Meningen

Absoluut één van de mindere films van Scott, maar toch lang niet slecht. De film ziet er (uiteraard) goed uit en Moore is eigenlijk perfect gecast in de overtuigende hoofdrol. De intense trainingscenes vormen het hoogtepunt van de film; daar kan de futloze aktie/anti-climax duidelijk niet aan tippen. De film had gewoon moeten eindigen met de 'suck my dick'-scene.

Iets beter dan de eerste film, vooral door een vlotter verhaal, minder houterig akteerwerk en (heel) veel aktie en humor. De toevoeging van Dwayne Johnson (die nu blijkbaar standaard ingezet wordt om een franchise te redden) en Bruce Willis is ook een slimme zet geweest. Veel mooie special effects ook. Het blijft uiteindelijk weinig meer dan mooie aangeklede flauwekul, maar de film is aangenaam genoeg. Van de regisseur van Justin Bieber: Never Say Never! Iedereen moet ergens beginnen, zullen we maar zeggen.

Redelijk openhartige Netflix-documentaire waarin de superster zichzelf opnieuw uitvindt, zowel muzikaal als visueel. We zien haar in de afrondingsfase van haar album Joanne, dat een vrij radicale koerswijziging richting country en western laat horen, en zien de voorbereidingen op Gaga's optreden tijdens de Superbowl. De mens achter de maffe verkleedpartijen is een onzekere, aanstellerige maar ook hardwerkende muzikante, die duidelijk teveel op haar bordje heeft. Het fenomeen groeit haar regelmatig boven het hoofd. De kleine intieme momenten maken het meeste indruk, zoals de ontroerende scene waarin ze haar oma een ruwe versie van het titelnummer van haar nieuwe album laat horen, geïnspireerd door het overlijden van één van haar kinderen.

Goedbedoeld maar wel een beetje saaie film over de zestienjarige Youri (Alséni Bathily), wiens grote droom het is om astronaut te worden. Wanneer hij te horen krijgt dat de wijk waarin hij woont (Gagarine, in de gemeente Ivry-Sur-Seine) gesloopt dreigt te worden komt hij in opstand. De parallellen met de gelijknamige legendarische kosmonaut zijn leuk gevonden en op visueel vlak worden er best coole dingen gedaan, maar personages en plot schieten uiteindelijk net tekort om hier iets memorabels van te maken.

Het gestaag uitdijende found footage horrorgenre heeft de afgelopen jaren helaas weinig memorabele films opgeleverd. Ook dit werkje is pure middelmaat. Toegegeven, ik ben een paar keer flink geschrokken en er hangt best een doeltreffend naargeestig sfeertje over de gebeurtenissen rondom een vervloekt toneelstuk dat wordt opgevoerd in een amerikaanse high school, maar plot en personages zijn weer eens veel te dun. De afwikkeling van het geheel is daarnaast behoorlijk vergezocht.

Somber, bij vlagen behoorlijk naar misdaaddrama, met een uitstekende hoofdrol voor Ben Foster. Elle Fanning is ook goed. Zelfverzekerd geregisseerd door actrice Melanie Laurent, die haar zaakjes hier prima voor elkaar heeft. De film is tot in het kleinste detail verzorgd in elkaar gezet en er wordt bij vlagen heel economisch met het script (van True Detective-schrijver Nic Pizzolatto) omgesprongen. Bepaalde zaken worden amper in beeld gebracht of slechts gesuggereerd en maken vervolgens toch flink indruk. Knap gedaan. Tegen het einde verloopt één en ander helaas nogal rommelig en de boel wordt iets te abrupt afgesloten, maar tot die tijd is dit een sfeervolle, harde maar tegelijkertijd tedere film.

Flinke tegenvaller. De plot is standaard en plichtmatig; echt zo'n verhaal dat we al vele malen eerder en vooral beter hebben gezien. Voornaamste probleem is echter de vage en ongeloofwaardige rol van Wahlberg. Hij levert degelijk spel, maar zijn personage is zo abstract en neemt zulke vreemde beslissingen dat je als kijker niet betrokken raakt bij de gebeurtenissen. Daarnaast zijn eigenlijk alle bijrollen te karig uitgewerkt.

Uitstekend, fascinerend docudrama geproduceerd door HBO. Het verhaal achter de, met terugwerkende kracht onbegrijpelijke, beslissing om de onervaren Sarah Palin op te voeren als running mate van senator John McCain levert verbijsterende taferelen op. De film kent vele hilarische momenten, maar gelukkig is het niet simpelweg scoren ten koste van de republikeinen. Het script zit intelligent in elkaar en het unaniem geweldige akteerwerk zorgt ervoor dat de personages mensen van vlees en bloed worden en niet slechts karikaturen. Julianne Moore is perfect als Palin, maar Ed Harris als McCain en Woody Harrelson als campagneleider Steve Schmidt zijn tevens voortreffelijk. Een ontluisterend kijkje achter de schermen van de amerikaanse politiek.

Interessante, onderhoudende documentaire, geproduceerd door James Cameron. Feitelijk niet meer dan een verhandeling over de mythe dat vlees nodig is voor eiwit, kracht en optimale gezondheid, maar wel overtuigend gedaan, op een niet-belerende manier. Hier en daar is het bombardement van feitjes en onderzoeken een beetje vermoeiend, maar gelukkig zijn er ook veel leuke interview-fragmenten (vooral Arnold Schwarzenegger is erg grappig) en steekt de documentaire visueel aantrekkelijk in elkaar.

Vermakelijke komedie, vooral leuk door het aanstekelijke akteerwerk. De cast heeft er duidelijk zin in en geeft de film al snel een behoorlijke meerwaarde. Ook wanneer de plot inzakt en de gebeurtenissen steeds meliger worden blijft de boel gelukkig overeind. Leuk vormgegeven ook, met aantrekkelijk production design en inventief camerawerk. De electronische, lekker retro soundtrack past er ook goed bij. Vormt een leuke double bill met David Fincher's The Game.

Leuke, onderhoudende documentaire die het gigantische productieproces van het achtste (en laatste) seizoen van de HBO-serie Game Of Thrones laat zien. Geen pratende hoofden en er komen ook amper bekende gezichten langs; de focus ligt op de doorgaans onzichtbare mensen die zorgen dat alles soepel verloopt, van de persoon verantwoordelijk voor sneeuw op de set tot de eigenaars van de snackwagen die de figuranten van eten voorziet. Bepaalde momenten hadden wel mogen sneuvelen op de montagetafel en de docu is net iets te lang, maar overwegend biedt dit een fascinerend kijkje achter de schermen.

Groots opgezette zuid-koreaanse rampenfilm van het kaliber 'van dik hout zaagt men planken'. Weinig subtiel dus, maar binnen het genre zeker bovengemiddeld goed. Je moet het nogal hysterische en overdreven lollige begin op de koop toenemen en niet allergisch zijn voor een dikke laag sentiment, maar dan heb je ook wel wat. Zodra de film op stoom ligt is er geen houden meer aan en ontpopt The Flu zich als een bijzonder meeslepend en veelal gruwelijk spektakel, goed gemaakt en erg spannend.

Typisch boeiend belgisch drama van de gebroeders Dardenne, realistisch en zonder opsmuk in beeld gebracht. Thomas Doret is prima in de jeugdige hoofdrol en Cecile de France is sympathiek als de kapster die hem opvangt. Hier en daar iets te simplistisch en gemakzuchtig qua plot, maar overwegend een mooi uitgewerkt portret van een door omstandigheden getroubleerd kind.

De meeste films van de hand van scenarioschrijver Anders Thomas Jensen vind ik te gek, vooral de films geregisseerd door Susanne Bier en de drie films die hij zelf tot nu toe regisseerde. Helaas blijkt er ook minder sterk werk van hem in omloop te zijn, met als voorlopig dieptepunt deze deense aktiekomedie. Oké, Jensen schreef slechts het script, maar juist op dat vlak stelt deze bijzonder flauwe en overdreven film zwaar teleur. De personages zijn irritant, de situaties niet leuk en de plot erg vaag. Daarnaast zijn de aktiescenes zo druk gemonteerd dat er vrijwel niets van overblijft. Ach, ik zal er wel de humor niet van inzien. De nederlandse remake, Vet Hard, heb ik nog niet gezien, maar die moet haast wel beter zijn.

Typisch engelse misdaadfilm met kleurrijke personages, vermakelijk tijdsbeeld en levendige sfeertekening. In de cast doet vooral Paul Bettany het erg goed. Zijn hoofdpersoon is onvoorspelbaar, intens en niet zelden angstaanjagend. Bepaalde trekjes, zoals het geluidloos schreeuwen, zijn echt behoorlijk creepy. Regisseur Paul McGuigan haalt visueel alles uit de cast om er iets leuks van te maken en slaag daar aardig in. Naar het einde toe zakt de spanningsboog een beetje in en ik had liever gezien dat Bettany ook de oudere versie van zijn personage speelde (in plaats van Malcolm McDowell, hier overigens ook niet onverdienstelijk), maar het geheel blijft met gemak op de rails.

Vermakelijke maar erg voorspelbaar uitgewerkte variant op/ rip-off van The Untouchables. De film verkrijgt wel enige meerwaarde door de meer dan capabele cast, maar de personages blijven van bordkarton. Visueel een lust voor het oog, dat wel. Camerawerk en production design zijn dik in orde. Een paar opgepompte aktiescenes, met dik aangezette slowmotion shootouts, zorgen voor wat extra entertainment, maar uiteindelijk is dit niet meer dan een goedbedoelde maar nogal oppervlakkige gangsterfilm.

Superdroge, onderkoelde film met Skarsgard in een wat sullige maar sympathieke rol. De film kabbelt maar een beetje door en kent weinig echt memorabele momenten, maar de sfeer is goed getroffen en er zijn voldoende maffe details om de aandacht er bij te houden. Hier en daar doet het geheel wel wat denken aan het werk van de Coen-broers, zeker qua humor.

Spannende thriller over een getraumatiseerde vrouw (Ingrid Bergman) die valt voor de charmes van een berekenende sociopaat (Charles Boyer). De plot komt langzaam op gang en de film duurt uiteindelijk iets te lang, maar de mysterieuze, sporadisch claustrofobische sfeer is knap getroffen en er wordt sterk spel geleverd. Let ook op het grappige filmdebuut van een hier nog piepjonge Angela Lansbury.

Nogal simplistisch uitgewerkt drama, met een fantastische rol voor Van Houten, dat wel. De film ziet er door het sobere kleurgebruik en het eersteklas camerawerk fraai uit, maar inhoudelijk houdt het niet over. Het geheel zwalkt ook een beetje heen en weer, met bijvoorbeeld veel te veel aandacht voor de bevalling en een nogal afgeraffeld einde. Het script voelt ook vaak te dik aangezet aan. De humor in de dialogen werkt prima, maar sommige emotionele scenes zijn haast van een Goede Tijden, Slechte Tijden-niveau. Van Houten zorgt er met haar geweldige spel gelukkig voor dat alles het aankijken waard blijft.

Jammerlijke miskleun van regisseur Ang Lee, die duidelijk niet uit de voeten kan met een dergelijke aktiefilm. Toegegeven, het script is om te janken zo slecht, daar had niemand iets knaps van kunnen maken, maar op visueel vlak stelt dit ook flink teleur. De film heeft niet de juiste look, er is geen sprake van noemenswaardig tempo en de aktiescenes werken absoluut niet. Smith doet zijn best in de dubbele hoofdrol en Clive Owen geeft redelijk tegengas als bad guy, maar het mag niet baten.

Middelmatige film van regisseur Winterbottom, nog net de moeite waard door het naturel akteerwerk en de goed getroffen sfeer, maar qua verhaal stelt het niet veel voor. Je zit ook de hele tijd te wachten op iets dat maar niet wil komen. Door de vlotte montage en het degelijke camerawerk kabbelt het geheel prettig voort, maar aan het einde ben je niet veel wijzer dan aan het begin.

Onderhoudend niemendalletje met een leuk en vrij origineel gegeven. Hier en daar helaas wel wat futloos en flauw; ook mist de film een charismatische hoofdpersoon. Visueel valt er gelukkig wel één en ander te genieten: de begincredits zijn subliem en de 'foute' science fiction-clips met in de hoofdrol Sam Rockwell zijn hilarisch slecht.

Erg leuke lichtvoetige maar tegelijkertijd behoorlijk gewelddadige gangsterfilm, vooral de moeite waard door de grappige personages, maar zeker ook door het continu verrassende script. Feitelijk de film die regisseur Guy Ritchie na Snatch had moeten maken. Vooral de tegendraadse casting werpt hier vruchten af, met bijvoorbeeld Hugh Grant in een hilarische, compleet atypische rol. Ook Charlie Hunnam en Colin Farrell zijn op dreef. De ironische, zelfbewuste aanpak zal niet iedereen kunnen bekoren, maar gecombineerd met de energieke en stijlvolle regie van Ritchie is de film wat mij betreft onweerstaanbaar.

Malle zuid-koreaanse thriller met horrorelementen, die na een redelijk begin steeds onwaarschijnlijker en potsierlijker wordt. Een leuke twist zorgt voor een kortstondige opleving, maar daarna gaat het steeds verder bergafwaarts. En wat een sullige hoofdpersoon zeg, vreselijk.

Het is natuurlijk vragen om moeilijkheden wanneer een artiest een documentaire regisseert over zijn eigen carrière, maar in dit geval valt het alleszins mee. George Michael werkte naar verluidt enkele dagen voor zijn dood nog aan deze film. Het moet gezegd worden- de documentaire steekt fraai en zeer onderhoudend in elkaar, met treffend gekozen archiefbeelden, mooie clips en zinvolle interviewfragmenten. Hier en daar had een kritische nooit niet misstaan, maar al met al biedt de documentaire een meeslepend en eerlijk portret van een bijzondere artiest. Wat vooral bijblijft na afloop: wat heeft de beste man eigenlijk een hoop mooie muziek gemaakt.

Suffe combinatie van een SF- en een rampenfilm, visueel redelijk uitgevoerd maar inhoudelijk nogal belachelijk. Het begint allemaal nog niet eens zo slecht, maar eenmaal aangekomen in het ruimtestation gaan zowel plot als personages compleet de mist in. Daar kan het spektakel weinig meer aan redden, temeer omdat alle aktiescenes erg fantasieloos zijn gemonteerd en van spanningsopbouw geen enkele sprake is. Gerard Butler toont zich daarnaast van zijn minst charismatische kant in de hoofdrol.

Een uitstekende Netflix-original, deze spannende en bij vlagen behoorlijk creepy Stephen King-verfilming. Van het gelijknamige (en nogal saaie) boek was ik nooit zo gecharmeerd, maar de film manoevreert handig om de voornaamste tekortkomingen van het verhaal heen. Vooral op psychologisch vlak is de film erg sterk, daarbij flink geholpen door prima akteerwerk van hoofdrolspelers Carla Gugino en Bruce Greenwood. De flashback-structuur is daarnaast ook een groot pluspunt. Goed opgebouwd en uitgewerkt door regisseur Mike Flanagan, al met al.

Geslaagde mengeling van documentaire en speelfilm, ongedwongen geconstrueerd en volledig geloofwaardig. Het verhaaltje heeft niet veel om het lijf en het tempo ligt erg laag, maar de innemende personages en de fraaie beelden van het imposante mongoolse landschap zorgen uiteindelijk voor een haast hypnotiserende kijkervaring. Extra bijzonder wanneer je beseft dat dit het afstudeerproject was van regisseuse Byambasuren Davaa.

Hier en daar een beetje knullig, vooral in de uitwerking van de aktiescenes, maar al met al kan deze britse misdaadklassieker er nog prima mee door. Michael Caine is heerlijk hooghartig in de hoofdrol, de plot net boeiend genoeg en het tempo aangenaam. Voornaamste pluspunten zijn het heerlijk foute jaren '70 sfeertje, compleet met troosteloze locaties, het bij vlagen experimentele camerawerk en de maffe, inventieve montage. Ja lieve mensen, zo worden ze niet meer gemaakt.

Net als de vorige film van regisseur Stoller, Forgetting Sarah Marshall, is dit een leuke, sporadisch hilarische maar uiteindelijk iets te lange komedie. Veel akteurs uit die eerdere film duiken hier ook op, maar Jonah Hill heeft ditmaal een compleet ander personage. De film begint erg grappig- vooral de vergaderscene in het kantoor van platenbaas Sean Combs is geweldig- maar niet alle scriptwendingen zijn even geslaagd en tegen het einde is de rek er duidelijk een beetje uit. Hill en Brand hebben gelukkig voldoende charisma om het geheel continu onderhoudend te maken. Leuke cameo van Metallica-drummer Lars Ulrich.