Walkabout (1971)

Behoorlijke aanrader deze erg mooi gefilmde film van Nicolas Roeg(Don't look now). Komende nacht op de bbc, opnemen. Tevens met geweldige etherische muziek van John Barry, typisch produkt van de eind jaren zestig/begin zeventig gezien het thema, kleurgebruik en het bijna psychedelische effect wat de film kan hebben.

Schitterende Australische film over een jongen en een meisje die alleen in de woestijn achterblijven nadat hun vader zelfmoord heeft gepleegd. Ze worden min of meer door een jonge rondzwervende aboriginal op sleeptouw genomen door de woestenij. Vooral de cinematografie is werkelijk fantastisch, zelden zulke mooie (natuur-) beelden gezien! Daarnaast weet Nicolas Roeg ons op uiterst subtiele wijze het contrast te tonen tussen de moderne mens en de mens omringd door de natuur.

Staat op mijn lijstje van films die ik erg graag wil zien. Binnenkort even aanschaffen

net gekocht dus ik ga hem zo kijken, ik heb erg hoge verwachtingen, nu maar hopen dat die waar gemaakt worden

prachtige film

Pure kunst, deze film van Nicolas Roeg.

Dat beeld van die twee kinderen in de woestijn. Het heeft iets surrealistisch.

Een unieke film met een gruwelijk begin. Je weet niet wat je ziet.

Een bizarre tocht over desolate plekken volgt. De natuurbeelden zijn verbluffend. Hartverwarmende momenten worden afgewisseld met pijnlijke. Prachtige moederrol van het meisje.

En dan die aboriginal die er ineens is... Prachtig hoe die cultuurclash wordt weergegeven en de universele taal waarmee ze toch kunnen communiceren.

Aantal maanden geleden gezien en deze film blijft maar door mijn hoofd 'spoken'.

Gaat dit zien!

fijne cineast is Roeg. Na Don't Look now en Bad timing deze film gezien. roeg is echt een meester in het maken van hypnotiserende films. Het begin is zeer sterk vader begint opeens op dochter en zoon te schieten en pleegt daarna zelfmoord.

Schitterende beelden, goede muziek van Barry en Stewart die perfect passen in de film, de zeer goed uitgewerkte clash tussen de aboriginal en de broer en zus, surrealistische broeierige beelden van de woestijn.
Schitterend shot ook dat je van een stenen muur overvloeit naar een muur van een gebergte . Pure kunst dit.

Het verhaal heeft verder niet heel veel om het lijf maar boeit voldoende gedurende de hele film.

4.5*

Op naar Performance !

Ja dit is zo'n unieke film. Een heel bijzondere kijkervaring.

Het nadeel van veel films kijken is dat films je minder gauw verrassen, maar dit is zo'n film die weer voelt als een eerste keer film kijken.

"Walkabout" vond ik ook een topper, zowel qua verhaal, qua beeld als qua muziek. Het is een heel romantische prent.

Heb hem al verschillende keren bekeken en er steeds van genoten. Onvergetelijk en nostalgisch.

Deze film heeft me enorm geraakt. Ik denk er regelmatig aan.

Moet 'm nodig op dvd aanschaffen.

Iemand die 'm in de pakketservice wil doen trouwens? De film verdient een groter publiek.

heb er momenteel 3 in zitten. zal ff kijken als ik de eerste terug heb.

Ik heb ontzettend goede herinneringen aan deze film omdat ik hem voor het eerst zag... toen hij uitkwam in 1971.

Ik was toen dertien jaar en we gingen hem met school in de bioscoop bekijken en die film heeft me ontzettend gepakt.

Zowel de beelden die de Australische natuur in al haar pracht weergeven als het aparte verhaal en de lekker trage voortgang van de film, de hitte die er constant uitdruipt...

En die zwemscène van die mooie naakte jonge mensen op het eind, màn, dit blijft een film die voor eeuwig op mijn netvlies is vastgeplakt.

Heb hem ondertussen uiteraard al lang op dvd en het blijft genieten als ik hem zo om de 5 jaar eens opnieuw bekijk.

Dit moet een zéér getalenteerde regisseur wezen, deze Nicolas Roeg.

Performance met Mick Jagger (toch ?) was ook niet slecht, maar deze hier staat niet voor niets in mijn top tien.

Hartverwarmend mooi. En hij doet me ook erg verlangen naar een tijd waar de tijd veel trager leek voort te schrijden, het kan met nostalgie en mijn leeftijd te maken hebben, I suppose;

5 sterrenfilm voor mij uiteraard.

mooie film, briljant in 1 woord ! gauw zal ik em in mm-pakketservice douwen

Inderdaad prachtige contemplatieve, maar helaas onbekende film!

Mijn eerste film van Nicolas Roeg. Kan er dus nog niet veel uit afleiden, maar afgaande op deze film in ieder geval wel dat hij liever wat beelden schiet om zijn verhaal kracht bij te zetten i.p.v te verzandden in ellenlange dialogen.

Het begint allemaal wat onwennig. Vrij bruut eigenlijk, alhoewel het een en ander wel onverklaard blijft waar ik in het begin even wat moeite mee had. Immers waarom blijft dat jongetje zijn vader liefhebben, terwijl hij op hem schiet? Roeg laat dit voorval echter voor wat het is en een groot voordeel hiervan is uiteindelijk dat er geen ruimte voor treurnis is maar dat het avontuur snel kan beginnen.

En wat voor een avontuur. De hitte wordt goed voelbaar gemaakt en niet alleen maar door elkaar in redelijk snel tempo opvolgende shots van de zon en haar zonnestralen. De gemoedstoestand van de kinderen wordt uitvergroot door te spelen met geluid. Zo worden bepaalde geluiden gedempt, twijfel je of je met omgevingsgeluiden te maken hebt en worden eerder gebeurde gebeurtenissen erdoor heen verweven. Roeg is dus een meester in het uitvergroten van bepaalde gedachten. Het leek net alsof ik even kind was, in vertwijfeling over vele dingen in de ruige natuur. Maar tegelijkertijd ook proberend om een te worden met de natuur.

Verder veel mooie plaatjes van dieren, die op een geheel eigen manier zijn vastgelegd. Soms wordt er jacht op gemaakt, soms dienen ze als aaibaarheidsfactor en soms metaforisch, als een op handen zijnde verschrikkelijke gebeurtenis. Prachtig hoe beelden over elkaar heen gemonteerd worden, danwel even stilgezet worden.

Een film waarin constant onderhuidse spanning huist. Mooiste momenten ongetwijfeld de zwemscènes. Dat had zo `n bevrijdende functie, tevens ook hartverwarmend mooi ja. Gaf veel beter weer, dat het leven er een is van kansen en gemiste kansen. Duizenden keren beter dan een slotmonoloog waarin zoiets beweerd wordt!

Dacht nog eventjes dat Roeg de moralistische kant opging toen wij in slow motion zagen dat enkele dieren door Westerse jagers werden doodgeschoten. Weinig kwaads te melden over deze film. Gaat dit zien! Goddelijke cinematografie die de verbeeldingskracht op weg helpen en je in hypnotiserende toestanden doet belandden dankzij weinig verhalende dingen, op de eerste 10 minuten na dan. Veel memorabele scènes gezien. 4,5*

P.s. Laat je niet afschrikken door de lelijke dvd - cover ( niet deze poster hierboven ). Iets waar meerdere films van Roeg een handje van hebben.

Laatst voor het eerst sinds jaren weer eens gezien. Nooit geweten dat het een film van Roeg was! Altijd blijven hangen deze film.

Prachtige beelden, muziek en een verhaal dat tot het einde aan toe niet voorspelbaar wordt. Wat mij betreft echt Roeg's beste!

Ik weet het niet, beetje gemengde gevoelens. Mooie beelden, maar dan vooral door de mooie landschappen, niet door de filmmaker zelf. Integendeel. Zijn manier van shots, zoomen en rare montage deden me geregeld denken aan Antonioni en bijvoorbeeld Morte a Venezia.

Zal wel hip zijn geweest in die tijd, maar die stijl bevalt me niet.

Wel boeiend om te zien hoe zo'n enorm open landschap zo beklemmend kan werken op film.

Is deze film ergens te koop of te huur. Ben er wel nieuwsschierig naar!!

kan iemand dit me persoonlijk mailen...

hij zit in de pakketservice en verder te koop bij menig online winkel: play.com, blahdvd.etc

Er is zelfs een Nederlandse release van filmfreak. Dus je plaatselijke DVD-winkel kan 'm gewoon bestellen.

Begon aardig, maar wat een partij foute jaren - 70 denkbeelden daarna.

Trouwens alle ideeen waren fout. Zo ga je natuur niet beleven. Vervelende inkijk, vind ik nu.

2* voor de fotografie, maar als film is het uitermate kwalijk allemaal.

Er zit bovenal geen "hart" in de film. Het wordt al snel een verzameling van plaatjes verzamelen......

Wat is er zo kwalijk aan de film? Ik zou de crossmontages met de consumptie maatschappij hoog uit gedateerd en tegenwoordig cliché matig willen noemen. Maar dit was wel de film die het voor het eerst deed. (ik ga ervan uit dat je dat bedoelde)

Er is eigenlijk niks goeds aan de film. Dus what's the question ?

De film stelt geen zaken qua consumptiemaatschappij.

Overigens de poster is enorm slecht en lachwekkend. Dekt de lading van de film al niet. Da's al een teken van slecht management.

Kwalijk is iets anders dan slecht lijkt mij. En als je de verwijzingen naar de consumptiemaatschappij gemist hebt vraag ik me af of je de film wel gezien hebt.

Verder dekt de poster weldegelijk één van de thema's van de film (namelijk de sexuele spanning tussen de aboriginal en de hoofdrolspeelster./ keuze eigen cultuur/invading culture.)

Begin nu nog meer het idee te krijgen dat je de film nauwelijks bekeken hebt.

Inderdaad vreemde kritiek van Fisherking. De film mist een hart? Dan heb je wellicht de centrale rol van de jongen en het meisje gemist. En waarom zou je de natuur niet kunnen beleven als iets mythisch? Niet alleen de aboriginal doet dit, maar ook de Westerse personenages ontwikkelen steeds meer gezag voor de natuur om hen heen.

En wat betreft die vervelende inkijk. Als het eten niet op je bordje beland dan zul je toch echt jacht moeten maken op dieren, iets waarover jij natuurlijk weer gevallen bent. Enig idee hoe de natuur in werkelijkheid werkt? ( retorische vraag ).

Walkabout is een mooie film, maar wel met een aantal schoonheidsfoutjes. Voor een deel ga ik mee met kos: de stijl is soms prachtig (of in ieder geval bijzonder), soms ook flink ernaast. Snelle zooms, de vele dissolves en close-ups van de zon kan ik toch niet echt geslaagd noemen. Dat cross-cutten naar een slagerij vond ik eveneens een misser. Deze film kan dan ook allerminst 'subtiel' worden genoemd (fractalis). De westerse levenswijze wordt mijns inziens duidelijk, soms gemakkelijk bekritiseerd. Geen sympathieke blanken gezien bijvoorbeeld, die kwal aan het eind wel als dieptepunt. Let ook op de haast symmetrische ontwikkeling van de film: het begin en het einde spelen zich af in een moderne stad, zijn vrijwel identiek en vooral gekenmerkt door oppervlakkigheid. De zwerftocht door de wildernis wordt vervolgens omlijst door twee zelfmoorden: de één van een man die afkomstig is uit de 'beschaving' en daar alles heeft bereikt, de ander van een natuurmens die als het ware wordt verleid door deze beschaving, wat leidt tot zijn dood. (Dit in tegenstelling tot de groep vrije aboriginals die een soort orgie bouwen rond het autowrak, de metafoor laat zich raden.). Roeg had er denk ik beter aan gedaan de visie die hieruit spreekt wat minder karikaturaal naar voren te brengen.
Verder heeft de film natuurlijk veel mooie beelden en ook de geluidstrack is soms sterk. Goed bedacht vond ik om de drie personages af en toe te onderbreken met scene's van een stukje beschaving. Vooral dat weerstation in de woestijn was geweldig. En wat een toffe dieren zeg!
Hierboven even de kritische punten er met name uitgelicht, maar ik vond het een goeie film. Dikke 3,5*.

Ik sluit mij aan bij eRCee. Voornamelijke minpunten waren in mijn ogen de kilheid van de zus. Verder had ik wat moeite met de montage op bepaalde momenten in de tweede helft van de film. Het viel een beetje uit de toon met het eerste deel van de film. Deze manier monteren werkt wel bij een film als Performance. Op deze punten na, beviel Walkabout mij goed. Prachtige beelden een uitstekend verhaal en knap acteerwerk van de zoon van de regisseur, Luc Roeg.

Kritiek op de consumptiemaatschappij? Welke kritiek? Gaat de film daar werkelijk over? Volgens mij niet. Aanvankelijk dacht ik trouwens van wel, omdat je dat waarschijnlijk bij voorhand al denkt bij een film over twee 'beschaafden' die in de wildernis moeten overleven met de hulp van een 'wilde'. En vervolgens zouden ze moeten leren dat het natuurleven toch heel mooi is en er eenheid mee bereiken. Maar dit is eigenlijk nauwelijks aan de orde. Behalve dan misschien in het bijzondere einde. Daarin denkt het meisje aan hoe het had kunnen zijn als ze in de wildernis was blijven leven, al naakt zwemmend met haar broertje en de aboriginal. Dit is denk ik geen flashback, maar meer een soort van wensdroom.

Maar de verdere cross-cutting tussen wildernis en moderne maatschappij zou ik niet willen interpreteren als kritisch. We zien de aboriginal een beest slachten met zijn werktuig en vervolgens een slager in de stad hetzelfde doen met een slagersmes. Wat is het verschil? Waar zit hem de kritiek in? Ze slachten beiden een beest, waarom zou de een fouter zijn dan de ander? Evenals de schietpartij van de jagers. Deze wordt voorafgegaan door een jacht van de aboriginal die op zelfde diersoorten jaagt. Ik zie de kritiek dan toch echt niet. Je zou kunnen ze zeggen dat de snelle dood die de blanke jagers geven aan de dieren zelfs humaner is.

Als je het mij vraagt gaat de film dan ook niet slechts over de verschillen tussen de twee culturen, maar ook zeker over de overeenkomsten. Uiteindelijk willen beide groepen hetzelfde en doen ze hetzelfde. Het enige probleem is dat ze niet geleerd hebben met elkaar te communiceren wat voor nogal wat problemen zorgt. Communicatiestoornis is het thema van deze film denk ik. De tagline zegt het eigenlijk al: "The aborigine and the girl 30,000 years apart, together". Prachtige zin, want de culturele kloof is ontstaan doordat ze inderdaad duizenden jaren apart hebben geleefd, maar hier zijn ze toch even van elkaar afhankelijk, maar de afstand is uiteindelijk toch onoverbrugbaar. Zowel de aboriginal als het meisje proberen niet goed genoeg om met elkaar te communiceren; alleen het jochie met zijn kinderlijke nieuwsgierigheid en onbevangenheid doet dit.

Maar dit onvermogen om te communiceren eindigt in tragedie. De zelfmoord van de aboriginal is niemands schuld. Het meisje had dit denk ik ook niet gewild, maar wist gewoon niet wat die dans betekende. De aboriginal wist dan weer niet hoe je een meisje uit de stad moet versieren. Ik vind het te kortzichtig om het meisje de schuld te geven. Ze toont weinig emoties, maar dat is vooral omdat ze ook niet weet wat ze met alles aanmoet. Ze moet echter toch huilen als ze die foto's ziet in dat verlaten huis. Ze vond eindelijk tragedie die ze wel herkende. De tragedie van de aboriginal is gewoon te moeilijk voor haar.

Het lijkt me trouwens een beetje vreemd om een film die louter lyrisch is over de natuurwereld te laten eindigen met de zelfmoord van de natuurmens. Volgens mij is het geen toeval dat er twee zelfmoorden in de film zitten en dat de twee mensen die zichzelf doden uit beide culturen komen. Het is gewoon beiden niet ideaal. En let ook op de dieren. Het zijn prachtige wezens, maar tevens zien we ze elkaar regelmatig opeten. Een hagedis eet zelfs een beest van zijn eigen soort op. De natuur heeft dus ook gewoon twee kanten.

Erg knappe film van Roeg die nu al de hele dag door mijn hoofd spookt. Schitterende cinematografie en natuurbeelden die wel ergens aan Malick doen denken, maar toch wat eigenzinniger zijn. Ik snap verder wel de kritiek van sommigen dat bepaalde filmische truukjes achterwege gelaten hadden kunnen worden. En niet alle croscutting was even geslaagd (dat van die slager vond ik gewoon niet mooi gedaan). Tevens hadden enkele terzijdes over de westerse wereld van mij weggelaten mogen worden.

Maar buiten dat om zit er wel heel veel moois in. Ik vond de naaktzwemscène ook van poëtische schoonheid, maar er zitten meer van dit soort scènes in. Ook opvallen hoe Roeg nooit sentimenteel wordt over de wat ernstigere gebeurtenissen. Het blijft heel koel allemaal. Maar desondanks heeft de film toch een hart. Ik ken eigenlijk geen film die er echt op lijkt. Dersu Uzala heeft er iets van weg, maar is toch wat conventioneler. Walkabout heeft mijn voorkeur, alleen al omdat hij iets mysterieus heeft, iets ongrijpbaars.
4*

De film 'Dirkie' (Lost in the Desert) van de Zuidafrikaan Jamie Uys lijkt wel wat op deze film, al is dat toch wat meer een jeugd/avonturenfilm.

Wel zou het kunnen dat Roeg deze film misschien heeft gezien voor het maken van Walkabout....

Gisteren voor de tweede keer gezien en waar mijn eerste kijkbeurt redelijk vaag te noemen was had ik er dit keer weinig last van.

Het is een erg heerlijke film vol werkelijk prachtige natuuropnamens (sommige shots geven de film iets surrealistisch mee), een aantal erg stijlvolle maar vooral schitterende sfeervolle (zowel) feel good als sombere scenes, daarnaast is de tocht door de woestijn ook nog eens erg boeiend en leerzaam om te zien en waren de acteurs vooral het meisje (Agutter) en de aboriginal jongen (Gulpilil) erg goed in hun rollen.

Kortom ook deze roeg film heeft me weer goed kunnen boeien en heeft me weer een heerlijk ouderwets nachtje film bezorgt (op naar de volgende Roeg film ).

4 sterren