Walkabout (1971)

Zo, even wat anders dan Don't Look Now..

Boeiend thema, dat wel. De overgang van stad naar outback en weer terug is erg fraai gedaan. Een overtuigend begin, vooral de inleidende gebeurtenis van de hele toestand is een klein wtf-momentje.

Vind de montage en cinematografie ook wel wat hebben, redelijk betoverend en desolaat sfeertje wordt ermee gecreëerd. Sterkste punt van de film wat mij betreft. Die didgeridoo's zijn ook gaaf (hadden vaker gebruikt mogen worden om het onbekende te benadrukken). En Agutter is een verdomd mooie meid. Het kunstje van het inzoomen op dieren en verrotting e.d. had ik op een gegeven moment wel gezien.

Vraag me wel af of de reacties waarheidsgetrouw zijn, zo onbezorgd en onaangedaan als ze blijven. Had daardoor eigenlijk weinig compassie, ondanks de benarde situatie. Het bleef te afstandelijk, alsof het niet meer was dan een (mooi gemonteerde) natuurfilm waar wat kinderen doorheen huppelen.

Het tussendoor monteren van beelden van het lompe jagen van de blanken en het bereiden van dierlijk voedsel door beide culturen had van mij niet gehoeven. Zal voor anderen van toegevoegde waarde zijn maar persoonlijk heb ik daar weinig mee (als het er nogal dik bovenop ligt). Het zwemmen vond ik daarentegen wel bijzonder, evenals de laatste gebeurtenissen in de natuur.

Dat klopt maar ik had niet de indruk dat ze zich inhield, of dat ze bijvoorbeeld 'brak' op momenten dat haar broertje het niet kon zien.

Schitterende film met prachtige cinematografie. Vooral fijn dat Roeg andere films maakt dan alle andere cineasten.

Het verhaal (dat een soort voorloper van Gerry bleek) is een metafoor voor de banaliteit van de moderne maatschappij, zoals duidelijk wordt in de beginscenes, de vreemde zelfmoorden of wanneer de Aboriginal een dier slacht, zie je beelden van een slager. Toch vind ik dat maar ondergeschikt aan wat de film eigenlijk is; een frisse, avontuurlijke en spirituele speurtocht naar, ja naar wat eigenlijk? Verhaaltechnisch gezien naar een terugkeer naar de bewoonde wereld, maar eigenlijk gaat het daar niet echt om. Het gaat veel meer over jezelf vinden, maar dat krijgt niet de flauwe invulling die je verwacht bij zoiets vaags.

Veel sterke en gewaagde scenes, zorgen voor een prachtige (letterlijk en figuurlijk) film. 4,5 sterren.

Eco-hippie manifest van Roeg,die behoorlijk wild om zich heen slaat.Blijkbaar gevoed door antropologische lectuur heeft Roeg de film de structuur van een sprookje meegegeven,waarbij de grote boze wolf is vervangen door de Boze Blanke Man.Het begin dienen wij dan ook imho symbolisch te interpreteren:de decadente beschavingsmens vernietigt zichzelf .

Gelukkig slaat Roeg ons ook met geweldige cinematografie en beelden vd outback om de oren,met schattige bijrolletjes voor een hele lieve wombat en een mierenetertje.De beruchte intellectuele montagetechniek à la Eisenstein vond ik meestentijds geslaagd en irriteerde me niet,te meer omdat R. zichzelf in de voet schiet door godsgruwelijk lelijke naakte Aboriginal wijven naast Agutter wier lichaam toch een product is van de Beschaving,te plaatsen.

Daarover gesproken:goed idee om wat teensploitation aan de film toe te voegen natuurlijk,Jenny draagt hooguit een kostschooluniformpje en vaak ook helemaal niets ,zoals dat hoort in de natuurtoestand.Werkelijk hilarisch hoe Roeg,die blijkbaar Rousseau heeft gelezen,de nobele wilde(hoezo racistisch) Gulpill afschildert als iemand zonder driftleven:IRL had die gozer dat grietje natuurlijk verkracht tot ze zo uitgedroogd was als de haar omringende woestijn,in mootjes gehakt en rauw opgevreten .

Enfin,de film vliegt uiteindelijk wel volkomen uit de bocht met een blue lagoon scène(zie poster,maar denk die slip weg)en Roeg die steeds hysterischer zijn boodschap overbrengt over hoe de witmens alles vernietigt.Op het eind is de treurige cirkel weer rond,hoewel...

Overigens lijkt het me stug dat er 40 jaar terug nog Aboriginals waren die geen woord Engels spraken,maar aangezien dit geen docu is kunnen we hier spreken van poetic licence.

Prachtige film Idd enkel had dat hele stuk met die wetenschapers van mij achterwege mogen blijven
niet dat ik moeite mee had totaal niet zelfs maar het viel me wel op dat die Aboriginal wel zeer veel aan jagen was volgens mij waren ze toch niet meer dan enkele dagen onderweg ook had ik graag wat meer gezien over het hoe en waarom van de vader aan het begin

Heb de BR maar besteld, zag dat Man who fell to the earth al OOP is en ruim 60 dollar kost.

Bijzonder mooie contemplatieve film. Totaal emotieloos maar met heel veel gevoel. Schitterende fotografie gemixt met een psychedelische didgeridoo soundtrack afgewisseld met zwevende viooltonen. Typisch voorbeeld van mooi in zijn eenvoud, dat is trouwens ook het thema van het verhaal (voor zover er uberhaubt een verhaal in zit), schoonheid in zijn eenvoud. dikke 4*

Fantastisch mooie film, lessen van de aboriginals gewoonweg schitterend, een echte aanrader ondanks al ruim 40 jaar oud.

Een film mooi in beeld gebracht, dat komt als eerst in me op. Australie ziet er geweldig uit en ook fantastisch om al die dieren in close-up te zien. Het grootste minpunt van de film heeft ook met dieren te maken. Ik bedoel, hoeveel beesten worden er wel niet afgemaakt in deze film zeg?!? Kangaroe's, buffels, vogels, hagedissen, konijnen, vissen, werkelijk geen dier is veilig voor onze stoere Aboriginal.

Ook tonen de hoofdrolspelers niet duidelijk emoties tegenover de op zich schokkende gebeurtenissen, al vind ik dat ook wel weer passen in de sfeer van de film. Al met al een aparte film met buitengewoon mooie cinematografie, maar wel eentje die eenmalig bekeken is door mij.

Ik ben wel een fan van dit soort cultuurclash-films. Een jochie wordt met zijn oudere zus in de Australische outback achtergelaten door hun vader en proberen de weg naar de bewoonde wereld te vinden. Tijdens hun survivaltocht komen ze een eenzame aboriginal tegen, die hen helpt in de overlevingstocht. Het jochie, zoontje van regisseur Nicolas Roeg, steelt daarbij de show met zijn naturelle acteerwerk. Zijn oudere zus was soms wat minder, maar goed. Het is hoe dan ook een mooie film geworden, waarbij de halve Australische flora en fauna ertussendoor gemonteerd is. Erg gaaf om al die verschillende beesten te zien.

Meh.

Ik weet niet goed wat ik hier van moet denken. Na de kurkdroge intro waarbij vader zelfmoord pleegt begint de film pas echt en lijkt de overlevingstocht te beginnen. Dat is veelbelovend, maar rauw wordt het nooit (zelfs het klein ventje klaagt niet) en als de aboriginal ten tonele verschijnt wordt de focus van overleving naar (mis)communicatie gelegd.
Helaas ben ik nooit echt meegesleept door het gebeuren. Ik heb ook geen idee wat te maken van de flitsende beelden van mannen die geilen op een vrouw e.d.
Ik ga ervan uit dat Walkabout een diepere betekenis of symboliek bevat die ik niet heb kunnen ontdekken, ik hoop het alleszins.

Luc Roeg steelt sowieso de show - erg sterk voor een kindacteur. Jenny Agutter is mooi maar niet bijster sterk. Daarvoor ontbreekt het haar personage aan emoties - "emoties verbergen voor de kleine broer" vind ik geen geldig excuus, trouwens, een paar soloscènes met twijfel had op z'n plaats geweest.

Regisseur Nicolas Roeg benut de outback vrij goed en ook de score is bij momenten zeer deftig, met een paar klassieke, sterke scènes als logisch gevolg. Een groots (desolaat) gevoel heb ik evenwel slechts sporadisch gehad. De zogenaamd hippe montage stoort eerder dan dat het werkt.

2,5

Deze vond ik in 1971 de beste film dat ik heb gezien.

Toch wel een heel bijzondere film. Eigenlijk zijn het twee films voor de prijs van één, want omdat Nicholas Roeg de tegenstelling wil schetsen tussen overleven in de ongerepte natuur en in de gemoderniseerde westerse samenleving, krijg je naast een avonturenfilm ook een soort van natuurdocumentaire over de Australische outback. Het levert in ieder geval schitterende plaatjes op.

Heel bijzonder ook de wijze waarop de drie jongelui met elkaar communiceerden. Voor Jenny Agutter betekent dit wel een hele gedaantewisseling één jaar na het charmante Railway Children.

Tijdloze, knap gemaakte film. Een film zoals 'ie nu niet meer gemaakt zou kunnen worden vanwege allerlei politiek correct gezeur (zgn. dierenleed, underage nude; -shocker- we zien zelfs een piemeltje, daar zullen ze wel nachtmerries van krijgen). Vraag me wel af of een in onze ogen bloedmooi blank meisje als Agutter voor een aboriginal wel zo aantrekkelijk is, wat dat betreft heeft de film een (begrijpelijke) Westerse benadering. Schitterende verleidingsdans die door Agutter verkeerd geïnterpreteerd wordt wat trieste gevolgen heeft. De onschuldige, kakkerig-beschaafde maar waanzinnig mooie Agutter is wel voor een groot deel verantwoordelijk voor de uitstraling van deze prachtige film.

net of het uiterlijk zo belangrijk is in deze film..

ik vind dat een film daar niet zo op moet gaan drijven. maar het is helaas wel meestal het geval

(sorry voor mijn verwoording)

Mooi hoe Walkabout kennelijk nog altijd de gemoederen bezighoudt : niet eenduidig te interpreteren, dat pleit altijd voor een film. Jammer van die gedateerde montagetrucs, die kan ik persoonlijk echt niet meer hebben.

Hoe zou het jongetje er op het einde van de film (dus ten tijde van het huwelijk van het meisje dat met haar gedachten elders is) aan toe zijn?

Mooi verschil hoor tussen hoe de moderne mens leeft en hoe men in de ongerepte natuur moet zien te overleven. Maar mijn hemel, wat een saaie film en wat een irritant kind.

Over het geheel is de film inderdaad erg saai, het kon me nergens pakken, hier en daar mooie plaatjes, dierenliefhebbers kunnen deze film maar beter overslaan.

Een behoorlijk pakkende, maar experimentele film. Niet omdat het geweldig spectaculair is, maar omdat je je de hele film afvraagt; waar gaat het heen, en... waar gaat het nu over...

Het is een film dat bedoelt is om te verstrooien. Diverse dieren worden de gehele film door gespietst door een speer. Gekke en halfbakken beelden en gebeurtenissen volgen elkaar traag op. Een en ander wordt versterkt door de harde overgangen.

Ook de wezenloze (Mantovani-achtige) muziek van nota bene (mijn lievelings muziek-componist) John Barry maakte het nog wat wezenlozer, maar ook gedateerder; nu zou men voor verstrooiing andere muziek laten klinken.

Al met al een film die je niet meer vergeet en zeker nog de moeite waard is om gezien te worden!

Daarom een dikverdiende 3.5*

Helaas is de film wat gedateerd. Ik weet het, daar kan je niets aan doen. Mooi beeld hoe de natuur van Australië eruit ziet, en ook, hoe het door de nieuwe bewoners verziekt wordt met als beste voorbeeld de buffels (?) die voor de lol worden afgeschoten terwijl de Abo veel respect heeft voor alles om hem heen

We're English! English, do you understand? This is Australia, yes? Where is Adelaide?

Walkabout is een film die zich laat omschrijven als een soort cultuurclash tussen het moderne Australië van de jaren '70 en het leven van aboriginals in de Australische outback. Hoofdrolspelers daarbij zijn een jongetje met zijn zus aan de ene kant en een aboriginal tijdens zijn walkabout (of afzondering) aan de andere kant. Deze vinden elkaar en een band ontstaat. Maar wat deze speciaal maakt is niet het verhaal, dat op zich niet zo veel voorstelt, maar de surrealistische sfeer, de beelden en de soundtrack. Prachtige beelden van een dor landschap worden afgewisseld met walgelijke beelden van insecten en gevaarlijke schorpioenen tot slangen die in een boom boven de hoofden van de hoofdrolspelers kronkelen. Nicolas Roeg maakt duidelijk dat in de outback het gevaar om elke hoek loert. Verwacht je dus niet enkel aan mooie natuurbeelden maar meer aan een natuurgetrouwe weergave van het Australische binnenland. Surreëel zijn vaak de contrasterende beelden van hoe iets in de moderne maatschappij gedaan wordt en hoe iets door de Aboriginals gedaan wordt, zoals bijv. de scène met het snijden van het vlees. Verder blijf je na het kijken van deze film ook met enkele vraagtekens zitten, hoe zit het namelijk met de aboriginal die zich ophing aan een boom? Walkabout is een speciale film, meer een ervaring dan een spannend plot maar dan wel eentje die niet verveelt. Deze film blijkt vooral beroemd te zijn omwille van actrice Jenny Agutter die haar schooluniform uittrekt om naakt te zwemmen. Verder werd het jongetje gespeeld door Luc Roeg, zoon van regisseur Nicolas Roeg.

4.0 sterren

Bijzonder uitgewerkte film van Roeg. Ook erg herkenbaar door de visuele aanpak (veel nadruk op de natuur). Vond het alleen niet altijd even geslaagd omdat het op een gegeven moment wel veel van hetzelfde wordt. Broer en zus lopen ergens, we zien een hagedis, even verder in de film lopen ze weer ergens, een paar insecten. Mocht allemaal wel meer zeggen als je het mij vraagt.

kleine 3.5*

Toch prachtig dat een film na ruim veertig jaar nog zoveel discussie losmaakt. Heb er met plezier naar gekeken. Maar meer dan zoals je naar een mooie natuurfilm kijkt. Het lukte me niet echt mee te leven met het meisje en haar broertje. Op die manier overleven in de woestijn, in je uniformpje, met je hoedje en je mooie schoentjes, en vrijwel zonder water, in de brandende zon? Ik geloof er allemaal niks van.

En zo zit de film vol met ongeloofwaardigheden. Ik had best iets meer willen weten waarom die vader zelfmoord pleegt en z'n kinderen daar in de woestijn zonder veel overlevingskansen achterlaat. Wel lollig hoe de camera in het begin wellustig langs de dijen en onder het korte rokje van Jenny Agutter kijkt. Tikje voyeuristisch? Mag voor mij hoor. Maar het past niet in de film op dat moment. Zo is er meer. Wij zijn British, roept het meisje. Brits? Niet Australisch? Kennelijk. Haar accent is in ieder geval Brits en niet Australisch.

Die wild afslachters kon ik nog wel plaatsen voor het contrast met de aboriginal, die heel zorgvuldig met de natuur omgaat. Al vond ik wel dat hij erg veel dieren doodde. Veel meer dan nodig was om te overleven. Die rare wetenschappers kon ik niet plaatsen. Hoe ze uiteindelijk weer in de bewoonde wereld zijn gekomen, hoe het jongetje die ervaringen heeft verwerkt en hoe het meisje ineens getrouwd is geraakt, dat komen we niet te weten. Een film als een gatenkaas. Maar dan wel ineens een Blue Lagoon-achtige scène ter afsluiting, terwijl de intimiteit tussen het blanke meisje en de zwarte jongen gedurende de hele film nu juist opvallend afwezig was.

Blijft over de schitterende natuuropnamen, het spel van Luc Roeg en het lijf van Jenny Agutter. Ook goed. Best erotisch, zoals ze zich laat bekijken, al zwemmend in het water.

In deze bijzondere film staat het contrast tussen de Aboriginal en de moderne mens centraal. De manier waarop het wordt gepresenteerd is niet alledaags en de bijzondere aandacht voor de lokale natuur is wel erg nadrukkelijk aanwezig. Toch loopt het verhaal lekker door en werkt het zich naar een climax als er een "make or break" dans wordt opgevoerd. Hoewel Walkabout regelmatig in herhaling valt zit er toch een boodschap in verpakt die er toe doet.

Mooie en bijzondere film met prachtige beelden

Zeer indrukwekkend hoe Roeg hier zijn camera de 'Walkabout' laat zijn, dwalend in de enorme ruimte tussen natuur en (westerse) cultuur, en tussen culturen onderling.

Roeg’s blik lijkt er één te zijn van tegelijkertijd heel dichtbij en heel veraf, waarmee ‘gewoon’ lijkende details zonder, of buiten hun gebruikelijke, context worden getoond, en daardoor vreemd en zelfs bizar worden. Dat begint al met de scène van de stemoefeningen van de schoolklas. Aardige associatie meteen al, van die oefeningen, met het geluid van de didgeridoo, waarvan het bespelen een specifieke ademhalingstechniek vereist...

Tezamen met de manier waarop hij dat soort verbanden legt in de montage, de soms random lijkende shots van flora en fauna, en de haast metaforische rol van de radio als vehikel van (mis-) communicatie, creëert Roeg een afwisselend haast buitenaards en microscopisch perspectief, dat wel uitnodigt tot conclusies, maar eenduidige oordelen uitsluit.

Ook het meisje en het jongetje worden uit hun ‘gebruikelijke context’ geplaatst, zijn volkomen ‘out of place’, en in de ontmoeting met de Aboriginal speelt Roeg de mogelijkheid, maar uiteindelijk vooral de onmogelijkheid van communicatie tussen, en wederzijds begrip voor elkaar, uit.

Het is de Aboriginal die zich dit uiteindelijk het beste realiseert, lijkt te voorvoelen wat dat betekent voor zijn levenswijze en cultuur, en hij trekt daaruit een radicale conclusie.

Maar hij is niet de enige met inzicht. Ook het jongetje lijkt dat in zijn kinderlijke onschuld te hebben, in tegenstelling tot zijn zuster, en hij slaat met zijn woorden over de mogelijke beweegredenen van de Aboriginal – in de episode rond de verlaten farm – waarschijnlijk de spijker op z’n kop.

Natuurlijk heeft het meisje óók wel haar vermoedens, maar zij negeert de ‘uitnodiging’ van de Aboriginal, en wijst hem daarmee af; al meer ‘beschaafd’ dan het jongetje, verlangt zij naar ‘hot showers, clean sheets, eating with knife en fork, and records’. Wie zal het haar kwalijk nemen? Haar door Roeg nadrukkelijk vastgelegde voetstappen op eindelijk weer ‘a real road’ voelen voor haar als thuiskomen...

Maar Roeg lijkt met deze film, getuige de eindscènes, ook het volgende te hebben willen verbeelden: een vernietiging van de ene cultuur, en een andere cultuur die, gevangen als het ware in zichzelf, achterblijft in een haar vreemd geworden natuur, achtervolgd door het melancholische vermoeden van een Paradise lost forever...

Het is zoals het is, zegt de radio-stem ergens. En zo is het maar net.

Deze film weer eens herzien en hij blijft mooi maar Walkabout is absoluut niet gemakkelijk. Iemand die een avonturenfilm met een simpel verhaaltje verwacht komt zeer bedrogen uit. De film zit vol diepzinnigheden. Neem nu de walkabout waar de aboriginal mee bezig was. Die zou net zo goed voor het meisje en de jongen kunnen zijn. Ik zie dit daarom ook als een puur existentiële film. Voor de stadskinderen zal na de "walkabout" niets meer zijn zoals het was, hoewel het einde anders deed vermoeden. De regisseur verklaart verder ook niets. Het waarom van de zelfmoorden, eerst van de vader van de kinderen en aan het eind van de aboriginal daar wordt geen antwoord op gegeven; vul het zelf maar in.
Het Australische landschap werd in zijn pracht maar ook in zijn wreedheid zeer mooi weergegeven. Maar het doden zowel door de aboriginal als door de dieren in de woestijn staat in het teken om te overleven. Dat is heel wat anders dan wat die blanken met de buffels deden; die doden dus duidelijk voor de fun. Ja, het is toch vooral een wrede wereld die Roeg ons heeft voorgeschoteld. De kinderen en de aboriginal hadden elkaar tijdens de trektocht door de woestijn of beter gezegd de walkabout elkaar nodig. Hun enorme cultuurverschil deed er even niet toe, ik zeg even, want toen ze weer in de beschaafde wereld kwamen werden zij er keihard mee geconfronteerd. Het cultuurverschil bleek ten slotte onoverbrugbaar te zijn.
Valt er eigenlijk nog meer te vertellen over deze prachtige tijdloze film? Ja, natuurlijk de oh zo wonderschone erotische scène van het meisje die naakt aan het zwemmen was en niet te vergeten de schitterende score van John Barry.

5,0*

Misschien heb ik ergens gemist. In Frankrijk is deze fraaie film opnieuw onder de aandacht gebracht als een soort van bijvangst in de marge van het festival van Cannes vorig jaar. Een gerestaureerde versie is daar vervolgens in (een beperkt aantal) bioscopen uitgebracht, dat dan wel onder de Franse naam “La Randonnée”. Ik kan me niet goed voorstellen dat restauratie puur voor de Franse markt alleen plaatsvindt. Weet iemand hier of bioscopen of filmhuizen in Nederland hier iets mee gaan doen of (liever niet) al hebben gedaan? Ik hoop niet dat dat langs mij heen is gegaan.