Get Carter (1971)

De regisseur van deze film Mike Hodges is op 17 december jongstleden op 90-jarige leeftijd overleden. Zijn filmoeuvre voor bioscoop en televisie beperkt zich tot zo'n 20 titels, en daarvan is deze Get Carter wel de beroemdste (tenzij je enthousiasme kan opbrengen voor de ultieme campy cult classic Flash Gordon uit 1980 met muziek van Queen).

Deze Britse misdaad classic moest ik toch ooit een keer gezien hebben. Voor mij blinkt het uit in de settings. Heerlijk grauwe Britse toestanden op diverse locaties. Het is er aan te zien dat een aantal medewerkers vooral ervaring hadden in het maken van docu’s. Het draagt bij aan het realistisch karakter. Het is ook geen film die zich overgeeft aan overmatig geweld. Het is met de handrem - en zelfs al slaan de stoppen op het eind wat door - en draagt ook weer bij aan een soort realisme. Geen geweld om het geweld maar eerder een efficiënte aanpak. Michael Caine in wat één van de rollen van zijn leven is en niemand had het beter kunnen doen. De telefoonsex met Britt Ekland had ik dan weer niet zien aankomen in een verder heel beperkte rol van haar. Dit is ook de sfeer van begin jaren ‘70 alsof iedereen met een kater uit de sixties wakker geworden is, na een goed feestje.
De regie aanpak en tricks dragen bij aan het kijkplezier; het vormt allemaal één mooi geheel.

Vroeg voorbeeld van het soort film dat je in de jaren '70 wel meer ging zien. Ook een Brits voorbeeld. Het is in zekere zin een neo-noir en dan vooral van het wraakzuchtige soort. Het zit boordevol urban decay. De stad (hier vooral Newcastle) is grauw en heeft zijn beste tijd gehad. Iedereen manipuleert elkaar en niemand is nog gewoon vriendelijk. De film is zo grauw, mede omdat de zon vrijwel nooit schijnt. Het regent echter ook niet. Het weer is altijd bewolkt.

Vaak fraai geschoten en heel sterk gemonteerd. De beste scenes zitten wel zowat allemaal in de tweede helft (de achtervolgingsscènes bijvoorbeeld). Maar de allerbeste scene is de scene waarin Caine kijkt naar het filmpje. Juist die scene doet net iets meer dan bijna de hele rest van de film. Het maakt van Caine een mens en laat het niet alleen een archetype zijn. Er mist op script en karakterniveau net een extra laagje om deze film voor mij op 4 sterren te krijgen. Maar Get Carter is zeker de moeite waard. En voor mij het begin van een rondje Britse films de komende tijd.

"You know, I'd almost forgotten what your eyes looked like. Still the same. Pissholes in the snow."

Deze film werd mij getipt op Letterboxd en was echt heel leuk. Vorige week heb ik de re-make versie uit 2002 gezien met Sylvester Stallone en die viel me nogal tegen, voornamelijk door de onwijs slechte en saaie regie. Toen ik dit ook vertelde op Letterboxd werd me aangeraden het origineel te kijken, die beter bleek te zijn. En dat was ook oprecht zo. Wat een heerlijke film, die zelfs anno 2025 nog best vers overkomt. Tuurlijk zie je wel het tijdsverschil, maar het valt eigenlijk helemaal niet storend op en dat is een goed teken!

Hele vette film met verschillende erg leuke aspecten. Vooral Caine steelt de show, waanzinnige charisma heeft die man hier en dan snap je ook wel waarom het zo'n legendarische acteur is geworden in de toekomst. Hij speelt hier echt een heerlijke rol van de keiharde Carter. Het verhaal kennen we dus al wel, en is overigens niet héél spannend maar wederom wel heel leuk. Vooral wanneer Carter met die double barrel buiten gaat staan is het echt om te smullen!

De film kent oprecht behoorlijk harde scenes wat ik echt lekker vond, het verhaal was gewoon prima, niet heel bijzonder. Deze film kent vooral een erg lekkere en fantastische soundtrack wat ik wel echt om te smullen vond! Ja, heel leuk en prachtig gemaakt. Inderdaad ook een erg goede regie en het grauwe van de film druipt er echt van af!