Meningen

Lekkere thrashy pulp, vermakelijk zolang je je verstand op nul zet. De film is enthousiast gemaakt en vertolkt, al doen de doorzichtige 3D-effecten wel afbreuk aan het geheel. Cage is degelijk in de hoofdrol, maar het is vooral de supporting cast die de moeite waard is. Heard zet een sexy tough chick neer en Fichtner is hilarisch als 'the accountant' die achter Cage aanzit. Het verhaal is rommelig, de aktie over de top en tegen het einde gaat het geheel in een chaotische climax ten onder, maar de maffe humor werkt aanstekelijk en de film is door zijn anarchistische insteek erg vermakelijk.

Flinke tegenvaller van Ethan Coen in zijn solo regiedebuut. Wanneer de plot draait om een paar dildo's weet je eigenlijk al dat het niets kan worden. De enthousiaste maar overwegend irritante cast probeert er wanhopig iets van te maken, maar meer dan een paar grappige momenten zit er helaas niet in. Wat een rommeltje. Broer Joel wordt node gemist, dat is wel duidelijk.

De tweede film van regisseur Walter Hill, met Ryan O'Neal als zwijgzame, naamloze chauffeur die zich laat inhuren door allerlei schimmige figuren. De nog steeds overtuigend spectaculaire auto-achtervolgingen vormen de voornaamste aantrekkingskracht van de film, maar ook personages en sfeertekening zijn de moeite waard. De plot wordt wat te traag uit de doeken gedaan, zoals dat toen ging eind jaren '70, maar al met al is dit toch wel een bescheiden klassieker. Het is wel duidelijk waar het recente Drive van Nicolas Winding Refn de mosterd haalt.

Vermakelijke maar uiteindelijk nogal overdreven en ongeloofwaardige thriller, die zich hoofdzakelijk op één locatie afspeelt. Regisseur Christopher Landon is een echte crowdpleaser en haalt alles uit de kast om de aandacht vast te houden, maar uiteindelijk zijn de gebeurtenissen niet meer serieus te nemen en rolt de boel langzaam van de rails.

Eersteklas misdaadfilm, sfeervol ingeblikt door de belg Michaël R. Roskam. Dit is na het indrukwekkende Rundskop pas zijn tweede film, maar hij heeft alles goed in de hand. Natuurlijk is de eersteklas cast een enorm pluspunt. Tom Hardy is zoals altijd uitstekend; James Gandolfini (hier in zijn laatste rol), Noomi Rapace en vooral Matthias Schoenaerts zijn al even indrukwekkend. De plot lijkt aanvankelijk nogal eenvoudig in elkaar te steken maar de film wint gaandeweg aan diepgang. Uiteindelijk een knap opgebouwde en verrassende film.

Maffe, inventieve film over een simpele eigenaar van een café die ontdekt dat hij via zijn beveiligingssysteem twee minuten in de toekomst kan kijken. Zodra zijn vrienden zich ermee gaan bemoeien loopt één en ander volledig uit de hand. Vernuftig in elkaar gezet en in één take opgenomen, waarbij je je herhaaldelijk afvraagt hoe de makers dit in godsnaam hebben gepresteerd. Nadeel van deze opzet is wel dat het akteerwerk sporadisch John Lanting-achtige vormen aanneemt, met veel overdreven gedoe en gekke bekken trekken. Gelukkig is de film lekker kort, zodat het allemaal nog net leuk blijft.

De plot van de film doet een flauwe Adam Sandler-komedie vermoeden, maar niets blijkt minder waar. De film heeft zeker komische aspecten maar weet daarnaast ook precies de juiste emotionele snaar te raken, geholpen door een intelligent uitgewerkt script en een unaniem sterke cast. Mads Mikkelsen is weer eens geweldig, maar ook de drie andere hoofdrolspelers zijn uitstekend. Wat mij betreft de mooiste en beste film van het afgelopen jaar.

Sfeervolle, broeierige thriller met Eric Bana als politieman die in zijn geboorteplaats te maken krijgt met misdaden uit zowel het verleden als het heden. De film neemt de tijd qua opbouw en overwegend is dit meer een drama dan een thriller, maar de plot steekt uiteindelijk sterk in elkaar en de personages zijn goed uitgewerkt. En leuk om Bana eindelijk weer eens te zien in een australische film.

Bij vlagen erg spannende, in fraai zwartwit geschoten misdaadfilm over een ambitieuze juwelenroof, uitgevoerd door een viertal uiteenlopende karakters. De roof zelf vormt het absolute hoogtepunt van de film, minutieus in beeld gebracht in volledige stilte. De aanloop van de film is stroperig en niet bepaald boeiend, maar gelukkig is het gedeelte na de roof zeer onderhoudend. Mooi einde ook.

Het duurde aanvankelijk even voordat ik doorhad naar een komedie te zitten kijken, maar met die wetenschap wordt deze satirische science fiction-film helaas niet beter. De plot heeft zo zijn momenten en Aaron Paul is grappig als vechtsport-instructeur, maar hoofdrolspeelster Karen Gillan is erg eenzijdig in de dubbele hoofdrol en de situaties en dialogen missen vaak doel. De toon van het geheel is simpelweg te droog en afstandelijk.

Weinig bijzondere, nogal geforceerde bromance, een soort hedendaagse variant op Planes, Trains And Automobiles. De twee hoofdpersonen zijn erg karikaturaal uitgewerkt; zowel Downey Jr. als Galifianakis kunnen deze schetsmatige figuren niet afdoende tot leven brengen. Vooral het personage van Downey Jr. blijft erg afstandelijk en onsympathiek. Hier en daar een leuk moment, maar als geheel genomen is de film veel te voorspelbaar, met vergezochte komische intermezzo's en de inmiddels verplichte onsmakelijke grappen.

Niet echt het eerste wapenfeit van meneer Spielberg, maar na een paar tv-producties wel de eerste film die hem echt op de kaart zette. Ook voor televisie gemaakt overigens, met later een paar toegevoegde scenes om de film internationaal geschikt te maken voor een bioscooprelease. Het vakmanschap spat in ieder geval van het scherm, helemaal in de opgepoetste blu-ray versie. Geweldig camerawerk en montage, met knap opgebouwde, nagelbijtende spanning. Iets te lang, dat wel, met enkele overbodige scenes, maar alles dat zich op de weg afspeelt (en dat is bijna alles) is top.

De titel is een beetje misleidend, aangezien de documentaire niet echt draait om de rivaliteit tussen de zwitserse bergbeklimmers Ueli Steck en Dani Arnold. Afgezien daarvan een onderhoudende, vaak spectaculair in beeld gebracht portret van twee atleten die halsbrekende toeren uithalen zonder enige veiligheidsuitrusting in een poging zoveel mogelijk snelheidsrecords te vestigen. Uiteraard duikt de amerikaan Alex Honnold, die we nog kennen van de indrukwekkende documentaire Free Solo, ook even op.

Arty-farty erotisch drama, een soort sprookje over een wereld waarin geen mannen voorkomen en de vrouwen samenleven in SM-achtige situaties. Klinkt een stuk spannender dan het is helaas, ondanks de aanwezigheid van de mooie Sidse Babett Knudsen. De film is vooral heel vaag en traag. De personages blijven volstrekt onduidelijk en we worden gaandeweg ook niets wijzer. O ja, er wordt ook veel gepraat over vlinders. Het zal. Regisseur Peter Strickland imponeert wel op visueel gebied (met veel verwijzingen naar de italiaanse exploitatie-cinema) en de soundtrack is ook indrukwekkend, net als bij zijn vorige film Berberian Sound Studio. Die was echter ook al zo saai.

Niet zo goed als bijvoorbeeld genregenoot The Big Short, maar verder toch wel een leuke komische film gebaseerd op het bizarre waargebeurde verhaal rond Wall Street en de aandelen van GameStop. Ik begreep na het zien van de film nog steeds geen reet van de dalende en stijgende beurskoersen, maar Dumb Money is in ieder geval vaak wel erg grappig. De cast is ook prima, met vooral leuke rollen van Paul Dano en Pete Davidson, die hier broers spelen.

Leuke live action-versie van de onverwoestbare Disney-klassieker. Het materiaal is op het lijf geschreven van regisseur Tim Burton, zou je zeggen, maar hij maakt zich er overwegend wel erg gemakzuchtig vanaf en er wordt hoofdzakelijk op veilig gespeeld. Dumbo zelf is een volledig overtuigende creatie en de hier verzamelde cast is indrukwekkend, maar de personages zijn dunnetjes uitgewerkt en visueel wordt er veel te veel geleund op digitale omgevingen. Gelukkig is en blijft de plot onderhoudend en charmant.

Een half boek levert ook een halve film op, iets dat direct het grootste minpunt is. Er is geen climax en geen einde, waardoor de film uitgaat als een nachtkaars. Neemt niet weg dat regisseur Villeneuve hier weer een visueel pareltje aflevert, met voldoende aktie en spektakel om de toch wat vervelende nasmaak van de versie uit 1984 te doen vergeten. Niet alle verhaalelementen en personages werken even goed, maar alles is zo imposant in beeld gebracht dat ik voortdurend ademloos naar het scherm zat te kijken. Op naar deel twee dan maar. Fingers crossed.

Uitstekend tweede deel, alhoewel qua spanningsboog en tempo zeker niet perfect. Grootste voordeel is dat alles en iedereen reeds geïntroduceerd is in het eerste deel, zodat regisseur Villeneuve hier direct los kan gaan. Dat plot en gebeurtenissen dan toch pas zo laat op gang komen (na een uur) is teleurstellend, maar eenmaal op stoom is het genieten. Visueel is de film wederom zeer indrukwekkend, met eersteklas special effects en prachtige production design. Qua cast spring vooral Austin Butler als de psychopatische Feyd-Rautha Harkonnen er in positieve zin uit. Ondanks de forse speelduur is het verhaal nog lang niet af en gezien het open einde stevent de film overduidelijk af op een derde deel.

De redux-versie gezien, die gelukkig korter is dan het origineel. Dit was namelijk al een hele zit. Trage film, bij vlagen dodelijk saai en met een behoorlijk irritante voice-over, die continu allerlei wijsheden zit te spuien. Visueel is het gelukkig wel de moeite waard, met sporadisch indrukwekkend camerawerk en een mooi kleurpatroon. Mooie soundtrack ook, maar daar houden de pluspunten wel zo'n beetje op. Het warrige verhaal is niet interessant en de personages konden mij niet boeien. Eén van de mindere films van regisseur Wong Kar-Wai.

Maffe kruising tussen The Dirty Dozen en Rambo, energiek maar sporadisch nogal flauw en overdreven. De leuke personages (waaronder een zeldzaam optreden voor de camera van martial arts-expert Woo-Ping Yuen) en het hoge tempo maken één en ander goed, met vooral naar het einde toe een grote reeks spectaculaire aktiescenes, maar het is allemaal net iets te mal en onbestendig om echt indruk te maken. Binnen het genre evenwel boven het gemiddelde.

Bijzonder aangename verrassing, deze spectaculaire en droogkomische avonturenfilm gebaseerd op het gelijknamige spel. Knap hoe regisseurs John Francis Daley en Jonathan Goldstein dit toch wel riskante project met vlag en wimpel tot een goed einde hebben weten te brengen. Voornaamste troef is de sympathieke cast, maar ook het inventieve script, met veel grappige momenten en hilarische dialogen, de fraaie vormgeving en de eersteklas special effects dragen bij aan de juiste sfeer.

Intense oorlogsfilm, met grotendeels een verstikkende, nachtmerrie-achtige sfeer. Vooral het eerste uur is bijzonder spannend in elkaar gezet. Naar het einde toe hier en daar een beetje cheesy, maar vooruit, na al die ellende mag dat ook wel. Vooral op technisch gebied indrukwekkend, met een atypische indringende score van Hans Zimmer en fenomenaal camerawerk. De cast doet het ook prima, al zijn de meeste personages (waarschijnlijk opzettelijk) wat aan de anonieme kant. Al met al weer een prima film van regisseur/ alleskunner Christopher Nolan. Wanneer gaat die man eindelijk eens op zijn bek? Hopelijk nooit.

Leuk, heel mooi vormgegeven duister sprookje, een soort kruising tussen Amélie en Leon. Mads Mikkelsen mag weer eens opdraven in een amerikaanse film als huurmoordenaar maar heeft hier zowaar een erg toffe rol. De scenes tussen hem en de jonge hoofdrolspeelster Sophie Sloan zijn heerlijk onderkoeld en vaak erg grappig. Ook Sigourney Weaver is op dreef in een belangrijke bijrol. De eerste helft van de film is aan de trage en statische kant, mede door het grotendeels ontbreken van diaogen, maar zodra plot en personages los gaan is het genieten.

Middelmatig found footage-horrorfilmpje, niet slecht maar binnen het inmiddels overvolle subgenre zeker geen uitblinker. De film neemt aanvankelijk flink de tijd en komt te langzaam op gang, waardoor je je uitgebreid kan zitten irriteren aan de leeghoofdige hoofdrolspelers. Eenmaal op stoom verlopen de gebeurtenissen dan weer te snel, met overdreven aanwezige digitale effecten en computerspel-achtige decors. Het einde is dan wel weer intrigerend. Kortom, een rommeltje dat zo zijn momenten heeft.

Hoofdrolspeler Leigh Whannell heeft zijn loopbaan als akteur inmiddels wijselijk verruild voor die van regisseur, met heel wat meer succes. Hij bakt er hier in ieder geval weinig van, al kan het falen van de film hem niet echt worden verweten. Deze australische Texas Chainsaw Massacre/ Wrong Turn-kloon is gewoonweg te slap en onzinnig om enige indruk te maken. Een paar mooie dames in de cast, dat wel, en sporadisch wat geslaagde bloederige momenten, maar het komt allemaal te laat op gang, met een kansloze finale en een laatste scene die wel naar is, maar nergens op slaat.

Twee broers brengen de zomer door op de boot van hun opa en ontdekken een mysterieuze onderzeëer uit de tweede wereldoorlog. Mede geschreven door Anders Thomas Jensen is dit een onevenwichtige maar onderhoudende jeugdfilm met een flinke dosis spookachtige toestanden die doen denken aan The Kingdom van Lars Von Trier. In de tweede helft moet je de onwaarschijnlijke, Indiana Jones-achtige plotwendingen met een flinke korrel zout nemen, maar de leuke personages en de vlotte regie van Åke Sandgren houden het geheel net drijvende.

Had qua gegeven nog wel iets kunnen worden, maar helaas... De film zit rommelig in elkaar en overtuigt op visueel gebied absoluut niet. De houterige 'stoere' rol van Tom Cruise-wannabe Routh helpt ook al niet. De dik aangezette, ironische 'private eye' voice-over zorgt hier en daar wel voor een glimlachje, maar zombie sidekick Huntington verveelt vrijwel direct. Matige aktiescenes en special effects drijven definitief een houten staak door het potentiëel. Slappe hap.

Verontrustend, magisch-realistisch drama met duistere sprookjeselementen dat vooral doel treft door het sterke onderkoelde spel van de hoofdrolspelers en de zelfverzekerde regie. Visueel ziet het er ook allemaal prachtig uit, niet in de laatste plaats door de sublieme en volstrekt overtuigende realisatie van de titelfiguur. Ik zat gefascineerd te kijken en werd heen en weer geslingerd tussen vertedering en afgrijzen. Erg knap gedaan in ieder geval.