A Place in the Sun (1951)

Ik geef hetzelfde cijfer als de vorige spreker. Ook ik vond het een goede film, maar de reden dat er toch geen hele hoge score uitrolt is precies de tegenovergestelde van The One Ring. Ik vond namelijk dat het na de 'moord' pas voorspelbaar en minder goed werd. Het eerste uur vond ik juist veruit het beste. Mooi om te zien hoe George zich buitengesloten voelt van het wereldje waar hij zo graag toe behoort en zich vervolgens vastklampt aan een normaal arbeidersmeisje. . Erg goed gespeeld door Clift.

Ik vind Montgomery Clift hier een merkwaardig personage spelen. Wat zijn zijn motieven?
Het is duidelijk dat hij een 'verleden' heeft, maar zijn omgang met vrouwen is hoogst merkwaardig.
Zijn relatie met Shelley Winters kwam een stuk geloofwaardiger over dan die met Taylor. Hij doet net alsof hij niet geintresseerd is in Taylor. Totaal geen chemie tussen die twee.
Opmerkelijk leeftijdsverschil. Uit de extra's op de dvd vernam ik dat Clift 29 was ten tijde van de opnamen, en Taylor nog maar 17! Dit grote leeftijdsverschil heb ik niet zo ervaren in de film.
Het einde van de film is vrij On-hollywoods. Gelukkig kwam er geen geforceerd happy-end

Intrigerende film. Alhoewel ik er nog niet uit ben of de verschillende interpretatie-mogelijkheden nu de film juist wel of niet goed doet. Als ik spreek over interpretatie-mogelijkheden heb ik het over de motieven van George Eastman. Acteur Montgomery Clift en regisseur George Stevens stonden blijkbaar nogal lijnrecht tegenover elkaar ivm de invulling van het acteerwerk van Clift. Toch weet Stevens het tot een goed eind te breien, maar de vraag is of die interpretatie nu ook wel de beste was... daar ben ik nog niet uit. Ook uit het feit dat Stevens nogal opmerkelijke keuzes had gemaakt omtrent de twee dames in het geheel (zie hierboven ook de uiteenzetting van BASWAS) maakt het geheel nog ietwat wranger. Maar wel extra fascinerend.

Dan de film. Het opvallendst is de montage. De scenes vloeien zo heerlijk en rustig in elkaar dat ik het er warm van kreeg. En dan hebben we ook nog eens het stralend middelpunt Elizabeth Taylor die zich onsterfelijk maakte door haar rol hier... nou ja, de kus, de kus!!! Oh mijn god, wat een kus, wat een kus!! Ik smolt helemaal weg, Taylor ook. In een interview (op de dvd) vertelde ze ook dat dit pas haar tweede kus ooit was, de hormonen sprongen van het scherm. Superlatieven te kort. Blijkbaar vond Stevens dat ook, aangaande zijn keus die kus bij het o zo moeilijke eind, een centrale rol te geven, door deze zelfs 2 keer door de beelden te weven, wat de interpretatie van de motieven van Eastman stukken verduidelijkt. Beste kus ooit op het witte scherm? Ik ga voor de volle 'ja'. Als ik ooit terug mocht keren naar het verleden + in de huid van iemand mocht kruipen, was het wel op de dag dat deze kus gedraaid werd (en ik in de huid van 'Monty' natuurlijk).

Genoeg hormonen-praat. De film barst van de romantiek, en Hitchcockiaanse spanning, en stof tot nadenken. Dan nog handenvol prachtige scenes, naast de uitvoerig besproken kus (*zucht*), ook de vlucht-scene + arrestatie van Eastman, en het geweldige radio-bericht dat verstoord wordt door de jongeren op de speedboot.

En dan Shelley Winters, geniale rol.

Handelingen en gebeurtenissen mogen dan wel 'voorspelbaar' zijn, maar de psychische kant van het verhaal is uitermate intrigerend.

Waarom gaf ik 4 sterren vraag ik me af nu ik dit getypt heb, hop halfje er bij: 4,5*. En dat komt niet alleen door die kus .

Heel mooie verfilming van de roman "An American Tragedy" van Theodore Dreiser, goed voor maar liefst 6 Oscars. Een van de oudjes, die de tand des tijds goed heeft doorstaan.

Pas tegen het einde van de filmopnamen vierde Elizabeth Taylor haar 18e verjaardag, maar ondanks haar jonge leeftijd zet ze een bijzonder volwassen rol neer en door haar schoonheid steelt zij met gemak elke scène.

De chemie met Montgomery Clift is geweldig. Van het leeftijdsverschil tussen de twee is weinig te merken.

Best leuk tenslotte om Raymond Burr in een pre-Perry Mason rol te zien.

"Every time you leave me for a minute, it's like goodbye. I like to believe it means you can't live without me."

Een erg mooie film van George Stevens, die in eerste instantie opvalt door de sterke montage en de erg mooie zwart-wit cinematografie. Daarnaast is het een interessant romantisch drama, dat misschien niet altijd even fijngevoelig is, maar door de sterke acteerprestaties en de goede regie uiteindelijk naar best grote hoogten wordt gestuwd.

Monthomery Clift is bijzonder goed. Waar hij in de eerste helft soms nog iets beter had gekund, weet hij in de tweede helft in de moeilijkste scenes, voortreffelijk voor de dag te komen. Vooral de twijfels die hij heeft tussen het kiezen voor een rijk en luxe leven, of gaan voor eerlijkheid zonder vooroordelen voor afkomst of armoede, zijn boeiend om te zien. Naast Clift spelen ook de dames sterk. Shelley Winters is prima als zijn arme collega, op wie hij in eerste instantie verliefd wordt. Toch ben ik nog net wat meer onder de indruk van Elizabeth Taylor, die met fris en enthousiast spel, niet alleen Clift, maar ook mij als kijker voor zich weet te winnen. Overigens was het verhaaltechnisch misschien interessanter geweest om de rol van Taylor door een lelijkere actrice te laten spelen. Dat had de keuze van Clift namelijk een stuk moeilijker gemaakt.

Het hoogtepunt zit hier overigens duidelijk in de tweede helft. Zoals anderen hier ook al opmerken, is de nachtelijke boottocht ongekend spannend. Daarnaast vind ik het een goede keuze, om de uiteindelijke toedracht van de daad, moord of een ongeluk, in het midden te laten. Hierdoor ging ik zelf ook over het gebeuren twijfelen. Daarnaast houdt het Clift op een bepaalde manier erg sympathiek. Ikgunde hem een beter einde, maar wist op een gegeven moment wel dat het zo zou aflopen. Ook de rechtbankscène, is uitermate spannend en bevat net als de rest van de film erg sterke dialogen.

Ik heb hier best van genoten. Jammer dat het op een paar momenten iets inzakt, maar verder is het een erg sterk melodrama, met prima acteerwerk, goed regisseurswerk, een behoorlijke spanningsboog, een flinke scheut romantiek en een interessant verhaal, dat de volledige speelduur de aandacht prima weet vast te houden.

4,0*

Een uitstekende film gebaseerd op de roman "An American Tragedy ", en deels op een waargebeurd verhaal. Na het uitbrengen van An American Tragedy (1931), moest men op zoek naar een nieuwe titel. De persoon met de beste originele titel, zou een beloning van 100 dollar ontvangen. Ivan Moffat kwam met "A Place in the Sun ", maar heeft zijn beloning nooit gekregen. Het waargebeurde verhaal vond plaats in 1908, waarbij Chester Gillette zijn zwangere vriendin vermoorde.

De opnames vonden plaats in 1949, maar de film werd door Paramount Pictures pas in 1951 uitgebracht. Dit om te voorkomen dat Sunset Blvd. (1950) en A Place in the Sun (1951) om de Oscars moesten strijden. Sommige zomerse scènes vonden in oktober plaats in Lake Tahoe. Diverse crewleden waren genoodzaakt om de sneeuw aldaar weg te ruimen.

De hoofdrollen in deze klassieker zijn weggelegd voor Montgomery Clift, Elizabeth Taylor en Shelley Winters. Vooral Shelley Winters wilde dolgraag de rol van Alice Tripp vertolken, en werd voorheen als een sekssymbool gezien. Later verscheen zijn nog in 2 andere films van regisseur George Stevens. Dit waren The Diary of Anne Frank (1959) en The Greatest Story Ever Told (1965). Montgomery Clift bleef overnachten in het San Quentin State Prison om zich te kunnen voorbereiden op zijn sterfscène. Hij raakte goed bevriend met Elizabeth Taylor, maar had meer moeite met de acteerprestaties van Winters. De rol van Alice Tripp was oorspronkelijk bedoeld voor Audrey Totter, maar de actrice stond op dat moment onder contract bij MGM. George Stevens had eveneens Gloria Grahame op het oog, maar haar baas Howard Hughes stond dit niet toe.

Het totale budget werd geschat op 1,800 miljoen dollar, maar uiteindelijk bleek dit fors hoger uit te pakken. De kosten bedraagden ruim 2,236 miljoen dollar. Regisseur Mike Nichols gaf te kennen dat A Place in the Sun (1951) zijn lievelingsfilm was, en hem inspireerde om later The Graduate (1967) te maken. De film won maar liefst 6 Oscars, en sleepte nog eens 8 prijzen binnen. Verder werd hij ruim 10 keer genomineerd. (Waaronder 4 nominaties voor een Oscar)

3,5 *

De tegenstelling tussen de twee vrouwen in het leven van George wordt duidelijk gemaakt aan de hand van hun kleding, juwelen, make-up en de bijhorende interieurs. Shelley Winters draagt goedkope kleren; Liz Taylor draagt galajurken van Edith Head. Op de avond van z'n verjaardag gaat George van het riante huis van de Eastmans naar het huurkamertje van Alice met een klein tafeltje en een bed. Z'n driehoeksverhouding draait niet enkel om de keuze tussen twee vrouwen, maar ook tussen twee levensstijlen. Een toekomst met Angela Vickers lijkt te mooi om waar te zijn. Het onderwerp abortus mocht niet expliciet vermeld worden in 1951, maar onmiskenbaar gaat het gesprek met de dokter daarover.

Dit conflict draait uit op een schuldvraag. Technisch gezien heeft George Alice niet vermoord, want ze is zelf gevallen. Hij was echter van plan haar te vermoorden en heeft niets gedaan om haar te redden. De aalmoezenier besluit dat George schuld heeft aan haar dood, ook al heeft hij haar niet geduwd.

Montgomery Clift hoorde bij een jonge generatie met een nieuwe acteerstijl. Je ziet z'n innerlijke spanning aan z'n verkrampte schouders, z'n scheve zithouding en het zweet op z'n gezicht. Liz Taylor zou vaker glamoureuze rollen krijgen, terwijl Shelley Winters meestal het lelijke eendje zou spelen. Op het bal is een pooltrickshot te zien en veel figuranten. Bess Flowers behoort tot de schrijvende pers tijdens het proces.

Het eerste uur is erg donker. Het zonovergoten Lake Tahoe vormt hiermee een contrast, als symbool voor de hoop op een uitweg. Opeenvolgende scènes overlappen elkaar door een dissolve. De camera registreert meestal afstandelijk. Alleen tijdens de romantische scènes met Clift en Taylor zijn er close-ups om een intieme sfeer op te roepen.

“Goodbye, George. Seems like we always spend the best part of our time just saying goodbye.”

Uitstekende klassieker. Tot aan de bootscene zit je eigenlijk te kijken naar een romantisch drama, en vooral de scenes en chemie tussen Taylor en Montgomery zorgen ervoor dat het vermakelijk blijft om naar te kijken. Maar na de bootscene wordt het allemaal een stuk interessanter en veranderd de toon. A Place in the Sun verandert van een romantisch drama in een persoonlijk drama/rechtbankthriller, en het doet de film goed. Door de eerdere scenes tussen George en Angela maakt hun laatste scene in de gevangenis veel meer indruk, en sowieso is dit laatste gedeelte een fantastisch staaltje film-maken van George Stevens.

Zonder veel voorkennis de film in gegaan. Met een jonge Elizabeth Taylor, nog geen 18 jaar bij de opnames in 1949. De filmrelease werd uitgesteld om de concurrentie met Sunset Blvd bij de Oscars. Gezien het resultaat was dat geen slechte beslissing. Montgomery Clift was al een pak ouder (29-jarige acteur met 17-jarige schoonheid zou nu wat meer wenkbrauwen doen fronsen dan in het oude Hollywood...). Clift had pas een paar films gemaakt, die best wel indruk nalieten. Eén van de eerste grote acteurs die aan method acting deed. Naast Taylor en Clift ging mijn aandacht toch wel naar Shelley Winters. Een echt sekssymbool uit die tijd (even oud als Clift trouwens), die zeker niet moest onderdoen voor Taylor. Terwijl Taylor hoofdzakelijk zichzelf speelde (wat ook niet verkeerd uitdraaide), verdwijnt de sexy Winters in een grijze rol als tragische geliefde Alice Tripp.

De film duurt wel lang, het heeft duidelijk tijd nodig om op gang te geraken. Zeker het begin leek vooral louter een romantische film te worden van een man gekneld tussen twee vrouwen. Maar na een tijd gaat het op gang en krijgen we een verhaal te zien dat wat aan Hitchcock doet denken, al kan het nooit de sfeer van zijn films evenaren. Ongeveer een 20 minuten voor het einde dacht ik dat het wat afgerond zou zijn. Wel in de positieve zin, want ik was echt nieuwsgiering hoe het verder zou lopen. Het houdt de spanning hoog natuurlijk.

De film kon wat meer pit gebruiken, het script is in elk geval goed genoeg. Ook niet bijzonder veel chemie tussen de personages. Ik vrees dat de acteurs hier wat naar zichzelf keken. Gelukkig wel talenten op de set zodat het niet gênant wordt. Boeiend verhaal, al had de film wat betere sturing mogen krijgen. Het geheel zwalpte nogal.

Ik hoor bij degene die de eerste helft beter vond dan de tweede.De eerste helft is een voor hollywoodbegrippen gedetailleerde en verrassend complexe schets van een driehoeksverhouding met een stevig stuk klassenbewustzijn. In de tweede helft wordt het een melodrama met een noirtintje. En helaas is dat stuk echt wel simplistischer. Met name de veroordeling terwijl hij haar niet vermoord heeft is een gegeven waarmee feitelijk weinig gedaan wordt, .

Het was een verfilming van een klassieke roman waar Paramount ambitie mee had. Liz Taylor casten was een risico want dat was een kindsterretje, maar deze rol vestigde in een klap haar naam als een serieuze volwassen actrice. Winters was een seksymbool en dat lag voor de rol van Alice ook niet voor de hand. Clift was een man in opkomst in Hollywood.

Sierlijke en charismatische Taylor, wederom. Een zuiver pleonasme lijkt me. Een meer naïevere rol van haar met de onvoorwaardelijke liefde, maar nog steeds zo gracieus als altijd. Dat viel ook George op toen hij haar voor het eerst zag. Op slag smoorverliefd (wie niet?), maar denkend 'totaal onbereikbaar', economisch noch fysisch ... Je begint dan maar een relatie met één van de arbeidsters van de werkvloer. Ook niet slecht, en realistischer, al scheelt er ook wel wat met die vrouw. En je zit er dan mee en je wilt er vanaf. Alleen is simpelweg dumpen niet echt aan de orde als je emotioneel wordt gechanteerd.

Het levert een interessante driehoeksverhouding op totdat het web steeds strakker en strakker wordt aangespannen. De film evolueert ook na halfweg van een romantische film naar een misdaadfilm. Hoewel George nu niet bepaald één van de snuggerste acties stelt, wordt het politioneel onderzoek wel erg snel afgehaspeld. De puzzelstukjes vielen al bij al makkelijk in elkaar. Maar de klemtoon van de film ligt elders en blijft teren op George die de onbereikbare liefde heeft en wil behouden. Er is veel aandacht voor George tijdens de driehoeksverhouding. Dat is de kern van de film. Zijn verleden is ook vrij simpel verhaald en strookt toch niet echt met zijn voorkomen of présence.

Jaren terug kocht ik ooit een boek met een lijst van de 101 beste film aller tijden (https://www.moviemeter.nl/forum/7/2310/1080#5263106) en dan nog op volgorde gezet ook. Zeer gericht op klassiek Hollywood maar ik heb daar veel films en regisseurs door leren kennen. A Place in the Sun was de laatste film die ik nog moest zien uit de lijst. Dat is dan nu gebeurd.

Al met al best een goede film die zich blijft ontwikkelen en verrassen en ook een vrij somber einde kent maar die ook wat gedateerd aanvoelt. Zeker het acteerwerk is duidelijk uit die tijd. De emoties die de film zou moeten oproepen kwamen daardoor bij mij niet binnen. Dat wreekt zich vooral in het tweede uur dat minder boeit dan het erg fijne eerste uur waar de tijd wordt genomen om een bepaalde sfeer en een bepaald milieu te schetsen en daar de hoofdpersoon in te plaatsen. Visueel ook wat gewoontjes voor mijn gevoel hoewel deze film wel die Oscar won en er enkele knappe plaatjes tussen zitten, vooral van close-ups. 3,5*.

Meeslepende mengeling van drama en thriller, over een charmante maar nogal nietszeggende man (Montgomery Clift) die zijn principes verloochent om hogerop te komen op de sociale ladder. Een hier heel mooie Elizabeth Taylor heeft een belangrijke bijrol; de film zorgde tevens voor haar doorbraak als serieuze actrice. Iets te lang van stof, maar de voor die tijd baanbrekende visuele stijl en de intelligent uitgewerkte plot tillen de film met gemak boven het maaiveld uit.