Wake in Fright (1971)

Fear and Loathing in the Yabba!

Een ode aan de natuur zou ik het zeker niet noemen, eerder een ode aan het bier. Snoeihard portret van de Australische samenleving in de vele afgelegen dorpjes. De afstammelingen van de Engelse criminelen (die werden in de vorige eeuwen naar Australie gedeporteerd) zoeken verstrooiing in het drinken van heel veel bier, gokken en het jagen op kangoeroes. Een aantrekkelijke maar giftige mix, waar je ook als beschaafde voorbijganger niet aan ontsnapt. Rauw.

Hele dikke 4*

Not my cup of tea !

Bijzonder filmpje zonder meer met een sterke sfeerschepping betreft de samenleving in afgelegen dorpjes in Australië die zich bezig houden met gokken , seks , kangoeroes afschieten ( harde beelden ) en waar je de hitte zomaar kan aanvoelen in je huiskamer. Vrij rauw van inhoud, maar voor mij niet echt interessant. Het verhaal heeft ook niet meer te bieden en kabbelt langzaam voort. Hoge scores hier, helaas voor mij een onvoldoende. 4/10

Je vergeet bier drinken, vooral heel veel bier drinken. Geloof dat ik zelden in een film mensen zo veel bier heb zien drinken.

was ik vergeten Basto

Vandaag herzien. Misschien wel de ultieme quarantaine film. Want totaal afgesloten, ben je wellicht nog beter af dan deze afgezonderde Australiërs. Briljant portret van een existentiële crisis. Verhoogd naar de volle 5*

Lekker zuipen in the Yabba. Aparte film, waarin een Engelse leraar werkzaam in een boerengat in de Outback terecht komt in een nog achterlijker boerengat in de Outback. Niet helemaal de bedoeling, want hij keek al uit naar een vakantie terug in de beschaving, op Bondi Beach met welgevormde blondines in bikini. Hoe dan ook, het klinkt een beetje als de cliché-setting voor een horrorfilm, maar dat is het niet - het is een rauwe film over het Australische equivalent van rednecks en hoe die hun leven doorkomen met heel veel bier, gokken, dronken jagen op kangoeroes, en meer drinken. Sterke sfeer in een overtuigend neergezette wat achterlijke gemeenschap, maar toch ook wat saai op momenten omdat er nou eigenlijk niet echt veel interessants gebeurt - veel plot is er niet, en op een gegeven moment geloofde ik het wel een beetje met die kansloze zatlappen.

Elf en een half jaar later gezien en de film heeft door de restauratie flink aan status en bekendheid gewonnen. Ook hier waren er toen 3 stemmen, nu 112.

En het is een erg goede film. Een soort van koortsdroom waarin een leraar beland en het lukt hem niet meer om eruit te komen. Een knappe, rauwe film. Voorbeeldig qua regie en montage en heel knap qua timing. Geen overbodige plotelementen. Ik zat er helemaal in.

De film was nota bene bijna verloren. Het was destijds geen grote hit en op een gegeven moment was de enige bekende kopie eentje uit Ierland die zo slecht was dat je er geen DVD van kon maken. Het is dat de editor na heel lang zoeken een compleet negatief in Pittsburg vond in een container met de opdruk "for destruction".

Uitstekende film waarin een leraar onderweg naar Sydney in een stadje beland waar hij zijn geld verliest met gokken. Een prachtig openings-shot en het stadje en de toch wat apparte bewoners worden goed neergezet. Het verloop laat zich niet gemakkelijk voorspellen en het geheel wordt langzaam een nachtmerrie. Rauw en een aantal ongemakkelijke scenes.

Ik wist niet wat ik moest verwachten, en dit viel behoorlijk rauw op mn dak. Niet vaak zag ik dierenleed zo onverbloemd in een film, dus wie daar niet tegen kan kan deze beter overslaan. Ik wist trouwens niet eens dat (vroeger) zo grootschalig gejaagd werd op kangaroes. Het is gruwelijk, zeker ook door de editing die de beelden van aan flarden geschoten "roos" vermengd met shots van lachende, stomdronken jagers. Ik las dat voor de jacht een groep jagers was ingehuurd die ook werkelijk dronken raakten en steeds slechter mikten, met zwaargewonde kangaroes als gevolg, en dat de filmcrew de jacht toen heeft moeten saboteren door te liegen dat de lampen kapot waren.

Los van de jacht is Wake in Fright een fascinerende film, bijna onmogelijk om hier een genre op te plakken maar ik zou kiezen voor iets vaags als Australian Gothic of Outback-horror. Een jonge, nogal arrogante leraar komt vast te zitten in "the yabba", een fictief stadje in the middle of nowhere en maakt daar de ene stomme beslissing na de andere. De locals zijn hartelijk op een dwingende manier -geheelonthouders zouden er niks te zoeken hebben- en dat gaat van ongemak naar dronken horror, terwijl op het eind ook nog de suggestie wordt gewekt dat de leraar wordt aangerand. De leraar ontsnapt pas als hij zichzelf door het hoofd probeert te schieten, een echo van wat hij in het begin zelf gekscherend zegt.

Verontrustend en rauw, dit is een film die waarschijnlijk nog beter wordt na herziening. Voor nu een ruime 3,5.

Vorig week-end de eerste tropische hitte van dit jaar in Vlaanderen. Zelfs de krekels hadden geen zin om te tsjirpen, zo warm was het. De zon was als een verblindend licht, geen schaduw in zicht. Ik kon het zweet van mijn buren ruiken tot hier. Om af te koelen besloot ik een biertje te drinken. En nog één. En nog één. En nog één. Maar het werd niet koeler. Alleen waziger. Zag ik daar geen kangoeroe ? Hallucinaties maakten nu deel uit van mijn gezichtsveld. Of was het een koe ? Ik kan niet meer kan nadenken. Zweet, zon en bier ... zou men daar geen film van kunnen maken. Maar Ted Kotcheff was me voor. Wake in fright nog eens herzien. Nog steeds schitterend. De afdaling in hel van een gedesillusioneerde leraar. We zien het al in het prachtige openingsbeeld. Hij is geïsoleerd en er is niks om naar toe te gaan. Dus zijn tocht naar de stad Sidney (lees hemel op aarde vanwege vrouw en strand) zal nooit voltooid worden. Hij geraakt vast in The Yabba, een hell hole. Letterlijk en figuurlijk. De beschaving verschrompelt zienderogen, de chaos dringt binnen, er wordt geleefd op lusten en instincten. Veel couleur locale van de outback, aandacht voor het lichtelijke surrealisme van de personages (die receptioniste van the yabba hotel !) en via montage van fragmenten met de score een onheilspellend avontuur. Wake in fright in een slag in je gezicht, een nachtmerrie waar je niet uitgeraakt. Na afloop van de film is er niemand die nog schreeuwt : waar is dat feestje ? Nee, iedereen druipt verslagen af.

Wake in Fright is een vroeg werk van regisseur Ted Kotcheff die vooral bekend is van First Blood (1982). Wake in Fright is een andersoortige film. Het gaat in Wake in Fright om andere actie en wel om tomeloos zuipen en het controleverlies dat daar het gevolg van is. De film laat zien hoe snel en gemakkelijk een rationeel mens in totaal barbarisme kan vervallen als hij eenmaal de eerste voorzichtige stappen heeft gezet die hem van het beschaafde pad doen afwijken.
Een onderwijzer strandt onvoorzien in een oord met de naam Bundanyabba dat door de inwoners liefkozend The Yabba wordt genoemd. Hij zou er slechts een nachtje doorbrengen, maar dat loopt helemaal anders. Ongelukkige omstandigheden dwingen hem daar langer te blijven. Hij zit vast. Zie daar de aanvang van een dagenlang durende alcoholische tour die hij samen met nieuwe kennissen onderneemt. Een tour door het hellegat The Yabba waarin hij wordt omgeven door simpele zielen, die zich onafgebroken met bier laten vollopen.
En het begon allemaal zo mooi en zo zuiver. De film opent met grandioze beelden van de eindeloze leegte van de Australische outback. Beelden die een eerbiedwaardige sfeer van eenzaamheid en troosteloosheid oproepen. Je hebt werkelijk geen idee dat deze ware poëzie aan beeldmateriaal al snel wordt ingeruild voor plastische ellende in een afgrijselijk oord met de naam The Yabba. Dromen over de schoonheid van een eenzaam bestaan dat louterend werkt en een vorm van geluk bewerkstelligt, kunnen de kast in. We verplaatsen ons naar de hel en naar de mensen die er wonen.
Onderwijzer John houdt in eerste instantie enige afstand en bekijkt de mensen en de simpele manier waarop zij het geluk najagen met enige minachting. Dat duurt niet lang. Hij ontdekt dat het bevrijdend werkt om de ketenen van het fatsoen en menswaardig gedrag af te werpen. De intellectuele John die dacht dat hij boven platte verleiding stond, is plots tomeloos aan het zuipen met wildvreemden en verliest al zijn ketenen. Het ene exces volgt op het andere tot een absoluut schokkende ervaring gevat in een bijzonder schokkende scène, hem wakker schudt. En mij erbij. Ik werd gelukkig enigszins gerustgesteld door een mededeling aan het eind van de film, maar het gevoel van walging nam de mededeling niet weg. Voor John is de impact groter. In een tijdsbestek van slechts enkele uren heeft hij iets aangericht dat niet meer kan worden hersteld. Hij zal voor altijd een hol gevoel met zich mee moeten dragen.
Wake in Fright is een intense film met vele markante personages en vele eigenaardige en afschuwelijke situaties. Een film voor wie nog niet geloofde dat het drinken van grote hoeveelheden bier niet goed is. En een film voor degenen die dat al wel geloofden maar dat graag nog eens bevestigd willen zien. Ik hoor gelukkig nergens bij. Heb ik meteen een goede reden om er eentje open te trekken.

Had van mij 4 sterren gekregen tot het punt van de kangoeroe scènes.

Vanaf dan verloor ik alle interesse.

Sluit ik mij bij aan.

Ik heb deze film geloof ik uit mijn geheugen verdrongen. Door een tip van een medegebruiker op dit forum deze nacht maar eens bekeken. En nu weet ik weer waarom...

Beetje overdreven toch. Geeft de film juist het grimmige karakter dat het zo sterk maakt. Bovendien werden die kangaroos toch afgeschoten en filmden ze het voor de film (werden gebruikt voor hondenvoer). Net als met de os in Apocalypse Now. En zo expliciet wordt het allemaal niet een beeld gebracht.

Ik stem notabene zelf partij voor de dieren, maar het vlees dat wij, ik en onze huisdieren eten groeit natuurlijk (nog) niet aan een boom.

Ik eet al jaren geen dierlijke producten meer, dus voor mij hoeven ze geen dieren meer te slachten.

De scènes gingen gewoon te lang door. Vond de anti climax iets te groot. Bij Apocalypse Now of andere films met dierenleed is dat veel minder het geval.

Zelf ook al jaren vegan met vleesetende kat in huis, datwel.

Nou, vooruit. Met vol punt aftrek verhoogd naar 3*

Broeierig, licht surrealistisch en vaak verontrustend werkje over een jonge leraar engels die onderweg naar Sydney strandt in een stad vol dronken en gestoorde mannen die zich louter bezighouden met bier, seks, gokken en jagen. Langzaam maar zeker zakt hij af naar hun niveau. Het vervreemdende sfeertje is knap getroffen en er wordt sterk spel geleverd; vooral hoofdrolspeler Gary Bond en Donald Pleasance als één van de malloten die hij leert kennen zijn uitstekend. Het expliciet in beeld gebrachte geweld tegen dieren (helaas betreft dit echte opnamen) stuit herhaaldelijk tegen de borst, maar is wel belangrijk voor de thematiek van de film. Uiteindelijk typisch zo'n onprettige maar tegelijkertijd krachtige jaren '70-film waarvan je bepaalde beelden moeilijk van je netvlies kunt krijgen.

Vandaag de vuistdikke 4k uitgave van Umbrella binnen gekregen. Zo maar eens bier halen.

Herzien. De 4k van Umbrella is echt prachtig. Je voelt de hitte.

De film blijft ook fantastisch. Wat een bizarre nachtmerrie.

5*