Meningen

Nazi-zombies, dat is natuurlijk altijd leuk, zeker in het sneeuwlandschap van Noorwegen. Horror met een dikke knipoog, voorzien van over-de-top bloederige toestanden en een vrij belachelijk uitgangspunt. Vlot gemaakt evenwel, met een aantal geslaagde visuele grappen. Geen uitblinker binnen het genre, maar best vermakelijk.

Volledig over de top vervolg, waarin de balans definitief doorslaat naar komische horror. Dat is jammer, want ondanks een overdaad aan bloederige special effects en een aantal aardige aktiescenes is de rek er door alle melige toestanden alarmerend snel uit. Voornaamste misser is de introductie van een amerikaans team van zombiejagers. Dit voegt eigenlijk niets toe aan de plot en leidt slechts tot malle en overdreven situaties. Dan bood deel één toch een beter afgemeten mengeling van horror en humor. Leuk is dan wel weer dat het tempo er goed in zit en dat de film direct begint na het einde van de vorige.

De ontstaansgeschiedenis van meneer Dracula blijkt weinig boeiend in dit groots opgezet maar uiteindelijk niet meer dan middelmatig epos, duidelijk gemodelleerd naar de esthetiek van Game Of Thrones. Spektakel genoeg, al dan niet digitaal, en alles ziet er netjes verzorgd uit, maar cast, dialogen en regie zijn erg vlak. Aleen Charles Dance, als wegkwijnende, eeuwenlang in een grot opgesloten vampier, weet enige indruk te maken.

Na twee uitstekende films is deze derde van regisseur S. Craig Zahler helaas nogal een tegenvaller. Sterke scenes genoeg, maar de film is veel en veel te lang, alsmede erg traag. Veel scenes gaan eindeloos door. Hier had een strakke montage wonderen kunnen verrichten. Na een matig begin boeit de film gelukkig wel en vooral het laatste uur is erg spannend. Gibson en Vaughn vormen daarnaast een leuk duo. Sporadisch erg gewelddadig, maar lang niet zo bot als Zahler's vorige film, Brawl In Cell Block 99. Kan ook amper natuurlijk.

Wrang, vaak pijnlijk maar ook wel weer komisch relatiedrama, een beetje beperkt qua plot maar net boeiend genoeg. Robert Pattinson en Zendaya doen het prima in de hoofdrollen en regisseur Kristoffer Borgli begint inmiddels een eigen subgenre te ontwikkelen. Plaatsvervangende schaamte dus weer, herhaaldelijk.

Rauwe, vrij effectieve horrorfilm gebaseerd op een kort verhaal van Clive Barker. Goed gespeeld en passend naargeestig gefilmd en vormgegeven. Niet overal even overtuigend en geloofwaardig, maar wel spannend en meeslepend. Het einde is bijzonder naar.

Doorzichtige thriller met bovennatuurlijke elementen. De overgekwaliceerde cast probeert er nog wat van te maken, maar de film loopt herhaaldelijk vast in cliche's en voorspelbaarheid. Hier en daar bevat het script wel een aantal interessante ontwikkelingen, maar het is niet genoeg om dit uit te doen stijgen boven de middelmaat. De futloze climax zorgt voor de genadeklap. Visueel is het ook al niet bijzonder.

Originele, leuk uitgewerkte fantasie over een onopvallende academicus (Nicolas Cage) die plotseling beroemd wordt nadat hij in de droom van iedereen op aarde verschijnt. Cage is geweldig in de hoofdrol en de film hangt kunstig tussen komedie en drama in, met veel inventieve visuele vondsten en grappige dialogen. Tegen het einde is de rek er helaas wel een beetje uit en neemt de plot een minder interessante wending, maar tegen die tijd heeft Dream Scenario zich gelukkig al volop bewezen.

Aangename verrassing, deze ultra-gewelddadige aktiefilm met Karl Urban perfect gecast in de titelrol. Een simpel maar doeltreffend plot, dat weinig tijd verkwist aan onnodige bijzaken. De makers weten waar de fans voor komen: een naargeestige sfeer en bikkelharde aktie, virtuoos in beeld gebracht (vooral de slowmotion scenes zijn te gek). De cameravoering is vrij origineel, te danken aan de geweldige cameraman Anthony Dod Mantle, en door het aparte kleurgebruik weet de film een eigen stijl te realiseren. Rauw, grimmig en extreem bloederig. Maakt in ieder geval op ieder niveau korte metten met het Stallone-vehikel uit 1995.

Eindelijk succes voor regisseur Winding Refn, en nog een goede film ook! Stijl en sfeer in overvloed, in ieder geval, met Gosling perfect in de mysterieuze en zwijgzame hoofdrol. Verwacht geen aktiefilm, maar desondanks zijn er een paar sublieme aktiescenes en is de film sporadisch erg spannend. Tegen het einde wordt alles wat voorspelbaar afgewerkt, maar tot die tijd is het genieten geblazen. De film is op zijn best op die momenten dat er eigenlijk niets gebeurt, wanneer we het leven van Gosling observeren. Winding regisseert hier op de top van zijn kunnen en levert een visueel wonderschone film af, met een heerlijk loom tempo en een fijne retro soundtrack.

Lekkere thrashy pulp, vermakelijk zolang je je verstand op nul zet. De film is enthousiast gemaakt en vertolkt, al doen de doorzichtige 3D-effecten wel afbreuk aan het geheel. Cage is degelijk in de hoofdrol, maar het is vooral de supporting cast die de moeite waard is. Heard zet een sexy tough chick neer en Fichtner is hilarisch als 'the accountant' die achter Cage aanzit. Het verhaal is rommelig, de aktie over de top en tegen het einde gaat het geheel in een chaotische climax ten onder, maar de maffe humor werkt aanstekelijk en de film is door zijn anarchistische insteek erg vermakelijk.

Flinke tegenvaller van Ethan Coen in zijn solo regiedebuut. Wanneer de plot draait om een paar dildo's weet je eigenlijk al dat het niets kan worden. De enthousiaste maar overwegend irritante cast probeert er wanhopig iets van te maken, maar meer dan een paar grappige momenten zit er helaas niet in. Wat een rommeltje. Broer Joel wordt node gemist, dat is wel duidelijk.

De tweede film van regisseur Walter Hill, met Ryan O'Neal als zwijgzame, naamloze chauffeur die zich laat inhuren door allerlei schimmige figuren. De nog steeds overtuigend spectaculaire auto-achtervolgingen vormen de voornaamste aantrekkingskracht van de film, maar ook personages en sfeertekening zijn de moeite waard. De plot wordt wat te traag uit de doeken gedaan, zoals dat toen ging eind jaren '70, maar al met al is dit toch wel een bescheiden klassieker. Het is wel duidelijk waar het recente Drive van Nicolas Winding Refn de mosterd haalt.

Vermakelijke maar uiteindelijk nogal overdreven en ongeloofwaardige thriller, die zich hoofdzakelijk op één locatie afspeelt. Regisseur Christopher Landon is een echte crowdpleaser en haalt alles uit de kast om de aandacht vast te houden, maar uiteindelijk zijn de gebeurtenissen niet meer serieus te nemen en rolt de boel langzaam van de rails.

Eersteklas misdaadfilm, sfeervol ingeblikt door de belg Michaël R. Roskam. Dit is na het indrukwekkende Rundskop pas zijn tweede film, maar hij heeft alles goed in de hand. Natuurlijk is de eersteklas cast een enorm pluspunt. Tom Hardy is zoals altijd uitstekend; James Gandolfini (hier in zijn laatste rol), Noomi Rapace en vooral Matthias Schoenaerts zijn al even indrukwekkend. De plot lijkt aanvankelijk nogal eenvoudig in elkaar te steken maar de film wint gaandeweg aan diepgang. Uiteindelijk een knap opgebouwde en verrassende film.

Maffe, inventieve film over een simpele eigenaar van een café die ontdekt dat hij via zijn beveiligingssysteem twee minuten in de toekomst kan kijken. Zodra zijn vrienden zich ermee gaan bemoeien loopt één en ander volledig uit de hand. Vernuftig in elkaar gezet en in één take opgenomen, waarbij je je herhaaldelijk afvraagt hoe de makers dit in godsnaam hebben gepresteerd. Nadeel van deze opzet is wel dat het akteerwerk sporadisch John Lanting-achtige vormen aanneemt, met veel overdreven gedoe en gekke bekken trekken. Gelukkig is de film lekker kort, zodat het allemaal nog net leuk blijft.

De plot van de film doet een flauwe Adam Sandler-komedie vermoeden, maar niets blijkt minder waar. De film heeft zeker komische aspecten maar weet daarnaast ook precies de juiste emotionele snaar te raken, geholpen door een intelligent uitgewerkt script en een unaniem sterke cast. Mads Mikkelsen is weer eens geweldig, maar ook de drie andere hoofdrolspelers zijn uitstekend. Wat mij betreft de mooiste en beste film van het afgelopen jaar.

Sfeervolle, broeierige thriller met Eric Bana als politieman die in zijn geboorteplaats te maken krijgt met misdaden uit zowel het verleden als het heden. De film neemt de tijd qua opbouw en overwegend is dit meer een drama dan een thriller, maar de plot steekt uiteindelijk sterk in elkaar en de personages zijn goed uitgewerkt. En leuk om Bana eindelijk weer eens te zien in een australische film.

Bij vlagen erg spannende, in fraai zwartwit geschoten misdaadfilm over een ambitieuze juwelenroof, uitgevoerd door een viertal uiteenlopende karakters. De roof zelf vormt het absolute hoogtepunt van de film, minutieus in beeld gebracht in volledige stilte. De aanloop van de film is stroperig en niet bepaald boeiend, maar gelukkig is het gedeelte na de roof zeer onderhoudend. Mooi einde ook.

Het duurde aanvankelijk even voordat ik doorhad naar een komedie te zitten kijken, maar met die wetenschap wordt deze satirische science fiction-film helaas niet beter. De plot heeft zo zijn momenten en Aaron Paul is grappig als vechtsport-instructeur, maar hoofdrolspeelster Karen Gillan is erg eenzijdig in de dubbele hoofdrol en de situaties en dialogen missen vaak doel. De toon van het geheel is simpelweg te droog en afstandelijk.

Weinig bijzondere, nogal geforceerde bromance, een soort hedendaagse variant op Planes, Trains And Automobiles. De twee hoofdpersonen zijn erg karikaturaal uitgewerkt; zowel Downey Jr. als Galifianakis kunnen deze schetsmatige figuren niet afdoende tot leven brengen. Vooral het personage van Downey Jr. blijft erg afstandelijk en onsympathiek. Hier en daar een leuk moment, maar als geheel genomen is de film veel te voorspelbaar, met vergezochte komische intermezzo's en de inmiddels verplichte onsmakelijke grappen.

Niet echt het eerste wapenfeit van meneer Spielberg, maar na een paar tv-producties wel de eerste film die hem echt op de kaart zette. Ook voor televisie gemaakt overigens, met later een paar toegevoegde scenes om de film internationaal geschikt te maken voor een bioscooprelease. Het vakmanschap spat in ieder geval van het scherm, helemaal in de opgepoetste blu-ray versie. Geweldig camerawerk en montage, met knap opgebouwde, nagelbijtende spanning. Iets te lang, dat wel, met enkele overbodige scenes, maar alles dat zich op de weg afspeelt (en dat is bijna alles) is top.

De titel is een beetje misleidend, aangezien de documentaire niet echt draait om de rivaliteit tussen de zwitserse bergbeklimmers Ueli Steck en Dani Arnold. Afgezien daarvan een onderhoudende, vaak spectaculair in beeld gebracht portret van twee atleten die halsbrekende toeren uithalen zonder enige veiligheidsuitrusting in een poging zoveel mogelijk snelheidsrecords te vestigen. Uiteraard duikt de amerikaan Alex Honnold, die we nog kennen van de indrukwekkende documentaire Free Solo, ook even op.

Arty-farty erotisch drama, een soort sprookje over een wereld waarin geen mannen voorkomen en de vrouwen samenleven in SM-achtige situaties. Klinkt een stuk spannender dan het is helaas, ondanks de aanwezigheid van de mooie Sidse Babett Knudsen. De film is vooral heel vaag en traag. De personages blijven volstrekt onduidelijk en we worden gaandeweg ook niets wijzer. O ja, er wordt ook veel gepraat over vlinders. Het zal. Regisseur Peter Strickland imponeert wel op visueel gebied (met veel verwijzingen naar de italiaanse exploitatie-cinema) en de soundtrack is ook indrukwekkend, net als bij zijn vorige film Berberian Sound Studio. Die was echter ook al zo saai.

Niet zo goed als bijvoorbeeld genregenoot The Big Short, maar verder toch wel een leuke komische film gebaseerd op het bizarre waargebeurde verhaal rond Wall Street en de aandelen van GameStop. Ik begreep na het zien van de film nog steeds geen reet van de dalende en stijgende beurskoersen, maar Dumb Money is in ieder geval vaak wel erg grappig. De cast is ook prima, met vooral leuke rollen van Paul Dano en Pete Davidson, die hier broers spelen.

Leuke live action-versie van de onverwoestbare Disney-klassieker. Het materiaal is op het lijf geschreven van regisseur Tim Burton, zou je zeggen, maar hij maakt zich er overwegend wel erg gemakzuchtig vanaf en er wordt hoofdzakelijk op veilig gespeeld. Dumbo zelf is een volledig overtuigende creatie en de hier verzamelde cast is indrukwekkend, maar de personages zijn dunnetjes uitgewerkt en visueel wordt er veel te veel geleund op digitale omgevingen. Gelukkig is en blijft de plot onderhoudend en charmant.

Een half boek levert ook een halve film op, iets dat direct het grootste minpunt is. Er is geen climax en geen einde, waardoor de film uitgaat als een nachtkaars. Neemt niet weg dat regisseur Villeneuve hier weer een visueel pareltje aflevert, met voldoende aktie en spektakel om de toch wat vervelende nasmaak van de versie uit 1984 te doen vergeten. Niet alle verhaalelementen en personages werken even goed, maar alles is zo imposant in beeld gebracht dat ik voortdurend ademloos naar het scherm zat te kijken. Op naar deel twee dan maar. Fingers crossed.

Uitstekend tweede deel, alhoewel qua spanningsboog en tempo zeker niet perfect. Grootste voordeel is dat alles en iedereen reeds geïntroduceerd is in het eerste deel, zodat regisseur Villeneuve hier direct los kan gaan. Dat plot en gebeurtenissen dan toch pas zo laat op gang komen (na een uur) is teleurstellend, maar eenmaal op stoom is het genieten. Visueel is de film wederom zeer indrukwekkend, met eersteklas special effects en prachtige production design. Qua cast spring vooral Austin Butler als de psychopatische Feyd-Rautha Harkonnen er in positieve zin uit. Ondanks de forse speelduur is het verhaal nog lang niet af en gezien het open einde stevent de film overduidelijk af op een derde deel.

De redux-versie gezien, die gelukkig korter is dan het origineel. Dit was namelijk al een hele zit. Trage film, bij vlagen dodelijk saai en met een behoorlijk irritante voice-over, die continu allerlei wijsheden zit te spuien. Visueel is het gelukkig wel de moeite waard, met sporadisch indrukwekkend camerawerk en een mooi kleurpatroon. Mooie soundtrack ook, maar daar houden de pluspunten wel zo'n beetje op. Het warrige verhaal is niet interessant en de personages konden mij niet boeien. Eén van de mindere films van regisseur Wong Kar-Wai.

Maffe kruising tussen The Dirty Dozen en Rambo, energiek maar sporadisch nogal flauw en overdreven. De leuke personages (waaronder een zeldzaam optreden voor de camera van martial arts-expert Woo-Ping Yuen) en het hoge tempo maken één en ander goed, met vooral naar het einde toe een grote reeks spectaculaire aktiescenes, maar het is allemaal net iets te mal en onbestendig om echt indruk te maken. Binnen het genre evenwel boven het gemiddelde.