Walkabout (1971)

Om maar eens op een positieve noot te beginnen: wat ziet Walkabout er fantastisch uit. Het is het verhaal van een zus en broertje die stranden in de Outback, om vervolgens (godzijdank) een Aboriginal-jongen tegen het lijf te lopen die op Walkabout is: een Aboriginal-traditie waarin hij zich een jaar lang alleen in de wildernis moet redden. En dat is maar goed ook, want in hun eentje was het zeker niet goed gekomen. Maar het verhaal is niet primair het verhaal, het is eigenlijk nog meer een meditatie over het contrast van het simpele, pure leven in de Outback en de moderne Westerse wereld. Ondanks de communicatieproblemen neemt de Aboriginal-jongen zonder problemen de andere twee op sleeptouw, en daarentegen wordt op meerdere momenten de problemen van de moderne tijd geschetst. Vervuiling, onvriendelijkheid, jagen op vrijwel industriële wijze. Het is dan ook niet voor niets dat het meisje later met weemoed terugdenkt aan haar zwerftocht door de Outback.

Het heeft wel een tintje Noble Savage in zich (en bepaalde forumleden zouden op hun achterste benen gaan staan over anti-blanke filmmakerij en Westerse zelfhaat en dat soort FVD-gedreutel als ze ooit deze film zouden zien), maar ik begrijp het sentiment wel, en zeker als het op zo'n prachtige wijze gefilmd wordt vind ik het allang prima. De paradijselijk aandoende natuur, de vele schitterende natuurbeelden, het is een genot voor het oog. Wel merkte ik dat mijn aandacht zo in de tweede helft een beetje verslapte, mede door wat gebrek aan plotontwikkeling. Desondanks maakte de cinematografie ontzettend veel goed. Veruit mijn favoriete Roeg tot nu toe.

Uitstekende film over een tienermeisje en haar kleine broertje die moeten overleven in de woestijn. In meerdere opzichten een originele film te noemen. De wat eigenzinnige montage soms, een aantal indrukwekkende beelden van mens en natuur, de mooie muziek van John Barry. Meer dan genoeg prachtige plaatjes van het Australische landschap. Verder speelt het zoontje van de regisseur hier het broertje.

Een naamloze broer en zus komen ongepland in hun eigen ontgroeningsritueel terecht. Met de zon als oriëntatie moeten ze oostwaarts trekken. Overweldigende shots van de woestijn, met rood zand, magnesiumrotsen en azuurblauwe lucht, doen hen nietig lijken. Ze ontmoeten buideldieren, dromedarissen, kaketoes, parkieten, slangen, schorpioenen en mieren. Ze eten lillypillybessen. De schoonheid maar ook de wreedheid van de natuur wordt getoond. Dieren doden met een speer hoort bij het natuurlijke verloop van de voedselcyclus, maar blanke jagers schieten op waterbuffels voor hun vermaak.

De communicatie tussen de twee culturen verloopt moeizaam. Het kind legt contact met gebarentaal. De Aboriginal redt hun leven door hen grondwater te laten drinken met een rietje. Het komt niet tot een volledige overbrugging, want zij reageert afwijzend op zijn paringsdans.

Met crosscutting legt Nicolas Roeg verbanden tussen westerse en traditionele cultuur. De openingsscène plaatst het gebrom van een didgeridoo tegenover het geraas van de files in Sydney. De montage springt heen en weer tussen een kruipende hagedis en een rijdende Kever, of tussen een waterpistool en een echt vuurwapen. Het hakken van een kangoeroe wordt afgewisseld met beelden van een moderne beenhouwer. Het heden wordt onderbroken door herinneringsflitsen, wat doet denken aan de Droomtijd van de Aboriginals.

Jenny Agutter had het accent van een Engels kostschoolmeisje en een uniform met ingekort rokje. Enkele expliciete beelden leidden tot discussies met ratingcommissies. Voor het jongetje hoefden ze niet ver te zoeken, want dat was de zoon van de regisseur. David Gulpilil zou de volgende decennia in nogal wat Australische producties opdagen.

Wat een mooi pareltje is dit toch dat door eenvoud prachtig in elkaar gezet is door mooie hemelse muziek later wat eigentijdse de landschappen en de vele bekende en onbekende dieren in the out back van Down Under. En ook toen al werd kangoeroevlees gegeten. Over eten gesproken wie last heeft van een zwakke maag of lid is van de partij voor de dieren kan deze film beter overslaan.

Het samenspel van de jonge acteurs bevalt goed. De kleine wijze jongen. De oudere zus die later nog in veel films heeft gespeeld (bekend o,a. van The Eagle has Landed 1976) en de aboriginal die op 16 jarige leeftijd zichzelf moest ontdekken. Vandaar deze naam een begrip is in Australië Walkabout. Naar het eind toe zwakt ie iets af maar er blijft genoeg moois over. Snap alleen die zelfdoding niet misschien dat iemand mij nog kan vertellen. Het slotstuk had voor mij niet gehoeven. Een soort van herinnering als flashback. Anyway een klein pareltje zal Walkabout zeker blijven.

Film 4,0
Beeld blu ray 4,0
Geluid 4,0
Extra's 3,5

Vreemde, surrealistische film over een jongen en zijn oudere zus die na de onwerkelijke zelfmoord van hun vader alleen in de outback van Australië worden achtergelaten. Visueel indrukwekkend, vooral in het begin, maar inhoudelijk is de film lang niet overal even boeiend, ook al is er sprake van interessante thematiek. Goed gespeeld evenwel en door de rare sfeer blijft de film na afloop wel in je hoofd rondspoken.

Een clash tussen de van oorsprong Britse Australiërs en Aboriginals, maar dan vanuit kinderogen. Ook de clash tussen natuur en industrie, en die tussen realisme en dromen/rituelen. Het is niet zomaar een romantische avonturenfilm geworden. De openingsscène is vrij surreëel en gaandeweg zien we de kinderen die elkaar vinden maar tegelijk in een eigen wereld leven. Lost in translation begin jaren '70. Zo dromerig als de twee werelden elkaar ontmoeten, gaan ze ook uit elkaar. De ontmoeting met die 'andere wereld' zal altijd blijven hangen.

Walkabout is mooier dan ik had verwacht, omdat er wel meer ruwere films in de 70's zijn die me minder liggen. Maar visueel maakt Nicolas Roeg er wel iets moois, waarbij het toch de soms hardere beelden niet schuwt. Een film ook met de nodige symboliek en dromerige muziek ter compensatie.

Niet de eerste die ik zie met de locals uit Australië, maar misschien we de meest luchtige. Een film die de Aboriginals en de blanken bij elkaar brengt. Beschaving inderdaad versus de wildernis, ook klinkt het vrij denigrerend als ik het zo neerpen.

Ik zat de hele tijd met Terrence Malick in mijn gedachten, want ook hier is er bijzonder veel aandacht voor de plaatselijke fauna en flora. Vooral de beestjes komen in vele shots voorbij. Met de montage zat het wel goed.

Verder een goed samenspel van de jonge acteurs. Een film over overleven, samenwerken en vriendschap. Over vertrouwen ook en over de andere beter leren kennen. Een film over de balans tussen moderniteit en de natuur.

Deze Drama / Avontuur film zag ik gisteren voorbijkomen tijdens de "Top 1000 Project uitslag - Editie 2023" (stond daar op de 345e plaats) en leek me wel interessant vanwege het meespelen van de leuke Jenny Agutter, die me altijd is bijgebleven vanwege de Sciencefiction / Actie film "Logan's Run (1976)".

Het Britse 14-jarige tienermeisje (Jenny Agutter) en haar 7-jarige broertje (Luc Roeg) zijn alleen in de Australische wildernis. Hun vader (John Meillon) heeft net zelfmoord gepleegd en zij zijn op zichzelf aangewezen. Nu is het verlies van hun vader al verschrikkelijk, maar zien te overleven in de Australische wildernis komt daar nog eens bij. Het zijn stadskinderen en ze hebben geen idee wat te eten is en wat niet. Daarnaast is in die woestenij nergens water te vinden. Gelukkig komen zij op hun pad één van de oorspronkelijke bewoners tegen, namelijk een Aboriginal. Het gaat om een jongen (David Gulpilil) die de overgang aan het maken is naar man in een ritueel dat de "Walkabout" heet.

De "Walkabout" houdt in dat hij door de Australische woestenij trekt van de ene naar de andere kant in zijn eentje. Weet hij de andere kant te bereiken dan mag hij zichzelf een man noemen. Hij wilt eigenlijk geen interactie met de twee, maar kan het ook niet over zichzelf heen laten om ze achter te laten. Met zijn drieën trekken zij verder door het woeste landschap en merken gaandeweg dat ondanks hun verschillende achtergrond zij meer gemeen hebben dan gedacht.

Met weinig woorden, een beperkt aantal personages en een eenvoudig verhaal toont regisseur Nicolas Roeg in dit visuele, poëtische wondertje de discrepantie tussen de westerse, stedelijke civilisatie en de levenswijze van de Aboriginals in het Australische binnenland. De drie jonge hoofdrolspelers leveren prima spel en de leuke Jenny Agutter is ook een aantal keren in evakostuum (borstjes, billen en schaamstreek) te bewonderen en dat o.a. als ze na circa 60 minuten alleen aan het zwemmen (een scène die een paar minuten duurt en mooi gefilmd is) is in een waterpoel. In circa de laatste minuut van de film zien we haar weer in evakostuum bij een waterpoel en dan samen met haar 7-jarige broertje en de Aboriginal, die beiden ook naakt zijn.

De film weet opzicht wel te vermaken, vanwege de drie hoofdrolspelers (en vooral natuurlijk Jenny Agutter) en de vele natuurbeelden (die regelmatig ook wel grof zijn vanwege het doden van dieren zoals hagedissen / leguanen, kangoeroes, waterbuffels, vissen en vogels en dat o.a. met een speer en boemerang), maar is soms ook wel vaag. Zo zien we opeens een Duits groepje wetenschappers die bezig zijn met weerballonnen en de enige vrouwelijke wetenschapster (Noeline Brown) die er sexy bijloopt (of beter gezegd zit) met o.a. jarretelkousen (in de woestijn ) wordt steeds geil bekeken door de mannen (o.a. door drie mannen die aan het kaarten zijn met kaarten waarop naakte vrouwen te zien zijn) als ze haar zithouding verandert met haar benen en één van de mannen probeert steeds in haar half geopend bloesje te kijken. Naderhand vinden het tienermeisje, haar broertje en de Aboriginal ook twee weerballonnen in de woestijn en als het jongetje er één van laat ontploffen, schrikt de Aboriginal daar van.

Ook zien we op een gegeven moment de uitgebrande Volkswagen Kever in de woestijn waar de vader zelfmoord (doodgeschoten) heeft gepleegd en waarin een stam Aboriginals (met een aantal naakte vrouwen) zich aan het vermaken is. Ook zien we opeens een boerderij van een blank stel met jonge kinderen, waar ook Aboriginals aan het werken zijn (met het beschilderen van voorwerpen) en als het stel dan in het huis wil gaan vrijen wordt er gezegd:

"Will you shut the door? The kids? The window's open. I'm hot.."

Volgens mij ging het hierbij om mensen die al overleden zijn, want naderhand stuit men op een verlaten huis en worden er buiten twee graven aangetroffen (waarschijnlijk van de man en de vrouw). Ook zien we op een gegeven moment twee jagers in een zeep, die een waterbuffel doodschieten.

Waarom al die mensen opeens in beeld te zien waren, is me eigenlijk niet echt duidelijk en ook het einde vond ik wel vaag. De film opent namelijk met beelden van een stad en daarin zien we o.a. het tienermeisje op school, het jongetje op straat en een man (de vader) in een gebouw (waar hij werkt), die niet veel later naar buiten loopt en dan ergens gaat zitten te denken. Als de man dan op een gegeven moment thuis komt en zijn vrouw in de keuken bezig is met het eten, gaat hij roken en drinken op het balkon en kijkt hij naar zijn dochter en zoontje die buiten in een zwembad aan het spelen zijn. Daarna (na circa zes minuten) bevindt de vader, de dochter en het zoontje zich opeens in de woestijn (fraaie overgang trouwens, waarbij het beeld overgaat van een stenen muur naar de woestijn) in hun auto en gaat het zoontje buiten spelen (o.a. met een vliegtuig, speelgoedauto en een waterpistool), zet de dochter de picknick gereed, gaat de vader iets lezen en kijkt hij door een verrekijker, waarna hij opeens begint te schieten. De dochter en het zoontje verstoppen zich dan (de dochter trekt haar broertje dan ook achter een berg stenen), waarna de vader de auto in brand steekt met benzine en zichzelf doodschiet.

In de laatste minuten van de film zien we weer het huis, het balkon en het zwembad en zien we opeens Jenny Agutter als volwassen vrouw die het eten aan het voorbereiden (het snijden van vlees) is en waarna haar man binnenkomt die tegen haar zegt:

"Hi, doll. Well, they've made a decision. I get Graham's job when he leaves Friday, Ian takes over mine and Robby and Alan go over to accounts. Which means old Mal looks like being out of a job. Still, it's his own fault.".

Dus "old Mal" is dus de man die zelfmoord heeft gepleegd en waarom we nu Jenny Agutter (met haar mooie groene ogen in close-up) opeens als volwassen vrouw zien is me onduidelijk. Daarna zien we ook in de laatste minuut van de film het tienermeisje, het jongetje en de Aboriginal volledig naakt bij de waterpoel en horen we een mannenstem (moest dat het jongetje voorstellen als volwassene?) nog iets poëtisch zeggen, namelijk:

"Into my heart, an air that kills from yon far country blows. What are those blue remembered hills? What spires, what farms are those? That is the land of lost content, I see it shining plain, the happy highways where I went and cannot come again."

Daarna zien we in het laatste shot van de film de schooluniformen van het tienermeisje en het jongetje hangen (ze zijn immers volledig naakt) en is de film na 100 minuten is afgelopen.

Overigens zien we vlak voor het einde nog wat mafs, namelijk als de Aboriginal zichzelf beschildert heeft en begint te dansen (op vreemde wijze overigens) en zo volgens mij probeert het tienermeisje te verleiden. Maar dat niet lukt niet, want op een gegevens moment is de Aboriginal opeens weg en zien we hem naderhand aan een boom hangen als het tienermeisje en het jongetje naar een weg lopen. Daar komen ze uiteindelijk uit bij een verlaten mijnstadje, waar ze stuiten op een vreemde man en waar ze naar de mijn gaan kijken.

De cast bestaat dus eigenlijk maar uit drie hoofdrolspelers, die het alle drie gewoon goed deden. Jenny Agutter en Luc Roeg (zoontje van de regisseur) zien we geregeld in de woestijn rondlopen in hun schooluniform (het jongetje draagt daarbij o.a. een pet en Jenny Agutter loopt rond in een erg kort rokje). En ook hebben ze een radio bij zich die we regelmatig horen en daarbij zegt het jongetje dat de batterijen wel 400 uren meegaan. De cultuurverschillen en de communicatieproblemen tussen hun drieën werd leuk in beeld gebracht (is soms ook humoristisch) en gaandeweg komt er meer seksuele spanning (wat vooral berust op onbegrip) in het spel tussen het tienermeisje en de Aboriginal.

Al met al vond ik "Walkabout" leuk om eens gezien te hebben. Ondanks dat het verhaal eigenlijk heel eenvoudig is, is het ook complex (vanwege het einde en de andere personen die opeens in beeld verschijnen). Het is vooral de combinatie van de wijze van filmen, de vele prachtige Australische natuurbeelden, de sfeervolle muziek (van veteraan John Barry) en de cast, die deze film het kijken waard maken. En dat je de leuke Jenny Agutter (ze was destijds pas 18 jaar oud) ook nog eens in evakostuum te zien krijgt, is natuurlijk ook mooi meegenomen.