Eat Pray Love (2010)

Een romantische film. Ik houd ervan om een kijkje in andere landen en culturen te krijgen, dus wat dat betreft wist de film mij te boeien. Het Italië gedeelte vind ik het interessantst. Daarna, bij de gedeeltes in India en Bali, verslapte mijn aandacht. Ik vond het nog best leuk, maar niet meer dan dat. Hij duurt lang en daar kreeg ik toen wel moeite mee. Goed acteerwerk. Mooie beelden. Voldoende. 3*

Heel af en toe nog wel aardige beelden vanwege een aantal fraaie locaties, maar inhoudelijk is deze film natuurlijk zwaar om te janken.

Ik denk dat reizen mensen best mentaal kan helpen, maar het idee om een jaar lang te gaan reizen om jezelf te vinden is natuurlijk slechts voorbehouden aan geprivilegieerde mensen die er het geld voor hebben. Het voelt ergens ook erg egocentrisch aan; het lijkt me dat zingeving ook te vinden valt door het geld voor die reis te spenderen aan mensen in directe omgeving die het nodig hebben. Genoeg daklozen in New York bijvoorbeeld.

De film lijkt echter te suggereren dat zingeving is kennelijk alleen te vinden in verre landen, waar in tegenstelling tot het vluchtige westen iedereen wel een gebalanceerd en spiritueel leven heeft dat bestaat uit genieten, goed eten en rust. Ik geloof er geen snars van, want in bijvoorbeeld een land als India lijkt me het leven juist erg stressvol vanwege alle armoede. Maar die armoede wordt weer nauwelijks getoond in de film; juist in minder welvarende landen moet men langer werken om toch (droog) brood op de plank te hebben.

Wat verder ook niet voor de hoofdpersone spreekt is dat ze kennelijk na een opvlieging besluit haar huwelijk te beëindigen. Er wordt niet eens moeite gedaan om weer nader tot elkaar te komen; het voelt niet meer goed, dus we lopen weg. Het maakt het er allemaal niet diepzinniger op, hoezeer de film de film het tegendeel probeert te suggereren.

Even lijkt de film met ironie te willen spelen als de Indiase guru die de hoofdpersone in India op wil zoeken in New York blijkt te wonen. Verder dan dat gaat het niet, al had ik nog even hoop dat de oude man op Bali met een compleet verschillende toekomstvoorspelling zou komen toen hij haar niet leek te herkennen. Dat had een geweldige anticlimax geweest kunnen zijn, maar dat blijkt ons helaas bespaard. Heel erg jammer.

Genoeg ergernissen dus, maar er zijn ook de nodige microergernissen. Dat iedereen in het buitenland Engels spreekt bijvoorbeeld. En hoezeer ik ook fan ben van klassieke muziek, de keuze voor een aria uit die Zauberflöte van Mozart in het Italiaanse segment is onbegrijpelijk. Er zijn zoveel mooie Italiaanse opera's, alleen al van Mozart zelf.

Wat rest zijn de beelden. De omgevingen zijn natuurlijk mooi, maar er wordt helaas niet heel veel mee gedaan. Aardig zijn de opnames van het eten, maar ook dat heb ik beter gezien in bijvoorbeeld een film als Chef.

Kortom een film waarbij ik me lekker kon ergeren op een wijze waar ik alleen nog maar het negatieve van alles wil zien. Dat is wellicht niet helemaal eerlijk, maar het is wel de film die me in die toestand brengt, waardoor het mijn negatieve oordeel over zichzelf afroept. 0,5*.

In mijn hoofd was deze film best goed ontvangen, maar stelde ik hem steeds uit vanwege de lengte. Had gisteravond toch beter even kunnen checken hier. Saaie lange film, aardige beelden en okay cast. Maar gaap.

2.5*

Elizabeth Gilbert [Julia Roberts] heeft het maar zwaar: ze is gescheiden van Stephen [Billy Crudup] en is het geruzie met haar huidige vriend [James Franco] zat. Ze gaat op zoek naar wie ze is en wat ze nu eigenlijk wil, eerst in Rome en daarna in Bali. Haar ervaringen aldaar zijn even diepgaand als een aflevering van Bassie & Adriaan Op Reis Door Europa. In Rome eet ze pasta en pizza en moet ze alleen maar stereotype Italianen. Op Bali zijn de mensen reuzevriendelijk en draait het natuurlijk om meditatie en dergelijke. Een Bouquetreeks-roman voor yuppen, gebaseerd op de persoonlijke ervaringen van de echte Liz Gilbert, die natuurlijk ook nog de ware liefde vindt. Buitengewoon oppervlakkig, louter drijvend op de glimlach en persoonlijkheid van Roberts en gefilmd als een toeristenpromo. Een gladde, maar holle productie.

Voor de tweede keer gekeken... De eerste keer maakte blijkbaar geen herinnering.... En eigenlijk nu weer niet... Het begint al met Julia Roberts... Zij is niet haar rol, nooit m.i.... Ze is ook nooit met iemand echt verbonden.., teveel in het hoofd.... En die geforceerde relatie aan het eind lijkt een verstandelijke keuze om de angst te overwinnen..... Chemie is er niet, alleen de muziek... Ik zou hem zonder muziek moeten afspelen maar dat is me te gortig.... Dan valt waarschijnlijk alles weg... Plaatjes en muziek en mensen om haar heen zijn leuk vaak.. Maar nergens breekt iets... No soul to be found...... Sorry

Met de regie van deze film is weinig mis; het is deftig, exotisch en gefocust. Saai zou ik het niet noemen en Julia Roberts doet haar acteerwerk prima as usual. Met de inhoud had ik wat meer moeite en zelfs al waren er enkele rake dialogen, er waren ook veel zaken rond Liz waar ik me niet in kon vinden. Vooral als je weet dat zij nu, zovele jaren later, lesbisch is geworden en de grote liefde met "Felipe" is overgewaaid kan je deze film niet erg serieus meer nemen en is het moeilijk voor mij om daar niet cynisch over te doen. Ik zie haar dan ook uiteindelijk meer als een labiele milf. Ze heeft de liefde niet gevonden met een man, dan maar met een vrouw proberen. Denk dat het probleem vooral Liz Gilbert heet.

En tja, de wereld afreizen om jezelf te vinden en in ashrams gaan verblijven om wat te gaan mediteren in de hoop dat het iets zal veranderen ... dit soort zaken heb ik altijd hopeloze onzin gevonden. Ik zie dit als weglopen van je problemen. Geluk is niet iets wat je zoekt en vindt aan de andere kant van de wereld, maar dat is dan mijn visie die diametraal tegenover de film staat. Enfin, haar gezeik over haar mislukte huwelijk begon mij na een tijd wel te vermoeien. Er zijn nog andere dingen in het leven dan relaties, zelfs als je er geen hebt kan je nog altijd veel voldoening uit het leven halen: uit vriendschappen, hobby's, werk, je vrijheid etc. Misschien eens geluk op die manier benaderen? Mensen denken teveel dat een scheiding of een relatiebreuk het einde van het leven is.

Geen compleet miskleun naar uitwerking toe dus, maar ik vind het gewoon geen verhaal dat een film verdient, en het ligt ook inhoudelijk te ver van mijn eigen levensopvattingen.

Eat, Pray, Love, Vomit, aldus de onovertroffen Mark Kermode. Me na al die tijd toch over laten halen om deze eens te koekeloeren, maar het is echt niet te harden wat we voorgeschoteld krijgen. Alles moet vooral zo vet mogelijk worden aangezet, niets voelt echt en waarachtig. Bovendien is hoofdpersoon Liz een ongelooflijk vervelende, egocentrische tuthola die wel de hele wereld over kan reizen, maar haar verrotte karakter gaat gewoon lekker mee in de koffer. Een typische Hollywood-productie in de slechtste zin van het woord.

Matige film over een vrouw die gaat scheiden en reizen om zichzelf beter te leren kennen. Een wat saaie film, vooral omdat het wat richting mist en ook te lang door gaat. Haar innerlijke reis wist me gewoon niet echt te boeien. Prachtige locaties, een mooie soundtrack en een altijd charmante Julia Roberts kunnen het geheel niet redden.