David Brent: Life on the Road (2016)

Ik ben echt een gigantische fan van The Office UK (dit jaar nog eens opnieuw bekeken, geniaal! - absoluut 5* waard) en zeker ook van het typetje van Ricky Gervais, dus ik zag een losse film wel zitten. Misschien aan de late kant, ruim 10 jaar na dato, maar beter laat dan nooit. Wel had ik wat zorgen of een losse film over David Brent niet redelijk snel vervelend zou worden. Hij heeft nu niet die The Office cast waar de interactie zo goed mee was om zich heen. Laten we eerlijk zijn, in de serie was hij geniaal, maar hij kon dankzij rollen als die van slijmbal Gareth, slimme Tim en charmante Dawn ook uitblinken. De dialogen waren minstens zo leuk als Brent zijn zwaar gênante momenten. En ook de setting, saaier dan saai, een kantoor was natuurlijk erg belangrijk om extra te benadrukken hoe kansloos Brent als baas was.

Jammer genoeg zijn mijn twijfels wel waarheid geworden; deze losse film is niet heel boeiend en ondanks dat het leuk is om David Brent weer kansloos te zien doen is het verhaal gewoon niet leuk genoeg. Brent maakt wat onhandige opmerkingen over donkere mensen en over gehandicapten, maar die zijn vaker voorspelbaar en flauw dan echt schaamteloos grappig. De nieuwe cast kent ook geen leuke personages die hem tegengas geven of waar echt een leuke verhaallijn mee loopt. Er zit op kantoor wel een Gareth-achtig figuur die David Brent heel tof vind, maar dat voelt meer als een flauwe kopie van het verleden. Alles bij elkaar is het gewoon een mislukt project waar ik nauwelijks een lach bij heb gelaten. Zonde. Misschien in de toekomst nog maar eens een poging doen met de gehele The Office cast, al is het misschien beter om David Brent gewoon op te bergen en nog eens af en toe zijn legendarische serie op te zetten.

2,5*

Fijn.

Gervais haalt z'n David Brent personage weer uit de koffer maar laat de rest van The Office crew braaf zitten. Geen slechte keuze want op een The Office film zat ik niet zo te wachten. Dan liever Brent in een nieuwe setting (al is het eentje waar op het einde van de serie wel al wat van te zien viel).

De scenes op kantoor zijn een beetje lastig, aangezien er niet echt tijd is om een relatie op te bouwen met de andere personages. Ook enkel even op het begin en op het eind te zien. Het stuk on the road is gelukkig een stuk beter, al denk ik wel dat het nodig is om The Office gezien te hebben. Moeilijk in te schatten natuurlijk, maar het is toch vooral wachten op de typische Brent zaken.

De ongemakkelijke conversaties, de history rewrites, de lachjes, ticjes en gebaren, Gervais heeft z'n personage nog steeds perfect onder de knie. De rest heeft vooral kleine rolletjes, al weet Doc Brown toch ook wel iets neer te zetten op de geringe tijd die hij krijgt.

De muziek is vooral komisch, het visuele vooral functioneel. De camera focust op blikken, kijkt wat in het rond om reacties te registreren en blijft soms net wat te lang aanstaan. Het is het klassieke The Office spel, niet bepaald mooi maar het geeft deze film wel een extra komisch gehalte, dus voor een comedy zeker oké.

Gervais mag Brent wel weer even opbergen. Leuk personage maar 90 minuutjes is wel weer genoeg. Genoeg grappige momenten, films zakt nergens echt in, enkel begin en einde zijn wat stroef omdat de personages daar niet echt veel ruimte krijgen om een impact te maken. En wie The Office nog niet gezien heeft, best toch even de serie kijken denk ik.

3.5*

Altijd riskant om een ooit succesvol personage te herintroduceren. Zo ook met David Brent, zo heerlijk fout in The Office. Het resultaat is hier een beetje vlees noch vis, niet slecht, maar ook niet bepaald geweldig. We hebben het allemaal eerder en beter gezien. Tenenkrommende momenten genoeg, maar op gegeven moment voelt één en ander nogal geforceerd aan. Het ligt er vaak iets te dik op. De liedjes zijn evenwel knap bedacht en uitgevoerd; belabberd, maar nog net geloofwaardig.

Pijnlijk geestig toch wel.

De ongemakkelijke gênante momenten van de George Michael wannabe zijn overtuigend over gebracht door Gervais.

De songteksten zijn tenenkrommend maar in z'n eenvoud hilarisch.

Brent is oh zo irritant maar ik kreeg halverwege echt medelijden met hem in zijn pogingen om stardom te bereiken.

Gervais zou nu eigenlijk als zijn personage Brent moeten gaan touren met die band, net zoals This Is Spinal Tap (1984) dat uiteindelijk deed en daarmee succes kregen.

The Office is natuurlijk 100x leuker maar het zou ook wel raar zijn om iets anders te verwachten. Geinig dat het net anders is, de grappen zijn bij vlagen weer erg goed, maar het is er aan af te zien dat Merchant hier niet aan mee heeft gewerkt en je merkt hoe sterk de bijpersonages in The Offices waren. Nu is eigenlijk alleen de rapper een meerwaarde.
Het schrijfwerk is ook niet je-dat zonder Merchant. Ineens vinden de bandleden hem wel aardig op het einde, hoe kom je er bij...

Maar zeker geen flater dus.

Ricky Gervais kan heel erg grappig zijn, getuige de wijze waarop hij de Golden Globes presenteerde, maar wat The Office betreft moet ik toegeven dat ik uiteindelijk toch een voorkeur voor de Amerikaanse versie heb boven de Britse. Over het algemeen heb ik toch wat minder met humor die voortkomt uit pijnlijke en ongemakkelijke situaties, waar het in de Britse versie om draait. Ik moet zeggen dat er uitzonderingen zijn, zoals Happiness, maar die film is naast ongemakkelijk en pijnlijk ook behoorlijk pervers, wat ik dan wel vaak weer grappig vind.

Hier draait het dus weer om David Brent, de office manager uit de Britse serie. Ook in deze film een hoop ongemakkelijke momenten, en ik moet toegeven dat ze wat beter smaken dan in de serie. Vooral de liedteksten van Brent zijn erg grappig, waarin hij probeert politiek correct te zijn, maar hopeloos faalt. Tussen de liedjes door meer de situaties zoals in The Office. Aardig, maar niet voor langere tijd achter elkaar, dus af en toe moest ik even de film pauzeren en dat is nooit helemaal een goed teken.

Aardig om eens gezien te hebben, maar toch niet helemaal aan mij besteed helaas. 2,5*.

Leedvermaak. Maar meer leed dan vermaak. Dat wil zeggen: natuurlijk is de film soms best grappig, maar David Brent is hier wel neergezet als een érg zielig figuur met een érg triest leven. Daardoor is de film eigenlijk meer drama dan komedie.

Het niveau van The Office wordt helaas bij lange na niet gehaald (maar dat had ik ook niet verwacht). Desalniettemin... vermakelijk.

2,5 - (krappe) 3*

Ah, The Office. Eén van mijn favoriete series. Gervais had goud te pakken met 'obnoxious boss' David Brent. De faux-documentairestijl was verfrissend en de awkwarde situaties waren het toppunt van Britse humor.

Misschien is de stijl van filmen en de awkarde humor inmiddels wat gedateerd geraakt, maar de film weet de geest van de originele serie niet echt te raken. Dat komt ook vooral omdat de film eigenlijk te bewust is van wat The Office zo succesvol maakte. Alle ongemakkelijke momenten zijn extra aangedikt. De reacties van collega's zijn teveel in your face.
Wat ook opvalt is dat de docu-stijl nu veel meer aanvoelt als een gewone film; zo wisselt de camera continu van kijkrichting waar in feite maar 1 camera zou moeten zijn.

Daarnaast mist de film ook wat personages om voor te rooten. Een Tim of een Dawn. De Gareth-kloon die ze uit de kast hebben getrokken is het net niet. Alles draait om David Brent en zijn bandleden en dat begint vrij snel te vervelen.

Soms valt Gervais ook een beetje out of character met David Brent en doet hij een beetje als Andy uit Extras, dan weer als zichzelf. Toch is David Brent wel fijn om te zien ondanks al zijn flaws.
Verrassend genoeg heeft de film tegen het einde wel een soort omkeerpunt en neemt men het meer voor Brent op en lijken ze hem zelfs te accepteren voor wie hij is. Het komt wel een beetje uit het niets en er is niet echt een reden voor, maar het geeft de toch wel sneue en zielige film een feelgood einde.

Wat mij betreft was The Christmas Special al de perfecte afsluiter van de serie.

The Office is een beetje van voor mijn tijd, dus nooit echt gezien. Pasgeleden wat afleveringen gekeken en ik kon op zich wel zien waarom het populair was, maar vond het wel wat gedateerd aandoen en niet meer enorm leuk. Ook ben ik niet dol op komedie die moet komen van ongemakkelijke situaties.

Wel is David Brent het als personage waard om verder op te bouwen, en is Ricky Gervais natuurlijk best een held in alles wat hij doet.

Lastig wat te vinden van deze film. Persoonlijk was dit voor mij namelijk helemaal geen komedie, als het al zo bedoeld was. Behoorlijk zielige film eigenlijk. In interviews die ik al met Gervais gezien had over de film kwam naar voren dat dat ook wel enigszins de bedoeling was, maar ik vraag me af of ik nou de enige weekhartige ben die medelijden zit te hebben en niet echt erom kan lachen.

Als een soort tragikomedie is het wel goed gedaan, op zich best interessant hoe de tragische kant van David Brent belicht wordt, maar het wordt eigenlijk wat too much omdat de film meer van hetzelfde is tot op het punt dat het gewoon te triest is om nog grappig te zijn. Gelukkig geeft de film je op het eind toch nog een hint naar een happy end en wordt hij niet totaal 100% te kakken gezet. Geeft het net wat meer diepte en hart.

2,5*

Ricky Gervais kruipt probleemloos terug in de huid van David Brent, de centrale figuur in dgeniale e faux-docuserie 'The Office'. Brent besluit hier zijn spaarcenten in te zetten om een tour te financieren met een band bestaande uit sessiemuzikanten en een op niet al te effectieve wijze ingezette rapper. Uiteraard staat z'n gebrek aan vakmanschap (als tekstschrijver dan), zijn ego en zijn neurotische gedrag succes in de weg. Hoewel David Brent ook hier een briljante creatie is, kent deze film weinig verrassingen en voelt het een beetje als een herhaling van zetten. Het basisidee is wel ijzersterk en de combinatie van prima arrangementen met subtiel-tenenkrommende songteksten is bij vlagen onweerstaanbaar, vooral bij 'Native Americans' en 'Don't Cry It's Christmas', maar dit had een veel leukere film kunnen zijn.

Een aardig vervolg op The office dat verder vrij weinig nieuws biedt : David Brent is nog altijd half zielig en half onuitstaanbaar, en zijn pogingen om een rockster te worden monden uit in het te verwachten succes. Zijn personage blijft sterk en de teksten van de liedjes zijn vaak heerlijk tenenkrommend (over een weeskind dat over de Kerstman droomt : "Although you'll never see him, he's not just in your mind / It's not that he's invisible, it's because you're going blind"), maar wat de film een beetje doodslaat is dat in de tussendoor gemonteerde interviews de bandleden van Foregone Conclusion in hun ongezouten meningen meteen al het (veronderstelde) oordeel van de kijker weergeven, met als tweeërlei ongewenst gevolg dat ik me als kijker niet helemaal serieus genomen voel (want waarom moet eigenlijk nog worden uitgelegd hoe gênant Brents gedrag is?) èn dat elke grap feitelijk twee keer wordt gemaakt, één maal "live" en één maal in het commentaar. Overigens zijn de nummers zelf qua muziek vaak clichématig maar toch best aardig, en het is leuk dat Brent op het einde een eigen "moment" van sympathie en contact krijgt (net als bij het personeelsfeestje van The office). Al met al onderhoudend en grappig, maar door het "herhalingsrecept" en vanwege die dubbelop-interviews toch ook een beetje teleurstellend. De officiële video voor David Brents Lady gypsy op YouTube is feitelijk even geestig in 200 seconden.

Oef, dit is stiekem toch wel pijnlijk clichématig slecht. Het is leuk dat Gervais het befaamde typetje weer uit de kast trekt en de plaatsvervangende ongemakkelijke schaamte is er volop. Maar écht werken doet het niet (meer). Dat komt met name omdat eigenlijk elke scene van de film voorspelbaar is, echt het verhaal van begin tot eind. Er zittem zeker wat lachmomenten en gniffels in, maar overall gezien is het eigenlijk niet heel leuk. Zeker niet als de moraal naar voren wordt gedrukt en er een afgrijselijke tenenkrommende 'feelgood'-scene inclusief kerstmuziek is; wat een gruwelijk drama. Was dat maar als parodie bedoeld, maar nee, de film neemt zichzelf hier veel te serieus. Als kers op de taart ontspint de kantoorromance zich ook nog even. Zucht.

Vermakelijk.

Van de Amerikaanse The Office heb ik eens een aflevering gezien - zonder succes en dus zonder verder gevolg. Van de Britse The Office vermoed ik dat het me beter ligt, maar series zijn meestal zo'n langetermijndenken (en worden er vaak niet beter op) dus daar heb ik me nog niet aan gewaagd.

Van deze soort van sequel wist ik niet dat het een soort van sequel is. Op zich maakt dat ook niet zoveel uit. 't Is een komedie van de hand van Ricky Gervais, daar kan je je verwachtingen wat mij betreft perfect op afstellen. Zo dus ook bij deze film. Gervais is Gervais. Ik kan hem wel hebben - toch voor een show van een uurtje of een niet al te lange langspeelfilm.

Life on the Road is een ongemakkelijk verslag van David Brent's poging tot succes. Humor die goed in het straatje ligt van Gervais, die overschat zichzelf dus gelukkig niet. Langer dan dat anderhalf uur zou een vergissing geweest zijn, maar daar verbrandt men zich gelukkig niet aan. Prima tussendoortje en zeker voor zij die Gervais wel kunnen smaken.

3