Meningen

Prima oorlogsfilm, niet heel bijzonder qua plot maar visueel erg sterk. De vele complexe aktiescenes onder en boven water zien er geweldig uit en de CGI is verbluffend goed. Tom Hanks (tevens verantwoordelijk voor het script) is zoals gebruikelijk uitstekend in de hoofdrol. De korte speelduur is in dit geval een groot voordeel; de spanningsboog blijft hierdoor knap gehandhaafd.

Flauwe, bijzonder geforceerde aktiekomedie met een op zich best grappig uitgangspunt, waar helaas weinig mee wordt gedaan. Sacha Baron Cohen en Mark Strong hebben daarnaast weinig chemie samen. De aktiescenes kunnen er nog wel mee door, maar de veelal vergezochte grappen, die zich uiteraard weer eens hoofdzakelijk richten op menselijke ontlasting, zijn slechts zeer sporadisch leuk.

Beetje gevalletje vlees noch vis, deze wat ongemakkelijke mix van zwarte komedie en aktiefilm, maar best onderhoudend en voorzien van een meer dan degelijke cast. Voornaamste probleem is dat de plot nooit echt op gang komt en de personages niet weten te boeien, terwijl de cast toch prima werk levert. Vooral Charlize Theron lijkt zich opperbest te vermaken en zorgt op hilarische wijze voor plaatsvervangende schaamte, met een heel arsenaal aan ultrafoute uitspraken. De film ziet er verder fraai uit en steekt vakkundig in elkaar, maar uiteindelijk maakt alles toch niet de benodigde indruk.

Prachtig geschoten natuurdocumentaire met vier plotlijntjes over pasgeboren dieren uit verschillende delen van de wereld. Voelt een beetje aan als een herhalingsoefening wanneer je de eerdere documentaires van Disney Nature hebt gezien, maar vooruit, het is allemaal erg schattig en het camerawerk is wederom geweldig.

Herzien. Heerlijk onderkoelde zwarte deense humor in dit maffe verhaal over twee stuntelige slagers (waaronder een continu zwetende Mads Mikkelsen, voorzien van een hilarisch terugtrekkende haarlijn) die plotseling succesvol worden wanneer ze min of meer per ongeluk mensenvlees gaan verkopen. Nog niet zo bizar als het latere werk van regisseur Anders Thomas Jensen, al heeft dit zeker zijn knotsgekke momenten, maar het past naadloos in zijn eigenzinnige en licht surrealistische oeuvre.

Rocky vs. Raging Bull. Dat doet natuurlijk een flauwe komedie vermoeden, maar gelukkig valt dit erg mee. Hier en daar is de film weliswaar een beetje flauw en overdreven (vooral wanneer de hyperactieve Kevin Hart in beeld komt), maar overwegend is dit een gemoedelijk lichtvoetig drama met hier en daar wat komische momenten. Stallone heeft verreweg de beste oneliners, maar De Niro heeft de beste rol van de film te pakken. Fijn om hem een keer niet overloos te zien schmieren. Al met al een leuk klein filmpje, ouderwets degelijk in elkaar gezet.

Overbodige tweede amerikaanse remake van het superieure japanse origineel. Producent Sam Raimi zou beter moeten weten. Niet alles aan de film is evenwel slecht: de plot weet sporadisch te verrassen, visueel steekt alles netjes in elkaar, het tempo ligt hoog en bepaalde schrikmomenten zijn bijzonder goed getimed, maar verder is het een beetje een rommeltje. Oninteressante personages, kunstmatige dialogen en een buitensporig gebruik van heen en weer springen in de tijd.

De regisseur van deze film is de broer van de regisseur van In Bruges, ook met Gleeson. Dezelfde zwarte humor is aanwezig, alsmede geweldige dialogen en unaniem sterk akteerwerk. Gleeson is perfect gecast en Cheadle geeft goed tegengas. De film schiet helaas wat tekort qua plot; het verhaaltje is wel erg dun en nogal aan de voorspelbare kant. Ook visueel valt er niet heel veel te beleven. Regisseur McDonagh moet duidelijk nog leren hoe hij meer kan doen met camerawerk en montage. Gelukkig is de boel onderhoudend genoeg en valt er flink wat te lachen. Vooral Gleeson's onderkoelde racistische opmerkingen zijn werkelijk geniaal.

Vlot en lichtvoetig SF-avontuur, een beetje in de stijl van de eerste Star Wars-film, lekker losjes geregisseerd door James Gunn. De grappen en grollen zijn hier en daar aan de flauwe kant en de plot is niet bijster interessant, maar de personages zijn leuk genoeg om de aandacht erbij te houden. Het idee van eventuele vervolgfilms staat ook niet direct tegen.

Bijna net zo tenenkrommend (opzettelijk?) als de verguisde Star Wars Holiday Special van weleer. Hier en daar wat leuke momenten, maar naarmate deze korte special vordert wordt alles wel heel erg klef en sentimenteel. Dat voorspelt weinig goeds voor het komende derde deel van de reeks.

Prima tweede deel, aan de lange kant, maar erg vermakelijk. Er had weliswaar makkelijk een half uur uit gekund (het middenstuk sleept een beetje en de finale duurt veel te lang), maar gelukkig maakt de onderkoelde humor en het visuele spektakel veel goed. De soundtrack is ook weer sterk. Op deze manier mag de reeks nog wel even doorgaan.

Bepaald geen onverdeeld succes, dit laatste deel van de trilogie rond een zootje ongeregeld in de ruimte. De logge en veel te lange film begint erg matig en eigenlijk is het eerste anderhalf uur behoorlijk stroperig en flauw alsmede erg lelijk qua production design. Gelukkig maakt het spectaculaire laatste uur dan nog wel het één en ander goed, maar wat mij betreft is dit het minste deel van de drie.

Unieke, tijdloze film over een paar neanderthalers die in de prehistorie op zoek gaan naar vuur. Tijdens hun barre tocht passeren veel verschillende landschappen en beesten de revue, wat de film continu verrassend en afwisselend maakt. Halverwege zakt de boel een beetje in, maar al met al een zeer bijzondere kijkervaring. De make-up-effecten zijn eersteklas en de wijze waarop de beesten in beeld worden gebracht, met behulp van minimale special effects, is indrukwekkend. Hoofdrolspelers Everett McGill, Ron Perlman en Rae Dawn Chong zijn perfect gecast en leveren prestaties van formaat.

Gedateerd in veel opzichten, maar qua thematiek is deze bitterzoete komedie nog steeds behoorlijk relevant. De belangrijkste personages en de dialogen staan ook nog als een huis. Waar de film zwakke plekken vertoont is in de karikaturale portrettering van enkele minder interessante personages, zoals de zwarte huishoudster. Ook de scene waarin Tracy en Hepburn een ijsje gaan kopen is tenenkrommend. Om over de gebrekkige vormgeving van de film nog maar te zwijgen. Het geloofwaardige spel van de prima cast, alsmede het emotionele en zeer bevredigende einde, maken dit evenwel tot een onmisbare klassieker.

Platvloerse britse humor van de bovenste plank, met Rik Mayall en Adrian Edmondson op dreef als managers van het slechtstlopende hotel in het Verenigd Koninkrijk. Niet alle grappen en grollen zijn even leuk en bepaalde scenes gaan of te lang door of slaan een beetje dood, maar alles wordt met zoveel overgave gebracht dat je uiteindelijk wel moet bezwijken voor de aanhoudende waanzin. Heel wat bekende gezichten ook in bijrolletjes, zoals Bill Nighy, Simon Pegg en Vincent Cassel.

Een film kan beter slecht beginnen en sterk eindigen dan andersom. Een zwak begin wil je nog wel door de vingers zien, maar een waardeloos einde is onvergeeflijk. Hopelijk heeft regisseur Adam Wingard die les nu geleerd. Wingard is een interessant aanstormend talent, wiens A Horrible Way To Die en You're Next energieke en inventieve genrewerkjes waren. The Guest begint aanvankelijk intrigerend, met een bijzonder charismatische Dan Stevens, als mysterieuze soldaat die het gezin van een overleden strijdmakker bezoekt. De mooie Maika Monroe, als de dochter van het gezin, is ook geen straf om naar te kijken. Ongeveer halverwege verandert de film helaas in een steeds belachelijker wordende aktiethriller, die amper meer serieus te nemen is. Op gegeven moment heb je het idee naar een soort tweederangs Terminator-film te kijken. Vanaf dat moment is de film niet meer te redden. Jammer.

Aardige, goed gemaakte horrorthriller met een flinke dosis aktie. Het verhaal is leuk bedacht en onderhoudend, maar doordat er soms nogal extreem wordt geschakeld tussen drama, thriller, aktie en horror is de toon van de film nogal onevenwichtig. En enge blauwe spoken met lang zwart haar kennen we nu langzamerhand wel.

Levendig, sfeervol drama over het opgroeien in de armere wijken van New York. Niet erg origineel en de film is zeker niet vrij van cliché's, maar de cast is sterk en er zijn genoeg rauwe emoties om het geheel levensecht te houden. Vooral de rol van Chazz Palminteri (als de vader) viel in positieve zin op. Robert Downey Jr. speelde op zich goed, maar ik kon hem moeilijk rijmen met de jongere versie gespeeld door Shia LaBeouf. Dan was LaBeouf beter, vind ik. Origineel gebruik van montage, die wel wat druk en sporadisch verwarrend is.

Deze verrassende draai aan het inmiddels behoorlijk uitgekauwde Pinocchio-verhaal levert in de handen van regisseurs Guillermo Del Toro en Mark Gustavson een indrukwekkende animatiefilm op, afwisselend magisch, grappig en ontroerend. Animatie en kleurgebruik zijn prachtig; de stemmencast eersteklas. Door geen rekening te houden met een jeugdig publiek komen thematiek en emoties hier maximaal goed tot hun recht. En wat een mooi einde.

Behoorlijke misser dit. Ondanks de aanwezigheid van de altijd wel lollige Black is dit oubollig, flauw en gemakzuchtig. De film begint nog best wel leuk, maar zodra Gulliver arriveert in Lilliput begint de ellende. Het script walst door de gebeurtenissen heen en het script mist charme en goede grappen. Visueel stelt het ook allemaal weinig voor, met ongeïnspireerde special effects en lelijke decors. Godzijdank klokt de film slechts een krappe 80 minuten.

Een varken en haar biggetjes, een paar koeien en een kip met één poot. Dat is het wel zo'n beetje in deze in prachtig zwartwit geschoten documentaire, zonder voice-over en zonder muziek. Maar wel met eindeloos lange takes die lijken te strekken tot in het oneindige. Een aparte kijkervaring derhalve. Bepaalde shots zijn werkelijk prachtig en het einde is oprecht aangrijpend, maar afgezien daarvan is het doorbijten.

Sean Penn dacht vast "wat Liam Neeson kan, kan ik ook!", om vervolgens in zee te gaan met de regisseur van Taken voor een harde aktiethriller. Helaas is het meer een losse flodder dan een schot in de roos geworden. Penn lijkt geen moment echt op zijn plaats in de hoofdrol, het script is vlak en behoorlijk voorspelbaar en er is een schrijnend gebrek aan aktie en spanning. Daarvoor in de plaats krijgen we een halfbakken romance tussen Penn en Jasmine Trinca, waar ook weinig eer aan te behalen valt. Jammer van het betrokken talent, maar dit is het gewoonweg niet.

Weinig origineel aktiewerkje a la John Wick, maar dan meer gestileerd en met een Tarantino-achtige vibe. Karen Gillan is niet helemaal overtuigend in de hoofdrol en ook in de aktiescenes doet ze wat onwennig aan, maar gelukkig is de cast om haar heen capabel genoeg om de aandacht op cruciale momenten van haar af te leiden. Vooral de eerste helft is sterk, met als hoogtepunt een inventieve aktiescene in een ziekenhuis; daarna begint de boel een beetje te slepen en gaat de film steeds meer over de top. De aktiescenes zijn wisselvallig maar worden meer dan eens gered door de visuele flair van regisseur Navot Papushado.

Daniel Radcliffe gaat er volledig voor in deze van-dik-hout-zaagt-men-planken aktiekomedie. Het is zijn zoveelste fysiek inspannende rol, na bijvoorbeeld Swiss Army Man (als lijk) en Jungle (als bijna lijk). In deze dik aangezette variant op Crank krijgt hij pistolen aan beide handen gemonteerd en moet hij zijn ex-vriendin zien te bevrijden. Het is allemaal onderhoudend en energiek in elkaar gezet, maar het ontbreekt de film aan echte visie en te vaak wordt er voor de gemakkelijke weg gekozen. 'Zolang het maar beweegt en er een hoop mensen kapot worden geschoten', zie je regisseur Jason Lei Howden haast denken.

Vermakelijke maar uiteindelijk niet echt bijzondere film over het wel en wee op een britse legerpost in Afrika. Nadat de kolonie haar zelfstandigheid opeist moet sergeant-majoor Lauderdale (Richard Attenborough) de mensen om hem heen zien te beschermen. Attenborough is hilarisch in de dik aangezette, aanvankelijk nogal bespottelijke maar uiteindelijk sympathieke hoofdrol. Visueel stelt het verder allemaal weinig voor, aangezien de film vrijwel volledig in de britse Pinewood-studio's is opgenomen en er van enige afrikaanse couleur locale dus weinig tot geen sprake is.

Visueel een hoogstandje: camerawerk, kleurgebruik en special effects zijn allemaal eersteklas. Het verhaal laat daarentegen nogal wat te wensen over; vooral het begin is niet bijster interessant en, zoals vaker in dit soort films over andere dimensies (What Dreams May Come, Mirrormask, Labyrinth etc.), zodra de special effects losbarsten stokt het verhaal dramatisch. Blijft over een prachtige film om naar te kijken, maar het geheel laat je met een beetje leeg gevoel achter.

Sfeervolle maar dodelijk saaie folkhorror, met een onduidelijk plot en schetsmatig uitgewerkte personages. Ik kon er in ieder geval niet zo veel mee. Hier en daar best creepy en ik ben me één keer kapot geschrokken, maar overwegend is dit een stroperig trage bedoening, resulterend in een opmerkelijke maar tegelijkertijd onbevredigende finale. Wel mooie troosteloze opnamen van Wales, overigens.

Weer zo'n fraai gestileerd bloedbad van de koreaanse regisseur Hoon-Jung Park, boordevol energiek in beeld gebrachte aktiescenes en nare afrekeningen. Ditmaal iets meer humor van we van hem gewend zijn, maar gelukkig pakt dit overwegend goed uit. Alleen tegen de finale (en tijdens de eindcredits) wordt de boel iets te flauw. Hoofdrolspeler Kang Tae-Ju is onopvallend in de hoofdrol, maar Kim Seon-Ho als flamboyante slechterik gaat volledig los en is een genot om naar te kijken.