Don't Worry, He Won't Get Far on Foot (2018)

Teaser

Net gezien in de sneak in Pathé Nijmegen.

Mooie film, maar niet voor iedereen. Er liepen een aantal mensen weg. Het is dan ook niet een standaard Pathé-film, maar meer het filmhuis-genre.

Phoenix speelt zijn rol werkelijk fantástisch, oscarwaardig. Ook Hill valt op.

Er valt wat te lachen, wat te huilen, maar uiteraard draait het om de ontwikkeling van alcoholist Callahan en daar gebeuren geen grote spannende of verrassende dingen. Gewoon een goed drama, een interessant verloop van iemands leven. De vertelling is niet bepaald chronologisch, er wordt voordurend binnen de tijdlijn geswitcht. Maar dat is juist wat de film interessant houdt.

Echt een vréselijke titel trouwens...

Vanaf 14 juni in de bioscoop (The Searchers)

”Als je alleen jezelf hebt, kun je wel inpakken”, preekt de verlichte Donnie (Jonah Hill) tijdens een bijeenkomst van zijn markante praatgroepje. Na zo’n semi-religieuze oneliner moét alcoholverslaafde annex cartoonist John Callahan (1951-2010- vertolkt door Joaquin Phoenix) haast wel naar de fles grijpen. Uiteindelijk heeft hij toch vooral zichzelf.

Strak beschouwd is Don’t Worry, He Won’t Get Far On Foot (voor het gemak hierna met kortere titel) geen ‘echte’ biografie. De film richt zich vooral op de existentiële stilte voor de storm: Callahans getroebleerde bestaan voor hij zijn successen als cartoonist zou boeken. Ook wie het enfant terrible niet kent, haakt gemakkelijk aan. Een tragisch auto-ongeluk deed hem in een rolstoel belanden, zijn worsteling met alcoholisme en eigenaardige gevoel voor humor lijnden het vervolg uit.

De opzet van Don’t Worry is sterk fragmentarisch. In de continu meanderende tijdslijn van de film en de snedige beeldovergangen schijnt al door dat regisseur-scenarist Gus van Sant (Elephant) zich intensief heeft bemoeid met de montage. Het resultaat mag er op zichzelf wel wezen, ware het niet dat de set-up ook een groot nadeel heeft: er is nauwelijks ruimte voor andere personages. De rollen van Rooney Mara (Callahans geliefde) en Jack Black (verrassend sterk als de man achter het stuur op de avond van het ongeluk) hebben potentieel, maar deze personages komen en gaan met de wind. Iedere scène fixeert zich op Callahan. En dat is jammer – omdat de film zo alsnog als een bij vlagen doodsaaie biopic gaat aanvoelen.

In zo’n mal kunnen alleen acteergiganten als Joaquin Phoenix Callahans film-ego nog dragen. Toch ligt de routine bij momenten op de loer. De kernwaarden voor de cartoonist – zelfmedelijden versus ongeremd cynisme, fatalisme versus narcisme – rieken af en toe te veel naar het soort rol dat Phoenix al speelde in de meest enigmatische films van Paul Thomas Anderson (The Master, Inherent Vice). Wat ook niet helpt is dat Don’t Worry richting het einde ineens drammerig wordt op dramatisch vlak; alsof iedere vorm van schuldbewustzijn automatisch vraagt om vergeving en verzoening. Een geforceerd zijplotje rond de afwezigheid van Callahans moeder strookt qua toon niet met de rest van de film. De kracht van het al dan niet onuitstaanbare zit hem er nu juist in dat er geen excuses worden gemaakt.

Nu moeten een aantal laat getimede scriptgrappen het werk doen, maar dat is dan weer niet zonder succes: een cartoonist die zichzelf op de hak kan nemen bouwt ook voor de meest smakeloze tekeningen het nodige krediet op. Onvergeeflijk racistische opmerkingen worden zodanig van hun context gescheiden dat een belangrijk besef langzaam kan intreden: die pennenstreken zijn uiteindelijk vooral zelftherapie. Alleen door de wereld te relativeren kan Callahan zijn ongrijpbare ik nog een beetje redden.

web

dat is teleurstellend

Fenomenaal biografisch drama zou Joaquin Phoenix wel eens zijn vierde Oscarnominatie kunnen opleveren. Hij is perfect als John Callahan, een volledig ontspoorde alcoholist die na een ongeluk vrijwel volledig verlamd is geraakt. Deze film beschrijft hoe Calahan met pijn en moeite de 12 stappen van Alcoholics Anonymous doorloopt en hoe hij, ondanks zijn handicap, succes weet te vergaren als cartoonist.

Gus van Sant schreef zelf het niet-sentimentele, bij vlagen aangenaam droogkomische scenario en weet alle mensen die elk op hun eigen manier Calahans leven beïnvloeden tot leven te brengen, daarbij geholpen door een perfecte cast. Rooney Mara en Jack Black zijn daarin de grote namen, maar Beth Ditto maakte op mij grote indruk als Reba, een uiterst directe, maar zeer nuchtere (sic!) mede-verslaafde in de praatgroep. Maar het is Jonah Hill die de film steelt met een bijzonder fraaie ingetogen vertolking waardoor zijn ontroerende slotscène één van de absolute hoogtepunten is. De montage van Gus van Sant en David Marks is oogstrelend en de spaarzame score van Danny Elfman verdient ook een pluim. Eén van de beste films van het jaar en misschien wel de beste film ooit over alcoholisme.

Een aardige maar toch wat tegenvallende film, vond ik. Dat ligt niet aan het acteerwerk van Joaquin Phoenix, zoals altijd een perfectionist in de rollen die hij kiest, noch aan dat van Jonah Hill, die een prachtrol vertolkt als AA-coach/goeroe en die betrokken is bij de, voor mij, meest ontroerende scenes in de film. Nergens wordt de film al te sentimenteel, al komt er genoeg ellende voorbij die daartoe aanleiding zou kunnen geven. Een pluspunt wat mij betreft. Wat mij minder beviel, waren de soms wat karikaturale rollen van enkele van de mede AA-deelnemers, zoals de Duitse man die er dan om de één of andere reden moet uitzien als een berucht dictator uit WO II. Op een gegeven moment krijgt de film een wat zalvend karakter, als de nadruk komt te liggen op de 12 stappen van de AA, waaronder vergeving, wat dan allemaal heel makkelijk lijkt te gaan. De cartoons die getoond worden zijn soms leuk of treffend, maar omdat het vaak niet duidelijk is waar die betrekking op hebben (context), missen ze ook kracht, en lijkt het vooral te zijn ingezet om de kijker aan het lachen te krijgen. Al met al een film die voor mij niet helemaal uit de verf is gekomen en die wat richtingloos aanvoelt.

De film laat zien hoe zuiplap John door middel van AA van de drank komt en een succesvol en gelukkig man wordt. Ik zie niet goed wat er zo interessant is aan de biografie van John dat die moest worden verfilmd: ik denk dat de biografie van elke andere AA’er net zo interessant is. Wel heeft John de dubbele handicap dat hij ook nog in een rolstoel zit zodat de film ook gaat over hoe het leven doorgaat als je in een rolstoel komt maar de film maakt niet de indruk dat de rolstoel het leven van John op een of andere manier heeft veranderd zodat ook dat verhaal niet heel spannend is. John is als persoon niet echt sympathiek en niet echt onsympathiek; hij is wel erg populair bij de vrouwtjes waardoor je je gaat afvragen waarom hij zo’n zelfmedelijden heeft.

De verdienste van de film is dat de film niet verveelt, maar tegelijk wordt de film ook nergens echt boeiend. Daarvoor is denk ik het leven van John zelf niet boeiend genoeg. En de enkele Lao Tse-citaten slagen er niet in de film diepzinnig te maken. Al met al geeft de film me een P.T.-Anderson-gevoel: de film gaat eigenlijk nergens over, verveelt niet maar boeit ook niet en je krijgt het idee dat er een diepere laag is die je echter niet kunt ontdekken. Of beter nog: de film maakt op mij dezelfde indruk als de spotprenten van John die bij eveneens mij hooguit een zwakke glimlach bezorgen.

Het is me echt een raadsel waarom Gus Van Sant zo'n beetje alles moet visualiseren. Denk bijvoorbeeld aan de tenenkrommende scène waar Callahan een soort van visioen heeft van zijn moeder of in het slotakkoord nog even iets toont van zijn jeugd. Waarom? Was dat echt nodig? Kunnen we dat zelf niet visualiseren? Ik verlang terug naar de tijd van zijn trilogie of een meeslepende film als Good Will Hunting.

Vanmiddag in de bioscoop gezien en dat was best een aangename ervaring. Ik had nog nooit gehoord van John Callahan maar het is een ideaal personage voor een Gus van Sant film. Het is een klassieke outsider die het vooral moeilijk heeft met zichzelf maar toch probeert om het beste uit het leven te halen.

Van Sant slaagt erin om een beeld te schetsen van een man wiens leven een aaneenschakeling is van tegenslagen, alcoholisme en zelftwijfel. De min of meer spirituele zoektocht naar het nut van leven dat daar uit voortvloeit houdt een mooi evenwicht tussen mooie en tenenkrommende momenten.

De film blijft echter overeind door het prima acteerwerk. Joaquin Phoenix zet een sympathieke rol neer en weet te overtuigen in zowel de hoogte als dieptepunten van zijn personage. Jonah Hill heeft een licht irriterende rol als een soort van mentor voor alcoholisten maar het is zeker zijn beste rol tot nog toe. Hill laat hier zien dat hij een karakterrol prima kan dragen.

Hetzelfde geldt overigens ook voor de uitstekende bijrol van Jack Black die het beste grapje van de film op zijn naam heeft staan. De enige die wat minder uit de verf kwam was Rooney Mara maar dat kwam vooral omdat haar rol nogal onuitgewerkt was.

Wat onder de streep overblijft is een egodocument over de belevingswereld van een cartoonist die het bijzonder moeilijk heeft. Alles valt of staat met de vraag of het personage en de uitvoering van Phoenix boeiend genoeg is voor een hele film? Mijn antwoord is: Ja, maar ook maar net.

Voor mij zit de meerwaarde in het acteerwerk en dat ik de figuur van Callahan door de ogen van Gus van Sant boeiend genoeg vond, maar eerlijk is eerlijk, het is zeker niet de beste film van de regisseur.

Boven gemiddeld.

Dat zijplotje inhoudende de ongewenstheid en afwijzing door zijn moeder vormt m.i. wel een belangrijke verklaring/katalysator van het ontstaan van de alcoholverslaving van Callahan al was haar verschijning in visioenvorm wat too much, (alleen) die portretten van haar waren passender geweest.

Wat mij betreft een geslaagde balans tussen komedie en drama waar vrij zware thematiek op een luchtige wijze wordt gebracht zonder door te slaan in één richting. Wel is de film wat rommelig en soms iets prekerig (maar dat inherent aan dergelijke hulpgroepen lijkt mij zo). Als biopic misschien minder geslaagd maar als film over alcoholverslaving wel degelijk.


Bedankt voor de referentie: volgens mij heb ik die zelfs nog nooit gezien, daar gaat binnenkort dus verandering in komen.

Bélon het ging mij [inderdaad] ook meer om de toon waarmee het werd gebracht dan om de passendheid van het inbrengen op zichzelf. Mijn kennis van de persoon Callahan is voor het grootste gedeelte ook gebaseerd op wat opzoekwerk naderhand, dus dan ga je gegarandeerd vooral af op hoe e.e.a. in de film tot uitdrukking komt. Wie de man goed 'kende', kijkt daar ongetwijfeld heel anders naar.

@ tbouwh ah ja ik leidde uit de woorden geforceerd (en zijplotje)* af dat je het inbrengen zelf niet als passend beschouwde (b.v. "gaan we weer met een rotmoeder cq. moeilijke jeugd"). Maar niet dus. En qua niet passende toon heb je wel een punt -komt duidelijk naar voren in de film waarbij iedereen in de hulproep wel een reden kan aanvoeren als excuus om te drinken- maar onze hoofdpersoon moet toch gevormd worden bij het vinden van (de afrit van) zijn lijdensweg? Dat gaat hier met (12) -wat clichématige- stappen.

(* ik interpreteer het verkleinwoordje je hier als in negatieve zin als zijnde "niet echt ter zake doende" terwijl het ook kan slaan op het feit dat het plotje niet zo "groot" was en niet veel tijd in beslag nam.)

@ Bélon kan me wel vinden in de woorden van Verhoeven hier - waarom visualiseren en sentimenteel maken wat je veel subtieler kunt brengen?

Zijplotje was inderdaad niet kleinerend bedoeld, het gaat erom dat het hoogstens 5 à 10 min. van de film vult. Geforceerd slaat bij mij 9 van de 10 keer op hoe iets naar voren komt in de film zelf. Neem een oversentimentele film over historisch leed/historische gebeurtenissen; niemand zal stellen dat dat leed er niet mag zijn, maar als je er een film over maakt kan een overdosis zichzelf op den duur tegen gaan werken, en dan bereik je dus ook niet meer wat je als cineast misschien wenst te bereiken. In mijn optiek dan uiteraard

Duidelijk

Ik had hier trouwens overheen gelezen:

Was mij ook al opgevallen: dat is Udo Kier en hij zette vroeger vooral graag zijn tanden in nekken.

Geeft meteen een idee: met als inspiratie de ensemble casts in de jaren '70 rampenfilms kan de (zelf)hulpgroep wellicht als uitgangspunt dienen voor hedendaagse (psychologische) mozaïekfilms met topcasts.

Gisteren in het filmhuis gezien. Ik kende John Callahan niet, maar ik was wel benieuwd. Het begon goed, maar hoe langer ik keek, hoe minder geboeid ik bleef. Ik ben een gevoelig persoon, maar het sentiment raakte mij niet, doordat het te gespeeld en onoprecht voelde, het verhaal werd langdradig en de onchronologische volgorde is best verwarrend gedaan. Op een gegeven moment zat ik erg uit te kijken naar het eind. Ik was mijn interesse totaal kwijt. Om de humor heb ik niet kunnen lachen en het acteerwerk is goed, maar de emoties kwamen niet op mij over. De tekeningen tussendoor vind ik wel leuk. Ik had graag een positiever stuk geschreven, maar helaas, niet mijn ding. Wederom een film die ik prima had kunnen missen. 2,5*

Goede filmhuisfilm die wel blijft hangen. Geen actiefilm natuurlijk maar wel de nodige humor ondanks de donkere kan van het verhaal.

De meeste PAC films films die ik in Pathé zie (vaak de maandagavond 20.00, kleine zaal film) kunnen mij wel bekoren of vind ik zelfs erg te gek. Maar deze pakte mij absoluut niet. Tuurlijk, Phoenix speelt zijn rol goed, en de rest acteert ook goed, maar dat is meestal (Dick Maas films uitgezonderd, maar die hebben voor mij weer andere charme/kwaliteiten) wel het geval. Het kon deze film voor mij niet redden. Ik vond het een vreselijk trage saaie film boordevol zich herhalend therapeutisch gezeur waarin vrijwel niks gebeurt. Ook nog eens erg lelijk in beeld gebracht allemaal, de (vroege) 80's zijn schijnbaar het tijdperk van dood haar en doffe lelijkheid. Zware tegenvaller, enorme teleurstelling.

Emotioneel en narratief behoorlijke vlakke boel maar de immer geweldige Phoenix redt de boel. Ik ben echt idolaat van die acteur, als vrijwel enige Hollywood acteur. En Rooney Mara is prachtig. Maar verder is dit zo weer vergeten.

Met een klein rolletje voor zangeres Beth Ditto.

Vooral de moeite waard door de zoveelste sterke hoofdrol van Joaquin Phoenix. Wat een geweldige akteur is dat toch. Verder is dit verhaal, gebaseerd op de waargebeurde lotgevallen van striptekenaar John Callahan, niet erg origineel uitgewerkt, maar de film kleurt net genoeg buiten de lijntjes om sporadisch indruk te maken. De humor is lekker maf en er zijn een aantal rake emotionele momenten. Visueel is de film helaas erg pover en daarnaast opvallend lelijk gemonteerd.

Veel te lang.

De eerste helft of zo van de film is wel interessant, als het verhaal nog ietwat uit de doeken gedaan wordt. Maar eens de zaken boven tafel zijn gaat het daarna nog een uur verder, en niet op de meest interessante manier vond ik. Of ik moet ergens iets gemist hebben terwijl ik bijna (denk ik) aan het indutten was. Ook wat betreft komische situaties, die zijn er in de eerste helft zeker wel, maar in de tweede helft heb ik ze ook wellicht gemist.

Phoenix speelt sterk, en daar drijft de film wel erg nadrukkelijk op. Verder is er niet zoveel positiefs te melden ben ik bang, en Phoenix krijgt ook zoveel aandacht dat de bijrollen nauwelijks uit de verf komen. Goed vind ik wel dat het verhaal van Callahan niet sterk opgeleukt lijkt te zijn.

Het wordt tijd dat Van Sant die automatische piloot eens afzet.

Begrijp me niet verkeerd, dit is geen slechte film. Van Sant slaagt er opnieuw in om een heftig verhaal op een mooie, ingetogen manier te vertellen. Meer zalvend dan slaand. Af en toe sluipt er wat cynisme in de film, maar Van Sant pakt dat slim aan, drijft conflicten nooit op de spits. Zo weet hij een goed evenwicht te vinden tussen drama en relativeringsvermogen. Doseren, ’t is weinig regisseurs gegeven.

Maar écht verrassen, écht beroeren? Nee, dat doet deze film helaas niet. Het is overigens alweer 15 jaar geleden, sinds Elephant in 2003, dat Van Sant daar wel nog eens in slaagde. ‘Don’t Worry’ wil iets te graag een allemansvriend zijn. Ironisch genoeg lijkt die aanpak juist mínder publiek aan te trekken. Deze film zit een beetje vast in het niemandsland tussen arthouse en Hollywood.

Van Sant is op zijn best als hij zo weinig mogelijk houvast heeft. Dan kan hij volop focussen op sfeer. Maar dat lukt alleen als het verhaal tot een minimum herleid wordt en de cast minder opvallend naar applaus hunkert. Nu ja, ik vond Joaquin Phoenix en Jonah Hill best genietbaar hoor. Toch denk ik dat een film als deze gebaat is bij wat minder Hollywood-sterren en meer onbekend talent.

Los daarvan een fijn filmpje. Maar de volgende keer mag Van Sant de teugels wat meer laten vieren. 3.5*

Aardige film over een alcoholist die door een ongeluk in een rolstoel belandt en cartoons begint te tekenen. Gebaseerd op het leven van cartoonist John Callahan. De film heeft zeker een aantal goeie scenes, maar daartegenover staan ook wat saaiere momenten. Ondanks het uitstekende acteerwerk (met een toch wel sterke rol van Joaquin Phoenix), wist het me nergens echt te raken.

Deze film eens geprobeerd en vond het zeker niet mis. Ik kende de persoon niet en wist eigenlijk niet dat het over een waar gebeurd verhaal ging. Toch was het wel boeiend gebracht, dit dankzij de prima cast. Joaquin Phoenix is altijd wel goed, Jonah Hill had eens een iet wat andere rol dan dat we hem van kennen.

Toch de moeite om eens gezien te hebben.

Phoenix is goed bezig om zichzelf op de kaart te zetten als karakteracteur. Sinds "The Master" heeft hij de ene karakterrol na de andere vertolkt met redelijk succes. In dit psychologisch drama kruipt hij in de huid van de provocerende cartoonist John Callahan, mindervalide en alcoholist. Een man die het moeilijk heeft om in het reine te komen met zichzelf en zijn verleden. De moeder die hem bij zijn geboorte heeft verlaten is een levenslang trauma gebleven, het misbruik van een schoollerares heeft hem aan de drank gezet en de alcohol heeft hem in een rolstoel gekregen. Tragiek is de story of his life. Toch ziet hij het leven iets mooier dankzij een therapie bij de AA, zijn passie voor het tekenen en zijn intieme band met een verzorgster. Hij klimt stilaan uit een dal en verzoent zich met de realiteit.

Het is een film waarin je makkelijk meeleeft met Callahan en begrip opbrengt voor zijn woede. Je moet ergens een ijzersterke wil hebben om na al die tegenslag verder te leven. Dat brengt Van Sant goed over en Phoenix bewijst nog maar eens dat hij een rasacteur is. Jammer dat de film soms inkakt met saaie dialoog en repetitieve momenten. Geen meesterwerk, wel degelijk.

Soms ontroerend, soms grappig. Maar deze biopic is naar mijn beleving toch net iets te braafjes en oppervlakkig om van begin tot einde écht te boeien. Overigens enorm sterk acteerwerk van Joaquin Phoenix als een cynische maar stiekem toch adorabele zuiplap in een elektrische rolstoel.

(Erg vreemde synopsis van de film hier boven, dat was nauwelijks waar de film over ging, maar oke).

Ik kon nagenoeg niets met het eerste uur. Iets te 'vreemd' voor mij, ook qua structuur wat onprettig, en ik had niet zoveel met die gehandicapten- en alcoholistenstruggles. Vrij vervelend om te kijken allemaal en het liet me totaal onbewogen.

Echter tegen het einde, als er ook wat meer helderheid en vreugde in John's leven komt knapt de film behoorlijk op, weet het nog best af en toe een snaar te raken en valt het allemaal nog wel aardig op zijn plek. De cartoons zijn ook een leuk element natuurlijk.

Moet zeggen dat de acteerprestaties wel erg goed waren, op een of andere manier vond ik Jonah Hill er enorm uitspringen met het personage dat hij neerzet. Geweldige rol, wat heeft hij zich ontwikkeld tot een fijn en goed acteur.

2,5*

De sterren zijn voor het acteerwerk. De film an sich kon me niet echt boeien. De tekeningen waren zo kort in beeld dat ik niet kon zien wat de grap was. Jammer weer.