Down Terrace (2009)

Heerlijke Engelse humor, met losers van gangsters die zo je buren hadden kunnen zijn. Vooral hard gelachen om de man die even een zeiltje omhoog dient te houden omdat er geschilderd moet worden, terwijl het zeiltje er puur voor dient om zijn bloed dat zal gaan vloeien niet de bank zal vies maken...

3*

Down Terrace is het onofficiële antwoord op de eerste twee films van Guy Ritchie. Waar Guy Ritchie ophoudt, of zoals je het wilt noemen gewoon een tweedagsvlieg is, zorgt debutant Ben Wheatley voor sociaal realisme in combinatie met inktzwarte humor. En her en der een vleugje slapstick. Down Terrace moet je absoluut niet serieus nemen; integendeel: je moet vooral meegaan met de onzin die vader en zoon uitslaan op hun pad om wraak te nemen op degenen die hun in de gevangenis hebben gezet. Uiteindelijk legt het halve dorpje het lootje, inclusief zij zelf. De conclusie is dan ook dat je rustig de tijd moet nemen om je vijanden uit te schakelen, anders word je zelf uitgeschakeld. Een boodschap die ik alleen maar kan beamen.

Een leuk achterbuurtsfeertje binnen de familie kruimel-criminelen, die overigens niet te beroerd zijn om de eerste de beste verdachte een fatale knal op de hersenpan te geven. Vriend van de familie, of niet.

Ik stoorde me wel de hele tijd aan het camerawerk. Veel bewegend en altijd binnen een halve meter afstand van de acteurs. Dat gaf me te weinig overzicht en zorgde ook voor veel wazig in beeld verschijnende personen op de achtergrond.

Naarmate de film vordert worden de situaties wat ridiculer, loopt de achterdocht onderling op en wordt de film ook grappiger.

Tja, beetje een tegenvaller. Ik had er na het zien van Kill List veel meer van verwacht. Het pakt uiteindelijk hier en daar nog wel leuk uit maar voor de rest blijft de film regelmatig haken. Er lijkt om te beginnen in het eerste uur totaal geen reet te gebeuren en word er alleen maar een beetje geruziet met elkaar in die familie. Buiten de deur word er zowat niet gefilmd en het plot word ook gewoon veelste magertjes uitgewerkt. Pas na een uur lijkt er wel een klein beetje vaart in te komen, krijgen we een paar keiharde grove grappen, het woord fuck vliegt je ook weer om je oren. Maar helaas, weet de film niet echt de top te bereiken.

Hier had veel meer mee gedaan kunnen worden. Erg jammer, aangezien ik er heel veel van verwacht hebt, na de in de hemel prijzende-teksten op de dvd hoes en aangezien dit van de regisseur van Kill List is.

2,5*

Het debuut van Weatley op filmgebied.

Vrij aardig toch wel. Het was duidelijk zijn eerste, maar het begin is er. Qua dialogen is het op zich nog wel aardig, maar te vaak wat te houterig. Vond het ook niet al te soepel verteld, en het verhaaltje an sich net niet boeiend genoeg.

De humor staat er wel, samen met een paar leuke personages blijft er toch een leuk filmpje over.

3*

Geinige film voor tussendoor, met elementen van Sightseers. Ook hier een stel op het oog nogal knullige personages die veranderen in nietsontziende moordenaars. De dialogen zijn heerlijk, vooral die tussen vader en zoon. Het drugsgebeuren kan ik ook wel waarderen. Wat zat er eigenlijk in al die bruistabletten, één of andere pijnstiller?

Vermakelijk.

Heel aardige film van Wheatley. De derde die ik zie en het recept is me inmiddels duidelijk. Beginnen als een Brits sociaal drama en daarin barstjes laten ontstaan. Is nog niet zo sterk als zijn twee films hierna, die veel meer interessante ideeën hadden (de botsing van genres in The Kill List (zijn beste film) en de timing van Sightseers bijvoorbeeld). Maar vermakelijk is het wel. En vooral die ouders zijn leuke karakters.

Vergelijking met Richie zit 'm vooral in dat het ook een Britse misdaadkomedie is, maar ik vind ze toch wel erg verschillend. Geef mij maar Wheatley.

Dik 3.0*

Aardig misdaadfilmje dat je een kijkje geeft in een soort huize Holleder. De film os verre van perfectven kent een wat trage aanloop en ook visueel valt er niet veel te genieten. Maar als alle personages geïntroduceerd zijn en de familie tot ‘actie’ overgaat ontstaat een bizar en vermakelijk schouwspel. De film is duidelijk een vingeroefening voor zijn latere werk.

3,5

Ben Wheatley, ik weet nog niet helemaal wat ik van z'n oeuvre moet vinden. A Field in England en Kill List waren allebei intrigerend maar ook vaak te out-there om echt van te genieten, Sightseers vond ik een erg fijn wegkijkertje, dus ik had eigenlijk wel verwacht dat deze Down Terrace me in ieder geval wel enigszins zou liggen. Maar dat viel best tegen.

In Down Terrace is het anderhalf uur kijken naar vader en zoon Bill en Karl, kleine criminelen die net uit de gevangenis zijn, en die gedurende de hele film zo ongeveer slap zitten te ouwehoeren in hun brakke huis. Geregeld komen er oude bekenden uit het wereldje langs, ze proberen te achterhalen wie hun verlinkt heeft, af en toe wordt er iemand omgelegd, maar het is een beetje kijken naar opdrogende verf. Ik kan Britse humor in het algemeen uitstekend hebben, en dito voor sociale drama's, maar dit is op alle vlakken weinig soeps. Kansloze harries met kansloze gesprekken, onovertuigende knullige criminelen, oninteressant drama en ondanks een redelijke body count weinig spanning. Af en toe is het nog wel grappig om te zien hoe alles en iedereen om zeep wordt geholpen, maar dat is het dan ook wel. En aangezien we zo ongeveer de hele film hetzelfde Britse jaren '70 appartementje aanschouwen is het ook visueel niet zo spannend. De eerste keer dat Wheatley me echt tegenvalt.

Zwarte humor in dit droogkomische engelse misdaaddrama rond vader Bill en zoon Karl, twee kleine criminelen die net uit de gevangenis komen en al snel op zoek gaan naar de verrader in hun omgeving. Vooral het eerste uur is sterk, met heerlijk onderkoelde dialogen en licht absurdistische toestanden. Naar het einde toe verliest de film aan focus en wordt één en ander net iets te ongeloofwaardig en dik aangezet. Niettemin een fijn debuut van regisseur Ben Wheatley.

Lekker debuut van Wheatley.
Weinig op aan te merken eigenlijk. Alles zit wel goed. Acteerwerk, dialogen, camerawerk (haast documentaire achtig), editing, muziek, humor.
Ontzettend hard gelachen om de scene waar Karl op zoek is naar de brieven en ze niet kan vinden.
Misschien nog net niet zo geniaal en speciaal als Sightseers of Kill List maar goed is dees zeker en hij neigt voor mij ook naar een 4,5*.

Volkomen oninteressant langspeelfilmdebuut van regisseur Ben Wheatley, die vooral veel figuren introduceert maar diens bestaansrecht nergens rechtvaardigt. Ik geloof eigenlijk niet dat ik ooit zo'n saaie film heb gezien, werkelijk geen enkele scene trok me maar een beetje naar het scherm toe. Het voornaamste probleem is dat de figuren allesbehalve boeiend worden neergezet. Ze zeveren door over alles en nog wat, maar ik zag niet in waarom ik me er enigszins om zou moeten bekommeren. De nerveuze en kale regie van Wheatley maakt de presentatie ervan daarnaast niet bepaald beter, alles oogt snel in elkaar gedraaid en graflelijk. Enkel de acteerprestaties zijn zeer redelijk, maar als zelfs Michael Smiley hier geen interessante invalshoek in kan spelen draait het snel uit op niets. Het verhaal zal vast met een slimme insteek bedacht zijn, maar het interesseerde me werkelijk geen mallemoer. Ik heb in het verleden weleens moeite moeten doen om een film uit te zitten, maar Down Terrace zat echt tegen het onmogelijke aan.