Meningen

Behoorlijke miskleun van producent Guillermo Del Toro, deze gothische versie van Gremlins. De film is absoluut niet eng of zelfs maar spannend, de personages zijn op het irritante af en de sfeer en muziek zijn veel te dik aangezet. Daarnaast is het script bijzonder voorspelbaar en zeer clichématig. Mooie production design en redelijke special effects, maar dan heb je het ook wel gehad met de pluspunten.

Best spannende thriller met horrorfilm-trekjes, goed gemaakt en gespeeld, maar iets te vergezocht en weinig origineel. Een aantal verrassingen qua plot houdt de boel op de rails, alsmede een goed gedoseerde spanningsopbouw. Uiteindelijk blijft er weinig echt hangen en ook de visuele aanpak zal me niet bepaald bijblijven, maar de film zit vlot genoeg in elkaar. Geproduceerd door Sam Raimi.

Verrassend sterk vervolg, met een vernuftig script en wederom heel wat nare toestanden. Stephen Lang is hier minder een slechterik dan in de eerste film, maar er valt gelukkig nog genoeg te hakken en zagen voor zijn personage. De film speelt slim met de verwachtingen van de kijker en bouwt de spanning knap op, daarbij geholpen door een strakke cameravoering en een degelijke cast. Uiteindelijk vond ik deze zelfs nog wel iets leuker dan de eerste. Geschreven en geproduceerd door Fede Alvarez, de regisseur van het origineel.

Onderhoudend, spannend moordmysterie met een bovennatuurlijke twist. Niet erg origineel; hier en daar deed de film me sterk denken aan Frequency uit 2000, maar afgezien daarvan steekt de film degelijk genoeg in elkaar en de hoofdrolspelers zijn prima.

Onevenwichtige, rommelige en veel te lange media-satire, afwisselend scherp en platvloers. Een hier sullige DiCaprio en maffe Lawrence zijn prima in de hoofdrollen, maar de rest van de cast loopt rond als een kip zonder kop en lijkt niet te beschikken over een script. Het heeft zo zijn momenten, de film begint en eindigt sterk, maar wanneer een lang uitgesponnen en veel te serieus in beeld gebracht optreden van Ariana Grande zich aandient loopt de boel definitief van de rails. Van regisseur Adam McKay mag je inmiddels toch wel iets beters verwachten.

Verdienstelijke thriller, geproduceerd door Sam Raimi, over een seriemoordenaar (Finn Wittrock) die het heeft gemunt op een rouwende jonge vrouw (Kelsey Asbille). Wanneer de twee geïsoleerd zijn, diep in het bos, injecteert hij haar met een verlammend middel. Terwijl het middel geleidelijk haar lichaam overneemt, moet de vrouw rennen, zich verstoppen en vechten voor haar leven voordat haar hele zenuwstelsel uitvalt. De gimmick werkt naar behoren en levert heel wat spannende situaties op, al is de plot verder niet bepaald verrassend of bijster boeiend. Het degelijke spel van de beide hoofdrolspelers en de vlotte regie tillen de film net boven de middelmaat uit.

Aanvankelijk intrigerende maar uiteindelijk nogal teleurstellende thriller over de schaduwkant van een utopische gemeenschap midden in de amerikaanse woestijn. Het voornaamste probleem is dat de film behalve een spannende opbouw niet veel te bieden heeft, de sterke hoofdrol van Florence Pugh ten spijt. De maffe plot wordt door regisseuse Olivia Wilde veel te serieus genomen en de film verschiet zijn kruit ver voor het einde.

Vooral de moeite waard door de zoveelste sterke hoofdrol van Joaquin Phoenix. Wat een geweldige akteur is dat toch. Verder is dit verhaal, gebaseerd op de waargebeurde lotgevallen van striptekenaar John Callahan, niet erg origineel uitgewerkt, maar de film kleurt net genoeg buiten de lijntjes om sporadisch indruk te maken. De humor is lekker maf en er zijn een aantal rake emotionele momenten. Visueel is de film helaas erg pover en daarnaast opvallend lelijk gemonteerd.

De timing van deze politiek geladen satire over een burgeroorlog in het oosten en van de Oekraïne is bijzonder treffend, al stelt de film verder helaas weinig voor. Het fragmentarische script, bestaande uit dertien lange scenes die slechts minimaal iets met elkaar te maken hebben, weet niet te boeien en zowel de personages als de gebeurtenissen maken weinig indruk.

Aardige aktiefilm met de nodige dramatische elementen, over een jonge spion uit Noord-Korea die infiltreert in het Zuiden om zijn vrijheid (en dat van zijn gevangen gehouden zus) te garanderen. De opbouw is spannend en er zijn flink wat spectaculaire aktiescenes, maar op gegeven moment begint de plot stroef te verlopen en sleept de film zich voort naar een weinig opmerkelijke climax. De hoofdrolspeler heeft gelukkig genoeg charisma om de boel op de rails te houden.

Tegenvaller van regisseur Pieter Kuijpers. Het gegeven van een ambulancebroeder die tijdens zijn werk te maken krijgt met uit de hand lopende aggressie is veelbelovend, maar na een redelijk begin ontspoort de film al snel. Het script wordt steeds meer gekunsteld en ongeloofwaardig naarmate de film vordert. Theo Maassen doet zijn best in de hoofdrol, maar zijn personage wil maar niet interessant worden. De rest van de cast loopt tegen hetzelfde probleem aan. De film wil zinnige dingen zeggen over bepaalde misstanden in de maatschappij, maar doet dit op zo'n weinig subtiele manier dat de boodschap absoluut niet overkomt. Jammer, hier had zeker meer ingezeten. Beetje vervelende soundtrack ook.

Glad geproduceerde, oppervlakkige mengeling van genres, resulterend in een film die vlees noch vis is. Het ene moment zit je naar een tienerkomedie te kijken, het volgende naar een urban gangsterfilm. Geen van de elementen komt helaas goed uit de verf, voornamelijk door de te hippe en zelfbewuste aanpak. Het is het allemaal net niet, van de ongeloofwaardige cast tot de onwaarschijnlijke plot. Geproduceerd door Pharrell Williams, wat eigenlijk al genoeg zegt. Onderhoudend maar nogal leeg vermaak.

Onderhoudende documentaire uit Rusland, bestaande uit een compilatie van dashboardcamera-opnamen. Dat pakt spectaculairder uit dan je denkt, al had de boel nog wel wat strakker gemonteerd mogen worden. Maffe toestanden in ieder geval op de russische verkeerswegen, afwisselend komisch en behoorlijk extreem. Bepaalde momenten zijn onbetaalbaar, andere dan weer zozo. Door de korte speelduur heb ik me in ieder geval niet verveeld.

Zeer zwakke, volstrekt ongeloofwaardige thriller waarin een degelijke cast wordt verspild en een minimum aan spanning wordt bereikt. De belachelijke plotwendingen volgen elkaar in hoog tempo op, iets dat al snel leidt tot onbedoeld hilarische toestanden. Gere en Grace opereren op de automatische piloot en de regie is erg matig. De overdreven 'spannende' muziek wil je doen geloven dat je naar een nagelbijter zit te kijken, maar niets is minder waar.

Maffe, surrealistische film die het midden houdt tussen zwarte komedie en existentiële thriller, als dat tenminste ergens op slaat. Veel Kafka-achtige toestanden in ieder geval, met een vormgeving die zo weggelopen lijkt uit Terry Gilliam's Brazil. Het ziet er allemaal piekfijn uit en de soundtrack is erg mooi, maar inhoudelijk is één en ander (opzettelijk) nogal vaag en door de afstandelijke toon van het gebeuren raak je als kijker niet bij de personages betrokken. Duidelijk een gevalletje moeilijke tweede film, in dit geval van regisseur Richard Ayoade, die met zijn debuut Submarine wel wist te overtuigen.

Zwarte humor in dit droogkomische engelse misdaaddrama rond vader Bill en zoon Karl, twee kleine criminelen die net uit de gevangenis komen en al snel op zoek gaan naar de verrader in hun omgeving. Vooral het eerste uur is sterk, met heerlijk onderkoelde dialogen en licht absurdistische toestanden. Naar het einde toe verliest de film aan focus en wordt één en ander net iets te ongeloofwaardig en dik aangezet. Niettemin een fijn debuut van regisseur Ben Wheatley.

Vermakelijk horrorwerkje, met een simpel maar doeltreffend gegeven: zes studenten delen een auto en krijgen na een lekke band in the middle of nowhere te maken met een boze scherpschutter. De film begint nogal saai en flauw, maar zodra de gruwelijkheden beginnen komt de vaart en goed in en is de film spannend en compromisloos. De bloederige toestanden worden lekker bot in beeld gebracht en het camerawerk is sporadisch best inventief. Jammer dat er nogal matig gespeeld wordt door de anonieme cast, maar goed. Het kan er mee door.

Gemiste kans en uiteindelijk de minste film van regisseur Alexander Payne tot nu toe. Het concept is veelbelovend en het eerste uur zijn er veel sterke momenten, vooral visueel. Helaas gaat het script op gegeven moment volledig de mist in, met de introductie van een reeks flauwe personages en een aantal nietszeggende ontwikkelingen. Daarna komt het niet meer goed. Matt Damon is ook erg vlak in de hoofdrol.

Iets te flauw en gezellig, dit vermakelijke maar uiteindelijk overbodige toetje. Het is leuk om (vrijwel) alle personages uit de gelijknamige serie weer eens terug te zien, maar de verhaallijntjes zijn erg dun en vrijwel niemand heeft iets substantieels te doen of te melden. Hier en daar wat mooie emotionele scenes, vooral naar het einde toe, maar de humor is sporadisch tegen het tenenkrommende aan. Visueel wordt er evenwel flink uitgepakt; alles ziet er mooier uit dan ooit. Kortom; leuke epiloog, maar zeker niet onmisbaar.

Een flinke verbetering ten opzichte van de eerste Downton Abbey-film, die vooral flauw en overdreven was. Ditmaal sluiten plot en personages gelukkig beter aan bij de serie en de film profiteert van een slim script, dat heen en weer springt tussen twee verschillende verhaallijnen, beide zeer onderhoudend. Eén en ander resulteert in een passend melancholische finale, waarbij afscheid wordt genomen van een prominent personage, zonder wie de reeks in mijn ogen eigenlijk geen verder bestaansrecht heeft. Laten we dan ook hopen dat Downton Abbey met deze leuke, energieke en vooral vlotte film definitief is afgesloten.

De serie heeft natuurlijk destijds al een perfect einde gekregen, maar vooruit, ook de daarop volgende films zijn best leuk, hoewel wat overbodig. Met deze derde wordt alles definitief afgerond. Er zijn natuurlijk teveel personages om iedereen een passend afscheid te geven, maar de film slaagt er redelijk in. De plot is afwisselend grappig en melancholisch en werkt toe naar een prachtige slotscene. Ik ga iedereen missen.

Nazi-zombies, dat is natuurlijk altijd leuk, zeker in het sneeuwlandschap van Noorwegen. Horror met een dikke knipoog, voorzien van over-de-top bloederige toestanden en een vrij belachelijk uitgangspunt. Vlot gemaakt evenwel, met een aantal geslaagde visuele grappen. Geen uitblinker binnen het genre, maar best vermakelijk.

Volledig over de top vervolg, waarin de balans definitief doorslaat naar komische horror. Dat is jammer, want ondanks een overdaad aan bloederige special effects en een aantal aardige aktiescenes is de rek er door alle melige toestanden alarmerend snel uit. Voornaamste misser is de introductie van een amerikaans team van zombiejagers. Dit voegt eigenlijk niets toe aan de plot en leidt slechts tot malle en overdreven situaties. Dan bood deel één toch een beter afgemeten mengeling van horror en humor. Leuk is dan wel weer dat het tempo er goed in zit en dat de film direct begint na het einde van de vorige.

De ontstaansgeschiedenis van meneer Dracula blijkt weinig boeiend in dit groots opgezet maar uiteindelijk niet meer dan middelmatig epos, duidelijk gemodelleerd naar de esthetiek van Game Of Thrones. Spektakel genoeg, al dan niet digitaal, en alles ziet er netjes verzorgd uit, maar cast, dialogen en regie zijn erg vlak. Aleen Charles Dance, als wegkwijnende, eeuwenlang in een grot opgesloten vampier, weet enige indruk te maken.

Na twee uitstekende films is deze derde van regisseur S. Craig Zahler helaas nogal een tegenvaller. Sterke scenes genoeg, maar de film is veel en veel te lang, alsmede erg traag. Veel scenes gaan eindeloos door. Hier had een strakke montage wonderen kunnen verrichten. Na een matig begin boeit de film gelukkig wel en vooral het laatste uur is erg spannend. Gibson en Vaughn vormen daarnaast een leuk duo. Sporadisch erg gewelddadig, maar lang niet zo bot als Zahler's vorige film, Brawl In Cell Block 99. Kan ook amper natuurlijk.

Rauwe, vrij effectieve horrorfilm gebaseerd op een kort verhaal van Clive Barker. Goed gespeeld en passend naargeestig gefilmd en vormgegeven. Niet overal even overtuigend en geloofwaardig, maar wel spannend en meeslepend. Het einde is bijzonder naar.

Doorzichtige thriller met bovennatuurlijke elementen. De overgekwaliceerde cast probeert er nog wat van te maken, maar de film loopt herhaaldelijk vast in cliche's en voorspelbaarheid. Hier en daar bevat het script wel een aantal interessante ontwikkelingen, maar het is niet genoeg om dit uit te doen stijgen boven de middelmaat. De futloze climax zorgt voor de genadeklap. Visueel is het ook al niet bijzonder.

Originele, leuk uitgewerkte fantasie over een onopvallende academicus (Nicolas Cage) die plotseling beroemd wordt nadat hij in de droom van iedereen op aarde verschijnt. Cage is geweldig in de hoofdrol en de film hangt kunstig tussen komedie en drama in, met veel inventieve visuele vondsten en grappige dialogen. Tegen het einde is de rek er helaas wel een beetje uit en neemt de plot een minder interessante wending, maar tegen die tijd heeft Dream Scenario zich gelukkig al volop bewezen.

Aangename verrassing, deze ultra-gewelddadige aktiefilm met Karl Urban perfect gecast in de titelrol. Een simpel maar doeltreffend plot, dat weinig tijd verkwist aan onnodige bijzaken. De makers weten waar de fans voor komen: een naargeestige sfeer en bikkelharde aktie, virtuoos in beeld gebracht (vooral de slowmotion scenes zijn te gek). De cameravoering is vrij origineel, te danken aan de geweldige cameraman Anthony Dod Mantle, en door het aparte kleurgebruik weet de film een eigen stijl te realiseren. Rauw, grimmig en extreem bloederig. Maakt in ieder geval op ieder niveau korte metten met het Stallone-vehikel uit 1995.

Eindelijk succes voor regisseur Winding Refn, en nog een goede film ook! Stijl en sfeer in overvloed, in ieder geval, met Gosling perfect in de mysterieuze en zwijgzame hoofdrol. Verwacht geen aktiefilm, maar desondanks zijn er een paar sublieme aktiescenes en is de film sporadisch erg spannend. Tegen het einde wordt alles wat voorspelbaar afgewerkt, maar tot die tijd is het genieten geblazen. De film is op zijn best op die momenten dat er eigenlijk niets gebeurt, wanneer we het leven van Gosling observeren. Winding regisseert hier op de top van zijn kunnen en levert een visueel wonderschone film af, met een heerlijk loom tempo en een fijne retro soundtrack.