Eat Pray Love (2010)

Langdradig, saai en boordevol clichés... Zelfs Julia's grote glimlach en Javier Bardem's charisma kunnen de boel niet redden.

Ronduit smerig om die dikke spaghettislierten in Julia Roberts' mond, die er uitziet als een lekgeprikte fietsband, te zien gaan... Bovendien speelt ze een tergend personage dat eigenlijk alles heeft wat ze maar wil, maar toch reden genoeg vindt om zich als doodongelukkige vrouw te gedragen. Als snob uit New York scheid je dan natuurlijk van je man (hij wordt neergezet als gigantische eikel, enkel omdat hij nog geen kinderen wil) en ga je op wereldreis. De film doet hard zijn best om de culturen van Italië, India en Indonesië goed in beeld te brengen. Naast wat fijne plaatjes van de omgeving voelt Roberts' reis toch ontzettend nep aan. Overal ontmoet ze gemaakte, stereotype figuren die met halfbakken moralistisch geneuzel haar de pracht van het leven proberen in te laten zien.

Julia Roberts zal als grote naam vast veel publiek trekken, maar er had alleen zonder haar al een stuk meer in Eat, Pray, Love gezeten.

Mooie beelden, alleen dat ik de laatste 3 kwartier vrijwel niets meer gezien heb door mijn gesloten ogen zegt vrij veel.

Je ziet een hoop, maar je kijkt eigenlijk naar niets. Niets meer dan alleen de mooie beelden van Rome, India of Bali.

Vlakke karakters, vlakke film, fotografie is aardig maar ook niet overtuigend.

Weet nu dat een cliche meer dan 2 uur kan duren.

Eat, Pray, Love

Er is veel gezeik op een toch wel vermakelijke film, waarom? Ik denk omdat Julia Roberts er in mee speelt en die vrouw kan in heel hollywood bijna niks meer goeds doen.

Roberts speelt een vrouw die het allemaal niet meer zit zitten na haar stuk gelopen relaties, als vluchtpoging besluit ze een reis te maken. Eerst gaat ze naar Italië om haar zogenoemde eetlust weer terug te krijgen, maar eigenlijk doelt ze hier volgens mij meer op het feit dat ze weer zin in haar leven moet krijgen. Daarna gaat ze naar India om te mediteren en haar ware ik te ontmoeten en vervolgens gaat ze naar Bali om het oude wijze mannetje op te zoeken wat heeft gezegd dat ze een keer terug zou keren.

Op zich omvat het verhaal genoeg voor een 4 sterren film, maar helaas slaat de film op een aantal vlakken de plak volledig mis. Ik stoorde me het ergste aan de scènes in India, het personage is daar nog steeds met haar zelf bezig, maar geloof me, als je in z’n arm land bent besef je pas echt hoe goed je het eigenlijk wel niet hebt. Ik spreek namelijk uit eigen ervaring. Hoe egoïstisch kan je wel niet zijn als je al dat leed van die mensen ziet, en dan nog met jezelf bezig bent. Nog een misser was, waarom Roberts nou zo ongelukkig was, oké je relaties lukken niet, deal with it, er zijn zat ergere dingen. Het einde snapte ik ook niet helemaal waarom zou Roberts nou in hemelsnaam niet met Bardem op die boot stappen, alles ging zo goed, maar dan moet het, omdat het een hollywood film is, nog even iets mis gaan in een relatie om zodoende op het laatst weer bij elkaar te komen. Dat was zeer jammer.

Gelukkig zit er genoeg goeds in de film waardoor hij heel vermakelijk is, ondanks de lange speelduur waar ik me niet echt aan stoorde.

Ten eerste, de mooie locaties zijn een genoot voor het oog, de landen worden ook mooi van andere invalshoeken getoond en niet van ow we zitten in Italië we laten er 1 punt van zien en dat was het Italiaanse deel. Het was dus niet echt vanuit de Amerikaanse visie, van wij zijn het belangrijkst en de rest boeit me niet.

Ten tweede, de goede bijrollen, vooral van Jenkins was ik even stil, wat een pracht rol met een fantastische monoloog. Ook Bardem laat zien dat hij naast een koene killer een heel charismatische man kan spelen. Het oude wijze mannetje Katut had de lachers op zijn hand, en heel de zaal kon dan ook smakelijk om zijn grapjes lachen evenals ik zelf. Hoofdpersoon Roberts deed het ook zeer aardig, maar voor haar is het natuurlijk allemaal gesneden koek.

Ten derde, het is een hele diverse film, die diverse thema’s ter sprake brengt, natuurlijk is het een beetje cliché, maar ik vond het toch wel een mooi gegeven dat tante Julia ons nog iets inhoudelijks laat zien. Zelf vond ik het net drie films, want elk land wat ze bezoekt is anders en daardoor is de lange speelduur ook niet erg. Persoonlijk vond ik Bali het leukste deel vooral ook door het goede spel van Bardem.

Houd je van reizen en heb je de tijd zou ik deze film zeker aanraden, lekker genieten van alle mooie beelden en de ups and downs van onze Julia. Al met al wegen de voors veel zwaarder dan de tegens en geef ik 3,5 ster. Keep on the good work Julia

Veel te lang uitgesponnen zweverig drama. De achteloze kijker wordt vergast op veel tegelspreuken en fortune cookies-wijsheden. De boel wordt enigzins gered door het degelijke akteerwerk van Roberts en fraaie bijrollen van Richard Jenkins en Javier Bardem. Bepaalde emotionele momenten zijn ook mooi, maar grotendeels blijft alles maar een beetje voortkabbelen en aan de oppervlakte hangen. Het verhaaltje is ook veel te dun om de lange speelduur te rechtvaardigen.

Geweldige film vond ik het,vond de beelden prachtig,Julia Roberts vind ik ook geweldig spelen.

Ja en leuk om Bardem zo te zien.Ja en er word gezegd hier waarom is ze nou ongelukkig ze heeft toch niets meegemaakt,maar soms hoef je niet echt hele erge dingen mee te maken om in de knoop te zitten.Kortom ik heb er echt de volle tijd van genoten. voor mij een dikke 4.5

Gisteren in de bios gezien, omdat een vriend 'm per se wou zien...

Ik moet zeggen dat ik totaal geen fan ben van Julia Roberts, ik snap echt niet wat mensen in haar zien en dan die vreselijke (met botox opgespoten) lippen die zo prominent in beeld komen bij één van de vele scènes waarin ze zit te eten.

Wat overblijft is een redelijke film met prachtige beelden, aardige muziek en wat leuke personages.

Toch wel lachen om een keer gezien te hebben 2, 0 sterren.

Als je terwijl je een film aan het kijken bent op de stoel gaat draaien dan is er iets mis.

Een film kan nooit te lang duren mits de film erg boeiend is en dat was Eat, Pray, Love maar met momenten.

Zelden zo'n saaie en nietszeggende film gezien. Eat, Pray en Love wil een film zijn over een vrouw (Julia Roberts) die haar leven omgooit, op reis gaat, tot nieuwe inzichten komt en haar leven leert waarderen. Dat komt echter totaal niet over. De film blijft constant aan de oppervlakte hangen en de steeds weer terugkerende flashbacks als Roberts tot een nieuw inzicht komt worden zo geforceerd gebracht dat plaatsvervangende schaamte opborrelt. Prima als reclamefilmpjes voor Rome, India en Indonesië maar als film één van de slechtste die ik in tijden zag.

Ik voelde lange tijd een drempel voor deze film. Toen mijn vriendinnen vroegen of ik deze mee ging kijken in de bioscoop, heb ik vriendelijk afgeslagen. Sowieso omdat het verhaal me niet aansprak, maar vooral vanwege Julia Roberts. Ik heb iets tegen haar. Ze is voor mij geen prettige verschijning om naar te kijken, en ik betrap mezelf er op dat ik haar vaker met dieren probeer te vergelijken. Of het nou die grote mond is, haar bambi-hoofd of haar vervelende stemgeluid, ik weet het niet. Ik kan niet veel met deze vrouw.

Ik hou er niet van, dat zweverige gedoe waarbij een zoektocht wordt begonnen naar innerlijke rust, zelfacceptatie en dat ook nog eens in een zeer traag tempo.

Het is saai, vervelend, niet interessant en het personage van Roberts is met haar narcistische en ironische trekjes een regelrechte dooddoener. Ze is egocentrisch en blijft dit ook, hoe wil je dan een band met deze vrouw opbouwen? De clichés spatten er tegelijkertijd ook nog eens vanaf en het lijkt alsof er geen moeite is genomen om de oppervlakkigheid uit de film te halen.

James Franco en Javier Bardem zijn prettige verschijningen die de film nog enigszins redden. Met deze mannen voel je nog een béétje connectie, iets wat je bij Elizabeth (zeikwijf eerste klas) mist.

Ik mag dan wel een vrouw zijn, maar dit wist me niet te bekoren. Nietszeggend en bovendien veel te lang. Zelfs de mooie beelden wisten niet te bekoren, omdat er een naar, Amerikaans nasmaakje bij achterblijft.

De eerste 15 minuten van Eat Pray Love heb ik de neiging moeten onderdrukken om de dvd-speler uit te zetten. De film begint namelijk met een monoloog van Julia Roberts, er kwam maar geen vaart in. Naarmate de film vordert zal die vaart er ook niet in komen, maar de mooie beelden, de gevarieerde muziek en de dus wel (te) rustig voortkabbelende verhaallijn maken veel goed!

De film is gebaseerd op het boek van Elizabeth Gilbert. Of het boek helemaal wordt gevolgd weet ik niet, ik heb het (nog) niet gelezen. De rode draad in het verhaal maakt de film leuk: eat in Italië, pray in India en love in Bali. Het eerste stukje in New York is saai en mocht van mij een stuk korter, al is de problematische relatie in deze stad natuurlijk wel nodig als inleiding voor de zoektocht die leidt naar de drie andere landen. Als de reis begint, komt Roberts ook beter in haar rol. De interactie met de mensen die ze in alle landen ontmoet wordt mooi uiteengezet. Ook al zijn het soms lange dialogen, springt het her en der iets te veel van hot naar her en wil je af en toe Roberts door elkaar schudden van frustratie, de humor die wordt gebruikt kon ik wel waarderen. De beste bijrol is die van Richard Jenkins als Richard from Texas!

Indien je een geduldige kijker bent (worstel je door New York heen, daarna is het wel genieten) en houdt van mooie (cultuur en natuur)beelden, is deze film toch zeker wel het kijken waard! Verwacht geen diepgang en echte spiritualiteit, maar gewoon een relaxt filmavondje! Koop daarna de soundtrack (met prachtige liedjes van Neil Young, de Gilberto's (João en zijn dochter Bebel) en Eddie Vedder) en ga naar de site van de film voor mooie plaatjes en quotes om zo nog langer na te genieten van de exotische sfeer die Eat Pray Love oproept!

Ik heb de 145min. versie gezien.

Volgens mijn vriend die het boek gelezen heeft, is het boek erg goed verfilmd.

Ik die het boek niet gelezen heb, had overigens niet zo veel moeite met de film als menig mens hier op de site.

De film is opzich ook helemaal niet slecht of fout. Het enige waar ik moeite mee had, was de snelheid van de film. Deze is te vergelijken met een strond die tegen een muur op wilt klimmen.

Wat echter echt wel pluspunten zijn van deze film zijn de prachtige beelden van Bali, India en Italie.

Het acteerwerk is netjes, maar ondanks dat de film zo lang duurt kon ik nog niet echt meeleven met Julia Roberts. Ongetwijfeld dat ze haar best deed, maar ik vond de personages niet heel erg denderend uitgewerkt.

Hier en daar zitten er een aantal leuke dialogen in, maar niet genoeg om de film opgang te houden.

Italie was voor mij perfect, hier had de film nog wel enige vaart en het verhaal bleef boeiend. Maar toen ze naar India vertrok (zie die strond voor je), ging de film wel berg afwaards....in Bali was de lol zeker niet meer.

Het hele meditatie gebeuren (waar de film eigen op gebaseerd is) is op een dusdanige saaie manier uitgewerkt, waardoor je interesses niet meer gewekt zijn.

Des al niet te min, wordt de kijker wel getrakteerd op mooie beelden en toch wel een prettig in het gehoor liggende soundtrack.

Persoonlijk ben ik van mening dat de film echt veel korter had gekunt, volgens mijn vriend weer niet. Die heeft echt genoten van deze film en herkende erg veel van wat er in het boek te lezen was....

Toch misschien maar eens het boek lezen!!! Mischien dat ik dan de film beter op zijn waarde kan schatten??

Voor als nog geef ik deze film geen onvoldoende, omdat er toch wel veel positive punten in het verhaal zitten, maar ook qua beelden en geluid.

Van mij een 3.0*

Een zwaar gesponserde vakantietrip voor Julia Roberts. 60$ miljoen...?!!, voor dit wanprodukt, echt belachelijk. Mooie plaatjes, maar ik kijk dan nog liever naar National Geografic.

Leuk dat Javier Bardem nog komt op draven op het eind, maar dat kan de film niet meer redden, sowieso is zijn bijrol vrij cliché. Overigens dit alleen nog mee gekregen door flink door te spoelen, na een kwartiertje ofzo.

Als je de film flink hebt doorgespoeld heb je de film feitelijk niet gezien. Hierdoor is jouw mening en je beoordeling niet serieus te nemen.

Zelfs Julia Roberts kan een langdradig verhaal niet continue onderhouden.

'Eat, Pray, Love' is een mooie film met prachtige beelden en een interessant hoofdpersonage. Ryan Murphy's film is, in tegenstelling tot zijn serie, een oase van rust en personage ontwikkeling.

Roberts is sterk in de rol van Elizabeth. Een perfecte keuze om de film te dragen. Samen met haar maak je een interessante tocht langs alle kanten van haar persoonlijkheid terwijl je ziet hoe een sterkere vrouw wordt. 'Eat, Pray, Love' is een visitekaartje voor vrouwen en emotionele ontdekkingsreizen. Roberts' aanstekende glimlach en ingetogen spel maken dat alleen maar beter.

Maar de film duurt lang. Erg lang. Het brengt rust en eenvoud aan het verhaal en versterkt de belevenissen op sommige momenten. Maar het rekt ze ook te veel uit. Sommige scènes zijn compleet overbodig en hoewel ze allen een puzzelstukje vormen in Elizabeth's ontwikkelingen, zijn ze compleet vergetelijk. Met een speeltijd van 133 minuten is 'Eat, Pray, Love' pittig om door te komen. Mij heeft het een jaar vol kijkpogingen gekost. Het was de eerste film in de bioscoop waar ik ooit halverwege uit weg ben gelopen.

Dat wil niet zeggen dat de film geen mooie reis is door de wereld en het personage van Elizabeth. De personages die ze ontmoet zijn divers en interessant, de dingen die ze mee maakt verrijkend en boeiend. Zeker tegen het einde begint de film te bloeien, ook omdat je na twee uur nostalgisch redelijk begint te worden over de dingen die je gezien hebt.

Een film als deze moet gemaakt worden. Het is een leuke, uitgediepte reis door een personage en diens wereld. Elizabeth's worstelingen met zichzelf zijn enigszins herkenbaar voor iedereen, man of vrouw. Want, er moet toch meer zijn?

Er is inderdaad meer, maar 'Eat, Pray, Love' is zowel het bewijs als het tegenargument dat "meer" niet altijd beter is.

Eigenlijk best een aangename film. Mooie locaties, lekker afwisselend, maar het probleem is eigenlijk dat Elizabeth is niet zo sympathiek is en dat daardoor de reis niet veel meer is dan de egotripje. Iedereen kan zo'n reis maken en Elizabeth is daarom dan ook niet zo'n bewonderenswaardig persoon. Maar de locaties zijn mooi en de film gaat snel voorbij. De verwikkelingen zijn ook niet zo oninteressant en het is goed gemaakt.

Een degelijke film, maar niet het bijzondere dat het pleegt te zijn.

Mooie beelden, beetje vaag verhaal. Maar desalniettemin is de 2,5u geen weggegooide tijd.

Ik vond deze film erg saai en langdradig. Jammer, want het kon helemaal anders gaan. Julia Roberts is hier niet op haar plek. Het verhaal haat maar niet vooruit en het acteerwerk is ook niet al te best. 2,5*

[quote]Friday the 13 th schreef:

Het stukje waar ze vertelt dat ze een vetrol heeft is overigens wat belachelijk. Maar goed, de rest van de film maakt het de moeite waard.[quote]

Inderdaad belachelijk als mooie, broodmagere vrouwen gaan zitten verkondigen dat ze een vetrol hebben en dat het ze niets kan schelen. Als het je niets kan schelen weet je niet wat een vetrol is schat!

Redelijk drama/romantiekfilm...

Redelijk verhaal, langdurige verhaal...

Prima acteerwerk...

Wel leuk bekende actrice Julia Roberts, acteurs

James Franco, Richard Jenkins en Javier Bardem...

Super mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Op zich is dit wel een leuk filmpje om naar te kijken maar ik had er eigenlijk veel meer van verwacht. Ik had verwacht dat ik wat meer spiritueel geraakt zou zijn om het maar even zo te zeggen. Dat ik het gevoel zou krijgen van "dit boek MOET ik lezen". Maar dat bleef eigenlijk een beetje uit. Je krijgt wel een blik in hoe ze alles ondergaat en hoe mooi het allemaal niet is maar hoe ze het innerlijk beleeft blijft toch een beetje oppervlakkig.

Daarnaast vind ik het mooie ook wel meevallen. Ik kreeg niet echt zin om zelf ook de reis te ondernemen. Wat mij ook een beetje tegenviel was de reden waarom ze deze spirituele reis wilde gaan ondernemen. Je ziet wel wat beelden van haar scheiding maar pas in de ashram in India laten ze in een paar beelden zien dat ze er toch wel een beetje mee zit. De rest van de tijd zie je er niets van terug.

Het laatste gedeelte vond ik dan wel het beste van de drie. Het gedeelte waarin ze verliefd word. Wat een geweldige man is die Javier Bardem toch. Hij is niet uitermate knap maar hij heeft zo'n ontzettend charisma. Geweldig gewoon. Hij kan heel overtuigend overkomen als bad guy maar hier in deze film als liefdevolle en integere man is hij ook ontzettend goed. Deze liefdesrelatie was hoewel wat vluchtig, toch wel mooi weergegeven.

Het is me gelukt deze draak tweemaal te zien, in het vliegtuig en later in een hostel toen een orkaan ons noopte dan maar tv te kijken. Het deel in Italië is heel aardig en laat echt een liefde voor eten zien (je proeft de gerechten gewoon). De volgende delen zijn matig tot slecht. Jenkins gaat er nog mee door maar vooral het laatste stuk met Bardem sloeg nergens meer op. Misschien iets voor vrouwen dit, ik kon er weinig mee. 1,5*.

Film moet ik nog afkijken, was in slaap gevallen. Beelden mooi, verhaal had goed kunnen zijn maar het mist diepgang. Acteerwerk ook niet al te best hier en daar.....

Film is wel erg lang maar een mooie film kan niet lang genoeg zijn.

Het voelt als een verhaal wat voorgelezen wordt en je krijgt er beelden bij....de rest moet je zelf er bij verzinnen, heel jammer.

Een film van en voor blanke mensen. Doorgaans ben ik niet de persoon die constant loopt te miepen op het concept van white privilege, maar Eat Pray Love is de ultieme verpersoonlijking hiervan. We kunnen 'genieten' van de oppervlakkige ontdekkingsreis van iemand die het eigenlijk prima heeft, maar het even niet meer ziet zitten. Gelukkig bestaat de rest van de wereld buiten Amerika uit magische plaatsen met grootse buffetten, zonsondergangen, spirituele inzichten en wonderbaarlijke tovenaars die je met een blik kunnen doorzien.

De eerste act in Amerika zelf begint al verschrikkelijk. Roberts' personage is onsympathiek in haar ogenschijnlijk perfecte wereldje, die het allemaal eventjes niet meer trekt. De crisis drijft haar in de armen van een stinkhippie gespeeld door James Fanco, die haar vanzelfsprekend niet de diepgang kan bieden die ze zoekt. Dan maar een vakantiereisje boeken, geld is er kennelijk toch genoeg.

De tweede act in Italië laat de grootste wanstaltigheid echter meteen losbarsten. Een half uur lang zien we Robert's op smerige wijze pasta naar binnen slurpen, terwijl ze gezellig aan het keuvelen is met Italianen (die allemaal perfect Engels lijken te spreken, dat is nieuw voor dat land) die haar vertellen over hoe Amerikanen niet begrijpen hoe ze moeten chillen. De levenswijsheden vliegen je om de oren met de subtiliteit van een met spikes bedekte baksteen die tegen je achterhoofd gegooid wordt terwijl je net boven een bak punaises hangt.

Daar komt de derde act aan, waarbij Roberts in India lekker spiritueel mag doen. Ook dit land is vol met magie, al wordt er voor het gemak toch even lekker voorbij gegaan aan de vervuiling, de armoede, het seksisme en de corruptie binnen dat land. Alles om vooral weer te bewijzen dat de rest van de wereld magisch is. Het enige moment dat er iets naars van het land naar boven lijkt te komen zoals gedwongen huwelijken, moffelt de film dit keurig weg door Roberts voor het meisje te laten bidden. Awwwww.

Dan maar liefde in Bali met een andere magische buitenlander die in Amerika zelf niet te vinden is. Echt een conflict is er dan ook al lang niet meer te vinden buiten een mieperig 'moet ik wel of niet met de droom man er vandoor gaan'. Ik ga het antwoord zelf niet eens geven, aangezien het al duidelijk mogen zijn dat clichés in deze film hoogtij vieren.

Eat Pray Love is een walgelijk stuk cinema die de blanke Amerikaanse elite helemaal moet aanspreken in haar oppervlakkige zoektocht naar 'meer' buiten de materie. Het gros van de cast is over the top aan het acteren, de personages zijn domme karikaturen, het verhaal is bagger en ieder shot is een aaneenschakeling van vakantiebureau reclames om je te doen denken dat de wereld zo gruwelijk mooi is. Zooi van de onderste plank die ook nog eens veel te lang duurt.

Deze eens geprobeerd en vond het geen slechte film. De 3 delen hadden allemaal wel z'n charme, al vond 'k de middelste ietsje minder.

De cast deed het prima en de film zag er ook goed uit.

De film duurde redelijk lang (we hebben naar de directors cut gekeken), maar er gebeurde toch genoeg in om het boeiend te houden.

Toch wel het bekijken waard.

Blijkbaar hebben sommige amerikanen zo,n hekel aan hun eigen cultuur dat ze in andere culturen bepaalde magische en vooral spirituele krachten willen zien .

dat dik aangezette overdreven geromantiseer hebben we natuurlijk vaker gezien in hollywood films maar deze maakt het soms wel erg bont .

Het verbaasde me ook niks dat het boek waar deze film op gebasseerd is door een vrouw is geschreven dat dromerige is is typisch vrouwelijks .

Maar eigenlijk gaat het al fout bij het begin Julia,s problemen worden overdreven dik aangezet waardoor je eigenlijk constant de vraag stelt waarom ze zich zo aanstelt en overal zo'n drama van moet maken .

Eenmaal op reis stapelen de cliche's zich op : italianen zijn natuurlijk allemaal levensgenieters en over het spirituele india en bali maar te zwijgen want dat ligt er natuurlijk helemaal dik bovenop .

En wat heeft ze nou eigenlijk aan het eind allemaal geleerd ? ik weet het nog steeds niet .

Film met diepzinnig verhaal. Voor sommigen voelt dit saai maar ik zie er de boodschap in of zoals we zeggen de moraal van het verhaal. Het gaat over liefde, twijfel, angsten en het hervinden van liefde na een liefdesbreuk. Film speelt zich af op drie locaties, Italië, India en Bali. Elk op zich prachtige plaatjes met elk zijn eigen personages en vriendschappen. Het maakt de film afwisselend, interessant en aangenaam om naar te kijken. Ben zelf een liefhebber van reizen en deze film geeft me op dit vlak ook een voldoening van ‘reizen’ en mensen ontmoeten. Heeft me geboeid...

Gebaseerd op het autobiografische verhaal van Elizabeth Gilbert voelt deze film aan als een anekdotische weergave van opéénvolgende gebeurtenissen zonder dat er sprake is van een werkelijke spanningsboog. Het kabbelt maar voort langsheen de plaatsen die globetrotter Julia Roberts (in de rol van Gilbert) bezoekt. De film lijkt wel een beetje op een copieus lifestyle magazine dat tot leven komt, met reportages over eten in Italië, het kleurrijke Bali, gesprekken over seks en relaties, en een stukje spiritualiteit. Tussendoor is er ook nog ruimte voor productplacement aangezien iedereen in de film zich bedient van een Sony laptop.
Ik heb moeite met dit soort Hollywood takes die authenticiteit betrachten maar het hoofd ter nauwer hoofd boven water kunnen houden, zelfs als nemen ze er 2 u 20 de tijd voor. Het voelt aan alsof de makers van de film geen echte connectie hadden met het onderwerp, zijnde een mens op zoek naar zichzelf. Het einde van de film is typisch Hollywoodiaanse feel good maar ondergraaft eigenlijk het hele opzet, wanneer blijkt hoeveel een guru in de pap te brokken heeft t.a.v. Julia Roberts die heel de film lang gevochten heeft voor autonomie.
Aan positieve zijde was het een heel ontspannende film voor het slapengaan. Maar dat is wat misschien wat weinig in de balans.

“Sometimes to lose balance for love is part of living a balanced life.”

Suf. Het grootste probleem van Eat Pray Love is dat Elizabeth zo'n onsympathiek personage is, en zelfs Julia Roberts kan daar niets aan veranderen. De film is ook veel te lang, en ik had moeite om het bijna tweeënhalf uur lang vol te houden. Liz is vervelend en een waarschijnlijk in haar jeugd te veel verwende vrouw die de wereld rond reist om zichzelf "te vinden". Ze heeft het ook erg zwaar. De mooiste steden bezoeken, Bali, cocktails, lekker eten, Javier Bardem… Moeten we met haar medelijden hebben?