We Are Zombies (2023)

"Oh, I'm so sorry, Grandma.”

“She's not the real Zelvirella, she's a ZILF girl... and she's the love of my life.”

Best bijzonder dat deze film internationaal de wereld in wordt geprezen, ik kon er eigenlijk niet heel veel mee als ik eerlijk ben. Ik ben best te porren voor een leuke horrorfilm, en wil ook echt mijn grenzen verleggen maar, dit vond ik niets. Ik ben echt niet vies van een B-film, zeker in het horrorgenre maar, dit soort Gen Z werk boeit mij niks en doet mij ook vooral niks. Dat vleugje wokesaus erover heen vond ik nou ook niet echt nodig, dat verpest een film voor mij gewoon echt.

Het begint allemaal wel geinig, al wist ik niet zo gauw wat ik kon verwachten van deze film. Ik had immers het plot nog niet opgezocht tja, en dan weet je gewoon niet wat je in huis haalt. Daarnaast davert de film nogal door op een vrij saai en simplistisch verhaal met iets te goedkope humor, dan ben je eigenlijk ook vrij snel klaar.

Gore is er ook niet echt, het einde kende een beetje splatter maar daar bleef het ook wel bij. Jammer want het heeft best veel potentie, ik vond het juist een keer verfrissend om een ander soort idee te zien in het zombiegenre, waar dus zombies geïntegreerd zijn binnen de maatschappij omdat ze niet vlees behoevend zijn, alleen is dat misschien wel juist het gene wat ik zoek binnen een zombie film; totale destructie van de menselijke maatschappij met het nodige bloed en gore.

Het hele ZILF-verhaal vond ik stiekem wel komisch genoeg om enigszins nog een beetje van de film te kunnen genieten, alleen is het gewoon simpel weg niet voldoende. Misschien verwachtte ik meer van deze film, dit was het gewoon niet!

Beetje futloze en flauwe zombie-komedie, die het moet hebben van een sympathieke cast en een aantal wat meer geïnspireerde momenten. Visueel netjes verzorgd en hier en daar moest ik best lachen ("welcome to pain city, population: you!"), maar overwegend is het allemaal nogal dunnetjes. Een tegenvaller van het regisserende trio dat eerder verantwoordelijk was voor het aardige Turbo Kid en Summer Of 84.

Van het regisseurstrio Francois Simard, Anouk Whissell und Yoann-Karl Whissell dat eerder na het erge Turbo Kid (2015) beter uitpakte met de retro-horror Summer of 84 (2018). Nu dus We are Zombies, dat op voorhand een leuke mix lijkt te zijn van onnozele humor en zombie horror.

In de film drie loosers die zich staande proberen te houden in de zombie-apocalyps. Ze doen dat niet op de gebruikelijke manier, want de zombies in deze film zijn vriendelijke levende doden die geen bedreiging zijn voor de levenden. Sommigen hebben een baantje. Anderen bedelen. Weer anderen leven bij hun familie tot die er zat van is om voor het ondode familielid te zorgen. Een originele opzet. De maatschappelijke implicaties en de potentiële humor die uit het samenleven van zombie en mens vallen te destilleren verdwijnen echter al snel in het narratieve niets.

Na een leuke opening ploetert We Are Zombies voort zonder een echt plan. Het vermaak zit ‘m dan enkel nog in een dwaas moment en in wat gewelddadige activiteiten. Van de flauwe personages moet de film het ook niet hebben. Slecht uitgewerkt en op geen enkel moment grappig. In de meeste zombiefilms zorgt dan de gore nog voor aangenaam amusement. Aan het eind gaat het een beetje los. Verder op dit vlak eveneens weinig vermaak. We Are Zombies. Ik vond er niet veel aan.

Goedaardige zombie-apocalypsfilm. Na onnoemelijk veel zombiefilms en afleveringen van "The Walkng Dead' en zijn Spin-offs is het bijna onmogelijk geworden om iets nieuws aan dit subgenre toe te voegen. Het Canadese filmtrio RKSS ' ( Turbo Kid, Summer of 84 ) zoekt het dan ook niet in een wereld waar zombies hunkeren naar hersenen of menselijk vlees. Maar in zombies die nog steeds kunnen functioneren en zelfs in staat zijn om een beetje te spreken.

Niet alsof dit volledig origineel terrein is, maar de zombie als tweederangsburgers die heel politiek correct het label van "levend-gehandicapt" (living-impaired) krijgen, is toch leuk omdat het net iets anders was!. Het idee bedachten ze niet helemaal zelf maar baseerde ze op de Franse graphic novel-serie Les Zombies Qui Ont Mangé le Monde ( De zombies die de wereld opaten)

Helaas gaat het niet zo over-de-top als het vaak in strips meestal weldoet. Nee dit was redelijk behouden en verhaal over een zoektocht naar snel geld; losgeld oplichting, foute multinational. De confrontatie in de laatste akte bevat veel actie gore en grappen. De speciale effecten werden verzorgd door de Blood Brothers, Jean-Mathieu Bérubé en Carlo Harrietha, (Turbo Kid, Slaxx ,Game of Death, The Sacrifice Game, Blood Quantum en Orphan: First Kill) en die leveren zeker geen slecht werk af!

Wel is er veel geld in het make-upwerk van de zombies gaan zitten wat te kosten ging van het ombrengen ervan! Ach het gaat nooit verder dan zijn oppervlakkige observaties, maar het had ook niet zulke ambities, is dit erg? Nee absoluut niet! Bovendien is de cast sympathiek wat de film verdomd charmant maakt!

Welcome to Pain City! Population: You!

Het idee - zombies als the living impaired - is best geniaal, maar de uitwerking is dat niet. Nou heeft de film wel een paar leuke momentjes, maar de hoofdrollen zijn saai en vervelend, er is niet echt een plot, en er is niet echt iets te zien. Oh, en de soundtrack trekt op niets behalve het overdreven valse muziekje aan de eindgeneriek. Geeft wel te denken dat er kennelijk zoveel mensen hebben meegewerkt aan dit stuk bagger - of waren ze wellicht living impaired.