Wake in Fright (1971)

"Drink up, mate!

Terechte opmerking van Bélon. Zorg dat je een sixpack bier inslaat voor je aan deze film begint, want dorst krijg je gegarandeerd.

In hetzelfde jaar dat men in Walkabout probeert samen te leven met de ongeciviliseerde aboriginals, moet hier een Australische leraar zich staande zien te houden tussen andere wilden; de onderontwikkelde, grofgebekte en immer drinkende inwoners van het dorpje Yabba. Makkelijk heeft de leraar het aanvankelijk niet, maar gaandeweg laat hij zich steeds meer gaan en doet hij dingen waarvan hij dacht dat hij ze nooit zou doen.

Een meesterwerk wil ik het niet noemen, maar een vergeten topper is het zeker. Wake in Fright is een broeierige film over het uitzichtloze leven in de outback van Australië. Het zweet druipt bijna van je televisie af. Dankzij de extreme hitte drinken de bewoners continu bier, want water is alleen goed om je mee te wassen, zoals een van de bijpersonages mooi wist te zeggen. Het hoofdpersonage is genoodzaakt om in het stadje te blijven en vergrijpt zich al snel aan verscheidene zonden. Er volgt een psychologische aftakeling die voor mij climaxt bij de intense kangaroojacht.

Ik houd wel van dit soort films waarin de omgeving, hier zowel de plaats als haar inwoners, eigenlijk de hoofdrol speelt en een detrimentale invloed op het hoofdpersonage uitoefent. Prachtige ruwe film over het leven in een hel op aarde. Jammer dat de regisseur zijn kunde bij veel van zijn latere films niet meer heeft laten zien.

Een afdaling naar de hel op aarde....het dorpje Bundanyabba in de outback van Australië waar de keurige beschaafde leraar Gary Bond strandt op weg naar Sydney.

Compleet berooid en in huis bij een voortdurend drinkende Donald Pleasence en z'n vrienden.

Gruwelijke kangoeroe-jacht zal voor de gevoelige zieltjes niet echt goed te verteren zijn.

Inmense hitte wegspoelen met liters drank en er lijkt geen ontsnappen te zijn uit The Yabba.

Sterke film over een leraar, John Grant, die tijdens zijn vakantie in een merkwaardige plaats belandt war hij wordt rondgeleid door de plaatselijke sheriff en zo de gebruiken leert kennen. Alles is samen te vatten door : ongelofelijk veel zuipen. De heer Grant is een keurige man, echt een leraar, maar lust hem ook wel.
Zijn geld verspeelt hij in een spel dat populair is in Yabba waarbij twee munten worden opgegooid en wanneer het dubbel kop of munt is wordt er uitbetaald. Hij is aangewezen op de goedheid van de bewoners en hij stuit op enkele bijzondere exemplaren. Zo leeft hij een paar dagen in een barak met een alcoholistische arts.
Samen met een stel vrienden van deze man gaan ze op kangoeroe-jacht, iets wat gruwelijke plaatjes oplevert. Heftige scenes, met name het boksen hakt erin.
Op een gegeven moment wil John weer naar de beschaafde wereld. Hij is ondertussen al helemaal naar de kloten geraakt.
Ik vind het een fantastische film over de razendsnelle onttakeling van een mens. Ja, er is een hoop aan te merken op de kangoeroe-scenes die snoeihard zijn maar als filmervaring heb ik van het geheel genoten.

Een normale Engelse man komt in een andere cultuur terecht en maakt daar kennis met het harde, ruige Australische leven, dat is een prima samenvatting voor Wake of Fright.

Heerlijke film overigens. Goed acteerwerk, lekkere bizarre taferelen, fijn acteerwerk met een erg leuke rol van Donald Pleasance. het kangoeroe jagen is aan de ene kant wat zielig, maar wel erg boeiend om te zien.

De Australische hitte is elke seconde van de tijdsduur voelbaar. Net als de Engelse leraar had ik op het eind het gevoel een vrij unieke ervaring te hebben beleeft. Best een aanrader dit dus.

4,0*

"He who makes a beast of himself, gets rid of the pain of being a man."

Erg fijne film over een vreemdeling in een vreemde stad. Ik vind het altijd een erg boeiend gegeven, zo'n vreemdeling die zonder duidelijk doel ronddwaalt en zeker in zo'n vervreemdende arena als The Yabba.

Ik kan eigenlijk alleen beamen wat al eerder is gezegd. Een sfeervolle bijzondere film, die met zijn re-release hopelijk weer wat meer onder de aandacht zal komen. Dat verdient de film wel.

4*

Wat een hitte. Ook ik kreeg behoorlijk dorst van deze 'Wake in Fright'. Lekker bier drinken en genieten van deze bijzondere prent van regisseur Ted Kotcheff. De hele film is niet van deze wereld. Kotcheff schept een mooie vervreemdende sfeer en voert de kijker steeds dieper mee in deze self-destructive trip.

Zand, zon, zweet, kangoeroes en bier. Wat zullen die gasten stinken daar allemaal. Wel zijn het stuk voor stuk bijzondere personages, uiteraard Gary Bond en Donald Pleasence, maar ook Chips Rafferty als de sheriff is geweldig. Bond zakt steeds dieper weg, met als hoogtepunt de schokkende, maar indrukwekkende gevechten met de kangoeroes. Erg hard, maar damn wat past het goed in in deze trip.

Ja, ik heb me goed mee laten voeren door deze sfeervolle film. Eén om nog eens te zien, maar dan op een snikhete dag in de zomer. Denk dat de hitte + sfeer dan nog harder op je afkomen. Intense ervaring dit.

De rode draad is hoe een mens zich kan laten meeslepen en zichzelve niet meer herkent.

Formidabel sterke scènes, zoals de gokscène, de drinkpartijen met de katers achteraf en vooral de jacht op de kangeroes.

Beelden van de beestactige jacht zijn gemaakt door een groep van professionele jagers, licentiehouders. De jacht op de kangeroes, naar ik meen, thans een beschermde diersoort, was toen nog niet verboden.

Fear and Loathing in the Yabba!

Een ode aan de natuur zou ik het zeker niet noemen, eerder een ode aan het bier. Snoeihard portret van de Australische samenleving in de vele afgelegen dorpjes. De afstammelingen van de Engelse criminelen (die werden in de vorige eeuwen naar Australie gedeporteerd) zoeken verstrooiing in het drinken van heel veel bier, gokken en het jagen op kangoeroes. Een aantrekkelijke maar giftige mix, waar je ook als beschaafde voorbijganger niet aan ontsnapt. Rauw.

Hele dikke 4*

Not my cup of tea !

Bijzonder filmpje zonder meer met een sterke sfeerschepping betreft de samenleving in afgelegen dorpjes in Australië die zich bezig houden met gokken , seks , kangoeroes afschieten ( harde beelden ) en waar je de hitte zomaar kan aanvoelen in je huiskamer. Vrij rauw van inhoud, maar voor mij niet echt interessant. Het verhaal heeft ook niet meer te bieden en kabbelt langzaam voort. Hoge scores hier, helaas voor mij een onvoldoende. 4/10

Lekker zuipen in the Yabba. Aparte film, waarin een Engelse leraar werkzaam in een boerengat in de Outback terecht komt in een nog achterlijker boerengat in de Outback. Niet helemaal de bedoeling, want hij keek al uit naar een vakantie terug in de beschaving, op Bondi Beach met welgevormde blondines in bikini. Hoe dan ook, het klinkt een beetje als de cliché-setting voor een horrorfilm, maar dat is het niet - het is een rauwe film over het Australische equivalent van rednecks en hoe die hun leven doorkomen met heel veel bier, gokken, dronken jagen op kangoeroes, en meer drinken. Sterke sfeer in een overtuigend neergezette wat achterlijke gemeenschap, maar toch ook wat saai op momenten omdat er nou eigenlijk niet echt veel interessants gebeurt - veel plot is er niet, en op een gegeven moment geloofde ik het wel een beetje met die kansloze zatlappen.

Elf en een half jaar later gezien en de film heeft door de restauratie flink aan status en bekendheid gewonnen. Ook hier waren er toen 3 stemmen, nu 112.

En het is een erg goede film. Een soort van koortsdroom waarin een leraar beland en het lukt hem niet meer om eruit te komen. Een knappe, rauwe film. Voorbeeldig qua regie en montage en heel knap qua timing. Geen overbodige plotelementen. Ik zat er helemaal in.

De film was nota bene bijna verloren. Het was destijds geen grote hit en op een gegeven moment was de enige bekende kopie eentje uit Ierland die zo slecht was dat je er geen DVD van kon maken. Het is dat de editor na heel lang zoeken een compleet negatief in Pittsburg vond in een container met de opdruk "for destruction".

Uitstekende film waarin een leraar onderweg naar Sydney in een stadje beland waar hij zijn geld verliest met gokken. Een prachtig openings-shot en het stadje en de toch wat apparte bewoners worden goed neergezet. Het verloop laat zich niet gemakkelijk voorspellen en het geheel wordt langzaam een nachtmerrie. Rauw en een aantal ongemakkelijke scenes.

Ik wist niet wat ik moest verwachten, en dit viel behoorlijk rauw op mn dak. Niet vaak zag ik dierenleed zo onverbloemd in een film, dus wie daar niet tegen kan kan deze beter overslaan. Ik wist trouwens niet eens dat (vroeger) zo grootschalig gejaagd werd op kangaroes. Het is gruwelijk, zeker ook door de editing die de beelden van aan flarden geschoten "roos" vermengd met shots van lachende, stomdronken jagers. Ik las dat voor de jacht een groep jagers was ingehuurd die ook werkelijk dronken raakten en steeds slechter mikten, met zwaargewonde kangaroes als gevolg, en dat de filmcrew de jacht toen heeft moeten saboteren door te liegen dat de lampen kapot waren.

Los van de jacht is Wake in Fright een fascinerende film, bijna onmogelijk om hier een genre op te plakken maar ik zou kiezen voor iets vaags als Australian Gothic of Outback-horror. Een jonge, nogal arrogante leraar komt vast te zitten in "the yabba", een fictief stadje in the middle of nowhere en maakt daar de ene stomme beslissing na de andere. De locals zijn hartelijk op een dwingende manier -geheelonthouders zouden er niks te zoeken hebben- en dat gaat van ongemak naar dronken horror, terwijl op het eind ook nog de suggestie wordt gewekt dat de leraar wordt aangerand. De leraar ontsnapt pas als hij zichzelf door het hoofd probeert te schieten, een echo van wat hij in het begin zelf gekscherend zegt.

Verontrustend en rauw, dit is een film die waarschijnlijk nog beter wordt na herziening. Voor nu een ruime 3,5.

Wake in Fright is een vroeg werk van regisseur Ted Kotcheff die vooral bekend is van First Blood (1982). Wake in Fright is een andersoortige film. Het gaat in Wake in Fright om andere actie en wel om tomeloos zuipen en het controleverlies dat daar het gevolg van is. De film laat zien hoe snel en gemakkelijk een rationeel mens in totaal barbarisme kan vervallen als hij eenmaal de eerste voorzichtige stappen heeft gezet die hem van het beschaafde pad doen afwijken.
Een onderwijzer strandt onvoorzien in een oord met de naam Bundanyabba dat door de inwoners liefkozend The Yabba wordt genoemd. Hij zou er slechts een nachtje doorbrengen, maar dat loopt helemaal anders. Ongelukkige omstandigheden dwingen hem daar langer te blijven. Hij zit vast. Zie daar de aanvang van een dagenlang durende alcoholische tour die hij samen met nieuwe kennissen onderneemt. Een tour door het hellegat The Yabba waarin hij wordt omgeven door simpele zielen, die zich onafgebroken met bier laten vollopen.
En het begon allemaal zo mooi en zo zuiver. De film opent met grandioze beelden van de eindeloze leegte van de Australische outback. Beelden die een eerbiedwaardige sfeer van eenzaamheid en troosteloosheid oproepen. Je hebt werkelijk geen idee dat deze ware poëzie aan beeldmateriaal al snel wordt ingeruild voor plastische ellende in een afgrijselijk oord met de naam The Yabba. Dromen over de schoonheid van een eenzaam bestaan dat louterend werkt en een vorm van geluk bewerkstelligt, kunnen de kast in. We verplaatsen ons naar de hel en naar de mensen die er wonen.
Onderwijzer John houdt in eerste instantie enige afstand en bekijkt de mensen en de simpele manier waarop zij het geluk najagen met enige minachting. Dat duurt niet lang. Hij ontdekt dat het bevrijdend werkt om de ketenen van het fatsoen en menswaardig gedrag af te werpen. De intellectuele John die dacht dat hij boven platte verleiding stond, is plots tomeloos aan het zuipen met wildvreemden en verliest al zijn ketenen. Het ene exces volgt op het andere tot een absoluut schokkende ervaring gevat in een bijzonder schokkende scène, hem wakker schudt. En mij erbij. Ik werd gelukkig enigszins gerustgesteld door een mededeling aan het eind van de film, maar het gevoel van walging nam de mededeling niet weg. Voor John is de impact groter. In een tijdsbestek van slechts enkele uren heeft hij iets aangericht dat niet meer kan worden hersteld. Hij zal voor altijd een hol gevoel met zich mee moeten dragen.
Wake in Fright is een intense film met vele markante personages en vele eigenaardige en afschuwelijke situaties. Een film voor wie nog niet geloofde dat het drinken van grote hoeveelheden bier niet goed is. En een film voor degenen die dat al wel geloofden maar dat graag nog eens bevestigd willen zien. Ik hoor gelukkig nergens bij. Heb ik meteen een goede reden om er eentje open te trekken.

Sluit ik mij bij aan.

Ik heb deze film geloof ik uit mijn geheugen verdrongen. Door een tip van een medegebruiker op dit forum deze nacht maar eens bekeken. En nu weet ik weer waarom...

Broeierig, licht surrealistisch en vaak verontrustend werkje over een jonge leraar engels die onderweg naar Sydney strandt in een stad vol dronken en gestoorde mannen die zich louter bezighouden met bier, seks, gokken en jagen. Langzaam maar zeker zakt hij af naar hun niveau. Het vervreemdende sfeertje is knap getroffen en er wordt sterk spel geleverd; vooral hoofdrolspeler Gary Bond en Donald Pleasance als één van de malloten die hij leert kennen zijn uitstekend. Het expliciet in beeld gebrachte geweld tegen dieren (helaas betreft dit echte opnamen) stuit herhaaldelijk tegen de borst, maar is wel belangrijk voor de thematiek van de film. Uiteindelijk typisch zo'n onprettige maar tegelijkertijd krachtige jaren '70-film waarvan je bepaalde beelden moeilijk van je netvlies kunt krijgen.