Guess Who's Coming to Dinner (1967)

mijn stem
3,54
180 stemmen

Verenigde Staten
Komedie / Drama
108 minuten

geregisseerd door Stanley Kramer
met Spencer Tracy, Sidney Poitier en Katharine Hepburn

De dochter van Matt (Tracy) en Christina (Hepburn) komt thuis met haar nieuwe verloofde, een gerespecteerde zwarte dokter. Aangezien beide ouders een beetje moeite hebben met de keuze, zit er niets anders op, dan ze maar eens uit te nodigen om te komen eten.

TRAILER

39 BERICHTEN8 MENINGEN
zoeken in:
 
avatar van Toon1
1,0
0
geplaatst op 16 maart 2012, 20:21 uur, permalink
Jezus, wat een draak van een film. De boodschap wordt werkelijk elke seconde door je strot geduwd - alsof men er vanuit gaat dat het de kijker aan alle intelligentie ontbreekt.. Elke scene volgen de monologen elkaar op, elke scene wordt een preek, met als dieptepunt de eindpreek van Spencer Tracy. Realisme is ver te zoeken - Poitier is werkelijk perfect, en de ene ongeloofwaardige scene na de andere volgt zich op. Het is ook allemaal zo verschrikkelijk oversentimenteel (Hepburn die op zulke overdreven manier tranen laat bij de eindmonoloog van Tracy - help!) dat het pijn doet. Stanley Kramer heeft duidelijk nog nooit van subtiliteit gehoord. Kramer moet wel een van de meest vervelende regisseurs uit Klassiek Hollywood zijn, zoveel is duidelijk. Het enige genietbare aan deze film waren Tracy en Hepburn. 1.0* voor dit waardeloos prul.

3,0
0
geplaatst op 13 september 2012, 9:12 uur, permalinkbevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Guess Who's Coming to Dinner is niet een film met een boodschap, Guess Who's Coming to Dinner is een boodschap, toevallig verpakt in een film. Zeggen dat het door je strot geramd wordt is dan ook teveel een open deur; de film maakt er geen geheim van een bepaald thema heel nadrukkelijk naar voren te schuiven; sterker de film gaat er in zijn volledigheid over. Kramer zal vast het geluid verkondigen van een specifieke periode in tijd waar racisme zo schaamteloos orde van de dag was, maar deze film is natuurlijk niet helemaal verouderd. Treurig eigenlijk hoever we gekomen in een kleine 50 jaar. Als je nu als burgertrutje een Marokkaan meeneemt naar huis, zullen er ook heel wat huishoudens schudden op hun grondveste.

De film is dus open en eerlijk in wat ie is en is nu nog best actueel. Belangrijker is of het punt dat Kramer probeert te maken overkomt. Daar faalt ie wat mij betreft wel in. Ten eerste blijft de film te veel hangen. Het gaat uiteindelijk slechts over de goedkeuring van (met name) Tracy waarvan je weet dat ie er toch wel komt, dan dat het intelligente vragen over rassenkwesties behandelt. Ten tweede ontaard de discussie uiteindelijk steeds in dat de ouders weten wat voor een lastig leven het jonge stel zal krijgen. Dat is dus een beetje het afschuiven van de problematiek. Nu komt er niet veel meer uit dan, "de personages vinden de gemengde relatie eigenlijk niet erg, maar vinden dat de maatschappij er niet klaar voor is en willen hun dochter daarvoor behoeden. Dat is dus veel minder interessant. Interessanter zijn de gevoelens die zij zelf er over hebben, niet wat zij denken dat anderen erover denken.

Verder is het allemaal heel erg geschreven. De dochter is wel erg naïef. De ouders van beide worden overvallen door het nieuws, omdat de kans er niet was ze het rustig te vertellen. Bovendien moeten ze binnen een dag een antwoord hebben (want ze moeten vliegen en snel trouwen en weet ik wat al dan niet meer). Bovendien slijpt Poitier de messen door de bruiloft af te laten hangen van het antwoord. Dit alles wordt een keer of 6 letterlijk herhaald door Tracy, om de netelige situatie extra duidelijk te maken. Natuurlijk zijn de ouders tolerante liberalen en de neger is zo vlekkeloos als maar zijn kan, zodat het alleen hoeft te gaan over de huidskleur. Dat ging er allemaal ook maar lastig in. Ik hoorde steeds de stem van Don LaFontaine die zei; "She's in love. He is the perfect guy. Except........... He's black!!!!!!!!!!' Film loopt wat dat betreft ook voor op veel hedendaagse komedies, die één enkel uitgangspunt helemaal uitmelken.

En zo kent de film dus heel wat problemen. Uiteindelijk is het best een oke film. Ik mag Kramer wel. Hoewel z'n moraaltjes opzichtig zijn, is hij tenminste wel lekker duidelijk. Geen verstopte kritiek. Net als the Defiant Ones, die veel beter is. Bovendien is hij best een solide filmmaker. De toon is luchtig en soms is de films zelfs ronduit geestig, wat ook wel weer een valkuil is, zo wordt het nooit scherp. Bovendien draagt deze film wel degelijk bij aan een blijvend relevante maatschappelijke discussie. Het acteerwerk is prima en ondanks alle gebreken is het in elk geval een opmerkelijke film, die ook nog behoorlijk vlot aan de man gebracht wordt. Al met al heb ik me redelijk vermaakt. Maar dat Guess Who's Coming to Dinner grote problemen kent, is evident. 3 sterren.

4,0
0
geplaatst op 20 februari 2013, 13:59 uur, permalink
Mooie film met een duidelijke boodschap. In die tijd zorgde het voor veel ophef. Nu is het gewoon een mooie film met een paar topacteurs. En ook niet nadeling is de aanwezigheid van Sidney, dat vblijft toch wel heel plezierig om naar te kijken.

avatar van Querelle
3,5
0
geplaatst op 3 augustus 2014, 18:22 uur, permalink
Je kan deze film heel wat verwijten. Naïef, zoals de dochter des huizes dat is. Een vergezocht motief: Dochters wil is wet en er zal en moet binnen 4 uur worden besloten door pappa of er getrouwd zal worden of niet. Maar los van deze terechte kritiek is deze film ook heel krachtig en een belangrijk tijdsdocument. De boodschap is positief en nog steeds de moeite waard om na te streven. Het slotpleidooi is van een simpele waarheid en toch zeer onverwachts. De acteurs zijn fantastisch gecast, al lijkt er wel een soort ongemakkelijkheid in hun spel te zitten. Vooral Sidney Poitier laat hier echt zijn kunnen zien. En de regie is aan Kramer wel toevertrouwd.
Ik zit niet meer zo achter dit soort films aan om per se gezien te hebben, het Amerikaanse sentiment vind ik vaak te opzichtig, maar toch kan ik, als ik eenmaal aan het kijken ben, me makkelijk mee laten slepen. En deze film was toch ook wel net iets gelaagder dan ik van te voren dacht. Er is gewoon niet zo veel veranderd eigenlijk, en de meeste mensen hebben wel iets xenofobisch in zich.

 
0
geplaatst op 3 augustus 2014, 19:11 uur, permalink
Querelle schreef:
Maar los van deze terechte kritiek is deze film ook heel krachtig en een belangrijk tijdsdocument.

... .... ....


Er is gewoon niet zo veel veranderd eigenlijk, en de meeste mensen hebben wel iets xenofobisch in zich.



Misschien helaas niet alleen voor die tijd geldig ... ...


Ik wil deze film herzien. Grof generaliserend, zijn er een aantal films met deze thematiek: interculturele of zelfs interraciale huwelijken. Het maakt mij daarbij niet uit wat het filmgenre is, of wie de acteurs en regisseur(s) zijn.


Totaal verschillende films met hun totaal verschillende afhandeling (los uit mijn geheugen sprekend onder andere: Jungle Fever?, Moonstruck?, blijkbaar ook: Au Bon Dieu?, de laatste nog te zien door mij) van hetzelfde onderwerp, elk op hun eigen wijze.


Guess Who's Coming to Dinner herinner ik mij nu even te slecht om direct sterren toe te kennen.

avatar van The One Ring
3,0
0
geplaatst op 14 augustus 2014, 22:14 uur, permalinkbevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Het is hier al eerder gezegd, maar het is toch haast verdrietig hoe weinig deze film veroudert is. Ik had een wat meer ouderwetse film verwacht, met een wat meer primitieve kijk op rassenrelaties, niet één die wat het betekend om zwart te zijn serieus nam. Je zou de film veroudert kunnen noemen vanwege zijn moraliserende toon misschien, maar vergeet niet dat we de afgelopen jaren ook gewoon Crash, The Blind Side en The Help hebben gehad; op hun manier spirituele opvolgers van Guess Who's Coming to Dinner. Ook even populair bij de Oscars.

Een geweldige film is dit niet, daarvoor is het te schematisch, te geschreven en moet je wel erg veel onwaarschijnlijkheden slikken (Poitier is niet alleen perfect, maar ook een medisch genie die wellicht het Afrikaans werelddeel gaat redden!). Om nog maar van dingetjes te zwijgen zoals die bevriende pastoor, het ontslag van de racistische "vriendin" van Hepburn en natuurlijk een speech van Tracy die klinkt alsof hij hem urenlang geoefend heeft. Het is allemaal nogal wat. Dieptepunt was een flauwe scène waarin mam en pap een ijsje gaan eten Tracy iets anders krijgt dan verwacht. Daarbij trekt hij een vies gezicht, maar na eventjes proberen bevalt het toch wel. Erg flauwe metafoor en de enige slecht geacteerde scène. Kun je Tracy moeilijk kwalijk nemen.

Niettemin, toen Hepburn en Tracy tot de conclusie kwamen aan het einde van de film dat de generatie van hun dochter nu duidelijk klaar was om het verschil te maken en rassenrelaties te verbeteren vond ik het onbedoeld melancholisch. Natuurlijk, er is veel verbeterd, maar juist de problemen die hier geschetst worden, die van interraciaal huwelijk en vooroordelen over de positie van niet-blanken zijn nog verre van ideaal en de generatie van de dochter heeft duidelijk gefaald. Interessant was ook dat een groot deel draaide om de vraag over hoe oprecht het idealisme van vader en moeder is. Hoe dat precies is uitgewerkt bevalt me niet helemaal (ze maken zich vooral zorgen om wat anderen vinden, in plaats van henzelf), maar het trok de aandacht.

Ik kan veel aanwijzen dat slecht is hier of op zijn minst gemakzuchtig en afgezaagd, maar ik moet zeggen dat het als komisch drama best aardig werkt. Je merkt dat het hart op de juiste plaats ligt en het script heeft genoeg intelligentie om je wat onwaarschijnlijkheden te kunnen laten slikken. De relativerende humor werkt goed en Hepburn, Tracy en Poitier halen alles eruit wat te erin zit. Het is natuurlijk een preek en niet een die ik nog eens zal bekijken, maar hij mag er op zich zijn.
3*

avatar van badfans69
 
0
geplaatst op 24 april 2015, 18:43 uur, permalink

avatar van Mekol
4,0
0
geplaatst op 9 september 2015, 21:52 uur, permalink
Toon1 schreef:
Het is ook allemaal zo verschrikkelijk oversentimenteel (Hepburn die op zulke overdreven manier tranen laat bij de eindmonoloog van Tracy - help!) dat het pijn doet. Stanley Kramer heeft duidelijk nog nooit van subtiliteit gehoord.

Naar het schijnt, maar dat kan natuurlijk ook legende zijn, stonden die tranen niet in het script. Hepburn wist dat Tracy, haar grote liefde, doodziek was en kon haar tranen niet bedwingen tijdens die scène. (Hij stierf 17 dagen na de opnames) De tranen die je in die scène ziet, zouden dus de echte tranen zijn van Hepburn en geen overdreven invulling van haar rol.

4,0
0
geplaatst op 27 maart 2016, 12:28 uur, permalink
Onverwacht mooi Kammerspiel, waarbij ik de verhalen over sentimenteel en gebrek aan subtiliteit niet helemaal begrijp. Lekker rustig tempo, met dialogen die prettig in het gehoor liggen zonder dat ze overduidelijk geschreven zijn zoals - zeg - een Tarantino dat zou doen. Ik was ook blij met het totale gebrek aan stereotypering, van beide gezinnen. Verhaal is af en toe inderdaad een beetje gezocht, maar geen last van gehad. Mooi, gewoon een heel erg mooie film.

4,0*