You Don't Nomi (2019)

Ik vond Showgirls gelijk al goed maar ja ieder zijn smaak.

Onderhoudende, amusante documentaire is meer dan een uitgebreid analyse van Showgirls, nog altijd door velen beschouwd als één van de slechtste films van de jaren '90 en een enorme kritische en commerciële flop voor Paul Verhoeven en scenarist Joe Eszterhas. McHale maakt veelvuldig op creatieve wijze gebruik van beelden uit andere films uit Verhoeven, deels om die te gebruiken als achtergrond voor een opsomming van feiten of statistieken, maar vooral om veel van de kritiek te ontkrachten. Daardoor zien we dat expliciet bloot, verkrachting en zelfs hondenvoer een motieven zijn in Verhoevens oeuvre. Vooral de vergelijking met het - tot Verhoevens begrijpelijke verbazing - meermaals bekroonde Elle is in dat opzicht fascinerend. Showgirls is intussen omarmd in de gayscene, voor wie dit het slotstuk is in een trilogie die begon met Valley of the Dolls en Mommie Dearest. Een visueel festijn, een must voor filmliefhebbers en voor iedereen een goede reden om de film zelf nog eens op het gemak tot zich te nemen.

Ik heb Showgirls niet gezien en ik heb sowieso maar een paar films van Verhoeven gezien, maar afgaande op die paar films heb ik de indruk dat zijn films ondergewaardeerd worden zodat ik ervoor open sta dat Showgirls beslist kwaliteit heeft en dus niet de slechtste film aller tijden is. Of beter: dat de film zowel barslecht als briljant goed is want zijn films en dan met name deze lijken een typisch voorbeeld van camp te zijn dus ‘zo slecht dat het goed wordt’. Of misschien nog beter: postmodern waarbij Verhoeven helemaal niet probeert een goede – dat wil zeggen: een realistische en goed opgebouwde – film te maken, maar bewust hyperrealistisch door de kijker onder te dompelen in louter spektakel om welke reden ook voortdurend de toon verandert (hybride stijl) en we aldoor worden verrast door een fragmentatische structuur, waarmee Verhoeven met name de toch al op spektakel gerichte Amerikaanse cultuur een hysterische lachspiegel voorhoudt. Qua thematiek is er daarom het overdreven geweld maar zeker ook de seks waarbij zeker ook Wilde’s uitspraak geldt: “Everything in the world is about sex except sex. Sex is about power.”. Achter de lachspiegel zit zo een cynische bespiegeling over de hedendaagse cultuur. Juist de Hollandse regisseur laat zo zien waar de Amerikaanse Hollywood-traditie moet eindigen, wat haar apotheose is.

De documentaire is niet zo analytisch als mijn recensie, maar imiteert meer de stijl van Verhoeven zelf in een spektakelstuk en onbewuste motieven die men probeert te articuleren. Slecht? Misschien maar ook vermakelijk en evengoed food for thought.

Deze docu geeft je wel meer waardering voor de film.

Showgirls was eigenlijk ook zijn tijd ver vooruit, destijds een enorme flop en zou nu beter passen.

Niet alleen is dit een zeer interessante kijk in het fenomeen ‘Showgirls’, ook is deze vaardig gemaakte documentaire een ode aan het werk van Paul Verhoeven. Boeiend en intrigerend van begin tot eind.

Een ode? Er werd alleen maar over hem geklaagd!

Onderhoudende, vaak erg grappige documentaire over het tweede leven, als cultklassieker, van Paul Verhoeven's Showgirls. Voor- en tegenstanders komen uitgebreid aan het woord (Verhoeven zelf helaas alleen in archiefopnamen); tevens wordt er veel aandacht besteed aan de musicals die gebaseerd zijn op de commerciële en artistieke flop. Het zal nooit mijn favoriete film worden, maar door het aanstekelijke enthousiasme van de betrokkenen heb ik wel zin gekregen om Showgirls weer eens op te zetten.