Meningen

Bijzonder nare maar wel effectieve horrorfilm, qua stijl en inhoud inderdaad volledig in het verlengde van Cannibal Holocaust en The Blair Witch Project. Goed gemaakt en gespeeld, met een geloofwaardige opbouw. Zoals vaker met dit soort films is de introduktie van de personages en de aanloop van het verhaal aan de langdradige kant, maar zodra de narigheden beginnen is er geen houden meer aan. Kort maar krachtig, in ieder geval.

Hip gefilmde maar inhoudelijk teleurstellende politiethriller, met hier en daar wat stoere aktiescenes. Visueel indrukwekkend (dus niet voor niets geproduceerd door Ridley Scott), maar qua script houdt dit echt niet over. Personages en dialogen zijn ook erg clichematig. Jammer, want de cast is uitstekend. Qua geloofwaardigheid gaat het eigenlijk al fout in de openingsscene, wanneer we een uitgebreide nachtelijke achtervolgingsscene door de straten van Londen voorgeschoteld krijgen, waarbij geen omstanders en/ of automobilisten te zien zijn! Wat is dit, science fiction?

Prachtig gespeeld, rustig verteld drama dat qua plot niet veel om het lijf heeft maar qua emotie wel doel weet te treffen. Vooral Gandolfini is erg sterk. Regisseur Scott (zoon van Ridley) neemt zijn tijd en durft het aan zijn toch al trage film op te bouwen aan de hand van lange, sfeervolle takes die nergens gehaast aanvoelen. Alles wordt ook passend sober in beeld gebracht. Wat een verschil met het werk van oom Tony! Tegen het einde zakt de boel jammergenoeg een beetje in, waardoor het geheel net niet helemaal geslaagd is. Het uitstekende spel van de drie hoofdrolspelers zorgt echter toch voor een meeslepende kijkervaring.

Sympathieke zuid–koreaanse oorlogsfilm met een origineel uitgangspunt, leuk uitgewerkt en bevolkt door charmante personages. Bij vlagen ook behoorlijk spannend en aangrijpend. Van alles wat dus, maar door het intelligente script blijft de boel stevig op de rails. Hier en daar wel een scene waar je zo je vraagtekens bij kunt zetten (de overdreven in beeld gebrachte jacht op het gigantische zwijn bijvoorbeeld), maar de film is zo onderhoudend dat je bepaalde misstapjes best door de vingers wilt zien.

Redelijke remake van het veel kortere origineel. Door de langere speelduur heeft de film ditmaal meer ruimte voor opbouw en achtergronden, maar het blijft allemaal wat aan de oppervlakte hangen. Het akteerwerk is ook niet echt fantastisch. Het blijft echter een sterk en intrigerend gegeven, al is een vergelijkbare films als Das Experiment veel krachtiger. De update naar de moderne tijd werkt wel vrij goed- hierdoor wordt maar weer eens duidelijk dat het thema van de film altijd aktueel zal blijven.

Verdienstelijke, sfeervolle belgische horrorfilm over een groep jonge padvinders die in de Ardennen stuiten op duistere zaken. Plot en akteerwerk zijn niet bijzonder, maar visueel heeft regisseur Jonas Govaerts de zaakjes goed voor elkaar en de film kent een prima opbouw. De langzaam escalerende gebeurtenissen resulteren uiteindelijk in een spectaculaire en bevredigende finale, waarin de boel heerlijk losgaat.

Middelmatig stopmotion-werkje van regisseur Henry Selick, ooit verantwoordelijk voor het superieure Nightmare Before Christmas. Dit heeft absoluut de stijl en sfeer van die film, maar weet helaas nergens te boeien. Plot en personages zijn aan de vervelende kant en de stemmencast (waaronder schrijver/ producent Jordan Peele) is onopvallend. Het ziet er allemaal prachtig uit qua animatie en kleurgebruik, maar op ieder ander vlak schiet dit flink tekort.

Atypisch Marvel-filmpje van nog geen uur dat de plank helaas flink misslaat. Gael García Bernal is miscast in de hoofdrol, plot en personages zijn flauw en visueel valt er ook niet veel te beleven. Regiedebuut van componist Michael Giacchino, die vast goede bedoelingen had maar er niet in is geslaagd hier iets boeiends van te maken.

Karige komische horrorfilm, waarbij weinig valt te lachen en al helemaal niet te griezelen. De eerste helft voelt aan als een matte variatie op Cluedo, bevolkt door een irritante, continu kibbelende groep mensen; daarna wordt de film gaandeweg iets beter, maar het houdt bepaald niet over. Het akteerwerk is echter best oké, het script redelijk verrassend en visueel steekt de film netjes in elkaar. Er valt alleen bar weinig te beleven.

Meeslepend epos verdeeld over drie perioden uit de duitse geschiedenis, over de kunstenaar Kurt Barnert (Tom Schilling), die achtervolgd wordt door de herinneringen uit zijn kindertijd tijdens de nazi-jaren. Indrukwekkend vormgegeven en mooi gespeeld, met een bijzonder nare rol van Sebastian Koch als de gevoelloze schoonvader van Barnert; feitelijk de man waar de hele film om draait. Met ruim drie uur een behoorlijk lange zit, maar de film is dermate boeiend dat de tijd voorbij vliegt.

Leuke, vaak erg grappige documentaire over de sympathieke, prettig gestoorde regisseur Werner Herzog. Leven en werk komen op onderhoudende wijze voorbij, met vooral veel aandacht voor zijn vroege films, die toch het meest interessant zijn. De interviews met familie en collega's uit de filmwereld zijn een lekker luchtige toevoeging, maar de charismatische en raadselachtige Herzog zelf eist natuurlijk de meeste aandacht op. Die maffe stem van hem en die pseudo-filosofische uitspraken... heerlijk.

Indrukwekkende documentaire over het falen van het amerikaanse rechtssysteem. Het verdient aanbeveling om eerst de drie Paradise Lost-docu's van kabelzender HBO te bekijken, waarin de voorgeschiedenis van deze schrijnende zaak veel uitgebreider uit de doeken wordt gedaan, maar het is niet noodzakelijk om de gebeurtenissen te kunnen volgen. Deze samenvattende docu richt zich voornamelijk op het langdurige proces om de drie onterecht veroordeelde mannen vrij te krijgen, na 18 jaar gevangenschap. Mooi om te zien hoe invloedrijke mensen als Peter Jackson, Eddie Vedder en Johnny Depp zich hebben ingezet om dit te kunnen bewerkstelligen. Daarnaast komt er onthutsend nieuw bewijs aan het licht betreffende de werkelijke moordenaar, die vooralsnog gewoon rondloopt...

Musicals... can't live with 'em, can't kill 'em. Ook deze onverwoestbare klassieker, die overigens verrassend deprimerend is, kan mijn mening betreffende het genre niet veranderen. Sterker nog, ik kwam er met moeite doorheen. Plot, personages, liedjes- het is allemaal behoorlijk tenenkrommend. De levendige sfeertekening is een pluspunt, net als de energieke choreografie, maar afgezien daarvan is dit een lange, lange zit.

Dit heeft de plaats ingenomen van Hook als mijn minst favoriete Spielberg-film ooit. Vooropgesteld, ik houd niet van musicals. Het origineel vond ik al niets en deze remake is zeker niet beter. Mooier gefilmd en dynamischer in beeld gebracht, dat zeer zeker, maar de twee hoofdrolspelers zijn erg suf en de liedjes zijn oubolliger dan ooit. Plot en thematiek gingen wederom aan mij voorbij. En 2 1/2 uur is echt veel te lang.

Ondanks de fraaie rol van Brendan Fraser is dit al met al een kleine tegenvaller van regisseur Darren Aronofsky. De film kan zich niet losmaken van het toneelstuk waar het op is gebaseerd, iets dat zich vooral uit in het feit dat de personages continu hun emoties moeten tonen en benoemen, iets dat op den duur een beetje begint tegen te staan. Eén en ander wordt hierdoor ook nogal sentimenteel en manipulatief. De film heeft het hart duidelijk op de goede plaats, maar de personages bleven bij mij op afstand en op emotioneel vlak werd ik niet voldoende geraakt.

Heerlijke documentaire over het ontstaan en de bliksemcarrière van het duo Wham!, bestaande uit George Michael en Andrew Ridgeley. Geen pratende hoofden maar slechts de stemmen van beiden, ondersteund door geweldig archiefmateriaal. Prachtig gerealiseerd en een waar genot om naar te kijken en te luisteren.

Leuke korte documentaire over de onstaansgeschiedenis van het ultieme kerstnummer en de bijbehorende iconische videoclip uit 1984. George Michael wordt uiteraard flink gemist in de interviewfragmenten, maar afgezien daarvan is het een feest der herkenning en valt er veel te lachen. Emotionele momenten zijn er ook, bijvoorbeeld wanneer Sam Smith oprecht ontroerd raakt bij het horen van Michael's geïsoleerde zangpartijen.

Onderhoudend maar qua onderwerp en uitvoering aan de dunne kant, deze vlotte documentaire van de altijd enthousiaste Dave Grohl. De verhalen over de beginjaren van het spelen in een band, verteld door een groot aantal gerenommeerde artiesten, zijn overwegend erg grappig, maar door de grote verscheidenheid aan interviews en de beperkte speelduur komt één en ander wel wat kort en oppervlakkig aan bod. Vooral de twee onbekende bands, Radkey en Starcrawler, komen er wat dat betreft een beetje bekaaid af.

Aangename verrassing, deze spannende SF-thriller boordevol aktie. Met afstand de beste Netflix-original tot nu toe, vooral door de combinatie van een goed doordacht, intelligent uitgewerkt plot en strakke regie. De special effects zijn ook eersteklas; het samenspel van de zeven zusters, allemaal gespeeld door Noomi Rapace, voelt al na een paar minuten volstrekt natuurlijk aan. Knap gedaan. Ook bekend als Seven Sisters.

Eersteklas Netflix-documentaire over leven en werk van zangeres/ activiste Nina Simone. Haar turbulente leven is natuurlijk sowieso een dankbaar onderwerp voor een documentairemaker, maar gezegd moet worden dat regisseuse Liz Garbus er iets heel bijzonders van heeft gemaakt. Zowel haar muzikale als haar politieke leven wordt degelijk belicht, waarbij haar grotendeels ongelukkige privéleven niet wordt geschuwd. Het blijkt helaas maar weer eens: hoe ongelukkiger de artiest, hoe beter de muziek.

Milde Hollywood-satire die naarmate het verhaal vordert steeds doellozer wordt. De cast is uitstekend, met De Niro acceptabel in de hoofdrol, maar de film heeft uiteindelijk teveel een 'ons-kent-ons' sfeertje. Hier en daar een rake grap en het camerawerk is zeer fraai, maar inhoudelijk is het gewoon te dun en te makkelijk. Het wordt nu echt tijd dat regisseur Levinson weer eens een goede film aflevert. Wat is er toch met die man gebeurd de afgelopen jaren?

Degelijk echtscheidingsdrama, gezien door de ogen van de zevenjarige Maisie (Onata Aprile). Vooral de moeite waard door het unaniem sterke akteerwerk. De rol van de jonge Aprile is in ieder geval erg bijzonder, daar gaan we vast meer van horen. Qua plot is de film niet bijster interessant, al is de langzaam ontluikende liefde tussen Alexander Skarsgard en Joanna Vanderham leuk in beeld gebracht. Ook een aparte maar verrassend genoeg wel enigzins geloofwaardige keuze van de makers om Julianne Moore en Steve Coogan te presenteren als bekvechtende ex-partners.

Leuk idee, deze mockumentary over een groepje bevriende en samenwonende vampiers die gevolgd worden door een documentaire filmploeg. Wel jammer dat de koek op gegeven moment een beetje op is qua grappen en grollen, ruimschoots voor het einde. De film begint niettemin erg grappig en ook visueel is alles dik in orde.

Onderhoudende, leuke documentaire over de opkomst van EDM, oftewel Electronic Dance Music. Ik ben er niet zo in thuis maar heb destijds wel wat meegekregen van de begindagen van het genre, zo rond eind jaren '80. Dat gedeelte is dan ook erg interessant om terug te zien. In het heden richt de docu zich voornamelijk op oudgediende Carl Cox en nieuwkomer Martin Garrix, de één op zijn retour en de andere hot shit. En uiteraard mag ook Ed Sheeran zijn zegje doen. Geen muziekdocumentaire is tenslotte compleet zonder hem. Desondanks de moeite waard, met veel visueel spektakel en natuurlijk de benodigde vette beats.

Slapstick... niet mijn ding. Dat gezegd hebbende moet ik wel toegeven dat deze vroege film van regisseur Peter Bogdanovich best aardig in elkaar steekt, van de leuke cast tot de vele inventieve visuele grappen en grollen. Vooral de lange autoachtervolging tegen het einde is erg onderhoudend in beeld gebracht.

Aanvankelijk nogal plat en seksistisch, maar gaandeweg ontpopt dit zich toch wel als een best leuke komedie. Het is even wennen aan Larry David als stand-in voor Woody Allen, maar uiteindelijk doet hij het wel oké. Om de stroom botte en ongepaste observaties die uit zijn mond komen moet je op gegeven moment gewoonweg wel lachen. Gaandeweg wint de film aan kracht en beginnen de personages steeds leuker te worden. Uiteindelijk niet één van de betere Woody Allen-films, maar wel een degelijke middenmoter.

Sterke thriller, vol verrassende wendingen. Mitchell is goed gecast in de sterke vrouwelijke hoofdrol. Goed opgebouwde spanning en veel mooi in beeld gebrachte aktiescenes. Onterecht dat deze film zo moeilijk te verkrijgen is.

Indrukwekkende vierdelige miniserie die het waargebeurde verhaal uit de doeken doet van de Central Park Five; een groepje willekeurige jongeren die in 1989 verdacht werden van een verkrachtingszaak en vervolgens zonder enig bewijs achter de tralies verdwenen. Je moet je even door de stereotype blanke personages worstelen die de eerste twee afleveringen bevolken, maar dan heb je ook wel wat. Prachtig gespeeld en mooi in elkaar gezet, met een overtuigend tijdsbeeld en fraai diffuus camerawerk. Meeslepend verteld en hier en daar behoorlijk aangrijpend.

Uitstekende documentaire, niet zozeer over de hele carrière van Ali maar vooral gericht op de legendarische wedstrijd uit 1974 tegen George Foreman in Zaïre. Ali is natuurlijk een dankbaar onderwerp; als documentairemaker hoef je hem feitelijk alleen maar in beeld te brengen en hij verkoopt zichzelf als een boksende stand-up comedian. Desondanks zijn er zinnige interviews met allerlei betrokkenen en journalisten van toen toegevoegd, die het geheel nog wat extra meerwaarde geven. Geweldige archiefopnamen in ieder geval, en voor een complete leek als ik was de documentaire zelfs behoorlijk spannend, aangezien ik de uitkomst van de wedstrijd niet wist!

Geinige rampenfilm (die in 1998 een remake kreeg als Deep Impact) over een uit zijn baan geraakte ster die binnen afzienbare tijd op de aarde zal botsen. Het naderende onheil wordt grotendeels luchtig in beeld gebracht, maar naarmate de bewuste dag dichterbij komt begint de film toch nog spannend te worden. Leuk gespeeld en vormgegeven, al hebben de special effects (die destijds een Academy Award wonnen) uiteraard niet meer de impact die ze bijna 75 jaar terug ongetwijfeld wel hadden.