menu

A Place in the Sun (1951)

mijn stem
3,71 (130)
130 stemmen

Verenigde Staten
Drama / Romantiek
122 minuten

geregisseerd door George Stevens
met Montgomery Clift, Elizabeth Taylor en Shelley Winters

George (Montgomery Clift) is een knappe, charmante maar doelloze man die gaat werken in een fabriek van een rijk familielid. Hij wordt er nogal eenzaam en krijgt een passionele affaire met één van zijn collega's (Shelley Winters). Hij vergeet haar al snel als hij de mooie, rijke Angela ontmoet (Elizabeth Taylor). Zijn collegaatje echter wil hem terug en is bovendien zwanger geworden van zijn kind. Ze dwingt hem met haar te trouwen anders verraadt ze hem aan zijn nieuwe societyvrienden.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=i9gmAfl7z00

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
4,5
hele mooie prent, die ondanks de spanning, de rode raad vast bleef houden. de rollen vulden elkaar zodanig aan, dat het blijft boeien tot aan het eind. en wat een acteerwerk.. goed gewoon

avatar van Guyke
4,0
Heel knappe film. De rol van verscheurde man is perfect op Clift geschreven. Sterk scenario (overigens winnaar van een oscar) met een goede opbouw van het verhaal, goede plotwendingen en een verrassend einde. De karakters komen zeer reëel over en ik kon me in hun situatie perfect inleven. Een film die me zowel ontroerd heeft als in spanning hield.
4/5

avatar van KristofBeckers
4,5
Heel erg geslaagde films.
toen ik deze kocht kende ik hem niet maar nu is het een van m'n favorieten geworden.
Clift is geniaal en de film ziet er ook heel mooi uit.

avatar van The One Ring
3,5
De eerste helft van deze film is eigenlijk helemaal niks. In het eerste uur zit geen enkele noemenswaardige scène en kijken we gewoon naar een oude versie van de Woody Allen film Match Point, een film waar ik zelf ook al geen grote fan van ben. De acteurs doen het in die scènes, met uitzondering van Taylor, allemaal matig. Clift zou ik in die scènes zelfs oersaai willen noemen.

De film lijkt echter ineens geheel tot leven te komen vanaf de bootreis. Alle minpunten verdwijnen. De bootreis zelf is erg spannend en bijzonder intens. Hitchcock zou het niet beter gekund hebben. Hoe de onvermijdelijke gebeurtenis lang uitgesteld wordt is meesterlijk. Op dat moment komt ook Clift als acteur ineens tot leven.

En Stevens en Clift weten dit niveau vervolgens de rest van de film vast te houden. Een erg mooie vondst is het gebruik van sirenes op de momenten dat Clift zich schuldig voelt. Dit doet erg veel voor de spanning. De intensiteit bereikt zijn hoogtepunt tijdens misschien wel de beste rechtbankscène ooit. De door schuldgevoelens gekwelde Clift speelt hier briljant.

Maar waarom was de eerste helft niet zo sterk? Dat verpest alles en zorgt ervoor dat dit toch wel aan te raden filmpje 'maar' 3,5* haalt.

avatar van kos
3,5
kos
Ik geef hetzelfde cijfer als de vorige spreker. Ook ik vond het een goede film, maar de reden dat er toch geen hele hoge score uitrolt is precies de tegenovergestelde van The One Ring. Ik vond namelijk dat het na de 'moord' pas voorspelbaar en minder goed werd. Het eerste uur vond ik juist veruit het beste. Mooi om te zien hoe George zich buitengesloten voelt van het wereldje waar hij zo graag toe behoort en zich vervolgens vastklampt aan een normaal arbeidersmeisje. . Erg goed gespeeld door Clift.

avatar van hannes64
4,0
Mooie tearjerker.
Moet je gezien hebben....goeie rol van Clift , en Taylor....oooh wat was ze mooi.
Aanrader!!!

3,0
Ik sluit me helemaal aan bij The One Ring. Het eerste uur is werkelijk vreselijk, maar gelukkig leeft de film in het tweede uur plotseling op. Ik ben benieuwd welk deel me op den duur het best bij zal blijven.

3*

avatar van kappeuter
3,5
kappeuter (moderator)
Ik vind Montgomery Clift hier een merkwaardig personage spelen. Wat zijn zijn motieven?
Het is duidelijk dat hij een 'verleden' heeft, maar zijn omgang met vrouwen is hoogst merkwaardig.
Zijn relatie met Shelley Winters kwam een stuk geloofwaardiger over dan die met Taylor. Hij doet net alsof hij niet geintresseerd is in Taylor. Totaal geen chemie tussen die twee.
Opmerkelijk leeftijdsverschil. Uit de extra's op de dvd vernam ik dat Clift 29 was ten tijde van de opnamen, en Taylor nog maar 17! Dit grote leeftijdsverschil heb ik niet zo ervaren in de film.
Het einde van de film is vrij On-hollywoods. Gelukkig kwam er geen geforceerd happy-end

avatar van BASWAS
2,5
Tijdens het kijken naar A place in the Sun kwam mijn gevoel soms op het idee dat hem maar iets op de mouw werd gespeld. Daarin werd het soms nog eens bevestigd door de aanwezigheid van al te nadrukkelijke muziek. Het riep de indruk op dat er maar weinig vertrouwen was in de verhalende en visuele kwaliteiten van het gebruikte filmmateriaal. Voor alle zekerheid werd daarom waarschijnlijk tijdens de afwerkingsfase een heftig oorsmerend glijmiddel aan de beelden toegevoegd.

Kortom: A place in the Sun is dus niet mijn soort film. Van George Stevens kende ik al Giant (’56) en Shane (‘53), wat ik overigens twee prachtige en geweldige films vond. Een lichte teleurstelling dus tijdens het kijken naar deze film uit 1951 met Clift, Taylor en Winters.

Het is geen aversie tegen het genre dat mij tegen de film innam. Soms is het heel spannend om te kijken naar iets dat zich naast, op of over het randje van een tearjerker bevindt.
Kort geleden, bijvoorbeeld, ontzettend kunnen genieten van een paar films van Douglas Sirk waarbij de tranen ook lekker makkelijk 'spontaan' kunnen gaan biggelen. Maar wat staat dan wel tegen bij deze film?

Gelukkig zaten op de dvd met de film van Stevens ook extra’s. Daarin o.a. interviews van verschilende bekende figuren uit de filmwereld die soms boeiende dingen wisten te vertellen over ondermeer het gebruik van grammatica bij filmtaal. Een aantal vondsten op het visueel vlak zouden voor het eerst in A place in the Sun zijn gebruikt.

Bij herzien van de film met commentaar van de associate producer Ivan Moffat samen met de zoon van de regisseur, George Stevens jr., werd mijn gevoel over de film nog steeds niet echt door nieuwe verfrissende speldenprikken op andere ideeën gebracht. Het omgekeerde was eerder het geval, er begonnen nog meer zwakke plekken op te vallen. Wat is dat toch? Een in een aantal filmlijsten zeer gewaardeerde film en mijn gevoel wilde er maar niet echt aan.

Josef von Sternberg had het boek An American Tragedy van Theodore Dreiser, waarop A place in the Sun gebaseerd is, in 1931 al een keer eerder verfilmd. Deze film was financieel geflopt.
Om de kans op een nieuw debacle te verkleinen werd door Stevens c.s. de keuze gemaakt om het liefdesverhaal tussen een mooi rijk meisje met gespreid bedje en een mooie arme jongen met een onopgemaakt nest sterker op de voorgrond te zetten. Aan de armoedige achtergrond van de jongen zou verder alleen nog maar zeer terloops aandacht gegeven worden.

De inspiratie voor zijn boek had Theodore Dreiser gehaald uit een waar gebeurd verhaal. Bij het schrijven van het verhaal ging het hem meer om het neerzetten van een visie op sociale onrechtvaardigheden dan om het neerzetten van persoonlijke problematiek.
Het boek richt zich vooral op de beschrijving van het 'noeste' leven in The American Tragedy dat scherp wrang wordt afgetekend tegen het 'zonnige' leven in The American Dream.
In het boek schijnt bijvoorbeeld het uiterlijk van het meisje van de werkvloer een stuk aantrekkelijker te zijn dan het uiterlijk van de rijkeluisdochter. Het zet de keuzenproblematiek van de jongen in een heel ander moreel licht.

Het zijn die rigoureuze veranderingen in de oorspronkelijke opzet van het boek die zich op de een of andere manier tijdens het kijken naar het filmverhaal blijven wreken. Allerlei visueel en grammaticaal gegoochel met ellenlange vloeiers en afstandelijke shots, om de verbeelding van de kijker maar het werk te laten doen, willen de film voor mij ook niet echt veel geloofwaardiger maken. Toch is en blijft A place in the Sun een intrigerende film.

Verrassend trouwens om ergens (5de alinea) te ontdekken dat Sergei Eisenstein ook plannen heeft gehad om het boek An American Tragedy van Dreiser te verfilmen zonder een al te verfoezelend escapisme dat aan veel Amerikaanse films kleeft. Helaas, zelfs deze filmhogepriester mocht niet hardop vloeken in de tempels met dromen uit Hollywood.

avatar van Mug
4,5
Mug
Intrigerende film. Alhoewel ik er nog niet uit ben of de verschillende interpretatie-mogelijkheden nu de film juist wel of niet goed doet. Als ik spreek over interpretatie-mogelijkheden heb ik het over de motieven van George Eastman. Acteur Montgomery Clift en regisseur George Stevens stonden blijkbaar nogal lijnrecht tegenover elkaar ivm de invulling van het acteerwerk van Clift. Toch weet Stevens het tot een goed eind te breien, maar de vraag is of die interpretatie nu ook wel de beste was... daar ben ik nog niet uit. Ook uit het feit dat Stevens nogal opmerkelijke keuzes had gemaakt omtrent de twee dames in het geheel (zie hierboven ook de uiteenzetting van BASWAS) maakt het geheel nog ietwat wranger. Maar wel extra fascinerend.

Dan de film. Het opvallendst is de montage. De scenes vloeien zo heerlijk en rustig in elkaar dat ik het er warm van kreeg. En dan hebben we ook nog eens het stralend middelpunt Elizabeth Taylor die zich onsterfelijk maakte door haar rol hier... nou ja, de kus, de kus!!! Oh mijn god, wat een kus, wat een kus!! Ik smolt helemaal weg, Taylor ook. In een interview (op de dvd) vertelde ze ook dat dit pas haar tweede kus ooit was, de hormonen sprongen van het scherm. Superlatieven te kort. Blijkbaar vond Stevens dat ook, aangaande zijn keus die kus bij het o zo moeilijke eind, een centrale rol te geven, door deze zelfs 2 keer door de beelden te weven, wat de interpretatie van de motieven van Eastman stukken verduidelijkt. Beste kus ooit op het witte scherm? Ik ga voor de volle 'ja'. Als ik ooit terug mocht keren naar het verleden + in de huid van iemand mocht kruipen, was het wel op de dag dat deze kus gedraaid werd (en ik in de huid van 'Monty' natuurlijk).

Genoeg hormonen-praat. De film barst van de romantiek, en Hitchcockiaanse spanning, en stof tot nadenken. Dan nog handenvol prachtige scenes, naast de uitvoerig besproken kus (*zucht*), ook de vlucht-scene + arrestatie van Eastman, en het geweldige radio-bericht dat verstoord wordt door de jongeren op de speedboot.

En dan Shelley Winters, geniale rol.

Handelingen en gebeurtenissen mogen dan wel 'voorspelbaar' zijn, maar de psychische kant van het verhaal is uitermate intrigerend.

Waarom gaf ik 4 sterren vraag ik me af nu ik dit getypt heb, hop halfje er bij: 4,5*. En dat komt niet alleen door die kus .

avatar van jordybeukeboom
3,0
kappeuter schreef:

Opmerkelijk leeftijdsverschil. Uit de extra's op de dvd vernam ik dat Clift 29 was ten tijde van de opnamen, en Taylor nog maar 17!


Toen was ze 17, en nu wil ze nog steeds 17 lijken helaas...

http://www.imdb.com/gallery/granitz/5234/DameElizab_Cohen_10646226_400.jpg.html?path=pgallery&path_key=Taylor,%20Elizabeth%20(I)&seq=6

FisherKing
Mmmh. Zware tegenvaller dit. Ben het eens met kos dat het nog wel aardig begon, maar dat daarna de zwakte van het scenario ten volle boven komt.

Clift is aardig, muziek van Waxman is heel attent.

Maar als je op de helft van de film met elkaar gaat praten, ja, dan zit er toch iets fout. Het ontbreekt aan tempo en spanningsboog en geloofwaardigheid. Je ziet echt alles aankomen hoe het gaat aflopen.

Het einde is echt tenenkrommend moralistisch, bah!

2*

avatar van Mads Smikkelsen
3,0
Inderdaad vreemde rol van Clift, hij komt over als de ultieme-totale looser, steeds met zijn hangende hoofd (het doet me de broek niet bollen zeg maar). De film begint als een echte soap en eindigt als een drama. Ik vond de acteerprestaties niet echt geweldig, dit geldt ook voor het verhaal.

Zijn er nog pluspunten.....ja, de jurken van Elizabeth Taylor en zelf ziet ze er natuurlijk ook fantastisch uit, maar ja, dat is geen garantie voor een goede film.

Vito Corleone
Ik vind in tegenstelling tot Mads S. helemaal niet dat Clift als een loser overkomt. Hij bevindt zich in een lastige situatie. Hoe zou je het zelf aanpakken? (zeker in die tijd en omstandigheden). Elizabeth Taylor zet haar rol geweldig neer (rijke schone) en Clift vertolkt zijn rol ook goed. Het is een complex verhaal, veroorzaakt i.b. door eenzaamheid. Ik vraag me af hoe iemand een dergelijke situatie waarin Clift verkeert in deze tijd had aangepakt.

Topfilm! Na twee keer zien verhoogd van 4,5* naar 5*

avatar van matthijs_013
3,0
Eerlijk gezegd vond ik de film niet bijster interessant. Het is een aardige wegkijker en Clift en Winters acteren op hoog niveau, maar verder liet het geen indruk op me achter. Ook vond ik de pogingen tot spanning nogal gefaald. Misschien ben ik te veel gewend.

Het grootste pluspunt vond ik de gemengde gevoelens die Winters' personage bij mij wekte. Ze is het slachtoffer van de film, maar tegelijkertijd vond ik haar erg onsympathiek.Ik vond het niet bepaald jammer toen ze dood ging ,eigenlijk.

avatar van BBarbie
4,0
Heel mooie verfilming van de roman "An American Tragedy" van Theodore Dreiser, goed voor maar liefst 6 Oscars. Een van de oudjes, die de tand des tijds goed heeft doorstaan.
Pas tegen het einde van de filmopnamen vierde Elizabeth Taylor haar 18e verjaardag, maar ondanks haar jonge leeftijd zet ze een bijzonder volwassen rol neer en door haar schoonheid steelt zij met gemak elke scène.
De chemie met Montgomery Clift is geweldig. Van het leeftijdsverschil tussen de twee is weinig te merken.
Best leuk tenslotte om Raymond Burr in een pre-Perry Mason rol te zien.

avatar van gauke
4,0
Een indrukwekkend, pakkend en gepassioneerd romantisch melodrama, met een dosis spanning à la Hitchcock en (zoals BBarbie al schreef) bekroond met zes oscars. De regisseur neemt de tijd om het schrandere en fascinerende verhaal, over het grijze gebied tussen de keuze van een rijk leven en moraliteit, op te bouwen. Voor de zware thematiek die aan de orde komt houdt hij het opvallend licht. De film is in schitterend zwart-wit, ingekleurd met de ingrediënten boosheid en spijt, onschuld en verraad en verlangen en persoonlijke ambitie. De cast speelt ijzersterk met vooral Monthomery Clift als uitblinker.

avatar van Spetie
4,0
"Every time you leave me for a minute, it's like goodbye. I like to believe it means you can't live without me."

Een erg mooie film van George Stevens, die in eerste instantie opvalt door de sterke montage en de erg mooie zwart-wit cinematografie. Daarnaast is het een interessant romantisch drama, dat misschien niet altijd even fijngevoelig is, maar door de sterke acteerprestaties en de goede regie uiteindelijk naar best grote hoogten wordt gestuwd.

Monthomery Clift is bijzonder goed. Waar hij in de eerste helft soms nog iets beter had gekund, weet hij in de tweede helft in de moeilijkste scenes, voortreffelijk voor de dag te komen. Vooral de twijfels die hij heeft tussen het kiezen voor een rijk en luxe leven, of gaan voor eerlijkheid zonder vooroordelen voor afkomst of armoede, zijn boeiend om te zien. Naast Clift spelen ook de dames sterk. Shelley Winters is prima als zijn arme collega, op wie hij in eerste instantie verliefd wordt. Toch ben ik nog net wat meer onder de indruk van Elizabeth Taylor, die met fris en enthousiast spel, niet alleen Clift, maar ook mij als kijker voor zich weet te winnen. Overigens was het verhaaltechnisch misschien interessanter geweest om de rol van Taylor door een lelijkere actrice te laten spelen. Dat had de keuze van Clift namelijk een stuk moeilijker gemaakt.

Het hoogtepunt zit hier overigens duidelijk in de tweede helft. Zoals anderen hier ook al opmerken, is de nachtelijke boottocht ongekend spannend. Daarnaast vind ik het een goede keuze, om de uiteindelijke toedracht van de daad, moord of een ongeluk, in het midden te laten. Hierdoor ging ik zelf ook over het gebeuren twijfelen. Daarnaast houdt het Clift op een bepaalde manier erg sympathiek. Ikgunde hem een beter einde, maar wist op een gegeven moment wel dat het zo zou aflopen. Ook de rechtbankscène, is uitermate spannend en bevat net als de rest van de film erg sterke dialogen.

Ik heb hier best van genoten. Jammer dat het op een paar momenten iets inzakt, maar verder is het een erg sterk melodrama, met prima acteerwerk, goed regisseurswerk, een behoorlijke spanningsboog, een flinke scheut romantiek en een interessant verhaal, dat de volledige speelduur de aandacht prima weet vast te houden.

4,0*

avatar van Pim1993
4,0
Film nummer twee uit mijn reis door de tijd van de filmindustrie. Ik begon met 'Sunset Blvd.' en moest deze, die een jaar later uit kwam, wel gaan kijken.

Paramount koos er destijds voor om beide films in verschillende jaren uit te geven (terwijl 'A place in the sun al in 1949 opgenomen is). Dit deden ze om niet twee Paramount films te laten concurreren voor de Oscars. Sunset won er uiteindelijk 3 en 'a place in the sun' maar liefst 6 het jaar erop.

Was deze film beter? In mijn ogen wel. Het hoofdpersonage wekt veel vragen bij je op. Ik las het hiervoor ook al. Wat zijn de motieven? Bijzonder dat dit karakter zo mysterieus wordt neergezet, dat geeft toch ergens een psychologische lading.

Het simplistische verhaal van George Eastman komt goed uit de grondverf en wordt erg overtuigend neergezet. Gedreven door liefde wordt hij flink beperkt in zijn keuzevrijheid wat de film eigenlijk van alle tijden maakt. Hij is voor een jongeling als ik zeer goed om te kijken.

Het begin vond ik niet denderend, de film maakt dit vanaf de helft helemaal goed.

Een dikke voldoende.

avatar van Moviestar1979
3,5
Een uitstekende film gebaseerd op de roman "An American Tragedy ", en deels op een waargebeurd verhaal. Na het uitbrengen van An American Tragedy (1931), moest men op zoek naar een nieuwe titel. De persoon met de beste originele titel, zou een beloning van 100 dollar ontvangen. Ivan Moffat kwam met "A Place in the Sun ", maar heeft zijn beloning nooit gekregen. Het waargebeurde verhaal vond plaats in 1908, waarbij Chester Gillette zijn zwangere vriendin vermoorde.

De opnames vonden plaats in 1949, maar de film werd door Paramount Pictures pas in 1951 uitgebracht. Dit om te voorkomen dat Sunset Blvd. (1950) en A Place in the Sun (1951) om de Oscars moesten strijden. Sommige zomerse scènes vonden in oktober plaats in Lake Tahoe. Diverse crewleden waren genoodzaakt om de sneeuw aldaar weg te ruimen.

De hoofdrollen in deze klassieker zijn weggelegd voor Montgomery Clift, Elizabeth Taylor en Shelley Winters. Vooral Shelley Winters wilde dolgraag de rol van Alice Tripp vertolken, en werd voorheen als een sekssymbool gezien. Later verscheen zijn nog in 2 andere films van regisseur George Stevens. Dit waren The Diary of Anne Frank (1959) en The Greatest Story Ever Told (1965). Montgomery Clift bleef overnachten in het San Quentin State Prison om zich te kunnen voorbereiden op zijn sterfscène. Hij raakte goed bevriend met Elizabeth Taylor, maar had meer moeite met de acteerprestaties van Winters. De rol van Alice Tripp was oorspronkelijk bedoeld voor Audrey Totter, maar de actrice stond op dat moment onder contract bij MGM. George Stevens had eveneens Gloria Grahame op het oog, maar haar baas Howard Hughes stond dit niet toe.

Het totale budget werd geschat op 1,800 miljoen dollar, maar uiteindelijk bleek dit fors hoger uit te pakken. De kosten bedraagden ruim 2,236 miljoen dollar. Regisseur Mike Nichols gaf te kennen dat A Place in the Sun (1951) zijn lievelingsfilm was, en hem inspireerde om later The Graduate (1967) te maken. De film won maar liefst 6 Oscars, en sleepte nog eens 8 prijzen binnen. Verder werd hij ruim 10 keer genomineerd. (Waaronder 4 nominaties voor een Oscar)

3,5 *

avatar van John Milton
3,5
Na gisteren Taylors Cat on a Hot Tin Roof (1958) te hebben gezien, deed deze A Place in the Sun daar mijns inziens wel wat voor onder. Nochtans is het zeker de moeite, maar de grote hoeveelheid lijstjes waarop deze titel prijkt, verbaast me toch iets.

Toch, Clift en Taylor, het is niet verrassend nauwelijks een verspilling van je tijd. Beeldschoon ook hier weer, die Taylor. 17 pas, je zou het niet zeggen.

avatar van BBarbie
4,0
John Milton schreef:
Na gisteren Taylors Cat on a Hot Tin Roof (1958) te hebben gezien, deed deze A Place in the Sun daar mijns inziens wel wat voor onder. Nochtans is het zeker de moeite, maar de grote hoeveelheid lijstjes waarop deze titel prijkt, verbaast me toch iets.
Het zijn klassiekers, JM, die elke filmliefhebber toch minstens één keer gezien moet hebben. Al het was alleen maar voor Elizabeth Taylor, niet alleen een prachtige vrouw, maar ook een formidabele actrice die veel indrukwekkende vertolkingen op haar conto heeft staan.

avatar van John Milton
3,5
eens!

Niets tegenin te brengen

avatar van Brix
De heren BBarbie en Milton jagen mij op kosten

avatar van John Milton
3,5
en ik zag je naam al een aantal keer als meest recente post staan bij het 'welke dvd laatst aangeschaft' topic, Brix. Uh-oh

avatar van Brix
Een goede tip is nooit weg (waarvoor dank)
De drang tot aankoop slaat dan doorgaans ook meteen toe

Gast
geplaatst: vandaag om 10:36 uur

geplaatst: vandaag om 10:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.