Eat Pray Love (2010)

Deze eens geprobeerd en vond het geen slechte film. De 3 delen hadden allemaal wel z'n charme, al vond 'k de middelste ietsje minder.

De cast deed het prima en de film zag er ook goed uit.

De film duurde redelijk lang (we hebben naar de directors cut gekeken), maar er gebeurde toch genoeg in om het boeiend te houden.

Toch wel het bekijken waard.

Nog net een voldoende, maar dan houd het ook op. Het is meer een 'Drie op reis'. Mooie locaties en mooie beelden. Het verhaal is redelijk, maar wel erg traag.

Mooi romantisch drama, al sprak het verhaal me niet erg aan.

Wel een puike cast, met onder anderen James Franco, Javier Bardem en natuurlijk Julia Roberts.

Ook de locaties, Rome, India en Indonesië zijn prachtig.

Kortom: ondanks het wat trage verhaal toch een film die door zijn locatiekeuze en puike cast de moeite waard is om te bekijken.

Blijkbaar hebben sommige amerikanen zo,n hekel aan hun eigen cultuur dat ze in andere culturen bepaalde magische en vooral spirituele krachten willen zien .

dat dik aangezette overdreven geromantiseer hebben we natuurlijk vaker gezien in hollywood films maar deze maakt het soms wel erg bont .

Het verbaasde me ook niks dat het boek waar deze film op gebasseerd is door een vrouw is geschreven dat dromerige is is typisch vrouwelijks .

Maar eigenlijk gaat het al fout bij het begin Julia,s problemen worden overdreven dik aangezet waardoor je eigenlijk constant de vraag stelt waarom ze zich zo aanstelt en overal zo'n drama van moet maken .

Eenmaal op reis stapelen de cliche's zich op : italianen zijn natuurlijk allemaal levensgenieters en over het spirituele india en bali maar te zwijgen want dat ligt er natuurlijk helemaal dik bovenop .

En wat heeft ze nou eigenlijk aan het eind allemaal geleerd ? ik weet het nog steeds niet .

Film met diepzinnig verhaal. Voor sommigen voelt dit saai maar ik zie er de boodschap in of zoals we zeggen de moraal van het verhaal. Het gaat over liefde, twijfel, angsten en het hervinden van liefde na een liefdesbreuk. Film speelt zich af op drie locaties, Italië, India en Bali. Elk op zich prachtige plaatjes met elk zijn eigen personages en vriendschappen. Het maakt de film afwisselend, interessant en aangenaam om naar te kijken. Ben zelf een liefhebber van reizen en deze film geeft me op dit vlak ook een voldoening van ‘reizen’ en mensen ontmoeten. Heeft me geboeid...

Gebaseerd op het autobiografische verhaal van Elizabeth Gilbert voelt deze film aan als een anekdotische weergave van opéénvolgende gebeurtenissen zonder dat er sprake is van een werkelijke spanningsboog. Het kabbelt maar voort langsheen de plaatsen die globetrotter Julia Roberts (in de rol van Gilbert) bezoekt. De film lijkt wel een beetje op een copieus lifestyle magazine dat tot leven komt, met reportages over eten in Italië, het kleurrijke Bali, gesprekken over seks en relaties, en een stukje spiritualiteit. Tussendoor is er ook nog ruimte voor productplacement aangezien iedereen in de film zich bedient van een Sony laptop.
Ik heb moeite met dit soort Hollywood takes die authenticiteit betrachten maar het hoofd ter nauwer hoofd boven water kunnen houden, zelfs als nemen ze er 2 u 20 de tijd voor. Het voelt aan alsof de makers van de film geen echte connectie hadden met het onderwerp, zijnde een mens op zoek naar zichzelf. Het einde van de film is typisch Hollywoodiaanse feel good maar ondergraaft eigenlijk het hele opzet, wanneer blijkt hoeveel een guru in de pap te brokken heeft t.a.v. Julia Roberts die heel de film lang gevochten heeft voor autonomie.
Aan positieve zijde was het een heel ontspannende film voor het slapengaan. Maar dat is wat misschien wat weinig in de balans.

“Sometimes to lose balance for love is part of living a balanced life.”

Suf. Het grootste probleem van Eat Pray Love is dat Elizabeth zo'n onsympathiek personage is, en zelfs Julia Roberts kan daar niets aan veranderen. De film is ook veel te lang, en ik had moeite om het bijna tweeënhalf uur lang vol te houden. Liz is vervelend en een waarschijnlijk in haar jeugd te veel verwende vrouw die de wereld rond reist om zichzelf "te vinden". Ze heeft het ook erg zwaar. De mooiste steden bezoeken, Bali, cocktails, lekker eten, Javier Bardem… Moeten we met haar medelijden hebben?

Een romantische film. Ik houd ervan om een kijkje in andere landen en culturen te krijgen, dus wat dat betreft wist de film mij te boeien. Het Italië gedeelte vind ik het interessantst. Daarna, bij de gedeeltes in India en Bali, verslapte mijn aandacht. Ik vond het nog best leuk, maar niet meer dan dat. Hij duurt lang en daar kreeg ik toen wel moeite mee. Goed acteerwerk. Mooie beelden. Voldoende. 3*

Heel af en toe nog wel aardige beelden vanwege een aantal fraaie locaties, maar inhoudelijk is deze film natuurlijk zwaar om te janken.

Ik denk dat reizen mensen best mentaal kan helpen, maar het idee om een jaar lang te gaan reizen om jezelf te vinden is natuurlijk slechts voorbehouden aan geprivilegieerde mensen die er het geld voor hebben. Het voelt ergens ook erg egocentrisch aan; het lijkt me dat zingeving ook te vinden valt door het geld voor die reis te spenderen aan mensen in directe omgeving die het nodig hebben. Genoeg daklozen in New York bijvoorbeeld.

De film lijkt echter te suggereren dat zingeving is kennelijk alleen te vinden in verre landen, waar in tegenstelling tot het vluchtige westen iedereen wel een gebalanceerd en spiritueel leven heeft dat bestaat uit genieten, goed eten en rust. Ik geloof er geen snars van, want in bijvoorbeeld een land als India lijkt me het leven juist erg stressvol vanwege alle armoede. Maar die armoede wordt weer nauwelijks getoond in de film; juist in minder welvarende landen moet men langer werken om toch (droog) brood op de plank te hebben.

Wat verder ook niet voor de hoofdpersone spreekt is dat ze kennelijk na een opvlieging besluit haar huwelijk te beëindigen. Er wordt niet eens moeite gedaan om weer nader tot elkaar te komen; het voelt niet meer goed, dus we lopen weg. Het maakt het er allemaal niet diepzinniger op, hoezeer de film de film het tegendeel probeert te suggereren.

Even lijkt de film met ironie te willen spelen als de Indiase guru die de hoofdpersone in India op wil zoeken in New York blijkt te wonen. Verder dan dat gaat het niet, al had ik nog even hoop dat de oude man op Bali met een compleet verschillende toekomstvoorspelling zou komen toen hij haar niet leek te herkennen. Dat had een geweldige anticlimax geweest kunnen zijn, maar dat blijkt ons helaas bespaard. Heel erg jammer.

Genoeg ergernissen dus, maar er zijn ook de nodige microergernissen. Dat iedereen in het buitenland Engels spreekt bijvoorbeeld. En hoezeer ik ook fan ben van klassieke muziek, de keuze voor een aria uit die Zauberflöte van Mozart in het Italiaanse segment is onbegrijpelijk. Er zijn zoveel mooie Italiaanse opera's, alleen al van Mozart zelf.

Wat rest zijn de beelden. De omgevingen zijn natuurlijk mooi, maar er wordt helaas niet heel veel mee gedaan. Aardig zijn de opnames van het eten, maar ook dat heb ik beter gezien in bijvoorbeeld een film als Chef.

Kortom een film waarbij ik me lekker kon ergeren op een wijze waar ik alleen nog maar het negatieve van alles wil zien. Dat is wellicht niet helemaal eerlijk, maar het is wel de film die me in die toestand brengt, waardoor het mijn negatieve oordeel over zichzelf afroept. 0,5*.

In mijn hoofd was deze film best goed ontvangen, maar stelde ik hem steeds uit vanwege de lengte. Had gisteravond toch beter even kunnen checken hier. Saaie lange film, aardige beelden en okay cast. Maar gaap.

2.5*

Zat steeds te twijfelen om de film af te zetten.... Om jezelf te ontmoeten moet je de reis naar binnen maken, hier is het een reis naar buiten.... Amerikaans oppervlakkig, mooi, leeg.... Zover ik hem gezien heb. Dat is ook het beeld dat ik altijd van Julia Roberts heb......

gewauwel .

Een paar personages die het verhaal enige diepgang zouden kunnen geven, worden neergezet als goedkope relatietherapeuten.

"Elke vrouw moet een man hebben"; moraal, zingeving, ...??

En je wéét wat er in de laatste minuut van de film zal gebeuren wanneer JR ergens halverwege van haar fiets wordt gereden door JB.

Komt daar nog bij dat het overgrote deel van de hindoes vegetariërs zijn; maar dat waren de makers blijkbaar (bewust) vergeten.

Niks mis met en simpele romcom. Maar de poging om er méér van te maken door er een portie fake-spiritualiteit in te stoppen, maakt er een simpele flop van.

Mooie beelden, en niks mis met Roberts. Het inhoud van het verhaal daarentegen....

Nachtvlinder slaat de spijker op zijn kop...

Als je jezelf beter wilt leren kennen en vooral helpen, dien je inderdaad de reis naar binnen te maken, dan heb je er weinig aan om over de aarde te zwerven.

De onderhavige boeken waren bestsellers, die heb ik daarom ook nooit willen lezen. Deze film is dus matig boeiend.

Elizabeth Gilbert [Julia Roberts] heeft het maar zwaar: ze is gescheiden van Stephen [Billy Crudup] en is het geruzie met haar huidige vriend [James Franco] zat. Ze gaat op zoek naar wie ze is en wat ze nu eigenlijk wil, eerst in Rome en daarna in Bali. Haar ervaringen aldaar zijn even diepgaand als een aflevering van Bassie & Adriaan Op Reis Door Europa. In Rome eet ze pasta en pizza en moet ze alleen maar stereotype Italianen. Op Bali zijn de mensen reuzevriendelijk en draait het natuurlijk om meditatie en dergelijke. Een Bouquetreeks-roman voor yuppen, gebaseerd op de persoonlijke ervaringen van de echte Liz Gilbert, die natuurlijk ook nog de ware liefde vindt. Buitengewoon oppervlakkig, louter drijvend op de glimlach en persoonlijkheid van Roberts en gefilmd als een toeristenpromo. Een gladde, maar holle productie.

Voor de tweede keer gekeken... De eerste keer maakte blijkbaar geen herinnering.... En eigenlijk nu weer niet... Het begint al met Julia Roberts... Zij is niet haar rol, nooit m.i.... Ze is ook nooit met iemand echt verbonden.., teveel in het hoofd.... En die geforceerde relatie aan het eind lijkt een verstandelijke keuze om de angst te overwinnen..... Chemie is er niet, alleen de muziek... Ik zou hem zonder muziek moeten afspelen maar dat is me te gortig.... Dan valt waarschijnlijk alles weg... Plaatjes en muziek en mensen om haar heen zijn leuk vaak.. Maar nergens breekt iets... No soul to be found...... Sorry

ik snap de diepzinnige boodschap helemaal die hier naar vrouwen door hollywood word aangeprezen , gooi je huwelijk overboord alsof het niks voorsteld , ga op reis en heb sex met zoveel mogelijk mannen onder het mom van jezelf vinden , en romantiseer alles alsof het een sprookje is met jezelf als narcistisch middelpunt .

Helaas is realiteit voor sommigen anders dan het droomhuwelijk.

Ja voor heel veel mannen wel , en voor heel veel vrouwen blijkbaar een tegenvaller als hun huwelijk niet net zo sprookjesachtig is als menig disney sprookje .

Los van wat de boodschap/richting van dit verhaal is: in Hollywood, en bij elke burger van elk geslacht die onder de 60 is, groeit stilaan het besef dat levenslange en/of monogame relaties er ooit ingepompt zijn door religie(s). Een love story met huwelijk en kinderen en 'ze leefden nog lang en gelukkig' is ondertussen lichtelijk gedateerd.

met andere woorden : het werkt niet meer , maar wat verwacht je dan als 1 sexe word aangemoedigd om dit soort

gedrag te vertonen , gecombineerd met andere aspecten zoals , no fault divorce , alimony , child support , family courts die zwaar anti man zijn , vrouwen worden in dit systeem de divorce courts bijna ingelokt omdat het zo financieel lucratief voor ze is , het is niet voor niets dat 75% van alle scheidingen door de vrouw in gang word gezet .

Deze film bewijst eigenlijk dat vrouwen ook nooit verantwoording hoeven af te leggen voor zo'n keuze , voor de man is het een heel ander verhaal , hij is al standaard de zwarte piet .

mannen worden ook steeds meer wakker over deze verhoudingen , ze zien langzamerhand in dat een huwelijk hen geen enkel voordeel meer bied maar meer een gevaar , gevolg het aantal huwelijken daalt al 10 tallen jaren gestaag en ook het aantal geboortes , als deze trend zo doorzet zal het op termijn desastreus voor onze maatschappij zijn .

Ik herinner me niet echt meer of de filmmakers hier een of ander standpunt innemen - ik herinner me alleen dat ik het een heel flauwe bedoening vond - maar...:

algemeen mag je toch niet vergeten dat gedurende vele eeuwen de vrouw nauwelijks meer was dan de slaaf van haar man: was en plas doen, niet gaan werken, voor de kids zorgen, financieel afhankelijk van de man, niet op café, sociaal leven beperkt tot familie en een paar buren, ... Toen, maar ook nu nog, was een man die met verschillende vrouwen naar bed ging een stoere, trotse kerel. Omgekeerd was een vrouw dan een hoer, een slet.

Alvast een stuk beter nu, al blijkt uit cijfers dat, wanneer man en vrouw een job hebben, de dame nog steeds het (over)grote deel van het thuiswerk en de zorg om de kinderen op zich neemt; of móet nemen.

Ik kan me bijgevolg best wel voorstellen dat de cinema een van de manieren is om daar (nog steeds) tegen te protesteren.

Ondertussen is er al een paar decennia een klik (gelukkig maar), en daar moet uiteraard op alle vlakken naar een evenwicht gezocht worden. Geen idee hoe dat in andere landen of regio's is, maar in België stel ik toch vast dat de tijd van 'kinderen voor de vrouw, en de man betaalt' toch ongeveer voorbij is; en dat in elk geval apart bekeken wordt wat voor iedereen de noden en de beste oplossingen zijn.

Als man voel ik me voorlopig niet direct een slachtoffer.

Huwelijken: opnieuw, twee mensen samen voor de rest van hun leven: niks mis mee voor wie zich daar goed bij voelt. Maar het is niet de natuur van de mens, en het mag dus zeker niet door de maatschappij (en voortkomend uit religies) opgedrongen worden. Dat liefde op papier moet gezet en handgetekend worden, heb ik al helemaal nooit kunnen vatten.

Er is dus niks desastreus aan het feit dat er minder huwelijken komen (in Brussel woont +30% van de bevolking alleen; ik ook, en dat is prima zo). En minder kinderen: zou je willen dat we hier in 2100 met 20 miljard rondlopen ?

[quote]Boenga schreef:

https://www.youtube.com/watch?v=uZmlu7EOjIQ

de vrouw is nooit een slaaf geweest van haar man ,dat is de zwart wit portrettering van de feministische beweging die je nu klakkeloos napraat , een verdraaiing van de feiten en het gewoon negeren van de historische context van de omstandigheden van die tijd .

vanuit die gedachtegang kun je de man uit die tijd ook een slaaf noemen , een slaaf van zijn werk dat toen veel harder en zwaarder was zonder rechten (en dat voor vrouwen zoiezo lichamelijk te zwaar was) , een slaaf van zijn land als het in oorlog was .

De vrouw had dan tenminste nog het privilege van veilig thuis zijn , wellicht zag de gewone vrouw weinig van de wereld maar een wereldreis maken zat er voor de meesten inclusief mannen zoiezo niet in anno 1900 nietwaar ?

als je dan naar de echt welgestelde vrouwen keek hadden die een luizenleven in luxe en zonder enige verantwoordelijkheid buiten het zorgen voor nageslacht en opvoeding maar zelfs daar hadden ze personeel voor in dienst .

je opmerking over het thuiswerk is ook wel grappig want de statistieken wijzen uit dat vrouwen over het algemeen veel meer in deeltijd werken dus zoiezo meer tijd hebben voor het huishouden , dus niet zo verwondelijk dan nietwaar ?

over de overbevolking nog dit , die is er niet , de club van rome propageert al jaren doemscenario's , feit is dat de aarde makkelijk de groei nog aankan , maar het zal zoiezo stagneren , die groei die nu grotendeels door immigratie word aangewakkerd .

Gezien je wereldbeeld:

- voor mezelf best wel blij dat ik op de wereld gezet ben op een moment dat, én een plaats waar er enig tempo kwam in de emancipatie. Blij dat, hoe middelmatig hij ook mag zijn, een film als Eat Pray Love kan en mag gedraaid worden.

- medelijden met jou omdat je hier niet in 1867 als vrouw bent geboren. Ik hoop dat je je jaloezie op de dames in Afghanistan, die allemaal niet moeten gaan werken, enigzins in toom kan houden. Sterkte !

leuk geprobeerd dat extreme voorbeeld maar die vergelijking gaat volledig mank natuurlijk , ik had het trouwens over onze westerse wereld , extreme islam heb ik nooit genoemd .

ik geef je duidelijke voorbeelden van mijn gelijk maar je wil ze niet accepteren .

Maar wees eerlijk en vraag je jezelf eens af , zou je liever een vrouw of een man zijn geweest op de titanic ,of in de 2e wereldoorlog? .

wat werk betreft voor de doorsnee gewone burger zal menig vrouw anno 1900 blij zijn geweest met huishoudelijk werk in plaats van zoals haar man te moeten zwoegen in de kolenmijnen of in de bouw , niet alleen zwaarder maar ook veel gevaarlijker .

De wereld is toch net iets meer dan Titanic en WO2.

Ik ben 57 jaar oud. Wat ik in m'n eigen familie de vorige twee generaties zag:

- een tante was drie jaar onderwijzeres. Toen trouwde ze, en mocht ze niet meer gaan werken. Ze had het anders gewild.

- minstens twee vrouwen die slagen kregen.

- verschillende vrouwen, o.a. m'n eigen moeder (!), die bijna elke avond (!!) een dronken man zag thuiskomen, en daar niks kon tegen doen.

- verschillende vrouwen die een ander leven wensten, maar geen keuze hadden, want nooit kunnen/mogen werken, en financieel 100% (geen 99, maar 100%) afhankelijk van hun echtgenoot.

-...

Heel eerlijk: het gaat stap voor stap beter, maar ik ben alvast heel blij dag ik niet vóór 1960 als vrouw op de wereld gekomen ben.

En ondertussen is er ook nu nog een loonkloof tussen M en V.

maar wel van levensbelang als het erop aankomt

vrouwen kiezen met wie ze een relatie willen aangaan, bijna nooit andersom, mijn moeder koos daar ook voor , ze had voor de lieve andere kerel kunnen kiezen maar die was saai dus koos ze voor mijn vader die soms best driftig kon zijn maar mijn moeder was zelf ook koppig dus beiden hadden een aandeel , durf te wedden dat dat bij jou voorbeelden ook wel zo zit , trouwens daar is nog onderzoek naar gedaan door de oprichtster van women shelters in amerika , daaruit bleek dat vrijwel alle vrouwen die daar zaten zelf ook geweldadig waren.

nogmaals vrouwen maken hun eigen keuze , je gaat me niet vertellen dat die vrouwen nooit vooraf signalen kregen dat hun toekomstige man een alcohol probleem had.

De loonkloof is een leugen die al jarenlang word herhaald door de feministische beweging maar nergens op gebaseerd is , er worden in die statistieken gemakshalve geen rekening gehouden met de keuze van vrouwen om vaak deeltijd te werken of gewoon baantjes kiezen die slechter betaald worden .

zo zie je, op elk argument heb ik een logisch antwoord

Er zijn grote delen van de wereld waar de ouders beslissen wie met wie trouwt; hier bij ons is dat, voor zover ik weet en zelf ooit binnen of buiten mijn familie zag, een keuze van man én vrouw.

Mijn eigen moeder in elk geval niet, nee. En ik denk dat de vrouwen die verwachten dat hun echtgenoot geweld zal gebruiken heel zeldzaam zijn. Ja, geweld van vrouw tegen man bestaat, maar

Uit de studie Ervaringen van vrouwen en mannen met psychologisch, fysiek en seksueel geweld van het Instituut (2010) is naar voor gekomen dat één vrouw op zeven in de loop van de voorbije 12 maanden te maken kreeg met ten minste één daad van geweld door haar (ex-)partner.

"In de meeste gevallen blijkt dit geweld te zijn gepleegd door mannen en is het slachtoffer een vrouw.

De term 'geslagen vrouwen' die vaak wordt gebruikt, houdt geen rekening met alle mogelijke vormen van partnergeweld. Het gaat immers overwegend over psychologische druk: verbaal geweld is veruit de meest voorkomende vorm (41,5%), gevolgd door intimidatie (22%) en vervolgens slagen (15%). Vooral vrouwen zijn het slachtoffer van seksueel geweld (5,6% tegen 0,8% mannen), en het zijn ook vrouwen die het vaakst worden opgesloten of uit het huis worden gezet (5,9%, tegen 2,7% voor de mannen)."

Partnergeweld.

Meppen of trappen krijgen, gedwongen seks,...: ik denk dat niemand (niemand !) dat verwacht.

Statistieken houden daar wel rekening mee. Die factoren verklaren 47% van de loonkloof. Blijft die andere 53%.

"Bovendien blijft ruim de helft van de loonkloof onverklaard (53%). Zelfs met dezelfde anciënniteit, leeftijd, werkzaam in dezelfde sector, met hetzelfde beroep en opleidingsniveau als een man, verdienen vrouwen nog steeds minder. Een deel van deze ongelijkheid is dus het gevolg van ‘zuivere’ loondiscriminatie. Met andere woorden: vrouwen verdienen in bepaalde gevallen nog steeds minder enkel en alleen omdat ze vrouw zijn."

Loonkloof.

Ik ga ophouden, ondertussen staat deze discussie al behoorlijk ver van de film.

Ik prijs me gelukkig dat ik als hier, nu en als man op de planeet rondloop. Jij ziet meer voordelen voor de vrouw. Ieder z'n ding.

[quote]Boenga schreef:

van deze zogenaamde statistieken geloof ik niks , en ik zie al waar ze vandaan komen , niet van officiele instanties maar van stichtingen die hun betaansrecht afhankelijk zien zijn van een zo slecht mogelijk beeld creeren van geweldadige mannen , over de loonkloof nog dit zou het niet heel bizar zijn als bedrijven openlijk kunnen wegkomen met het lager betalen van vrouwen , als dat echt zo was zouden die bedrijven dan niet alleen nog maar vrouwen in dienst nemen om hun loonkosten met hoeveel ? 30% te drukken , een absurde gedachte om

te denken dat bedrijven hiermee weg zouden kunnen komen .

laten we eens voor de gein 2 organisaties nemen die juist vrouwen bevoordelen , de eerste is de modellenwereld waar de topmodellen altijd meer verdienen dan hun mannelijke collega,s , vraag en aanbod zou je zeggen , klopt maar toch ?

het 2e is wel heel treffend , de tenniswereld waar in alle grand slam toernooien de vrouwen evenveel betaald krijgen als de mannen , maar wel voor heel wat minder werkuren want de vrouwen hoeven maar best of 3 sets te spelen terwijl de mannen best of 5 moeten spelen .

over die statistieken voor geweld moet je bij de officiele raporten kijken die onafhankelijk zijn zoals aangiftes bij politie en niet van stichtingen die hun data manipuleren (waarin 1 scheldwoord al verbaal geweld inhoud) ,om zo hun bestaansrecht te kunnen rechtvaardigen .

Met de regie van deze film is weinig mis; het is deftig, exotisch en gefocust. Saai zou ik het niet noemen en Julia Roberts doet haar acteerwerk prima as usual. Met de inhoud had ik wat meer moeite en zelfs al waren er enkele rake dialogen, er waren ook veel zaken rond Liz waar ik me niet in kon vinden. Vooral als je weet dat zij nu, zovele jaren later, lesbisch is geworden en de grote liefde met "Felipe" is overgewaaid kan je deze film niet erg serieus meer nemen en is het moeilijk voor mij om daar niet cynisch over te doen. Ik zie haar dan ook uiteindelijk meer als een labiele milf. Ze heeft de liefde niet gevonden met een man, dan maar met een vrouw proberen. Denk dat het probleem vooral Liz Gilbert heet.

En tja, de wereld afreizen om jezelf te vinden en in ashrams gaan verblijven om wat te gaan mediteren in de hoop dat het iets zal veranderen ... dit soort zaken heb ik altijd hopeloze onzin gevonden. Ik zie dit als weglopen van je problemen. Geluk is niet iets wat je zoekt en vindt aan de andere kant van de wereld, maar dat is dan mijn visie die diametraal tegenover de film staat. Enfin, haar gezeik over haar mislukte huwelijk begon mij na een tijd wel te vermoeien. Er zijn nog andere dingen in het leven dan relaties, zelfs als je er geen hebt kan je nog altijd veel voldoening uit het leven halen: uit vriendschappen, hobby's, werk, je vrijheid etc. Misschien eens geluk op die manier benaderen? Mensen denken teveel dat een scheiding of een relatiebreuk het einde van het leven is.

Geen compleet miskleun naar uitwerking toe dus, maar ik vind het gewoon geen verhaal dat een film verdient, en het ligt ook inhoudelijk te ver van mijn eigen levensopvattingen.

Een film die veel mooie locaties laat zien. En Elizabeth heeft drie locaties gekozen om in het reine te komen met haar recente scheiding. Op zoek naar balans, zowel fysiek als mentaal. Eerlijk gezegd heb ik na haar Rome reis eventjes moeten pauzeren vanwege een opkomend hongergevoel. Nogal wiedes dat het Italië gedeelte me het meeste aansprak. Misschien omdat het spirituele minder aan bod kwam Het drieluik sluit af met de apotheose na het vinden van die balans, namelijk het herontdekken van ware liefde. Zoals ik al eerder zei, krijg je hier heel wat mooie taferelen voorgeschoteld. Het verhaal zelf vond ik eigenlijk maar wat slappetjes. Een beetje uit balans

3*