Sunset Blvd. (1950)

Licht tegenvallende klassieker. Mijn derde film van Wilder, na The Apartment en Double Indemnity. De film begon goed, met een aanvankelijk interessant verhaal. De voice-over vond ik zeker niet storend. Het acteerwerk naar verloop van tijd wel. Dat Norma Desmond moet worden neergezet als een vergane filmster, die nog in een droomwereld leeft begrijp ik wel. De manier waarop Swanson dat doet begon echter al gauw te irriteren. Holden acteert daarentegen wel goed.

De muziek werd af en toe gebruikt op momenten dat dit helemaal niet nodig was. Het kwam daardoor soms nogal koddig over, jammer. Het script wordt er echter ook niet boeiender op. De romance met Betty Schaefer was voorspelbaar, dat hing gedurende de hele film al in de lucht. De uiteindelijke afloop was ook ronduit tegenvallend. Daarnaast had het karakter Max wel wat meer mogen worden uitgediept. Het verhaal kon helaas niet de gehele speelduur boeien. Al met al gaat de film na een goed begin hard bergafwaarts.

Dat eerste heb ik al aangegeven. Ik snap dat het past binnen haar rol.

Als er bij een bepaalde onthulling vervolgens een kort muziekfragment volgt om nog maar even te benadrukken dat het hier toch om iets heel belangrijks gaat, dan vind ik dat persoonlijk nogal overdreven. Ik weet dat dit bij ouder films wel vaker gebeurd, maar ik vind het niet sterk.

Shht. You’ll wake up The monkey.


Sunset Boulevard heeft in mijn boekje een gedeelde plaats met het ondergewaardeerde Last Action Hero, qua films die op een leuke manier het Hollywood van hun tijd op de hak nemen. Die fantasytrip met de 'ex-governator' nam vrolijk zijn clichées en utopische fictiewereld onder de loep, dit gekke Noir avontuur legt vooral de 'film als industrie' bloot en de groeipijnen van een veranderend Hollywood.

De basis hiervoor is zowel grappig als geniaal: Een moeilijk aan de bak gerakende scriptschrijver (Joe Gillis) belandt per toeval bij een vergane glorie uit het stomme tijdperk (Norma Desmond). Voor de ijdele Norma is Joe uiteraard de belichaming van alles wat haar in de vergetelheid heeft gedreven, gezien films nu eerder draaien rond verhaal en dialoog in plaats van gezichten en expressie. 'I AM big, it’s the pictures that got small' is slechts één van de vele fantastische quotes die daaruit voortvloeien. Toch laat ze Joe niet zomaar los (ze werkt namelijk zelf aan een scenario dat haar comeback zou moeten betekenen en kan de hulp gebruiken), en omgekeerd ziet Joe zijn kans om uit zijn financiële put te klauteren. Dit alles resulteert in een geweldige soort haat-liefde verhouding vol pittige oneliners, en een uitstekend benutte kweekvijver voor diverse thema’s als ambitie, eenzaamheid, vervreemding, de moeite om los te laten en ander fraais.

Bij wijze van dit briljante concept sfeervol te beginnen wordt al meteen een aparte cameramove uit de kast getrokken, waarbij pan downs schitterende avances maken naar achteruitglijdende dolly shots en omgekeerd. Het bevallige aandachtshaakje doet zijn werk (fantastisch onderwatershot op een dooie) en de voice over strooit al meteen met heerlijk cynisme alsof het confettisnippers zijn. 'Dat felbegeerde zwembad heeft ie dan toch uiteindelijk wel gehad' slaat men er hier ondermeer uit, een opmerking dat gezien de situatie geen betere aanleiding had kunnen geven tot het verslikken in mijn pint.

Sunset Boulevard slaagt erin clever uit de hoek te komen zonder hautain te klinken, vermijdt het innemen van belerende standpunten en brengt genoeg gitzwarte humor in zijn verhaal om niet te zwaarwichtig te zijn. Het maakt het een bijzonder sympathieke en ontspannende prent, terwijl het terzelfdertijd een enorme rijkheid bevat en een zekere tristesse.

Misschien waren mijn verwachtingen te hoog na de spectaculaire aanzet, maar wat ik wel jammer vind is dat het filmtechnish gezien zijn niveau te weinig onderhoudt. Sommige scenes zijn nog net iets te braaf in beeld gebracht ten opzichte van zijn scherpe inhoud, en met dergelijke aftrap creëer je wel een heel straffe appetizer dus moet je maken dat je die honger kan stillen. Ook spijtig dat de vergeten diva een beetje té veel overacting meekrijgt. Bedoelingen waren goed maar er werd overdreven, een iets menselijker personage had het allemaal nog beter doen werken.

Rest nog steeds een hilarisch goed Hollywooddrama, die ondanks het feit dat je het einde al van mijlenver ziet aankomen een boeiend staaltje spitsvondigheid laat zien. In mijn boekje de 'Last Action Hero' van de betere film noir.


4*

Deze al een paar keren in lijstjes teruggevonden en maar eens besloten hem te bekijken.
De film verraste wel, want de film bevatte in het begin nogal wat humoristische dialogen, maar 'k had het gevoel dat na een uurtje de vaart wat uit het verhaal begon te geraken. Daarom dat 'k deze film iets minder goed vindt dan dat je op de meeste forums vind. Het is natuurlijk geen slechte film en 'k ben eens blij dat 'k hem heb gezien, maar hij is zeker geen waw film. Misschien is het onderwerp (een ouder wordende eenzame vrouw) minder m'n ding. 'k vond Citizen Kane dan toch iets sterker/interessanter. Voor de rest speelde de cast wel overtuigend.

Wat ik nou niet snap aan deze film is het voor mij toch af en toe storende acteerwerk van de vrouw die Norma Desmond speelde. Is hier iets geniaals aan wat ik niet zie, kun je dit afschuiven op het jaar, of is dit zogenaamd een goede manier om Norma's bijzondere karakter neer te zetten?