Dream House (2011)

Zeer matig filmpje, en ik ben al absoluut geen fan van Craig en hier gaat hij helemaal de mist in. Is terecht niet al te best onthaald door de kenners...prul

Ik vond het eigenlijk geen verkeerde film, prima mee vermaakt. Zoals iemand al eerder opmerkte een griezelfilm voor het hele gezin.

Kaj uit 2024 heeft geen enkele herinnering aan deze film of recensie. Maar hij vond 'Dream House' (2011) beduidend leuker dan destijds. Lekker winters sfeertje vol onderhuidse spanningen in suburbia. Ook steeds de contrasten tussen de zemelzoete familietaferelen en de bittere realiteit. De grote twist is een beetje mal, maar het blijft aardig hoe alle puzzelstukjes bij elkaar komen. En over die sterrencast? Daar had inderdaad meer uitgehaald kunnen worden.

Maar nog leuker voor een sneeuwdag. Ik heb die dan ook eergisteren herzien terwijl de sneeuw met bakken uit de lucht viel. De herziening had nog een bonus : zo kon ik het eerste deel (voor de twist) genieten van de woordspelingen die de twist aankondigden (bv 'never change' zegt Craig tegen Weisz, enz).

Maar het tweede deel heeft een ridicule ontknoping (waarin de 'geesten' meehelpen om de dader te verschalken) en de 'usual suspects' zijn natuurlijk de enige twee personages die nog overbleven in het eerste deel.

De film komt dan ook beter tot zijn recht als melodrama van een man die in het verleden leeft dan een thriller. Vakmanschap in de vormgeving. Een zeer kunstmatige belichting in het eerste deel (geel warme interieurs, de blauw romantische buiten locaties met dwarrelende sneeuw) om het idyllische te benadrukken. Daarna gaat de belichting over naar een meer harde belichting met sobere en koudere beelden (het donkere huis, de smeltende sneeuw buiten). Ook tijdens het moment van de eerste twist is er een visuele referentie : van de close up van Craig gaat de camera achteruit en we merken dat het kapsel van Craig is veranderd waardoor hij een meer gemenere persoon uitstraalt (zoals hij op dat moment door omstaanders wordt gezien). Jammer dat het melodrama ('wie heeft die bloemen daar gelegd' is dan ook meer een melodramatisch element dan een thriller element) langzaam wordt overstijgt door een banale thriller gedeelte (wie heeft het gezin nu uitgemoord ?).

Dream house heeft een sterke visuele ondersteuning voor het dramatisch element maar heeft last van een richtingloos script waardoor een verkeerde marketing is gehanteerd en bij velen een verkeerde verwachting heeft gecreëerd.

Redacteur Will Atenton [Daniel Craig] neemt ontslag om meer tijd door te brengen bij zijn echtgenote Libby [Rachel Weisz] en zijn dochter Trish [Taylor Geare] en Dee [Claire Geare] in hun nieuwe huis. De idylle wordt snel verstoord wanneer de kinderen ’s nachts iemand zien rondsluipen en Will ontdekt dat de vorige bewoner Peter Ward daar zijn vrouw en kinderen vermoordde. Overbuurmeisje Chloe [Rachel Fox] weet waarschijnlijk van meer, maar haar moeder [Naomi Watts] wil verder niets loslaten. Goed geacteerde thriller werkt beter op papier dan op film. De verrassende plotwending halverwege betekent in feite dat we 45 minuten lang zijn voorgelogen. Als je daar geen bezwaar tegen hebt, zul je dit ondanks de melodramatische ontknoping waarschijnlijk een ster extra geven.

Deze film staat hierboven omschreven als Drama/ Mysterie, en dat klopt vrij aardig. Er zijn ook wat andere elementen aanwezig, maar die vloeien voort uit m.n. het drama gedeelte. Al met al een aangename film om te zien. De eerste plottwist deed zelfs enigszins Hitchcockiaans aan.

zeker een leuke film met halverwege een verrassende wending

Goede film hoor, met een grote twist en ook mysterieus.

Met drama en andere elementen.

Het is doorknauwen met het vervelend achtergrondmuziekje, hoewel het wordt beloond met toch een (verrassende) spannend einde.

Will Atenton verhuist met zijn vrouw en twee dochtertjes naar een ogenschijnlijk perfect huis op het platteland. Aanvankelijk lijkt alles ideaal, maar al snel merkt het gezin dat er iets mis is: geluiden, schimmen en vreemde signalen wijzen erop dat het huis een beladen verleden heeft. De buren reageren ontwijkend, en via lokale informatie ontdekt Will dat de vorige bewoners in brute omstandigheden om het leven kwamen. De film draait uit op een psychologische ontknoping waarin herinnering, identiteit en schuld met elkaar verstrengeld raken.

“Dream House” is een sfeervolle, strak geacteerde psychologische thriller die vooral leeft dankzij de sterke cast en de beklemmende huiselijke setting. Jim Sheridan weet de spanning handig op te bouwen met een sombere, elegante regie en een verhaal dat langzaam meer lagen onthult. Daniel Craig geeft Will een geloofwaardige kwetsbaarheid, terwijl Rachel Weisz en Naomi Watts extra gewicht en mysterie toevoegen aan het geheel. De combinatie van sfeer, emotie en twistmateriaal zorgt voor een onderhoudende en boeiende kijkervaring. Voor liefhebbers van duistere thrillerdrama’s is dit een film met genoeg stijl en spanning om bij te blijven. Ik heb in elk geval genoten. 3,5/5