblijft in een haar vreemd geworden natuur, achtervolgd door het melancholische vermoeden van een Paradise lost forever...

Het is zoals het is, zegt de radio-stem ergens. En zo is het maar net.

Deze film weer eens herzien en hij blijft mooi maar Walkabout is absoluut niet gemakkelijk. Iemand die een avonturenfilm met een simpel verhaaltje verwacht komt zeer bedrogen uit. De film zit vol diepzinnigheden. Neem nu de walkabout waar de aboriginal mee bezig was. Die zou net zo goed voor het meisje en de jongen kunnen zijn. Ik zie dit daarom ook als een puur existentiële film. Voor de stadskinderen zal na de "walkabout" niets meer zijn zoals het was, hoewel het einde anders deed vermoeden. De regisseur verklaart verder ook niets. Het waarom van de zelfmoorden, eerst van de vader van de kinderen en aan het eind van de aboriginal daar wordt geen antwoord op gegeven; vul het zelf maar in.
Het Australische landschap werd in zijn pracht maar ook in zijn wreedheid zeer mooi weergegeven. Maar het doden zowel door de aboriginal als door de dieren in de woestijn staat in het teken om te overleven. Dat is heel wat anders dan wat die blanken met de buffels deden; die doden dus duidelijk voor de fun. Ja, het is toch vooral een wrede wereld die Roeg ons heeft voorgeschoteld. De kinderen en de aboriginal hadden elkaar tijdens de trektocht door de woestijn of beter gezegd de walkabout elkaar nodig. Hun enorme cultuurverschil deed er even niet toe, ik zeg even, want toen ze weer in de beschaafde wereld kwamen werden zij er keihard mee geconfronteerd. Het cultuurverschil bleek ten slotte onoverbrugbaar te zijn.
Valt er eigenlijk nog meer te vertellen over deze prachtige tijdloze film? Ja, natuurlijk de oh zo wonderschone erotische scène van het meisje die naakt aan het zwemmen was en niet te vergeten de schitterende score van John Barry.

5,0*

Mijn tweede ontmoeting met Gulpilil. Charlie’s Country is een prachtfilm, maar het publiek leerde Gulpilil reeds kennen in WALKABOUT, tevens een mooi ingetogen drama dat nazindert. En waar Rolf de Heer voornamelijk op inhoud mikt, kiest Nicolas Roeg voor uitvoering en beleving.

De cineast besteedt evenveel aandacht aan de (relaties tussen de) personages als aan de natuurpracht. Je wordt mee op reis gevoerd met broer en zus en door het realisme waarmee Roeg zijn verhaal filmt lijkt het alsof je er zelf bij bent. Aan het einde blijven vragen onbeantwoord, maar mij lijkt het om de ervaring te gaan, niet zozeer over wat er wordt verteld.

De clash der culturen, zo bekend in het westerngenre, wordt hier erg mooi en op subtiele wijze verbeeld. Het gegeven van de muur dat meermaals terugkeert en de overgang naar en barrière tussen wildernis en beschaving voorstelt. Een muur die niet zomaar afbrokkelt, maar het einde van de film geeft hoop en ruimte voor aanvaarding van en zelfs versmelting met deze tegenstellingen. Een ander opvallend element is de muziek van John Barry.

Er valt veel meer te vertellen over de film, maar een punt dat ik zeker nog wil vermelden is de naaktscène van Jenny Agutter. Zelden zie je een naakt vrouwenlichaam op zo'n sublieme wijze in beeld gebracht. Een mix van schoonheid en tikje erotiek zonder dat het, zoals de scènes in de hedendaagse cinema, banaal en futiel wordt. Bovendien spat Agutter gedurende de hele film van het scherm.

Nu nog meer zin gekregen in Don’t Look Now en ik neem er meteen The Man Who Fell to Earth bij.

Als een documentaire met een verhaal, want de belangstelling voor de natuur, zowel landschap als de mens als het dier, is overweldigend. Bovendien wordt er niet nagelaten de dodende beschaving te hekelen en melancholisch te doen omtrent vergane natuur, als evengoed het verschil tussen deze natuur en een consumptiemaatschappij te onderlijnen. Begin en einde van de film zijn hieraangaande duidelijk. Bovendien is een jonge Jenny Agutter best genietbaar en vertolken haar medespelers opperbest.

Walkabout vind ik een mooie, maar ook een erg aparte film.

De film begint eigenlijk al meteen behoorlijk vreemd met de bizarre zelfmoord van de vader. Door het vreemde begin zat ik wel meteen goed in de film. In eerste instantie vond ik dat het meisje nogal emotieloos reageerde op zelfmoord van haar vader. De film verteld eigenlijk nagenoeg niks over de relatie tussen vader en kinderen. Dus je zou kunnen invullen dat ze niet goed met haar vader kon opschieten en dat ze daardoor tamelijk koel op diens zelfmoord poging reageerde.Dan nog is haar reactie wat vreemd want je eigen vader die zelfmoord pleegt en daardoor vast komen te zitten ver in de wildernis is ook niet iets wat je elke dag meemaakt. Maar haar reactie doet vermoeden dat dit de normaalste zaak van de wereld is. Nu heb ik hier meerdere malen gelezen dat ze zo koel reageert om haar broertje in bescherming te nemen. Wil ik best in meegaan, maar ik vraag mij af of je na zo heftige gebeurtenis meteen zo rationeel en rustig kan reageren.

Die koelheid houdt het meisje eigenlijk de gehele film aan. Op paar momenten na toont zij weinig emotie. Bij de zelfmoord van Aboriginal is ze ook al weer zo koel. Misschien probeert ze de hele film haar emoties te verdringen ? Ik kan in ieder geval niet echt hoogte van haar krijgen.

Wat ik jammer vond is dat is dat broer en zus in erg benarde situatie zitten, maar dit zelf anders lijken te zien. De zus blijft grootste gedeelte van de film erg koel en het broertje lijkt het als een groot avontuur te zien. Op een paar momenten na lijken broer en zus het helemaal niet zwaar te hebben. Dit had toch iets beter uitgewerkt mogen worden, nu wordt het toch wat afgeraffeld.

Het verhaal van de toenadering tussen Aboriginal en de twee ( westerse ) kinderen vind ik heel erg interessant. Ik vind het jammer dat de film niet nog wat meer scenes laat zien waar de verschillende personages toenadering tot elkaar zoeken. Ook erg interessant was de toenemende spanning tussen Aboriginal en het meisje. Helaas zijn er in de film ook hierover niet zoveel scenes. Ook op deze punten voelde de film wat afgeraffeld aan.

Klinkt misschien wat negatief wat ik tot nu toe heb geschreven. Maar ik vind Walkabout zeker geen slechte film. De film blinkt enorm uit in drie dingen: camerawerk, montage en muziek. De beelden van de outback van Australië zijn schitterend. Heel vaak worden details gefilmd ( vaak van dieren ) en sommige van de details zijn echt afschrikwekkend. Dit gecombineerd met de aparte montage zorgt voor een goede desolate sfeer. Als dan onder de beelden ook nog de mooie muziek van John Barry is te horen is het echt genieten geblazen. Als het om camerawerk, montage en muziek gaat krijgt de film van mij een 10. Het is daarnaast ook erg knap hoe Roeg in de film een soort contrast laat zien tussen leven in natuur en leven in de moderne maatschappij.

Het acteerwerk van de drie hoofdpersonen is wisselend. Het jonge broertje en de Aboriginal deden het fantastisch. Heel erg sterk acteerwerk. Het meisje steekt daar eigen een beetje bleekjes bij af. Haar mooie lichaam kan niet verhullen dat ze een beetje als een houten klaas acteert.

Al met al een film die zijn potentie niet helemaal benut. Het contrast tussen leven in de natuur en leven in de moderne maatschappij, overleven in de wildernis, toenadering westerse kinderen en een Aboriginal en spanningen tussen een Aboriginal en het westerse meisje zijn allemaal erg interessante onderwerpen. Echter is 100 minuten naar mijn mening echt te kort om alle onderwerpen goed te behandelen. De film wil teveel in een kort tijdsbestek. De film had denk ik wel minimaal een uur langer moeten duren.

De film krijgt van mij een hele solide voldoende, maar er had zoveel meer ingezeten.

3,5*

Bevreemdend zit je er in en bevreemdend blijf je achter. Een heel bijzondere ervaring.

Met name de confronterende manier waarop geluiden van elementaire aard (drinken, eten, verorberd worden) hard binnendringen zijn in eerste instantie sfeerbepalend en hakken erin.

Voeg daarbij de afwisseling van rauwe (natuur)beelden met feeërieke en paradijselijke plaatjes en de sfeer van plezierig ongemak met bijbehorend gevoel van verwondering is gearriveerd en gaat niet meer weg. Er heerst een haast voelbare spanning die maar voortduurt en voortduurt.

De muur die tussen twee culturen hangt is een kunstmatige. De overeenkomsten zijn eigenlijk veel groter. Ze zijn er. Ze zijn onontkoombaar. Je moet wel blind zijn om ze niet te zien. Ze verschillen alleen in presentatie. De film toont ze poëtisch en liefdevol relationeel, maar ook koud realistisch. Dat laatste wordt in de film effectief zichtbaar gemaakt in plastische beelden die soms door de verwildering heen uit de beschaving opflitsen. Zo is onbeschaafd villen en lijfelijk stropen hetzelfde als beschaafd hakken met een slagersmes. Zelfs de bijbehorende geluiden klinken eender.

De verschillen zijn gemakkelijker herkenbaar en spreken voor zich. Niet heel spannend. De film focust zich daar ook niet op.

Hoe mooi aaneengesloten de film is, en hoe bijna elk beeld heel treffend iets toevoegt aan sfeer en vertelling, bleek wel toen ik niet in staat was om een geschikt moment te vinden om de film even te stoppen om een sanitaire stop te plegen. Zo'n pauzemoment heeft de film niet.

Mooie film.

"Into my heart an air that kills From yon far country blows: What are those blue remembered hills, What spires, what farms are those? That is the land of lost content, I see it shining plain, The happy highways where I went And cannot come again."

Twee burgerlijke kindertjes rijden met hun vader ver de Australische wildernis in. Daar pleegt deze plotseling zelfmoord. Het oudere meisje neemt haar kleine broertje op sleeptouw en zo moeten ze alleen zien te overleven. Dan ontmoeten ze een jonge Aboriginal die met zijn Walkabout bezig is. Een jaar waarin hij alleen in de wildernis moet zien te overleven.

Het begin van de film is enigszins onwerkelijk. Nadat we onder het luide geluid van Didgeridoo van de kale wildernis naar een burgerlijke buitenwijk zijn gebracht zien we hoe twee kinderen met hun vader gaan picknikken in the middle of nowhere en deze vader ineens begint te schieten op de kinderen en daarna zichzelf neerschiet. Het jongetje ziet het niet gebeuren en het meisje laat nergens in de film zien dat het emotionele impact op haar heeft gemaakt. Ze neemt haar broertje mee en terwijl ze weinig te drinken hebben en blaren krijgen van de zon blijft ze hem er op wijzen zijn kleren niet vies te maken. want stel dat mensen zouden denken dat ze zwervers waren.

Walkabout is overduidelijk een product van het hippie-tijdperk. De film maakt duidelijk dat de mens niet langer in balans met de natuur leeft. Het verschil tussen de Aboriginal en de kinderen kan haast niet groter zijn en gaandeweg worden ze losser. Aan het einde van de film blijkt dat het avontuur ervoor gezorgd heeft dat het meisje niet tevreden is met haar burgerlijke huwelijk en misschien diep van binnen liever in weer in de wildernis zou zijn.

Een naar aspect van de film vond ik de dierenmishandeling. Nu vind ik jagen überhaupt verschrikkelijk, maar in Australië is het extra bizar om te zien wat mensen doen met de vele bijzondere soorten die er in het ecosysteem leven. Bij de Aboriginals vind ik het natuurlijk een andere zaak, die moeten overleven in het wild. Neemt niet weg dat ik het naar om te zien vond hoe er pijlen in een kangoeroe werden geschoten.

Dat Nicolas Roeg eigenlijk cinematograaf is zal niemand verbazen. De film is grotendeels geïmproviseerd in de wildernis, maar de beelden zijn allemaal van een grote doeltreffendheid en zien er bijzonder gelikt uit. Erg indrukwekkend hoe het rauwe warme Australische landschap in beeld is gebracht. Je kreeg het al een droge keel door er enkel naar te kijken.

Al met al vond ik het een indrukwekkende film met een duidelijke moraal en achterliggende gedachte. Sterk in beeld gebrachte natuur en audiovisueel vooruitstrevend. De muziek van John Barry is zoals altijd weer prachtig. Het enige wat de film wellicht nog sterker zou hebben gemaakt was als er minder afstand tussen kijker en hoofdpersonage was en er meer van haar emoties duidelijk zouden worden.