David Brent: Life on the Road (2016)

Een aardig vervolg op The office dat verder vrij weinig nieuws biedt : David Brent is nog altijd half zielig en half onuitstaanbaar, en zijn pogingen om een rockster te worden monden uit in het te verwachten succes. Zijn personage blijft sterk en de teksten van de liedjes zijn vaak heerlijk tenenkrommend (over een weeskind dat over de Kerstman droomt : "Although you'll never see him, he's not just in your mind / It's not that he's invisible, it's because you're going blind"), maar wat de film een beetje doodslaat is dat in de tussendoor gemonteerde interviews de bandleden van Foregone Conclusion in hun ongezouten meningen meteen al het (veronderstelde) oordeel van de kijker weergeven, met als tweeërlei ongewenst gevolg dat ik me als kijker niet helemaal serieus genomen voel (want waarom moet eigenlijk nog worden uitgelegd hoe gênant Brents gedrag is?) èn dat elke grap feitelijk twee keer wordt gemaakt, één maal "live" en één maal in het commentaar. Overigens zijn de nummers zelf qua muziek vaak clichématig maar toch best aardig, en het is leuk dat Brent op het einde een eigen "moment" van sympathie en contact krijgt (net als bij het personeelsfeestje van The office). Al met al onderhoudend en grappig, maar door het "herhalingsrecept" en vanwege die dubbelop-interviews toch ook een beetje teleurstellend. De officiële video voor David Brents Lady gypsy op YouTube is feitelijk even geestig in 200 seconden.

Het dramatische gedeelte was op zich een aardig idee, maar komt niet helemaal uit de verf. En de humor is helaas iets vaker miss dan hit. Gelukkig is er voldoende over om de film met gemak uit te zitten.

Oef, dit is stiekem toch wel pijnlijk clichématig slecht. Het is leuk dat Gervais het befaamde typetje weer uit de kast trekt en de plaatsvervangende ongemakkelijke schaamte is er volop. Maar écht werken doet het niet (meer). Dat komt met name omdat eigenlijk elke scene van de film voorspelbaar is, echt het verhaal van begin tot eind. Er zittem zeker wat lachmomenten en gniffels in, maar overall gezien is het eigenlijk niet heel leuk. Zeker niet als de moraal naar voren wordt gedrukt en er een afgrijselijke tenenkrommende 'feelgood'-scene inclusief kerstmuziek is; wat een gruwelijk drama. Was dat maar als parodie bedoeld, maar nee, de film neemt zichzelf hier veel te serieus. Als kers op de taart ontspint de kantoorromance zich ook nog even. Zucht.

Vermakelijk.

Van de Amerikaanse The Office heb ik eens een aflevering gezien - zonder succes en dus zonder verder gevolg. Van de Britse The Office vermoed ik dat het me beter ligt, maar series zijn meestal zo'n langetermijndenken (en worden er vaak niet beter op) dus daar heb ik me nog niet aan gewaagd.

Van deze soort van sequel wist ik niet dat het een soort van sequel is. Op zich maakt dat ook niet zoveel uit. 't Is een komedie van de hand van Ricky Gervais, daar kan je je verwachtingen wat mij betreft perfect op afstellen. Zo dus ook bij deze film. Gervais is Gervais. Ik kan hem wel hebben - toch voor een show van een uurtje of een niet al te lange langspeelfilm.

Life on the Road is een ongemakkelijk verslag van David Brent's poging tot succes. Humor die goed in het straatje ligt van Gervais, die overschat zichzelf dus gelukkig niet. Langer dan dat anderhalf uur zou een vergissing geweest zijn, maar daar verbrandt men zich gelukkig niet aan. Prima tussendoortje en zeker voor zij die Gervais wel kunnen smaken.

3