• 15.735 nieuwsartikelen
  • 177.886 films
  • 12.199 series
  • 33.965 seizoenen
  • 646.886 acteurs
  • 198.951 gebruikers
  • 9.369.818 stemmen
Avatar
 

Meningen

Hier kun je zien welke berichten james_cameron als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Deep, The (1977)

Herzien op bluray, waar de film er beter dan ooit uitziet. Inhoudelijk zijn er wel de nodige problemen en er is veel te veel dialoog, maar al met al heeft The Deep de tands des tijds verrassend goed doorstaan. De film komt qua status niet in de buurt van die andere Peter Benchley-verfilming, Jaws, maar toch valt er veel te genieten, vooral op visueel gebied. En dan heb ik het nog niet eens over de fraaie verschijning van Jacqueline Bisset, hier op haar mooist.

Deepest Breath, The (2023)

Aangrijpende, vaak ijzingwekkend spannende documentaire over de bijzondere vriendschap tussen de italiaanse freediver Alessia Zecchini en de ierse veiligheidsduiker Stephen Keenan. De freedive-wedstrijden, waarbij deelnemers met slechts één enkele ademhaling afdalen naar bizarre dieptes, worden op fascinerende wijze in beeld gebracht. Om de kijkervaring extra meeslepend te maken zijn er hier en daar scenes toegevoegd die specifiek voor deze documentaire zijn geschoten, maar dit gaat zo naadloos in elkaar over dat het geen afbreuk doet aan het geheel.

Deepsea Challenge 3D (2014)

Alternatieve titel: James Cameron's Deepsea Challenge 3D

Onderhoudende documentaire van National Geographic over de wens van regisseur James Cameron om per duikboot de diepste duik ooit te maken, namelijk de Marianentrog op 11 kilometer diepte. De opbouw en de voorbereiding van alles is feitelijk leuker dan de duik zelf, maar goed, het blijft een bijzondere prestatie. Cameron wordt terecht neergezet als controlfreak, alhoewel hij zo te zien ook wel wat sympathieke kanten heeft. De aanpak had wel wat meer diepgravend mogen zijn, maar verder een vlotte en aangename docu.

DeepStar Six (1989)

Alternatieve titel: Deep Star Six

Herzien. Destijds in de bioscoop mogen aanschouwen, toen dit soort pulp blijkbaar nog enig aanzien had. De film heeft de tand des tijds niet best doorstaan; personages, dialogen, decors, special effects… het is allemaal erg, erg matig. Om nog maar te zwijgen over de veel te lange opbouw. Maar toch heb ik me ook ditmaal prima vermaakt. Het subgenre van de onderwaterhorror blijft toch wel leuk en dit is een degelijke middenmoter. Cool monster ook, hoewel veel te kort in beeld.

Deepwater Horizon (2016)

Eersteklas rampenfilm, zeer goed gemaakt en erg spectaculair. Best spannend ook, al weet je natuurlijk bij aanvang grotendeels hoe dit gaat aflopen. Mark Wahlberg is de juiste persoon voor dit soort rollen en de rest van de cast is ook prima. Regisseur Peter Berg (die ook een heel klein rolletje heeft in het begin van de film) kiest wijselijk voor een vrij ingetogen, zakelijke aanpak, zonder vlaggewapper en heroïsche toestanden. Dat pakt goed uit en draagt flink bij aan de impact van het geheel.

Defendor (2009)

Vlakke, matig uitgewerkte film die verkeert in een identiteitscrisis: wat moet het voorstellen? De film is niet grappig genoeg voor een komedie, niet spannend genoeg voor een superheldenfilm en niet ironisch genoeg voor een parodie. Harrelson is oké in de hoofdrol, maar daar is dan ook direct alles mee gezegd.

Defiant Ones, The (2017)

Zeer onderhoudende vierdelige documentairereeks van HBO, over de onwaarschijnlijke vriendschap/ zakelijke relatie van Dr. Dre en producent Jimmy Iovine. Vooral de beginjaren zijn fascinerend in beeld gebracht. Vanaf de derde aflevering wordt het allemaal wat rommelig en onsamenhangend, met minder focus en teveel aandacht voor bijzaken. Gelukkig houdt regisseur Allen Hughes de boel stevig op de rails, geholpen door de twee charismatische hoofdpersonen (vooral de vaak hilarische Iovine is een genot om naar te kijken en luisteren) en een schat aan geweldig archiefmateriaal.

Déjame Vivir (2014)

Alternatieve titel: Summits of My Life - Déjame Vivir

Energieke, bijzonder spectaculair in beeld gebrachte documentaire over atleet en skyrunner Kilian Jornet, die enkele legendarische bergtoppen wil bedwingen, waaronder de Mont Blanc, de Matterhorn en de berg Elbroes. Vooral het gedeelte over de Elbroes is geweldig, wanneer Jornet en enkele andere deelnemers in Rusland onder barre omstandigheden deelnemen aan een even bizarre als indrukwekkende wedstrijd. De climax van de documentaire, de recordpoging op de Mont Blanc, is al net zo indrukwekkend en wordt adembenemend mooi in beeld gebracht.

Deliver Us from Evil (2006)

Schrijnende, emotionele documentaire waar de kerk niet blij mee zal zijn. Subtiel en godzijdank zonder voice-over in elkaar gezet. Emoties nemen soms de overhand, maar dat is gezien het onderwerp niet meer dan logisch. De documentaire absorbeert je al snel als kijker en het is onmogelijk niet mee te leven met de vele slachtoffers. Verbijsterend is de laconieke houding van de voornaamste aanstichter van alle ellende, Oliver O'Grady. Deze man is een zeer verontrustende sociopaat. Gaandeweg krijg je door dat de documentaire over meer gaat dan slechts een pedofiele priester. De titel spreekt in dat opzicht boekdelen. Deliver us from evil... dat kan alleen maar de kerk betekenen.

Deliver Us from Evil (2014)

De clichematige titel is al weinig veelbelovend en helaas blijkt de film niet veel beter. 'The Exorcist meets Se7en' was vast de insteek, maar de makers zijn verder vergeten na te denken over het script. Het is allemaal erg vergezocht en onlogisch, met vage personages en te weinig spanning. Hier en daar wel wat effectieve schrikmomenten, ik schrok me af en toe kapot, maar te weinig om dit over de eindstreep te trekken. Tegen het einde gaat de boel ook nog eens uit als een nachtkaars. Ik zet The Exorcist en Se7en nog wel een keertje op.

Deliverance, The (2024)

Deze urban versie van The Exorcist is aanvankelijk zo slecht nog niet, tenminste, zolang de focus op het wel en wee van de familie Jackson ligt. Zodra de horror-elementen er met de haren bijgesleept worden gaat het helaas snel bergafwaarts. Geen cliché blijft de kijker vervolgens bespaard. Glenn Close steelt de show als de maffe extroverte moeder van hoofdrolspeelster Andra Day.

Dellamorte Dellamore (1994)

Alternatieve titel: Cemetery Man

Herzien na een jaar of vijftien. Charmante surrealistische horrorfilm, niet echt een zombiefilm of een eind-van-de-wereld film, maar wel met elementen daarvan. Rupert Everett is perfect gecast in de onderkoelde hoofdrol; sidekick Gnaghi (wiens hele vocabulaire bestaat uit variaties op '"Gna!") is ook geweldig. De bloederige toestanden zijn heerlijk over de top, kracht bijgezet door leuk camerawerk dat duidelijk beïnvloed is door de Evil Dead-films van Sam Raimi. Zoals bij de meeste italiaanse films is ook hier de nasynchronisatie behoorlijk belabberd, waardoor het akteerwerk van vrijwel de hele supporting cast als te dik aangezet overkomt, maar ach, het hoort allemaal bij de charme van de film. Naar het einde toe wordt alles steeds meer bizar en surrealistisch, resulterend in een fraaie poëtische climax.

Demolition (2015)

Weer een uitstekende, maffe rol van Jake Gyllenhaal, maar de film om hem heen is niet overal even geslaagd. Het begin is uitstekend, maar gaandeweg wordt één en ander steeds ongeloofwaardiger en nogal gekunsteld, waardoor de impact van het geheel minder is dan gehoopt. Visueel ook iets te gelikt in elkaar gezet. De rol van Gyllenhaal is interessant genoeg om dit tot het einde uit te zitten, maar de plot heeft uiteindelijk te weinig substantie. Wellicht een idee om hier met Moonlight Mile (ook een Gyllenhaal over rouwverwerking) een double bill van te maken.

Demonic (2021)

Middelmatig horrorwerkje, niet slecht maar gewoonweg te weinig origineel om boven het maaiveld uit te komen. Het eerste uur is best oké en kent een spannende opbouw, resulterend in enkele oprecht enge scenes, maar helaas gaat de boel onderuit in de malle climax. Tegen die tijd valt de film niet meer serieus te nemen en zakt alles af naar een bedenkelijk niveau. Ik had gehoopt dat dit voor regisseur Neill Blomkamp, na het matige Chappie, een 'return to form' zou zijn, maar helaas. Dit is verreweg zijn minste film tot nu toe.

Den of Thieves (2018)

Een tweederangs Heat, niet slecht gedaan, maar met bijna 2 1/2 uur veel te lang en bevolkt door amper interessante personages. Vooral Gerard Butler, hier op zijn meest vadsig, komt er bekaaid af. Wat een klootzak is dat hier zeg. Dan zijn de schurken een stuk sympathieker. Voornaamste pluspunten zijn het bijzonder fraaie camerawerk en de eersteklas vormgeving. Ook de aktiescenes mogen er zijn. Regisseur Christian Gudegast is dan ook wel iemand om in de gaten te houden, denk ik zo. Goede gast.

Den of Thieves 2: Pantera (2025)

Alternatieve titel: Den of Thieves 2

Onnodig opgerekt vervolg, langdradig en grotendeels zonder de benodigde aktie. Pas in de finale, na een eindeloos uitgesponnen bankroof, komt het geheel een beetje van de grond. Een cool in beeld gebrachte autoachtervolging is echter niet voldoende om hier iets memorabels van te maken. Alles is overigens cool en vooral stijlvol in beeld gebracht, maar het maakt de film helaas niet minder saai.

Deo Killeo: Jugeodo Doeneun Ai (2022)

Alternatieve titel: The Killer

Lekker botte, ultragewelddadige aktiefilm volgens beproefd zuid-koreaans recept. De ongeloofwaardige plot stelt niet veel voor, maar de heerlijk stoïcijnse hoofdpersoon en de vele virtuoos in beeld gebrachte aktiescenes mogen er zeker zijn. Met anderhalf uur is de film ook precies lang genoeg.

Dernier Combat, Le (1983)

Alternatieve titel: The Last Battle

Bijna dertig jaar na dato de debuutfilm van Luc Besson dan eindelijk gezien. Viel me niet tegen, al is de boel door het karige verhaaltje en het ontbreken van dialogen wel aan de saaie kant. Verrassend genoeg is de vrij experimentele film amper gedateerd. Het tijdloze aspect van de vormgeving, gekoppeld aan de fraaie zwartwit fotografie en de desolate decors dragen hier flink aan bij. De klasse van Besson blijkt hier reeds uit de mooie, zelfverzekerde cameravoering. En het is natuurlijk top om Fritz Wepper (Harry Klein uit Derrick) te zien in een lekker vage bijrol!

Des (2020)

David Tennant is heerlijk laconiek als de beruchte Britse seriemoordenaar Dennis Nilsen in deze fascinerende driedelige miniserie. Nilsen beroofde tussen 1978 en 1983 minstens vijftien jonge mannen van het leven. De serie begint op het moment dat Nilsen wordt opgepakt, maar daarna begint de zaak feitelijk pas. Intelligent uitgewerkt, met unaniem sterk akteerwerk en voorzien van een mooi grauw tijdsbeeld, vooral door de sigarettenrook die overal hangt.

Des Hommes et des Dieux (2010)

Alternatieve titel: Of Gods and Men

Sobere, ingetogen film over acht franse monniken die in de jaren '90 in een klooster leven, hoog in de Maghrebijnse bergen. Wanneer terreur en geweld toenemen in de regio komen ook zij in gevaar. Mooi gespeeld en sfeervol in beeld gebracht, al is de film aan de trage kant en valt er qua plot niet heel veel te beleven.

Descendants, The (2011)

Subtiel wrang drama met komische ondertonen, met een geweldige onderkoelde rol van Clooney. Qua verhaal heeft de film niet heel veel om het lijf en ook de thematiek is veel vaker gebruikt, maar de kracht zit in de details en het unaniem sterke akteerwerk. Vooral nieuwkomer Woodley als Clooney's oudste dochter is erg goed. Hier en daar dreigt melodrama toe te slaan, maar regisseur Payne houdt de boel steeds vakkundig in balans.

Descent: Part 2, The (2009)

Alternatieve titel: The Descent 2

Overbodig, rechttoe rechtaan vervolg, zonder de onderhuidse spanning, naargeestige sfeer en de meer subtiele elementen van het origineel. De personages zijn ditmaal volstrekt oninteressant. Dit is gewoon een standaard slachtpartij, degelijk gemaakt maar vlak en machinaal. Er zitten weliswaar een aantal verrassingen in qua plot, maar deze zijn onlogisch en vergezocht. De fraaie dubbelzinnige eindscene van het origineel wordt ook direct teniet gedaan.

Desconocido, El (2015)

Spannende, zij het wat vergezochte thriller over een bankdirecteur (Luis Tosar) die zijn kinderen naar school brengt en te horen krijgt dat onder hun stoelen bommen liggen die zullen afgaan als ze proberen uit te stappen. Dat doet natuurlijk denken aan Speed van Jan de Bont, maar deze spaanse variant gaat uiteindelijk een hele andere kant op. Niet overal even geloofwaardig en logisch, maar de spanning blijft de volle lengte gehandhaafd en de plot steekt best leuk in elkaar. Er is reeds een duitse remake en berg je voor de aanstaande amerikaanse, met uiteraard Liam Neeson in de hoofdrol.

Desenterrando Sad Hill (2017)

Alternatieve titel: Sad Hill Unearthed

Mooie documentaire over een groepje spaanse fans van de film The Good, The Bad And The Ugly en hun pogingen om het kerkhof uit de slotscene van die film ter plekke te reconstrueren. Het moeizame proces spreekt tot de verbeelding en groeit langzaam uit tot een groots evenement. Leuke interviewfragmenten met fans als James Hetfield en Joe Dante en zelfs direct betrokkenen als componist Ennio Morricone en hoofdrolspeler Clint Eastwood. Hartverwarmend en sporadisch zelfs behoorlijk emotioneel.

Despicable Me (2010)

Alternatieve titel: Verschrikkelijke Ikke

Vermakelijk filmpje, leuk geanimeerd en met een grappig bedachte hoofdpersoon. Het verhaaltje is wat standaard uitgewerkt en veel grappen liggen voor de hand, maar het geheel zit zo sympathiek en amusant in elkaar dat de film enigzins weet uit te stijgen boven de animatie-middelmaat. Kleurrijk, vlot vermaak.

Despicable Me 2 (2013)

Alternatieve titel: Verschrikkelijke Ikke 2

Dit nogal plichtmatige vervolg moet het op ieder vlak afleggen tegenover het origineel. De verhaallijn is vergezocht, de personages amper boeiend en de humor flauw. Grootste probleem is het veranderde karakter van hoofdrolspeler Gru, nu min of meer een goeierik, waardoor hij vlakker en saaier is. De Minions, mede verantwoordelijk voor het succes van het eerste deel, worden er ditmaal te pas en te onpas bijgesleept, of ze nu een functie binnen het verhaal vervullen of niet. Meestal niet. Gelukkig is de animatie wel weer erg leuk gedaan, waardoor de film nog net het aanzien waard is.

Destroyer (2018)

Grimmige, behoorlijk deprimerende politiefilm met Nicole Kidman in een vrij bizarre hoofdrol. Onder een dikke laag makeup speelt ze een compleet uitgeblust personage dat de ene na de andere foute beslissing neemt. Helemaal overtuigend is het niet, maar gelukkig steekt de plot van de film verder knap in elkaar en valt er genoeg te beleven om de minpuntjes over het hoofd te zien.

Desu Nôto (2006)

Alternatieve titel: Death Note

Leuk plot, maar de visuele aanpak van de film laat te wensen over. Zo is het camerawerk aan de statische kant en zijn de moordpartijen letterlijk en figuurlijk behoorlijk bloedeloos. De cgi-effecten zijn ook hopeloos achterhaald. Jammer, want inhoudelijk steekt de japanse film best aardig in elkaar, tot en met de prima finale.

Details, The (2011)

Matige zwarte komedie, die gebukt gaat onder de afwezigheid van een interessant plot. De meer dan degelijke cast houdt de aandacht er enigzins bij, maar uiteindelijk heb je na afloop het idee naar iets gekeken te hebben dat als los zand aan elkaar hangt. Een aantal doeltreffende scenes, maar de onevenwichtige toon van alles en het weinig overtuigende heen- en weer schakelen tussen drama en komedie resulteert in een weinig memorabel niemendalletje.

Detour (2016)

Niet bijster origineel misdaadfilmpje, maar met net voldoende stijl en energie in elkaar gezet om iets boven het maaiveld uit te steken. De aparte verhaalstructuur is ook een pluspunt. De jonge cast is helaas net iets te lichtgewicht om indruk te maken en uiteindelijk had het allemaal wel iets ruiger en heftiger mogen zijn, maar vooruit; best een aardig filmpje. En die auto is heel cool.