Get Carter (1971)

Zeer goede misdaadfilm met een geweldige Caine en veel grappige one-liners.

De film begint erg traag en blijft het tot een half uur van het einde ook (wel in mindere maten dan aan het begin). Het verhaal vond ik té gewoon en té cliché en hierdoor werd het ook minder boeiend. De twee grote pluspunten vond ik de uitstekend acterende Caine en de prachtige beelden van Newcastle en London. Daarom toch nog 3*.

Enorm ondergewaardeerde film, meesterwerk. Caine is geweldig en de muziek misschien nog wel beter. 5,0*

De smerige industriële achterbuurten van Newcastle vormen de aachtergrond van deze Britse gangsterfilm, die qua sfeer dicht bij een detectiveroman aanleunt, maar met het verschil dat het hier niet om de hogere Britse sociale klasse van Christies boeken gaat , maar wel iedereen betrekt van rijke tot arme mensen.
Get Carter is natuurlijk meer dan gewoon een moordmysterie met de vraag 'Wie heeft Carters broer vermoord?', maar ook een ruwe en brutale confrontatie met de toestand in de buitenwijken en de schets van een milieu, dat zowel Jacks broodwinning als zijn ondergang betekent. Wanneer de puzzelstukjes meer en meer in elkaar beginnen passen, begrijpt hij dat hij zijn zoektocht moet voortzetten en dat hij het alleen zal moeten doen... Er zal geen weg terug zijn... De videotape vormt een breuk in de karakterontwikkeling van zijn personage en plots verandert de charismatische, zelfbeheerste professional in een wild beest, waar de opgekropte wraakgevoelens (en misschien ook wel de spanningen en de druk die zijn werk teweegbrachten) losbarsten en hem dwingen de zaak op een radicale manier af te maken, waarbij de film in een echte 'dag des oordeels' verandert. En net op het ogenblik dat alles voorbij lijkt te zijn en hij, als teken van zijn gewonnen vrijheid en de gezuiverde naam van zijn familie, zijn wapen in de zee wilt werpen, wordt hij door een collega doodgeschoten, die niet de grote fout van Jack had begaan, namelijk zich laten overmesteren door zijn gevoelens ...

4*

Dank zij TCM deze al weer een paar keer kunnen zien.

Typische jaren '60 Britse misdaad thriller, met een uitstekende Caine, die een van zijn betere rollen speelt (Eigenlijk is ie nooit slecht, alleen zijn de films, waarin ie zit, niet al tijd gelukkig gekozen.) is werkelijk grandioos!

Caine weet de vastberadenheid en steeds groter opkomende woede van zijn karakter goed weer te geven. Hij blijft aldoor zijn kalmte en stijl behouden, maar wanneer hij dan bijna letterlijk uit zijn vel springt is hij ook niet meer te houden.

De film oogt ook zeer authentiek en realistisch, zeker het misdaadmilieu, waarin de karakters zich begeven (niet dat ik dit uiteraard echt kan staven).

Een klein misschien wat vergeten pareltje, die wellicht door de vreselijke remake weer wat meer aandacht krijgt bij het grote publiek.

Eklund staat waarschijnlijk gewoon groot vermeld, omdat ze toen een bekend iemand was, getrouwd met Peter Sellers en deel uitmaakte van Swingin' London, m.a.w. dat doet de film beter verkopen.

Ik geef hem een acht, ofwel vier sterren.

Zoveel diepgang en karakterontwikkeling als jullie, zie ik er niet in. Desondanks een boeiende film, door de dialogen, personages, en locaties. Scènes die spannend bedoeld waren kwamen soms niet zo over, doordat de twee boeven pas laat echt de intentie leken te hebben om Carter te vermoorden. In eerdere scènes was het meer een B2 en Vlugge Japie-duo, wat niet echt de bedoeling kan zijn.

Dit alles is deels te wijten aan weinig muziek en een vreemde soort humor/hoffelijkheid bij de gangsters, waardoor je hun werkelijke intenties pas snapt als ze beginnen met schieten.

Anyway.

Het blijft een prachtig tijdsbeeld, 4 sterren

Mja, ben duidelijk een pak minder enthousiast dan jullie. Op geen enkel moment raakte ik in de film en vond 'm dan ook niet bijster interessant. Niet dat Get Carter op m'n zenuwen ging werken of echt iets verkeerd doet, maar vond het gewoon een saaie bedoening.

Betrapte mezelf er op dat het lot van Jack Carter me hoe langer hoe minder interesseerde. Kan niet de bedoeling zijn veronderstel ik, hoewel Michael Caine van Carter bewust een arrogant personage heeft gemaakt. Caine doet het op zich zeker niet slecht, maar regisseur Mike Hodges kreeg me echt niet mee.

Een prent die eigenlijk nergens faliekant faalt maar mij gewoon helemaal niet wist te beroeren.

Typisch sfeertje uit die tijd dat je ook merkt bij films als Bullitt of Shaft. Met een hardheid, die best wel past bij dit genre. De film is deels verouderd en wat knullig, maar algemeen gezien boeit hij eigenlijk wel. Sterk acteerwerk van Caine, spannende scènes en een verhaal dat goed in elkaar zit. De sterke scènes hangen helaas niet altijd vlot aan elkaar, wat de film niet de drive geeft die hij verdient. Toch van genoten, al zijn er betere films.

Erg sober, maar ook erg degelijke misdaadthriller.

Verwacht geen spectaculair plot of iets dergelijks, Get Carter heeft een simpel verhaal dat toch raakt. Het einde is mijn soort einde. Erg bitter, maar het komt de film alleen maar ten goede. Anders was het zo'n revenge-film geweest, waarin het nogal makkelijk leek. Ook de titel komt dan wat beter tot z'n recht, want het was vooral Carter die jacht maakte op de moordenaar van z'n broer, dan iemand anders jacht maakte op Carter.

Ik vind de jonge versie van Michael Caine echt een geweldige kop hebben, en dat paste hier wel. Carter is immers geen vriendelijke jongen.
Voorts was het acteerwerk van de ondersteunende cast niet echt hemels.

De film oogt sober, maar bevat toch enkele leuke scènes zoals die waarin Margaret haar kleren moet uittrekken - met die autolichten..
Goeie soundtrack, vooral bij de laatste scène is het deuntje van toevoegende waarde.
Wie Harry Brown goed vond, zal deze ook wel smaken. Ligt een beetje in dezelfde lijn.

4

Hardboiled en dat in grauwe omstandigheden met een fantastische rol voor Caine. Zoals ie 't speelt, koud met name, maar ook hoe zijn personage zich manifesteert. Een cynische, uitdagende vent, die geen middel schuwt om de ware toedracht van zijn broer's dood te achterhalen. De wijze waarop hij een oude bekende beledigt, de grijns bij het zien van een stel vechtende wijven, het erotische telefoontje en de onderkoelde reactie op het kapotte gezicht van wat een medestander was; Carter is lange tijd even cool als vastberaden in zijn zoektocht naar de waarheid.

Iets dat alleen maar toeneemt naarmate de tegenstand heviger wordt, maar zijn gemoedstoestand verandert halverwege als er een (noem het maar een seksueel ironisch) addertje onder het gras blijkt schuil te gaan. Een aantal sterke scenes rondom een stomende tante, zoals de montage tussen een felle autorit en vrijpartij, vormen de opmaat naar een onthulling die Carter in vuur en vlam zet. Met als resultaat een spijkerharde en wrede finale waar geen plek meer is voor welke vorm van emotie dan ook. Een compromisloze film met ook nog eens een formidabele slotscène.

Weer zo'n typische begin jaren '70-film die een beetje weird is, maar niet heel vervelend om naar te kijken. Michael Caine gaat naar Newcastle om eens na te gaan wat er nou gebeurd is met zijn dode broer. Ik vond dit allemaal een beetje loos, laat staan boeiend. Al heeft het wel een aantal scenes die lichtelijk opzienbarend zijn. Caine als bad-ass vond ik ook niet echt passen, maar soit. De pauperige Engelse locaties plus de sfeer an sich maakten deze film dus nog wel oke om te bekijken.

De film is rauw, ongepolijst, en speelt zich af in een (destijds) nogal kil ogend New Castle en Gateshead. New Castle is een echte industriestad , een beetje zoals Rotterdam. Niet oogstrelend mooi (hoewel het natuurlijk wel mooie plekjes heeft), maar wel een plek met karakter. Vervolgens is er de muziek, die (met name aan het begin tijdens de openingsscene en de treinreis van London naar New Castle) meteen een mysterieuze, donkere toon zet. Je weet dan al dat de film geen 'happy end' gaat hebben. Vervolgens is er de hoofdpersoon, Jack Carter, kil, clinisch, doelgericht, een man op een missie die geen aarzeling kent. Een echte London Gangster. Michael Caine is briljant. Hij zet Carter op een subtiele manier neer; een genadeloze 'hard man' maar wel een beschaafde (uiteraard alleen in intellectuele zin). Ik vind o.a. de eindscene memorabel en krachtig, wanneer hij de moordenaar van zijn broer dwingt een fles vodka naar binnen te werken en daarbij automatisch de moord van zijn broer visualiseert, die op gelijkbare wijze aan zijn einde kwam.

Get Carter is een meesterwerk. Een film die prikkelt en die je meerdere keren moet zien om alle subtiliteiten mee te krijgen. Het is inderdaad geen pop-corn pulp zoals de meeste films van vandaag de dag, waarbij het plot van de film met de paplepel wordt opgediend en er geen enkele uitdieping van karakters is. Het doel van die films is zo veel mogelijk geld te verdienen door het bereiken van een zo groot mogelijk publiek. Dan mot het je het uiteraard niet te moeilijk en taai maken, want dan haakt het merendeel af. Get Carter is kunst. Bij Get Carter moet je bij de les blijven, maar daarvoor wordt je uiteindelijk als echte film liefhebber wel beloond.

In Engeland wordt Get Carter terecht nog steeds gezien als een hoogtepunt van Britse cinema.

Prima film met een uitblinkende Michael Caine. 'Get Carter' kenmerkt zich vooral door het sterke trieste sfeertje wat daar in Newcastle hangt. Vreselijk, wat een deprimerende ellende. Maar een meerwaarde voor deze prent. Mooi geschoten ook. Verder prima vermaak, gevuld met leuke humor, actie en een paar sterke scenes, zoals de auto die in het water wordt gereden (met vrouw achterin) en het einde. Dikke voldoende.

In de herziening!

Uit mijn geboortejaar het verder weinig belangwekkende 1971 bekend van Manuela en Peter Maffay. Schijnbaar een vrij grijs troosteloos jaar met 8mm pornofilmpjes als voornaamste ondeugd.

Michael Caine gaat terug naar het noorden om het wie en waarom van de dood van zijn broer te onderzoeken en vanaf de scene waarin Michael Caine in z'n blootje met een shotgun de deur uitloopt terwijl de fanfare in de straat loopt zijn alle scenes uit de film klassiekers te noemen.

De soundtrack van Roy Budd op plaat met een aantal dialogen uit de film mag ik graag zo nu en dan opzetten.

Meesterwerkje!

Hier en daar een beetje knullig, vooral in de uitwerking van de aktiescenes, maar al met al kan deze britse misdaadklassieker er nog prima mee door. Michael Caine is heerlijk hooghartig in de hoofdrol, de plot net boeiend genoeg en het tempo aangenaam. Voornaamste pluspunten zijn het heerlijk foute jaren '70 sfeertje, compleet met troosteloze locaties, het bij vlagen experimentele camerawerk en de maffe, inventieve montage. Ja lieve mensen, zo worden ze niet meer gemaakt.

Goeie film waarin een gangster uit Londen de toedracht van de dood van zijn broer probeert te achterhalen. Een vrij typische Britse misdaadfilm met een fijne rol van Michael Caine. Misschien hier en daar wat verouderd (het geweld viel wel mee bijvoorbeeld). Maar het grijze New Castle vormt een prima decor en de film bevat een aantal sterk gemonteerde scenes en een onverwacht einde.

Lekker rauw deze. Met een mistroostig decor, een gangster die terugkeert naar zijn geboortestad op zoek naar wraak voor de mysterieuze dood van zijn broer. Er wordt nogal in koelen bloede gemoord en het ontbreekt niet aan sleazy scènes en onsympathieke gure personages. Caine zat hier nog steeds in zijn geboorteland en maakte hiermee één van zijn bekendste vroege films. Toont ook dat je geen overdaad van geweld en actie nodig hebt om een goede misdaadfilm te krijgen.Goede film.

De remake met Stallone nooit gezien. Caine speelt er de rol van Brumby, en alleen voor deze knipoog zet ik hem toch nog 's op mijn lijstje.

Het acteerwerk van Michael Caine en de mistroostige setting in Newcastle maken dat deze film het aanzien nog redelijk waard is. Het verhaal is niet bijzonder en soms ook wat minder goed te volgen. Er komen veel namen voorbij, waarbij ik soms moeite had om de onderlinge verhoudingen goed te kunnen plaatsen, al vielen de puzzelstukjes uiteindelijk wel op hun plek. Toch kon het mij al met al niet erg boeien.

Zo'n pareltje dat je echt even bevestig krijgt hoe lekker het is om de kringloop af te struinen. Me dan ook met grote gretigheid aan de film gezet onbekend hoe goed dit nu was, en volgens mij heb ik de remake met Stallone ook nooit gezien. Toch was de ontmaagding van Get Carter niet helemaal wat ik er van gehoopt of verwacht had.

Veel introductie komt er niet want Jack is al vrij snel onderweg van London naar het verre en troosteloze Newcastle om eens te kijken hoe daar de vlag er bij hangt. Wat is er met broerlief gebeurt en waarom? Hoe meer Jack wroet en informeert des te meer vuil komt er naar boven in het door criminaliteit overheerste Newcastle waar weinig heilig lijkt en men er ook niet voor schuwt een conculega verdacht te maken en uit de weg te ruimen en uiteindelijk ontvouwt zich een toch wel erg uitgebreid verhaal over meerdere schijven met veel karakters die er allemaal wat mee te maken hebben.

Toch slaat de film niet onmiddellijk aan bij mij. Wellicht dat ik iets anders verwacht had, iets met meer geweld, iets meer een wraakfilm met een opbouw naar een climax. Laat ik voorop stellen dat Get Carter kwaliteit uitademt. De soundtrack is sterk. Het verhaal is alles behalve voorspelbaar en het tijdsbeeld is mooi om te zien. Toch heeft de film een soort stugheid over zich die vooral debet is aan Jack Carter zelf. Caine zet de rol prima neer, toch is Jack verre van sympathiek als er links en rechts bijkomende schade is aan omstanders. Jack maakt zich er in ieder geval niet echt druk om en is op momenten bijzonder kil. Dan is er het veelvoud aan karakters en namen waar ik halverwege toch een beetje de weg in kwijt raak en me regelmatig afvraagt over wie het nu weer gaat. Het maakt van Get Carter wellicht het realistische, ondoorzichtige en hardvochtige wereldje waar het zich in afspeelt, toch heeft het moeite me te grijpen en mijn aandacht voor de volle honderd procent vast te houden.

Get Carter is dus niet meteen de voltreffer die ik gehoopt had, maar wat niet is kan nog komen.

Ach.

Ik vond het allemaal maar een wat flauw gebeuren. Wel een stuk charmanter en eigenzinniger dan de gemiddelde wraakfilm, maar allemaal wel uiterst oninteressant naar voren gecommuniceerd. Get Carter is de volgende film die met een vooral rauwe en authentieke indruk publiek trekt, maar mij trekt het dus wat minder.

Niettemin is het leuk om Caine in deze rol te zien. Zeker in vergelijking met personages die hij tegenwoordig speelt. Het is allemaal uiterst verschillend. Hij had ook een cool personage kunnen zijn, alleen trekt Hodges de romantiek rondom zijn personage nogal ver door. Hierdoor is het wat moeilijk om echt iets voor hem te voelen, want uiteindelijk beginnen die scenes sterk te vervelen.

Verder is de wraak niet altijd even bevredigend, maar richting het einde zitten er toch wat verrassende sequenties tussen die het niveau net een tikje verder trekken. Was het ook niet voor de allerlaatste scenes geweest dan had deze film een 2,0* gekregen, het is de verrassing van het gebeuren dat toch eigenzinnig en buiten het kader genoeg is.

Ach, het is vooral niet echt mijn ding. Een film die qua kern erg interessant te noemen is, maar vervolgens nogal wat bijzaken naar voren trekt om de kijker van de betere kanten af te leiden. Het duurt ook erg lang voordat de eerste echt memorabele scenes naar voren komen op het vlak van wraak, want ik zal toch maar weinig van de film herinneren. Best jammer.

De regisseur van deze film Mike Hodges is op 17 december jongstleden op 90-jarige leeftijd overleden. Zijn filmoeuvre voor bioscoop en televisie beperkt zich tot zo'n 20 titels, en daarvan is deze Get Carter wel de beroemdste (tenzij je enthousiasme kan opbrengen voor de ultieme campy cult classic Flash Gordon uit 1980 met muziek van Queen).

Deze Britse misdaad classic moest ik toch ooit een keer gezien hebben. Voor mij blinkt het uit in de settings. Heerlijk grauwe Britse toestanden op diverse locaties. Het is er aan te zien dat een aantal medewerkers vooral ervaring hadden in het maken van docu’s. Het draagt bij aan het realistisch karakter. Het is ook geen film die zich overgeeft aan overmatig geweld. Het is met de handrem - en zelfs al slaan de stoppen op het eind wat door - en draagt ook weer bij aan een soort realisme. Geen geweld om het geweld maar eerder een efficiënte aanpak. Michael Caine in wat één van de rollen van zijn leven is en niemand had het beter kunnen doen. De telefoonsex met Britt Ekland had ik dan weer niet zien aankomen in een verder heel beperkte rol van haar. Dit is ook de sfeer van begin jaren ‘70 alsof iedereen met een kater uit de sixties wakker geworden is, na een goed feestje.
De regie aanpak en tricks dragen bij aan het kijkplezier; het vormt allemaal één mooi geheel.

Vroeg voorbeeld van het soort film dat je in de jaren '70 wel meer ging zien. Ook een Brits voorbeeld. Het is in zekere zin een neo-noir en dan vooral van het wraakzuchtige soort. Het zit boordevol urban decay. De stad (hier vooral Newcastle) is grauw en heeft zijn beste tijd gehad. Iedereen manipuleert elkaar en niemand is nog gewoon vriendelijk. De film is zo grauw, mede omdat de zon vrijwel nooit schijnt. Het regent echter ook niet. Het weer is altijd bewolkt.

Vaak fraai geschoten en heel sterk gemonteerd. De beste scenes zitten wel zowat allemaal in de tweede helft (de achtervolgingsscènes bijvoorbeeld). Maar de allerbeste scene is de scene waarin Caine kijkt naar het filmpje. Juist die scene doet net iets meer dan bijna de hele rest van de film. Het maakt van Caine een mens en laat het niet alleen een archetype zijn. Er mist op script en karakterniveau net een extra laagje om deze film voor mij op 4 sterren te krijgen. Maar Get Carter is zeker de moeite waard. En voor mij het begin van een rondje Britse films de komende tijd.

"You know, I'd almost forgotten what your eyes looked like. Still the same. Pissholes in the snow."

Deze film werd mij getipt op Letterboxd en was echt heel leuk. Vorige week heb ik de re-make versie uit 2002 gezien met Sylvester Stallone en die viel me nogal tegen, voornamelijk door de onwijs slechte en saaie regie. Toen ik dit ook vertelde op Letterboxd werd me aangeraden het origineel te kijken, die beter bleek te zijn. En dat was ook oprecht zo. Wat een heerlijke film, die zelfs anno 2025 nog best vers overkomt. Tuurlijk zie je wel het tijdsverschil, maar het valt eigenlijk helemaal niet storend op en dat is een goed teken!

Hele vette film met verschillende erg leuke aspecten. Vooral Caine steelt de show, waanzinnige charisma heeft die man hier en dan snap je ook wel waarom het zo'n legendarische acteur is geworden in de toekomst. Hij speelt hier echt een heerlijke rol van de keiharde Carter. Het verhaal kennen we dus al wel, en is overigens niet héél spannend maar wederom wel heel leuk. Vooral wanneer Carter met die double barrel buiten gaat staan is het echt om te smullen!

De film kent oprecht behoorlijk harde scenes wat ik echt lekker vond, het verhaal was gewoon prima, niet heel bijzonder. Deze film kent vooral een erg lekkere en fantastische soundtrack wat ik wel echt om te smullen vond! Ja, heel leuk en prachtig gemaakt. Inderdaad ook een erg goede regie en het grauwe van de film druipt er echt van af!