A Place in the Sun (1951)

Heel erg geslaagde films.
toen ik deze kocht kende ik hem niet maar nu is het een van m'n favorieten geworden.
Clift is geniaal en de film ziet er ook heel mooi uit.

De eerste helft van deze film is eigenlijk helemaal niks. In het eerste uur zit geen enkele noemenswaardige scène en kijken we gewoon naar een oude versie van de Woody Allen film Match Point, een film waar ik zelf ook al geen grote fan van ben. De acteurs doen het in die scènes, met uitzondering van Taylor, allemaal matig. Clift zou ik in die scènes zelfs oersaai willen noemen.

De film lijkt echter ineens geheel tot leven te komen vanaf de bootreis. Alle minpunten verdwijnen. De bootreis zelf is erg spannend en bijzonder intens. Hitchcock zou het niet beter gekund hebben. Hoe de onvermijdelijke gebeurtenis lang uitgesteld wordt is meesterlijk. Op dat moment komt ook Clift als acteur ineens tot leven.

En Stevens en Clift weten dit niveau vervolgens de rest van de film vast te houden. Een erg mooie vondst is het gebruik van sirenes op de momenten dat Clift zich schuldig voelt. Dit doet erg veel voor de spanning. De intensiteit bereikt zijn hoogtepunt tijdens misschien wel de beste rechtbankscène ooit. De door schuldgevoelens gekwelde Clift speelt hier briljant.

Maar waarom was de eerste helft niet zo sterk? Dat verpest alles en zorgt ervoor dat dit toch wel aan te raden filmpje 'maar' 3,5* haalt.

Ik geef hetzelfde cijfer als de vorige spreker. Ook ik vond het een goede film, maar de reden dat er toch geen hele hoge score uitrolt is precies de tegenovergestelde van The One Ring. Ik vond namelijk dat het na de 'moord' pas voorspelbaar en minder goed werd. Het eerste uur vond ik juist veruit het beste. Mooi om te zien hoe George zich buitengesloten voelt van het wereldje waar hij zo graag toe behoort en zich vervolgens vastklampt aan een normaal arbeidersmeisje. . Erg goed gespeeld door Clift.

Mooie tearjerker.
Moet je gezien hebben....goeie rol van Clift , en Taylor....oooh wat was ze mooi.
Aanrader!!!

Ik vind Montgomery Clift hier een merkwaardig personage spelen. Wat zijn zijn motieven?
Het is duidelijk dat hij een 'verleden' heeft, maar zijn omgang met vrouwen is hoogst merkwaardig.
Zijn relatie met Shelley Winters kwam een stuk geloofwaardiger over dan die met Taylor. Hij doet net alsof hij niet geintresseerd is in Taylor. Totaal geen chemie tussen die twee.
Opmerkelijk leeftijdsverschil. Uit de extra's op de dvd vernam ik dat Clift 29 was ten tijde van de opnamen, en Taylor nog maar 17! Dit grote leeftijdsverschil heb ik niet zo ervaren in de film.
Het einde van de film is vrij On-hollywoods. Gelukkig kwam er geen geforceerd happy-end

Tijdens het kijken naar A place in the Sun kwam mijn gevoel soms op het idee dat hem maar iets op de mouw werd gespeld. Daarin werd het soms nog eens bevestigd door de aanwezigheid van al te nadrukkelijke muziek. Het riep de indruk op dat er maar weinig vertrouwen was in de verhalende en visuele kwaliteiten van het gebruikte filmmateriaal. Voor alle zekerheid werd daarom waarschijnlijk tijdens de afwerkingsfase een heftig oorsmerend glijmiddel aan de beelden toegevoegd.

Kortom: A place in the Sun is dus niet mijn soort film. Van George Stevens kende ik al Giant (’56) en Shane (‘53), wat ik overigens twee prachtige en geweldige films vond. Een lichte teleurstelling dus tijdens het kijken naar deze film uit 1951 met Clift, Taylor en Winters.

Het is geen aversie tegen het genre dat mij tegen de film innam. Soms is het heel spannend om te kijken naar iets dat zich naast, op of over het randje van een tearjerker bevindt.
Kort geleden, bijvoorbeeld, ontzettend kunnen genieten van een paar films van Douglas Sirk waarbij de tranen ook lekker makkelijk 'spontaan' kunnen gaan biggelen. Maar wat staat dan wel tegen bij deze film?

Gelukkig zaten op de dvd met de film van Stevens ook extra’s. Daarin o.a. interviews van verschilende bekende figuren uit de filmwereld die soms boeiende dingen wisten te vertellen over ondermeer het gebruik van grammatica bij filmtaal. Een aantal vondsten op het visueel vlak zouden voor het eerst in A place in the Sun zijn gebruikt.

Bij herzien van de film met commentaar van de associate producer Ivan Moffat samen met de zoon van de regisseur, George Stevens jr., werd mijn gevoel over de film nog steeds niet echt door nieuwe verfrissende speldenprikken op andere ideeën gebracht. Het omgekeerde was eerder het geval, er begonnen nog meer zwakke plekken op te vallen. Wat is dat toch? Een in een aantal filmlijsten zeer gewaardeerde film en mijn gevoel wilde er maar niet echt aan.

Josef von Sternberg had het boek An American Tragedy van Theodore Dreiser, waarop A place in the Sun gebaseerd is, in 1931 al een keer eerder verfilmd. Deze film was financieel geflopt.
Om de kans op een nieuw debacle te verkleinen werd door Stevens c.s. de keuze gemaakt om het liefdesverhaal tussen een mooi rijk meisje met gespreid bedje en een mooie arme jongen met een onopgemaakt nest sterker op de voorgrond te zetten. Aan de armoedige achtergrond van de jongen zou verder alleen nog maar zeer terloops aandacht gegeven worden.

De inspiratie voor zijn boek had Theodore Dreiser gehaald uit een waar gebeurd verhaal. Bij het schrijven van het verhaal ging het hem meer om het neerzetten van een visie op sociale onrechtvaardigheden dan om het neerzetten van persoonlijke problematiek.
Het boek richt zich vooral op de beschrijving van het 'noeste' leven in The American Tragedy dat scherp wrang wordt afgetekend tegen het 'zonnige' leven in The American Dream.
In het boek schijnt bijvoorbeeld het uiterlijk van het meisje van de werkvloer een stuk aantrekkelijker te zijn dan het uiterlijk van de rijkeluisdochter. Het zet de keuzenproblematiek van de jongen in een heel ander moreel licht.

Het zijn die rigoureuze veranderingen in de oorspronkelijke opzet van het boek die zich op de een of andere manier tijdens het kijken naar het filmverhaal blijven wreken. Allerlei visueel en grammaticaal gegoochel met ellenlange vloeiers en afstandelijke shots, om de verbeelding van de kijker maar het werk te laten doen, willen de film voor mij ook niet echt veel geloofwaardiger maken. Toch is en blijft A place in the Sun een intrigerende film.

Verrassend trouwens om ergens (5de alinea) te ontdekken dat Sergei Eisenstein ook plannen heeft gehad om het boek An American Tragedy van Dreiser te verfilmen zonder een al te verfoezelend escapisme dat aan veel Amerikaanse films kleeft. Helaas, zelfs deze filmhogepriester mocht niet hardop vloeken in de tempels met dromen uit Hollywood.

Intrigerende film. Alhoewel ik er nog niet uit ben of de verschillende interpretatie-mogelijkheden nu de film juist wel of niet goed doet. Als ik spreek over interpretatie-mogelijkheden heb ik het over de motieven van George Eastman. Acteur Montgomery Clift en regisseur George Stevens stonden blijkbaar nogal lijnrecht tegenover elkaar ivm de invulling van het acteerwerk van Clift. Toch weet Stevens het tot een goed eind te breien, maar de vraag is of die interpretatie nu ook wel de beste was... daar ben ik nog niet uit. Ook uit het feit dat Stevens nogal opmerkelijke keuzes had gemaakt omtrent de twee dames in het geheel (zie hierboven ook de uiteenzetting van BASWAS) maakt het geheel nog ietwat wranger. Maar wel extra fascinerend.

Dan de film. Het opvallendst is de montage. De scenes vloeien zo heerlijk en rustig in elkaar dat ik het er warm van kreeg. En dan hebben we ook nog eens het stralend middelpunt Elizabeth Taylor die zich onsterfelijk maakte door haar rol hier... nou ja, de kus, de kus!!! Oh mijn god, wat een kus, wat een kus!! Ik smolt helemaal weg, Taylor ook. In een interview (op de dvd) vertelde ze ook dat dit pas haar tweede kus ooit was, de hormonen sprongen van het scherm. Superlatieven te kort. Blijkbaar vond Stevens dat ook, aangaande zijn keus die kus bij het o zo moeilijke eind, een centrale rol te geven, door deze zelfs 2 keer door de beelden te weven, wat de interpretatie van de motieven van Eastman stukken verduidelijkt. Beste kus ooit op het witte scherm? Ik ga voor de volle 'ja'. Als ik ooit terug mocht keren naar het verleden + in de huid van iemand mocht kruipen, was het wel op de dag dat deze kus gedraaid werd (en ik in de huid van 'Monty' natuurlijk).

Genoeg hormonen-praat. De film barst van de romantiek, en Hitchcockiaanse spanning, en stof tot nadenken. Dan nog handenvol prachtige scenes, naast de uitvoerig besproken kus (*zucht*), ook de vlucht-scene + arrestatie van Eastman, en het geweldige radio-bericht dat verstoord wordt door de jongeren op de speedboot.

En dan Shelley Winters, geniale rol.

Handelingen en gebeurtenissen mogen dan wel 'voorspelbaar' zijn, maar de psychische kant van het verhaal is uitermate intrigerend.

Waarom gaf ik 4 sterren vraag ik me af nu ik dit getypt heb, hop halfje er bij: 4,5*. En dat komt niet alleen door die kus .

Toen was ze 17, en nu wil ze nog steeds 17 lijken helaas...

http://www.imdb.com/gallery/granitz/5234/DameElizab_Coh...)&seq=6

Inderdaad vreemde rol van Clift, hij komt over als de ultieme-totale looser, steeds met zijn hangende hoofd (het doet me de broek niet bollen zeg maar). De film begint als een echte soap en eindigt als een drama. Ik vond de acteerprestaties niet echt geweldig, dit geldt ook voor het verhaal.

Zijn er nog pluspunten.....ja, de jurken van Elizabeth Taylor en zelf ziet ze er natuurlijk ook fantastisch uit, maar ja, dat is geen garantie voor een goede film.

Ik vind in tegenstelling tot Mads S. helemaal niet dat Clift als een loser overkomt. Hij bevindt zich in een lastige situatie. Hoe zou je het zelf aanpakken? (zeker in die tijd en omstandigheden). Elizabeth Taylor zet haar rol geweldig neer (rijke schone) en Clift vertolkt zijn rol ook goed. Het is een complex verhaal, veroorzaakt i.b. door eenzaamheid. Ik vraag me af hoe iemand een dergelijke situatie waarin Clift verkeert in deze tijd had aangepakt.

Topfilm! Na twee keer zien verhoogd van 4,5* naar 5*

Eerlijk gezegd vond ik de film niet bijster interessant. Het is een aardige wegkijker en Clift en Winters acteren op hoog niveau, maar verder liet het geen indruk op me achter. Ook vond ik de pogingen tot spanning nogal gefaald. Misschien ben ik te veel gewend.

Het grootste pluspunt vond ik de gemengde gevoelens die Winters' personage bij mij wekte. Ze is het slachtoffer van de film, maar tegelijkertijd vond ik haar erg onsympathiek.Ik vond het niet bepaald jammer toen ze dood ging ,eigenlijk.

Heel mooie verfilming van de roman "An American Tragedy" van Theodore Dreiser, goed voor maar liefst 6 Oscars. Een van de oudjes, die de tand des tijds goed heeft doorstaan.
Pas tegen het einde van de filmopnamen vierde Elizabeth Taylor haar 18e verjaardag, maar ondanks haar jonge leeftijd zet ze een bijzonder volwassen rol neer en door haar schoonheid steelt zij met gemak elke scène.
De chemie met Montgomery Clift is geweldig. Van het leeftijdsverschil tussen de twee is weinig te merken.
Best leuk tenslotte om Raymond Burr in een pre-Perry Mason rol te zien.