Meningen

Hier en daar best grappig, maar hoofdzakelijk is deze komedie met SF-elementen te gemakzuchtig en te flauw. De cast is een pluspuntje, al verveelt het personage van Ben Stiller snel. Vince Vaughn en Jonah Hill komen er nog het beste vanaf. Hun voortdurende stroom van vuilgebekte en vooral stompzinnige dialogen werkt in ieder geval op de lachspieren.

Saaie, slechts sporadisch spannende thriller over een naar Boekarest verhuisde voormalig actrice (Maika Monroe), die vanuit een appartement aan de overkant van de straat in de gaten wordt gehouden door een mogelijke seriemoordenaar. Hitchcock is dit bepaald niet, met matig akteerwerk van Monroe en een ongeloofwaardig script. Maar vooruit, in de finale wordt het dan eindelijk toch nog best spannend.

De dochter van regisseur M. Night Shyamalan stapt bij haar debuut in veel van de valkuilen die haar vader ook al niet wist te omzeilen. Alleen deed hij dat pas laat in zijn carrière. Kortom; een intrigerend uitgangspunt en een spannende opbouw worden op tweederde de nek omgedraaid, waarna de film uitgaat als een nachtkaars. De onsympathieke personages helpen ook niet bepaald mee.

Oké regiedebuut van Russell Crowe, die tevens de sympathieke hoofdrol vertolkt. Het verhaal wordt enigszins onevenwichtig uitgewerkt en neigt meer dan eens naar goedkoop melodrama, maar de film heeft zeker zijn momenten. De emotionele climax is bijvoorbeeld behoorlijk aangrijpend. Crowe regisseert op een wat ouderwetse en oubollige manier, maar de film ziet er door het eersteklas camerawerk van Andrew Lesnie (de vaste cameraman van Peter Jackson) wel erg fraai uit.

Visueel erg fraai allemaal en de cast is prima, maar inhoudelijk verloopt alles helaas nogal voorspelbaar. Tel hierbij op een nogal dik aangezette finale en je hebt een charmante maar onevenwichtige film, die ondanks veel sfeer niet helemaal weet te overtuigen. Pattinson is evenwel degelijk in de hoofdrol, Witherspoon is even leuk als altijd en Waltz is goed op dreef als de tegelijkertijd sympathieke en krankzinnige circusdirecteur. En Rosie de olifant is onweerstaanbaar.

Superieur vermaak voor het hele gezin. Prachtig gerealiseerd, met fraai camerawerk, mooie locaties en een ijzersterke cast. De special effects zijn ook heel erg goed. Het verhaal is doeltreffend uitgewerkt en rijk aan detail. Zo dient een familiefilm te zijn: spannend, grappig, mysterieus en met het hart op de juiste plaats. Dikke aanrader.

Herzien, in de langere Ulysses Cut, die bijna drie uur klokt. Veel leuke details en plotlijntjes zijn in deze versie hersteld, die, hoewel natuurlijk een stuk langer, nergens inkakt of saai wordt. Op bluray ziet de film er erg goed uit, afgezien dan van enkele lelijke cgi-shots, die de boel sporadisch een beetje verpesten. Alles met de ballon en de olietanker ziet er bijvoorbeeld niet best uit. Verder is deze 'Mad Max on water' nog steeds goed te genieten, met fraaie sets en decors en natuurlijk als onbetwist hoogtepunt de geweldig ogende trimaran van hoofdrolspeler Kevin Costner.

Indringend drama dat qua dromerige sfeer wel wat doet denken aan het werk van regisseur Terrence Malick. Er wordt uitstekend spel geleverd en het script heeft heel wat voor de kijker in petto, maar het is vooral op visueel- en audiogebied dat de film indruk weet te maken. De vormgeving is bij vlagen echt schitterend, met virtuoos camerawerk en een bijzonder gebruik van kleur. De gelaagde, zeer diverse soundtrack van Trent Reznor en Atticus Ross is ook eersteklas. Aan de lange kant en de tweede helft is minder imposant dan de eerste, maar al met al zeker een bijzondere kijkervaring.

Meeslepende, onsentimentele film die de mens reduceert tot een wezen dat slechts nog in één ding geïnteresseerd is: overleven. De barre tocht van de hoofdpersonen is haast voelbaar in beeld gebracht. Regisseur Weir's gebruikelijke aandacht voor detail komt hem ook hier weer goed van pas- alles voelt zeer levensecht en overtuigend aan. Het verhaal is minimaal, net als de uitwerking van de karakters, maar toch leef je als kijker intens met de hoofdpersonen mee. Het ontbreken van sentiment is één van de grootste pluspunten van de film, naast natuurlijk het majestueuze camerawerk en de prachtige, slechts sporadisch gebruikte muziek. De laatste momenten voelen enigzins overbodig en gekunsteld aan, maar verder is dit een indrukwekkende kijkervaring.

Het verhaaltje stelt niet zoveel voor en er is weinig dat we niet eerder in vergelijkbare sportdrama's hebben gezien, maar de geloofwaardige, doorleefde rol van Ben Affleck maakt veel goed. Feitelijk heb ik hem niet eerder zo goed zien spelen. Jammer dus van de rest van de film, temeer omdat je van regisseur Gavin O'Connor, verantwoordelijk voor het geweldige Warrior, binnen dit genre inmiddels wel wat mag verwachten.

Spannende, fraai in beeld gebrachte en zeer vermakelijke thriller, stijlvol geregisseerd door de spaanse horror-expert Jaume Balaguero, die hier bewijst ook goed overweg te kunnen met andere genres. Freddie Highmore is te lichtgewicht en onwennig in de hoofdrol, maar de rest van de cast is prima. Het script is niet overal even geloofwaardig uitgewerkt en er zijn veel onwaarschijnlijke momenten, maar alles wordt met zoveel overgave en klasse gebracht dat er weinig voor nodig is om meegesleept te worden in het verhaal. Wel jammer dat we in de finale uitvoerig herinnerd moeten worden aan de nederlandse nederlaag tegen Spanje in het WK van 2010.

Heerlijk tragikomisch coming-of-age filmpje, een genre waar amerikanen sporadisch erg goed in zijn. Geholpen door een eersteklas cast en script wordt precies de juiste toon getroffen. Vooral de bijrollen zijn uitstekend ingevuld. Zo is Sam Rockwell bijvoorbeeld perfect als de surrogaat vaderfiguur van de hoofdpersoon; Allison Janney is briljant als alcoholistische buurvrouw. Geregisseerd door de schrijvers van Little Miss Sunshine en The Descendants, en dat zie je. Beiden duiken ook op in grappige kleine rolletjes.

Mooi, puur gegeven voor een film en grotendeels pakt dit ook wel goed uit. Echt sentimenteel wordt het nergens en de film kent een flinke reeks indrukwekkende momenten. Sheen is overtuigend in de hoofdrol als zwijgzame, introverte en enigzins wereldvreemde man die langzaam ontdooit. De groep reizigers om hem heen is ook prima gekozen; vooral Yorick van Wageningen (''Hoi, ik ben Joost uit Amsterdam'') is bijzonder sympathiek. Niet alle scenes werken even goed en er is een overdaad aan muzikale intermezzo's, maar het geheel kabbelt prettig voort naar het fraaie, ingetogen einde.

Vermakelijke documentaire over de ontstaansgeschiedenis van de maffe rockband Twisted Sister, ooit heel groot in de jaren '80, toen MTV haar hoogtepunt beleefde. Te lang en ietwat eentonig, al zijn er veel hilarische anecdotes en is het fijn luisteren naar de nog steeds charismatische frontman Dee Snider. De boel leeft flink op wanneer de band voor het eerst naar Engeland vliegt en daar voor nieuwe uitdagingen komt te staan. Een feest der herkenning, althans voor mij- ik kocht in 1982 de debuut-LP Under The Blade, toen de band nog enigszins serieus te nemen was. Daarna kwam het grote succes en haakte ik af. De documentaire stopt ook op dat punt.

Superieure remake van het dodelijk saaie mexicaanse origineel uit 2010. Dit betekent niet automatisch dat dit een goede film is; meer dat het origineel belabberd is. Regisseur Jim Mickle (wiens Stake Land ik erg kon waarderen) zet een fijne naargeestige sfeer neer en weet prima prestaties aan zijn cast te ontlokken, maar slaagt er niet in de volle lengte te kunnen boeien. Tegen het einde wordt één en ander gelukkig alsnog behoorlijk spannend (alsmede smerig). Op visueel gebied indrukwekkend, met prachtig camerawerk, maar hopelijk is Mickle's volgende film interessanter.

Leuke, vlotte film over een 23-jarige dj (Zac Efron) die het probeert te maken in de elektronische dancescene in Los Angeles. De plot is min of meer een variatie op de thematiek van de televisieserie Entourage, maar de personages zijn leuk, de sfeer is goed getroffen en er valt te genieten van heel veel lekkere muziek. In het laatste half uur begint de boel een beetje te slepen en schiet de film tekort in de aanpak van bepaalde dramatische gebeurtenissen, maar tot die tijd is dit een erg aangenaam filmpje.

Beetje futloze en flauwe zombie-komedie, die het moet hebben van een sympathieke cast en een aantal wat meer geïnspireerde momenten. Visueel netjes verzorgd en hier en daar moest ik best lachen ("welcome to pain city, population: you!"), maar overwegend is het allemaal nogal dunnetjes. Een tegenvaller van het regisserende trio dat eerder verantwoordelijk was voor het aardige Turbo Kid en Summer Of 84.

Na het grotendeels mislukte Elizabethtown krabbelt regisseur Cameron Crowe terug met deze sentimentele maar sympathieke familiefilm. Niet alle verhaalelementen werken naar behoren en de film heeft sporadisch last van te geforceerde emotionele momenten en voor de hand liggende humor, maar het wordt allemaal met zoveel overgave gebracht dat het moeilijk is om hier cynisch over te gaan zitten doen. Matt Damon is perfect gecast als rouwende weduwnaar die met zijn gezin een nieuwe start wil maken. En de dieren zijn onweerstaanbaar.

Bijzonder sterk geakteerd volwassen drama, mooi in beeld gebracht en intelligent uitgewerkt. Het script vervalt nergens in eindeloos gesomber en blijft continu scherp en wrang komisch. Qua plot gebeurt er weliswaar niet zoveel, maar met deze eindeloos fascinerende personages maakt dit weinig uit.

Middelmatige mengeling van humor en spanning, waarbij regisseur Christopher Landon krampachtig probeert een nostalgisch jaren '80 sfeertje op te roepen. De plot is echter aan de flauwe kant en de film zeurt veel te lang door. Vooral het middenstuk, voorzien van een kansloze auto-achtervolging, gaat echt nergens over. In de finale beschikt de film nog wel over een aardig gevonden plotwending, maar tegen die tijd is duidelijk dat dit niet boven het maaiveld uitkomt.

Weinig onderscheidende tranentrekker, enigszins gered door het degelijke spel van hoofdrolspelers Andrew Garfield en Florence Pugh. De niet-chronologische vertelstructuur is ook wel interessant. Afgezien daarvan is er weinig dat we niet eerder en vooral beter hebben gezien in vergelijkbare kost. De film wist zich niet meer te herpakken na de veel te lange en nogal geforceerd in beeld gebrachte geboorte-scene. Eigenlijk gaan films met dergelijke scenes vaak de mist in, nu ik erover nadenk.

Imposant drama met een gruwelijk onderwerp. Swinton is fantastisch in de complexe hoofdrol; zij draagt vrijwel de hele film. Reilly vond ik enigzins miscast. Zijn personage heeft ook vrij weinig te doen. Het eerste kwartier doet een nogal pretentieuze arthouse-film vermoeden, te danken aan een nogal vervreemdende montage-structuur, maar al snel weet de film te intrigeren en op subtiele manier onder de huid te kruipen. Langzaam maar zeker stevent alles af op een ijzingwekkende uitkomst. De scenes met Kevin als peuter zijn niet optimaal geslaagd- probeer maar eens zo'n jong kind te vinden dat echt overtuigend verontustend kan zijn- maar Ezra Miller als Kevin in zijn tienerjaren is onvergetelijk.

Onduidelijke, teleurstellende film over een tienermeisje (Anna Cobb) dat op haar kamer besluit deel te nemen aan de World's Fair Challenge, een virtueel horror rollenspel. Dat klinkt helaas interessanter dan het is, aangezien je niets ziet van het feitelijke spel en er verder eigenlijk ook amper iets gebeurt. Tegen het einde dreigt de film een beetje spannend te gaan worden, maar dat blijkt slechts een excuus om met een enorme anticlimax op de proppen te komen. Hier en daar weet de film een onbehaaglijk sfeertje neer te zetten, maar dat is dan ook het enige positieve dat hierover te melden valt.

De pijnlijk ongrappige hoofdrol van Jason Sudeikis (wanneer is die man eigenlijk wel leuk?) doet flink afbreuk aan deze vlotte maar tegelijkertijd behoorlijk flauwe komedie. De cast is verder prima en heeft er duidelijk zin in, maar het onnodig platvloerse taalgebruik en de nogal voor de hand liggende grappen en grollen zorgden bij mij nou niet direct voor een dijenkletser. Maar ja, ik ben dan ook niet zo van dit soort komedies.

Slim geconstrueerde, zeer effectieve horrorfilm die begint als mysterie en dan langzaam maar zeker verandert in iets anders. Waar plot en personages uiteindelijk belanden zal niet naar ieders smaak zijn, maar ik vond het te gek. Een flinke stap vooruit in ieder geval voor regisseur Zach Cregger, wiens debuut uit 2022, Barbarian, al niet misselijk was.

Onderhoudende, visueel inventieve misdaadfilm over een crimineel (Yorick Van Wageningen) die na het ternauwernood overleven van een moordaanslag op krachten komt in Dokkum, waar hij te maken krijgt met een reeks bizarre gebeurtenissen. Van Wageningen is erg goed in de hoofdrol en het licht surrealistische sfeertje kon mij wel bekoren. Gebaseerd op een graphic novel van de hand van regisseur Guido Van Driel.

Mooie film, subtiel geregisseerd en prachtig gespeeld door hoofdrolspelers Tom Cullen en Chris New. Het heeft qua sfeer en opzet wel iets weg van Before Sunrise van Richard Linklater, al is Weekend wel wat rauwer en meer recht voor z'n raap. De thema's eenzaamheid en isolatie komen ook terug in regisseur Haigh's meest recente film, All Of Us Strangers, die zich tevens afspeelt in een soortgelijke omgeving.

Herzien na bijna 35 jaar. Ja, dan weet je dat je oud wordt. De film heeft de tand des tijds overigens niet zo best doorstaan. Het uitgangspunt is onweerstaanbaar en Anthony Michael Hall is perfect in de hoofdrol, maar zodra de twee hoofdrolspelers hun perfecte vrouw hebben rondlopen weet het script van gekkigheid niet wat met haar aan te vangen. Zo reist men direct na haar creatie af naar een bluesbar, waar helemaal niets gebeurt. En zo rammelt de film van de ene naar de andere vage scene, soms grappig, vaak niet. Gelukkig is er de geniale bijrol van Bill Paxton als hufterige broer Chet, die het allemaal nog een beetje draaglijk maakt.

Grappige nep-biopic over leven en muziek van Weird Al Yankovic, hier gespeeld door Daniel Radcliffe. Die het overigens prima doet. De grapdichtheid had wel wat groter mogen zijn en ongeveer halverwege komt de klad er een beetje in, maar de enthousiaste cast en het mallotige script trekken de film uiteindelijk wel naar een ruime voldoende.

Maffe film dit, een geforceerde mengeling van goedbedoeld maar oppervlakkig uitgewerkt drama en luchtige fantasie. Op beide vlakken stelt de film helaas teleur, hoe hoofdrolspeler Steve Carell ook zijn best doet en hoe inventief de fantasiewereld ook in beeld is gebracht. De twee werelden komen nergens op overtuigende wijze samen. Wanneer er tegen het einde een uitgebreide Back To The Future-verwijzing tegenaan wordt gegooid besef je dat regisseur Robert Zemeckis het spoor inmiddels behoorlijk bijster is. Dit is zijn derde tegenvaller op rij.