Don't Worry, He Won't Get Far on Foot (2018)

Ugh.

Gezien omdat van Sant door de jaren heen toch heel wat krediet heeft opgebouwd. Dat is hij jammer genoeg de laatste jaren wat aan het verspelen. Veel boeiends heeft hij dit decennium nog niet gemaakt, en het is toch ook niet zo dat hij heeft stilgezeten.

Deze Foot (etc) is vooral een film die zich wentelt in zelfmedelijden, en daar met Phoenix de perfecte acteur voor heeft gevonden. Hij kan weer een hele film lang moeilijk kijken en zichzelf laten overspoelen door drama. Op een echt persoon gebaseerd blijkbaar, maar dat zie je er amper aan af.

Weinig sympathieke personages, makkelijk en bekend drama (alcoholverslavingen enzo), een nijpend gebrek aan subtiliteit. Wat tijdsprongen moeten het iets interessanter maken, maar daar slagen ze uiteindelijk niet in. Op zeldzame momenten komt het talent van van Sant nog wel bovendrijven, maar die zijn er uiteindelijk gewoon te weinig.

Dankzij de hand van de regisseur is het nog net geen woensdagavond/TV drama geworden, maar zo heel ver zit het er toch niet vanaf.

1.5*

Mijn lievelingsacteur en -zangeres van dit moment in één film, van Gus van Sant nog wel. Beth Ditto was ooit leadzangeres van indierockband Gossip, bekend vooral van Heavy Cross (1675 in de Top 2000) en Move in The Right Direction, maar is later solo gegaan. (There's some people that you just can't trust/Some people talk way too much/Take my advice and listen up/Don't be a fool like the rest of us) Een aparte mix van Blondie en Madonna. Op haar laatste album hoorde ik ook nog U2 terug. Leuk rolletje van haar, goed gespeeld ook.

De titel Don't worry… is wel wat eigenaardig maar is, blijkt uit de film, het onderschrift bij een cartoon, dus ook wel toepasselijk. Gelukkig is het niet zo'n sentimenteel Amerikaans gedrocht, hoewel het soms net over de rand gaat, met name de AA-bijeenkomsten.. Wat een verschrikking is dat. 'Hi, I'm Felix and I'm an alcoholic… En dan iedereen in koor: 'Hi Felix!' Je zou er spontaan weer van gaan drinken. Maar ik kon ook wel lachen af en toe; Phoenix die als een ongeleid projectiel door een drukke straat scheurt en dan uit z'n rolstoel flikkert haha... dat hoofd dat heen en weer schudt Ook Udo Kier uit My Own Private Idaho is er weer bij, nu als ex-alcoholverslaafde die samenwoont met zijn kat Fifi.

Zijn tekeningen zijn vaak hilarisch in al hun (cynische) eenvoud. Het levensverhaal van John Callahan is dat allerminst. Dat heeft veel weg van een emotionele rollercoaster met erg veel dieptepunten. Hoewel ik geen fan ben van Joaquin Phoenix, moet ik erkennen dat hij in deze film op overtuigende wijze invulling geeft aan deze geschakeerde en turbulente rol. Een pakkende film.

À propos: ik betwijfel of degene, die verantwoordelijk is voor de synopsis, de film zelf gezien heeft.

Met 'Don't Worry, He Won't Get Far on Foot' (2018) zit Gus van Sant ergens tussen de kale, experimentele stijl van z'n filmhuisfilms en het zakdoekjessentiment van z'n publiekslievelingen. Een rauw randje door de schaduwkant van cartoonist John Callahan (Joaquin Phoenix) en diens problematische relatie met alcohol. Of hoe een verschrikkelijk auto-ongeluk hem dwingt om de consequenties van zijn zelfdestructieve gedrag onder ogen te komen, terwijl zijn ernstige handicap hem tegelijkertijd opnieuw reden geeft om naar de fles te grijpen. Tussen de regels maakt 'Don't Worry, He Won't Get Far on Foot' (2018) een aardig bruggetje naar huidige discussies over de consequenties van vrijheid van meningsuiting. Door het psychologische portret van Callahan komt duidelijk naar voren waarom zijn harde, provocerende grappen meer waren dan puberaal belletje trekken; zijn grafhumor als een vorm van coping of om gehoord te worden door anderen. Toch is het jammer dat ''Don't Worry, He Won't Get Far on Foot' (2018) zelf wat tandeloos blijft als biografische formulefilm volgens het geijkte pad, waarin fouten worden gemaakt en lesjes geleerd. Zo confronterend als Callahan's cartoons wordt het echter zelden.

Jonah Hill haast onherkenbaar , niks meer aan doen.

Joaquin Phoenix bewijst nog maar eens waarom hij hoort tot één van de beste acteurs van zijn generatie. Ook hier leeft hij zich geweldig in in de rol van de excentrieke John Callahan. Naast notoir drankorgel en als mindermobiele man is zijn grootste talent het maken van cartoons. Cartoons die de nodige satirische scherpte bevatten om de maatschappij met een kritische bril te bekijken. Ik hou er wel van dit soort humor. Het ene is al wat meer geslaagd dan de andere, maar het doel is steeds om mensen bewust te maken van situaties of problemen, niet om mensen of doelgroepen te beledigen. Maar je komt soms in woelig water terecht, maar hij don't give a f*ck.

Zonder de speelse cartoons zou ik de film een pak minder interessant gevonden hebben. Het geeft toch een extra dimensie. De filmtitel is dan ook erg toepasselijk. Zelfspot is nu eenmaal één van die wapens om verzuring en verbittering tegen te gaan.

Wellicht in de VS een invloedrijke cartoonist, maar ik was onbekend met het werk van John Callahan. Hij was nogal een kleurrijk figuur die kennelijk een hekel had aan politieke correctheid en daardoor zowel fans als vijanden had. Eerlijk gezegd klinkt dat allemaal niet heel bijzonder voor een cartoonist, denk maar aan Crank of dichter bij huis, Gummbah of Kamagurka. Ik heb dan best een zwak voor cynische zonderlingen die niet binnen de lijntjes kleuren, maar Phoenix heeft dit soort rollen voor mijn gevoel iets te vaak gespeeld en verrassen doet de film eigenlijk geen moment.

Van Sant maakt er wel weer een beetje een quirky film van, al is dat hier minder dromerig en creatief dan in eerder werk. De trucjes met de editing en de getekende cartoons zijn best aardig, maar ook niet meer dan dat. De muziek valt tegen, meestal is dat juist een vrij sterk punt van zijn films. Pluspunt is wel dat hij Kim Gordon weer eens heeft gecast, had hij haar ook maar de muziek laten schrijven.

Hele fijne film - ook nu weer een goede reden om wat nieuws te proberen ook al is het dan iets wat je niet direct aanstaat. In mijn geval is dat dus Gus van Sant wiens films ik nooit zo heeeeel erg interessant vind. Dit was fijn. Een aangenaam tempo, tragisch zonder dat het somber wordt en natuurlijk gedragen door fantastische acteurs. Vooral Jonah Hill is hier goud. Leuk ook, de a-typische score van Danny Elfman. 4,0*

Wat is het toch met Gus van Sant? Hij scoort bij mij óf 4*, óf 1,5*.

Ik vond dit een hele prettige film om te zien. Het gaat mijns inziens, qua genre/emotie, nergens echt helemaal voor, zo is deze film in de basis een drama, maar dat wordt af en toe afgewisseld door komedie. Juist daarom vind ik deze film zo goed. De momenten dat je John net iets te hard ziet rijden met z'n rolstoel vind ik werkelijk hilarisch.

Joaquin Phoenix laat wederom zien dat hij een fantastisch acteur is. Jonah Hill heeft gezegd dat hij vindt dat dit zijn beste rol tot nu toe is. Of ik het daar mee eens ben weet ik nog even niet, maar het is desalniettemin heel goed gespeeld. Er zijn daarbij talloze quotes uit deze film te halen waar menig mens wat mee kan, veelal uitgesproken door Donny.

Beter dan verwacht. 4*.

Goed.

Soms net een tikkeltje te klef, maar over het algemeen wel een mooie film. Gus Van Sant maakt zeer dankbaar gebruik van (gemakkelijke) thema's als alcoholisme. Daar doet hij ook niks nieuw mee, maar mits goed gedaan hoeft dat ook niet. Joaquin Phoenix acteert best oké, al is zijn casting wel een dubbeltje op z'n kant, want het zou niet de eerste keer geweest zijn dat hij nogal getormenteerd staat te wezen.

Daar ontsnapt men wel aan. Van Sant probeert het verder nog een beetje interessanter te maken door te knippen in de chronologie, maar of dat nu echt zoveel toevoegt... voor mij niet. Jonah Hill en zeker Rooney Mara krijgen iets te weinig om handen. Dat is spijtig, maar de film is nu al lang genoeg dus meer voor hen had de film wellicht (onnodig) langer gemaakt.

3,5